Kameraad Harko

2012-01-30T06:35:00.000+01:00

Kom bij de vakbond

2012-01-29T15:58:00.003+01:00

Kameraden en vrienden, een zeer aan te raden oproep van een aantal jonge syndicalisten, kom bij de vakbond.

Maandag is het weer zover. Een nationale staking. U bent voor. Of tegen. Of u nuanceert een en ander. Wat er ook van zij, mocht u nu eens zelf in de toekomst meedenken, debatteren en beslissen over dit soort acties? Wat het spreekwoord ook moge beweren, de beste stuurlui zitten wel degelijk aan boord.

Time Magazine bekroonde 'de demonstrant' in de nasleep van vele Occupy-betogingen tot man/vrouw van het jaar 2011. Parijzenaar Stéphane Hessel, 94, strijder van vele oorlogen, haalde ook bij ons de krantenkoppen met zijn bestsellers Indignez-vous en Engagez-vous. Het zijn twee veruitwendigingen van een gevoel van verontwaardiging en onzekerheid die onze tijden kenmerken. Verontwaardiging door het groeiende besef dat de bankencrisis en zijn gevolgen niét zullen leiden tot een andere maatschappij met minder ongelijkheid tussen de haves en have nots. Niét zal leiden tot een catharsis bij de elites die onze maatschappijen blijven voortduwen richting een sociale en ecologische implosie. Onzekerheid door de complexheid maar vooral ongrijpbaarheid van schijnbaar onontkoombare stromen die ons teisteren.

Wij willen als jonge vakbondsverantwoordelijken daarom hier in deze krant, aan de vooravond van nieuwe syndicale acties en protesten, een oproep doen. Probeer, beste lezer, jong of minder jong, man of vrouw, bemiddeld of minder bemiddeld, uw mogelijke vooringenomenheid of zelfs mogelijks aversie tegen het instituut 'vakbond' even opzij te zetten en verder te lezen. De vakbond, zo menen sommigen, zou niet meer relevant of zelfs nodig zijn. De vakbond zou de nodige veranderingen in de weg staan en zou vooral nog functioneren omwille van het eigenbelang. De vakbond zou het verleden zijn.Zij vergissen zich. De vakbond anno 2020 zal er nog steeds toe doen. Alleen zal zij anders (moeten) functioneren dan vandaag of gisteren het geval was. Zal zij er wellicht ook andere standpunten op nahouden.

Omgevingsfactoren veranderen, mensen veranderen, zienswijzen worden bijgesteld. Wat evenwel niet zal wijzigen, zijn - geloof het of niet - de waarden waar een vakbond dagelijks voor strijdt. Eerlijkheid en billijkheid in tijden waarin alles tot op de cent in geld wordt uitgedrukt ("een dag staken kost ons land zoveel miljoen", "een MBA-diploma levert u zoveel op"). Wat ook niet zal veranderen is de kracht van vakbonden om tegengas te geven via overleg en waar nodig actie. Want hoe weinig sympathiek of hip de vakbond vandaag voor velen oogt, geen enkele andere organisatie of beweging heeft een vergelijkbare en vooral duurzame potentiële impact op het sociaal-economische bestel en op het noodzakelijke streven naar minder ongelijkheid in onze samenleving. Zij bundelt de belangen van miljoenen werkende mensen op een structurele en verankerde manier, en kan een onvervangbare kracht leveren aan de tegenbeweging waar zovelen naar uitkijken. Maar dat zal dus niet vanzelf komen. We zullen voldoende kritisch moeten zijn voor onszelf en de lat blijven hoog leggen.

Er staan ons tot 2020 nog veel woelige jaren te wachten. De veranderende krachtsverhoudingen in de wereld zullen sneller dan gedacht voelbaar worden voor elk van ons. Ook de werkende mensen zullen opnieuw een tandje bij moeten steken door gemiddeld langer dan nu aan de slag te zijn.

Europa, helaas nog steeds gedirigeerd door machtige lobbygroepen uit het bedrijfsleven, zal het sociaal overleg op elk niveau bemoeilijken in functie van het alfa en omega in de ogen van vele elites: de competitiviteit. De échte strijd zal er dus niét eentje zijn van jong tegen oud (wat er nu zo gretig ingaat), maar van creatie én verdeling van welvaart onder de economische lagen van onze maatschappij. Dat hebben de Occupy-bewegingen al goed begrepen. Europa zal mogelijk iets aan welvaart inboeten. De échte vraag zal dan zijn, wie deze prijs zal moeten betalen. Diegene met een bescheiden loon uit arbeid (jong of oud) of diegene met een minder bescheiden 'loon' uit kapitaal (jong of oud), omringd door een leger fiscalisten en vermogensbeheerders die the fittest nog fitter maken. En vergis u niet, beste hoogopgeleide lezer, voor wie de kansen op de arbeidsmarkt vandaag toch niet zó slecht ogen.

Ook u kan snel in het vizier komen. Kijk maar naar Spaanse jongeren.Zijn onze vakbonden klaar voor dat werk tegen 2020? Dat zijn ze niet, maar dat zal komen. Onze dienstverlening aan onze leden zal verder worden aangepast aan de veranderende verwachtingen van steeds meer hoogopgeleide werknemers met (terecht) steeds hogere eisen. Onze communicatie- en actievormen zullen transformaties ondergaan. Vakbonden zullen meer dan nu het geval is, aandacht schenken aan de arbeidsorganisatie, arbeidsverdeling en arbeidskwaliteit binnen een onderneming. Een personeelsbeleid aangepast aan onze verouderende beroepsbevolking. We vragen het al lang, maar dit moet liever nu dan morgen, in samenspraak met de werkgevers, in daden worden omgezet. Net als een sterke Europese samenwerking waarin meer dan nu wordt geïnvesteerd.

Er moét en zal ook eindelijk veel meer aandacht aan de zienswijzen van een jongere generatie worden geschonken. De negatieve reacties op de acties van eind december en mogelijk ook op deze van komende maandag, vooral uit jongerenhoek, bewijzen de noodzaak hiervan eens te meer. De vakbond 2020 moet en zal kortom ook verbreden zodat echt breed gedragen standpunten kunnen worden ingenomen. Ons ledental dat vooralsnog tot de verbeelding blijft spreken, zal dit niet zomaar blijven doen.

Daarom dus ook deze oproep aan u, beste lezer. Engagez-vous en durf actief lid en waarom niet zelfs medewerker te worden van een vakbond (misschien in uw eigen bedrijf of organisatie naar aanleiding van de vierjaarlijkse sociale verkiezingen in mei). Maak samen met ons die vakbond waar u - mocht dat nu niet zo zijn - wél mee achter kan staan. En neem zelf mee de stuurknuppel in handen.We vragen veel, we beseffen het. Vakbonden bedienen zich vooralsnog niet van hippe marketeers om hun imago en 'merk' bij de brede publieke opinie aantrekkelijker te maken. Vakbonden komen soms in conflict met de consument die u ook bent en die liefst http://www.blogger.com/img/blank.gifzo goedkoop en zo ruim mogelijk wil consumeren. Maar durf u daarover te zetten.

Steek mee uw nek uit en heb de moed tegen de stroom in te roeien en uw steentje bij te dragen, los van uw eigen hoogstpersoonlijke carrièrepad. Dat laatste zal u toch niet zóveel gelukkiger maken, geloof ons vrij. Ondergetekenden zijn alvast blij dat ze die keuze gemaakt hebben om mee te kunnen werken aan die toekomstvisie. Zélfs nu, in tijden waar vakbonden qua 'populariteit' niet bepaald hun beste dagen kennen. Nu u nog (overtuigen).

http://lbcnvk.blogspot.com

De Mewlips

2012-01-26T07:47:00.000+01:00

Beste vrienden, op deze gedichtendag een gedicht door de enige echte J.R.R. Tolkien. We brengen 'The Mewlips' uit zeer lezenswaardige 'The Adventures of Tom Bombadil'.

The Shadows where the Mewlips dwell
Are dark and wet as ink,
And slow and softly rings their bell,
As in the slime you sink.

You sink into the slime, who dare
To knock upon their door,
While down the grinning gargoyles stare
And noisome waters pour.

Beside the rotting river-strand
The drooping willows weep,
And gloomily the gorcrows stand
Croaking in their sleep.

Over the Merlock Mountains a long and weary way,
In a mouldy valley where the trees are grey,
By a dark pool's borders without wind or tide,
Moonless and sunless, the Mewlips hide.

The cellars where the Mewlips sit
Are deep and dank and cold
With single sickly candle lit;
And there they count their gold.

Their walls are wet, their ceilings drip;
Their feet upon the floor
Go softly with a squish-flap-flip,
As they sidle to the door.

They peep out slyly; through a crack
Their feeling fingers creep,
And when they've finished, in a sack
Your bones they take to keep.

Beyond the Merlock Mountains, a long and lonely road,
Through the spider-shadows and the marsh of Tode,
And through the wood of hanging trees and gallows-weed,
You go to find the Mewlips - and the Mewlips feed.

voorgelezen door de meester zelve:

op muziek gezet door Colin Rudd in een animatie door Richard Svensson:

We Strike Back!

2012-01-25T08:25:00.003+01:00

Kameraden en vrienden,

maandag is er in ons land nog eens een algemene staking.

Tijd voor wat reclame voor een zeer interessant gebeuren in de Gentse Vooruit.

We Strike Back op maandag 30 januari, een dag die broodnodige nuance wil brengen in het debat.

Over We strike back
Open brieven voor en tegen de staking, stakers vs. niet-stakers, jong vs. oud… Maar weten we eigenlijk waarover de staking nu precies gaat? En kunnen we in plaats van te roepen of het werk neer te leggen ook iets anders doen?

Op 30 januari – dag waarop een algemene staking aangekondigd is – wil Vooruit een forum zijn. We willen in de massa aan voor- en tegenstemmen op zoek gaan naar nuance. We willen de juiste info bieden om gefundeerde meningen te vormen en om op zoek te gaan naar alternatieven.

Programma

vanaf 15u: Infoloketten in het Café waar vakbondsmedewerkers een antwoord geven op al je vragen
15u-19u: talks voor wie dieper wil ingaan op thema’s als actie en democratie, solidariteit en sociale zekerheid, duurzame loopbanen en duurzame toekomst? Werk jij mee aan een constructief gesprek?
20u: Keynote van Paul Verhaeghe (hoogleraar psychotherapie aan UGent)

Meer namen + info op westrikeback.vooruit.be

Volgende week volgen meer namen en het verloop van de dag, maar blijf op de hoogte via dit Facebook-event, via deze site of via #westrikeback

Ik neem de gelegenheid ten baat om nog eens flink mijn ongenoegen te laten horen over sommige studentenvertegenwoordigers en studentenorganisaties die uitblinken in corporatisme door te mekkeren over het ongemak dat dit veroorzaakt voor studenten die examens moeten gaan afleggen. Alsof ze de instellingen voor hoger onderwijs niet kunnen dwingen om de examens die dag voor pendelaars of voor eenieder te laten uitstellen. Dat de rector van de UGent bv zijn dienstwagen ter beschikking stelt is wel sympathiek, zo kennen we hem, maar feit blijft dat de studenten wel allerlei ongemakken moeten doorstaan, en examens zijn zo al ongemakkelijk genoeg. De instellingen weten ruim op voorhand dat er gestaakt gaat worden, dus kunnen ze ook het ongemak op hun nemen door de examens die dag te verzetten. Maar bon, mijn studententijd is voorbij dus buiten wat oudemannenontevredenheid-spuien moet ik er mij eigenlijk niet veel van aantrekken.

Niwouinwouin, Troll Slayer

2012-01-23T07:05:00.000+01:00

Kameraden en vrienden, het is wederom maandag, dus de hoogste tijd voor een nieuw filmpje. Een prachtige animatiefilm van de Jullien Brothers, waarin posters tot leven komen.

Veel kijkplezier:

Troll Slayer from Jullien Brothers on Vimeo.

Zombie Sloth

2012-01-09T07:45:00.000+01:00

Maandag is mijn vrije dag, dus daarom een leuk filmpje. Van het hilarische Slothvision brengen we vandaag Zombie Luiaard:

Honderd jaar ANC

2012-01-08T21:04:00.005+01:00

Acht januari 1912 - exact honderd jaar geleden werd in Zuid-Afrika het Afrikaans Nationaal Congres opgericht. Vandaag brengen we dus een interessant overzicht van de geschiedenis van het ANC.
Verzet tegen Apartheid en een bloedig regime, volgehouden strijd dat eindigde in een nieuw Zuid-Afrika. Al valt er uiteraard super veel aan te merken op het beleid van ANC. Maar alle lof voor het verslaan van dit regime.

The intensifying marginalisation of blacks from the body politic manifested itself in the numerous legislation that disenfranchised Africans in the Cape. With this the die was cast - blacks would only prop up the system that oppressed them.

The Act of Union passed in England in 1909, took effect in South African on 31 May 1910. It sealed the fate of Africans as non-citizens, thus mobilising Africans across all provinces. In this climate Africans come together to form the South African Native Convention in Waaihoek location in Bloemfontein in March 1909, with the view to consider the draft constitution adopted at the whites-only National Convention. The gathering decided that the convention would continue as a permanent body, thus electing a President in the person of Dr Walter Rubusana. This convention served as an incubator, which would later give birth to the African National Congress (ANC).

Accordingly this Convention passed a resolution to send a deputation to Britain to appeal to the British government against the draft constitution of the Union of South Africa. Led by Dr Walter Rubusana, Dr Abdullah Abdurahman, Tengo Jabavu, John Langalibalele Dube, DE Dwanya and T Mapikela, the deputation drew a blank from a nonchalant British government.
This left the oppressed with no chance but to take their fight to a higher level by consciously striving for an organisation that would unite all the oppressed people.

In 1911, Pixley ka Isaka Seme called on Africans to forget the differences of the past and unite together in one national organisation. He said: "We are one people. These divisions, these jealousies, are the cause of all our woes today."

On the 08 January 1912, a broad spectrum of African people, comprising chiefs, representatives of different description and the church organisations came together in Bloemfontein to form the South African Native National Congress (SANNC), the ANC`s predecessor.

The chief aim of the ANC was to unite all Africans in defence of their rights and freedoms, based on equal rights for all. Expressly, in this conception Africans fought for inclusion and the common citizenship of all within the South African polity, while their white counterparts sought exclusive citizenship for themselves. This all-inclusive spirit had infused the protest movements sowed the seeds for the possibility of the adoption of a non-racial perspective in subsequent years.

The wars of resistance ended with the defeat of Bambata`s rebellion. Africans had to find new ways to fight for their land and their freedom. In 1911, Pixley ka Isaka Seme called on Africans to forget the differences of the past and unite together in one national organisation. He said: "We are one people. these divisions, these jealousies, are the cause of all our woes today."

On January 8th 1912, chiefs, representatives of people`s and church organisations, and other prominent individuals gathered in Bloemfontein and formed the African National Congress. The ANC declared its aim to bring all Africans together as one people to defend their rights and freedoms.

The ANC was formed at a time when South Africa was changing very fast. Diamonds had been discovered in 1867 and gold in 1886. Mine bosses wanted large numbers of people to work for them in the mines. Laws and taxes were designed to force people to leave their land. The most severe law was the 1913 land Act, which prevented africans from buying, renting or using land, except in the reserves.

Many communities or families immediately lost their land because of the Land Act. for millions of other black people it became very difficult to live off the land. The Land Act caused overcrowding, land hunger, poverty and starvation.

Working for a Wage

The Land Act and other laws and taxes forced people to seek work on the mines and on the white farms. While some black people settled in cities like Johannesburg, most workers were migrants. They travelled to the mines to work and returned home to the rural areas with part of their wages, usually once a year.

But Africans were not free to move as they pleased. Passes controlled their movements and made sure they worked either on the mines or on the farms. The pass laws also stopped Africans from leaving their jobs or striking. In 1919 the ANC in Transvaal led a campaign against the passes. The ANC also supported the militant strike by African mineworkers in 1920.

However, some ANC leaders disagreed with militant actions such as strikes and protests. They argued that the ANC should achieve its aims by persuasion, for example, by appealing to Britain. but the appeals of delegations who visited Britain in 1914 to protest the Land Act and again in 1919 to ask Britain to recognise African rights, were ignored.

This careful approach meant that the ANC was not very active in the 1920s. The Industrial and Commercial Workers Union (ICU) - a general union formed in 1919 - was the most active and popular organisation in rural and urban areas, at this time. The union won some major victories for its workers through militant actions. However, the ICU could not sustain itself, and in the late 1920s it collapsed.

Socialist organisations also began to organise black workers in the 1920s. The International Socialist League together with other socialist organisations formed the Communist Party in 1921. The Communist Party became the first non-racial political organisation in South Africa.

During the 1920s government policies became harsher and more racist. A colour-bar was established to stop blacks from holding semi-skilled jobs in some industries. It also meant that black workers were paid lower wages for unskilled work.

J.T. Gumede, was elected President of the ANC in 1927. He tried to revitalise the ANC in order to fight these racist policies. Gumede thought that the communists could make a contribution to this struggle and wanted the ANC to co-operate with them. However, in 1930, Gumede was voted out of office and the ANC became inactive in the 1930s undergo conservative leadership.

The ANC Gains New Life - 1940s

The ANC was boosted with new life and energy in the 1940s, which changed it from the careful organisation it was in the 1930s to the mass movement it was to become in the 1950s.

Increased attacks on the rights of black people and the rise of extreme Afrikaner nationalism created the need for a more militant response from the ANC. Harsher racism also brought greater co-operation between the organisations of Africans, Coloureds and Indians. In 1947, the ANC and the Indian Congresses signed a pact stating full support for one another`s campaigns.

In 1944 the ANC Youth League was formed. The young leaders of the Youth League - among them Nelson Mandela, Walter Sisulu and Oliver Tambo - based their ideas on African nationalism. They believed Africans would be freed only by their own efforts. The Youth League aimed to involve the masses of people in militant struggles.

Many more people moved to the cities in the 1940s to work in new factories and industries. They began to from their own community organisations - such as the Squatter`s Movement - and trade unions. The militant ideas of the Youth League quickly found support among the new population of the cities. The Youth League drew up a Programme of Action calling for strikes, boycotts and defiance. It was adopted by the ANC in 1949, the year after the National party came to power. The Programme of Action led to the Defiance Campaign of the 1950s.

The Defiance Campaign was the beginning of a mass movement of resistance to apartheid. apartheid aimed to separate the different race groups completely through laws like the Population Registration Act, Group areas Act and Bantu Education Act, and through stricter pass laws and forced removals.

"Non-Europeans" walked through "Europeans Only" entrances and demanded service at "White`s Only" counters of post offices. Africans broke the pass laws and Indian, Coloured and White "volunteers" entered African townships without permission.

The success of the Defiance Campaign encouraged further campaigns against apartheid laws, like the Group Areas Act and the Bantu Education Act.

The government tried to stop the Defiance Campaign by banning it`s leaders and passing new laws to prevent public disobedience. but the campaign had already made huge gains. It brought closer co-operation between the ANC and the SA Indian Congress, swelled their membership and also led to the formation of new organisations; the SA Coloured people`s Organisation (SACPO) and the Congress of Democrats (COD), an organisation of white democrats.

These organisations, together with the SA Congress of Trade Unions (SACTU) formed the Congress Alliance.

The Congress Alliance came together to organise the Congress of the people - a conference of all the people of South Africa - which presented people`s demands for the kind of South Africa they wanted.

The demands called for the people to govern and for the land to be shared by those who work it. They called for houses, work, security and for free and equal education. These demands were drawn together into the Freedom Charter which was adopted at the Congress of the People at Kliptown on the 26th June 1955.

The government claimed that the Freedom Charter was a communist document. Communism had been banned by the government in 1950, so they arrested ANC and Congress leaders and brought them to trial in the famous Trason Trial. They also tried to prove that the ANC and its allies had a policy of violence and planned to overthrown the state.

In 1955 the government announced that women must carry passes. A huge campaign was mounted by women, countrywide. Women also led a militant campaign against municipal beerhalls. According to the law it was illegal for women to brew traditional beer. Police raided homes and destroyed home brewed liquor so that men would use municipal beerhalls. In response, women attacked the beerhalls and destroyed equipment and buildings. The women also organised a highly successful boycott of the beerhall.

There were many other community struggles in the 1950s. Resistance in the rural areas reached new heights. In many areas campaigns were led by the ANC against passes for women, forced removals and the Bantu Authorities Act. The Bantu Authorities Act gave the white government the power to remove chiefs they considered troublesome and replace them with those who would collaborate with the racist system.

The collaboration of chiefs with government officials was one of the causes of the Pondoland Revolt, a major event in the resistance by rural people. The Pondos also demanded representation in parliament, lower taxes and an end to Bantu Education.

The struggles of the 1950s brought blacks and whites together on a much greater scale in the fight for justice and democracy. The Congress Alliance was an expression of the ANC`s policy of non-racialism. This was expressed in the Freedom Charter which declared that South Africa belongs to all who live in it.

But not everyone in the ANC agreed with the policy of non- racialism. A small minority of members who called themselves Africanists, opposed the Freedom Charter. They objected to the ANC`s growing co-operation with whites and Indians, who they described as foreigners. They were also suspicious of communists who, they felt, brought a foreign ideology into the struggle.

The differences between the Africanists and those in the ANC who supported non-racialism, could not be overcome. In 1959 the Africanists broke away and formed the Pan Africanist Congress (PAC). Anti-pass campaigns were taken up by both the ANC and the PAC in 1960.

The PAC campaign began on the 21st March. People were asked to leave their passes at home and gather at police stations to be arrested. People gathered in large numbers at Sharpville in the Vaal and at Nyanga and Langa near Cape Town. At Sharpville the police opened fire on the unarmed and peaceful crowd, killing 69 and wounding 186.

The massacre of peaceful protestors at Sharpville brought a decade of peaceful protest to an end. On 30 March 1960, ten days after the Sharpville massacre, the government banned the ANC and the PAC. They declared a state of emergency and arrested thousands of Congress and PAC activists.

The ANC took up arms against the South African Government in 1961. The massacre of peaceful protestors and the subsequent banning of the ANC made it clear that peaceful protest alone would not force the regime to change. The ANC went underground and continued to organise secretly. Umkhonto we Sizwe (MK) was formed to "hit back by all means within our power in defence of our people, our future and our freedom"

In 18 months MK carried out 200 acts of sabotage. But the underground organisation was no match for the regime, which began to use even harsher methods of repression. Laws were passed to make death the penalty for sabotage and to allow police to detain people for 90 days without trial. in 1963, police raided the secret headquarters of MK, arresting the leadership. This led to the Rivonia Trial where the leaders of MK were charged with attempting to cause a violent revolution.

Some ANC leaders - among them Oliver Tambo and Joe Slovo avoided arrest and left the country. Other ANC members left to undergo military training.

After the Rivonia Trial, the underground structures of the ANC in the country were all but destroyed. The ANC was faced with the question of how to bring trained soldiers back into the country to continue the struggle. However, South Africa was surrounded by countries that were very hostile to the ANC. Rhodesia, Angola and Mozambique were all controlled by colonial governments that supported the regime. MK would first have to make its way through those countries before it could reach home ground.

In 1967, MK began a joint campaign with Zapu, a people`s army fighting for the liberation of Zimbabwe. They aimed to find a route into South Africa by first crossing the Zambezi River from Zambia and into Zimbabwe, then marching across Zimbabwe through Wankie Game reserve, and crossing the Limpopo River into South Africa. While the Wankie Campaign gave MK cadres important experience in combat, it was clear that MK would have to find other ways of getting into the country. The ANC consultative conference at Morogoro, Tanzania in 1969 looked for solutions to this problem.

The Morogoro Conference called for an all-round struggle. Both armed struggle and mass political struggle had to be used to defeat the enemy. But the armed struggle and the revival of mass struggle depended on building ANC underground structures within the country. A fourth aspect of the all-round struggle was the campaign for international support and assistance from the rest of the world. These four aspects were often called the four pillars of struggle. The non-racial character of the ANC was further consolidated by the opening up of the ANC membership to non-Africans.

Workers and Students Fight Back - 1970s

During the 1960s, as a result of the banning of the liberation movement, there were few signs of resistance. The apartheid system grew stronger and extended its control over all aspects of people`s lives. But, despite the lull, people were not prepared to accept the hardships and oppression of apartheid. In the 1970s workers and students fought back against the system. their struggles changed the face of South Africa.

From about 1970 prices began to rise sharply, making it even more difficult for workers to survive on low wages. Spontaneous strikes resulted: workers walked off the job demanding wage increases. The strike began in Durban in 1973 and later spread to other parts of the country.

Student anger and grievances against bantu education exploded in June 1976. Tens of thousands of high school students took to the streets to protest against compulsory use of Afrikaans at schools. Police opened fire on marching students, killing thirteen year old Hector Petersen and at least three others. This began an uprising that spread to other parts of the country leaving over 1,000 dead, most of whom were killed by the police.

Many Soweto student leaders were influenced by the ideas of black consciousness. The South African Students Movement (SASM), one of the first organisations of black high school students, played an important role in the 1976 uprising. There were also small groups of student activists who were linked to old ANC members and the ANC underground. ANC underground structures issued pamphlets calling on the community to support students and linking the student struggle to the struggle for national liberation

The Struggle for People`s Power - 1980s

In the 1980s, people took the liberation struggle to new heights. In the workplace, in the community and in the schools, the people aimed to take control of their situation. All areas of life became areas of political struggle. These strugglers were linked to the demand for political power.

Thousands of youths flooded the ranks of MK after the 1976 uprising. The violence used by the security forces to quell the uprising made the youths determined to come back and fight. The 1976 uprising also led the regime to change its strategy. For the first time reforms were introduced to apartheid. These aimed to win some support from the black community, but without making substantial changes. at the same time the military was greatly strengthened. They could use greater force and repression against people and organisations who ere considered revolutionary. Through the State Security Council and a network of other structures, the military also gained control over the most important decisions of government. This combination of reform and repression, the NP government described as winning the hearts and minds of black South Africans.

However, the reforms proposed by the government, such as the Tricameral Parliament and Black Local Authorities in African Townships, were totally rejected and only gave rise to greater resistance.

In the 1980s community organisations such as civics, students and youth organisations and women`s structures began to spring up all over South Africa. This was a rebirth of the mass Congress movement and led to the formation of the United Democratic Front.

One of the biggest organisations formed at this time was the Congress of South African Students (COSAS) with branches in towns and cities throughout South Africa. In many cases civic organisations developed out of parent - student committees which had been formed to support education struggles. Massive national school boycotts rocked the townships in 1980 and again in 1984/5.

Worker organisation and power also took a major step forward with the formation of the Congress of South African Trade Unions (Cosatu) in 1985. Cosatu drew together independent unions that had begun to grow in the seventies. Cosatu committed itself to advancing the struggles of workers both in the workplace and in the community. 1987 saw the highest number of strikes ever, including a strike by over 300,000 mineworkers.

In 1985, the ANC called on township residents to make townships ungovernable by destroying the Black Local Authorities. Councillors and police were called on to resign. Municipal buildings and homes of collaborators were attacked. As the administrative system broke down, people established their own democratic structures to run the community, including street committees and people`s courts. An atmosphere of mass insurrection prevailed in many townships and rural towns across the country during 1985 and 1986. Mass struggles and the armed struggle began to support one another. Troops and police who had moved into the townships at the end of 1984 engaged in running battles with youths - armed with stones and petrol bombs - in an effort to re-establish control.

As resistance mounted, the regime became more vicious. A state of emergency was declared over many parts of the country in July 1985. It lasted for six months, and then in June 1986 a national emergency was declared, that lasted until 1990. The states of emergency were used to detain over 300,000 people, among them children, and to ban the UDF and its affiliates from all activity. Cosatu was restricted from political activity.

Secret government units killed activists and bombed their homes. The South African Defence Force (SADF) led raids into neighbouring countries to destroy ANC bases. These raids were part of a general strategy to destabilise neighbouring governments that offered the ANC support. The South African government gave extensive support to bandit organisations like Renamo in Mozambique and Unita in Angola.

The struggle for people`s power in the 1980s shook the foundations of the bantustan system. The regime tried desperately to save it by supporting vigilante groups and suppressing popular resistance.

In Natal, the struggle for people`s power was met with violence by Inkatha warlords who were opposed to the growth of community organisations. civic and youth organisations and Cosatu were opposed to the undemocratic practices of Inkatha and its ties to the KwaZulu government. The conflict has led to a bitter war in Natal, where thousands have lost their lives. Today there is evidence that the apartheid government gave money to Inkatha to fight the ANC, and that the South African Police and the KwaZulu Police have played active roles in this war.

Lees meer op de speciale website van het ANC

kerst-zingende egels

2012-01-02T08:54:00.000+01:00

We blijven nog even in de feeststemming met een prachtige opname van zingende egels:

een zeer gelukkigen!

2012-01-01T15:39:00.002+01:00

Kameraden en vrienden,

een zeer vrolijk nieuwjaar zou ik zo zeggen!

We starten het jaar met een gezellig zombie-filmpje:

Nog een week te gaan

2011-12-18T07:19:00.000+01:00

Je kan er niet naast kijken, het is bijna kerstmis. Tijd om te panikeren als als nog niet alle kerstcadeautjes gekocht zijn. Maar vooral tijd voor nog een adventsliedje.

de gevolgen van de nieuwe regering

2011-12-17T09:20:00.000+01:00

Er is 'eindelijk' een federale regering. En wat ze bedacht? besparingen! Besparingen en zogenaamde structurele hervormingen, van de arbeidsmarkt en van de pensioenen.

Maar wat betekent het voor u persoonlijk?

Lees er alles over op degevolgen.be.

december 1941 - keerpunt in de oorlog

2011-12-13T07:57:00.000+01:00

Kameraden en vrienden, 70 jaar geleden, december 1941, was de Tweede Wereldoorlog in alle hevigheid bezig.
Prof. Jacques Pauwels argumenteert dat toen het keerpunt van de oorlog plaats vond, niet omwille van Pearl Harbour, maar omwille van de Soviet tegenaanval.

The Soviet counter-offensive destroyed the reputation of invincibility in which the Wehrmacht had basked ever since its success against Poland in 1939, thus boosting the morale of Germany’s enemies everywhere. The Battle of Moscow also ensured that the bulk of Germany’s armed forces would be tied to an eastern front of approximately 4,000 km for an indefinite period of time, which all but eliminated the possibility of German operations against Gibraltar, for example, and thus provided tremendous relief to the British. Conversely, the failure of the Blitzkrieg demoralized the Fins and other German allies. And so forth…

It was in front of Moscow, in December 1941, that the tide turned, because it was there that the Blitzkrieg failed and that Nazi Germany was consequently forced to fight, without sufficient resources, the kind of long, drawn-out war that Hitler and his generals knew they could not possibly win.

Lees het volledige artikel.

het portret van Dorian Gray

2011-12-12T10:40:00.000+01:00

The Picture of Dorian Gray van Oscar Wilde is een onvolprezen klassieker uit de literatuurgeschiedenis. Zij die het nog niet gelezen moeten dit dringend doen. Mensen die liever een film kijken, bij deze een prachtige animatie-samenvatting van dit prachtige boek:

The Picture of Dorian Gray from Thomas Beg on Vimeo.

Wie dit zodanig mooi vond dat je het boek onmiddellijk wil beginnen lezen: het boek online (in Engels)
Meer over die fantastische schrijver bij nl.wikipedia en en.wikipedia

Marxisme en de Cultural Studies

2011-12-11T10:13:00.000+01:00

dr. Thierry Labica gaf begin december een interessante lezing over de Cultural Studies en over het Marxisme als methode in de theorievorming over cultuur.
een beetje vakidioot dus maar zeer interessant.

En zeer slim bekeken door de organisatoren, volledig opgenomen en online beschikbaar.

Thierry LABICA, Que faire des Cultural Studies ? from Les Films de l'An 2 on Vimeo.

Italiaanse renaissancemuziek in de Sint-Pieterskerk

2011-12-10T09:04:00.004+01:00

Tijd voor een beetje reclame,

een zeer luisterenswaardig concert nu zondag 11 december om 16u30 in de Onze-Lieve-Vrouw-Sint-Pieterskerk:

Sinterklaas!

2011-12-06T07:36:00.001+01:00

Een vrolijk Sinterklaasfeest!

en nu sinterklaaspeten eten!

Werknemers zijn zwarte piet!

2011-12-02T07:25:00.000+01:00

Sinterklaas voor de sterken

Sinterklaas trok richting bedrijven en beleggers, zelfstandigen en vrije beroepen, rijken en vermogenden.
Om elk van hen bij te staan bij het uithollen van de nieuwe inkomsten die de formateur bij hen hoopte te halen. Belasting op grote vermogens? Is al van tafel. Belasting op speculatieve meerwaarden? Werd een flauw afkooksel. Taks op vliegtickets voor business of eerste klas? Gecrashed onder druk van luchtvaartlobby en Vlaamse regering. Bedrijfswagens zwaarder
belasten? Zwaar afgezwakt onder druk van werkgevers en autolobby. Hogere sociale bijdragen voor zelfstandigen? Getorpedeerd door UNIZO. BTW op vrije beroepen? Onder de mat geveegd. Strijd tegen de fiscale fraude? Wordt integendeel een amnestie voor fiscale fraudeurs. Ontsporing van de notionele intrestaftrek aanpakken? Wordt mager beestje onder druk van
de werkgevers.

Zwarte Piet voor de zwakken

De Zwarte Piet kwam terecht bij de werknemers en de sociale uitkeringen. Want hoe minder nieuwe inkomsten, hoe meer men moet saneren door te hakken in de uitgaven van overheden en sociale zekerheid. Ten koste van werknemers en sociale uitkeringen. Zij gaan de prijs betalen omdat men niet wil raken aan de voorrechten van de vermogenden. Neem alleen maar
wat in de maak is ivm arbeidsmarkt en pensioenen.

Schietschijf 1: jongeren
De wachttijd (= wachtperiode vooraleer een schoolverlater een werkloosheidsuitkering krijgt), gaat van 9 naar 12 maanden. Die wachtuitkering stopt helemaal na drie jaar. En dat zonder enig perspectief op extra maatregelen tegen jeugdwerkloosheid en werkonzekerheid.
Je zal maar afstuderen in tijden van crisis.

Schietschijf 2: werklozen
De uitkeringen voor de langdurig werklozen verlagen tot een onleefbaar minimum (898 euro/maand voor een alleenstaande, 1 069 euro/maand voor een gezinshoofd), ver onder de Europese armoedegrens. Voor de jaren op dit onleefbaar minimum wordt later ook het pensioen verlaagd. U weet ook wat het leven kost. Dit is het organiseren van armoede.
Je zal maar ontslagen worden.

Schietschijf 3: oudere werknemers en werklozen
Oudere werklozen van 50 tot 55 jaar gaan hun anciënniteitstoeslag verliezen.
De leeftijds- en loopbaaneisen voor het brugpensioen verstrengen. Ook voor bedrijven in herstructurering of in moeilijkheden. De liberalen willen zelfs geen brugpensioen beneden de 62 jaar. Ook de landingsbanen onder de 55 jaar en het halftijds brugpensioen moeten eraan geloven. En met later een lager pensioen door de jaren van langdurige werkloosheid, inclusief de jaren op brugpensioen, aan te rekenen.
Je zal maar lang en hard gewerkt hebben. En als oudere werkloze keer op keer de deur op de neus krijgen.

Schietschijf 4: werknemers die de loopbaan willen onderbreken
Het tijdkrediet vermindert tot 1 jaar (2 jaar halftijds en 5 jaar 4/5) met enkel nog een beperkt extra krediet voor zorg of opleiding. De loopbaanonderbreking in openbare sector en onderwijs wordt daarop afgestemd.
Je zal je job en je gezin maar beter willen combineren.

Schietschijf 5: gepensioneerden en arbeidsongeschikten
De tweejaarlijkse verhoging van vervangingsinkomens zoals pensioenen, vergoedingen voor beroepsziekten en arbeidsongevallen en uitkeringen bij ziekte, invaliditeit of werkloosheid wordt twee keer met 40% verminderd. Dit is voor werknemers een aderlating van 502 miljoen euro per jaar, bijstandsgerechtigden verliezen 90 miljoen.
Je zal maar van een pensioen moeten leven.

NATIONALE MANIFESTATIE ACV ABVV ACLVB
OP VRIJDAG 2 DECEMBER
10U30
NOORD-STATION, BRUSSEL

Museumnacht

2011-12-01T08:06:00.003+01:00

De cultuurminnende kameraden onder ons, die het wel hebben voor een 'gezellige drukte', kunnen vanavond naar de Gentse Museumnacht

Alle info vind je op gent.be/museumnacht

Mijn aanraders:

In de Sint-Pietersabdij: Wereldvreemde wezens in het Huis van Kina
Teater Exces in altijd zeer de moeite.
En in de Kunsthal Sint-Pieters een prachtige sprookjesachtige inkleding bij wijze van reclame voor de Maeterlinck-tentoonstelling die volgende week van start gaat.

Het Huis van Alijn brengt 'Soirée Correspondance'
"Breng bij schemerlicht een bezoek aan ons schrijfkabinet. Verras je vrienden met een persoonlijk bericht, op maat geschreven door jonge woordkunstenaars. Vind jouw ding tussen kant-en-klare liefdesbrieven, handgeschreven sms’en of vliegende tweets. De postbus staat klaar, breng in elk geval je adresboekje mee."

Het Guislain-museum brengt een combinatie tussen museum en theater, dat kan ook de moeite zijn.

veel plezier!

Dom Lou

2011-11-30T19:39:00.005+01:00

De Onze-Lieve-Vrouw Sint-Pieterskerk heeft er een nieuw schilderij bij.

In de als schatkamer ingerichte tweede sacristie hangt een schilderij van de aanstelling van 'de laatste abt' van de Sint-Pietersabdij, De Intronisatie van Dom Celestin Lou.

Dit schilderij werd in 1972 aangekocht door de Stad Gent en is sinds deze maand in permanente bruikleen gegeven aan de Onze-Lieve-Vrouw-Sint-Pieterskerk.

'De Laatste Abt'

De geschiedenis van de Sint-Pietersabdij op de Blandijnberg leert ons dat Martinus van de Velde, tussen 1789 en 1796, de laatste abt was van de abdij. Op 1 september 1796 werd per decreet van de Franse revolutionaire regering de abdij (samen met alle religieuze instellingen) afgeschaft. Nadien werd de gebouwen van de abdij deels gebruikt als kazerne en deels afgebroken om het plein aan het leggen. De parochiekerk werd afgebroken en de abdijkerk werd na enkele jaren museum de nieuwe parochiekerk onder de naam 'Onze-Lieve-Vrouw-Sint-Pieterskerk'.

Toch zijn er nadien nog twee abten benoemd. Op 31 juli 1909 werd Dom Laurant Janssens, monnik van de abdij van Maredsous aangesteld. Toen leefde de Katholieke kerk nog in volle verwachting van een terugkeer van de voormalige abdij naar haar oude glorie.
Op 2 juni 1946 werd Dom Célestin Lou, monnik van Sint-Andries, benoemd tot abt. Deze abt moest de abdij heroprichten in China.

Dom Lou

Dom Lou was een Chinees toppoliticus die na het overlijden van zijn vrouw in 1927 intrad in de abdij van Sint-Andries te Brugge.

Dom Lou werd te Sjanghai geboren als Lou Tseng Tsiang op 12 juni 1871 als zoon van een protestantse bediende. Na een westerse talenopleiding begon zijn carrière binnen de diplomatie, bij de diplomatieke vertegenwoordiging van het keizerrijk in Sint-Petersburg. Daar leerde hij ook zijn Belgische vrouw, Berthe Bovy, kennen. Ze trouwden in 1899.
In 1906 werd hij gepromoveerd tot raadsman bij de vertegenwoordiging in Den Haag. In 1911 keert hij terug naar Sint-Petersburg, dit keer als gevolmachtigd gezant van het keizerrijk in Rusland. Na de uitroeping van de Chinese Republiek werd hij afwisselend eerste minister en minister van buitenlandse zaken.
In 1914 zorgt hij er als premier voor dat Chinese genietroepen naar het front trekken van de Eerste Wereldoorlog. Wie in de Westhoek de oorlogsgraven goed bestudeerd ziet er regelmatig Chinese 'technische adviseurs' liggen.
Als hoofd van de Chinese delegatie op het Congres van Versailles in 1918 hoopt hij voor China een beloning uit de brand te slepen voor haar participatie in de oorlogsgruwel. De conferentie wordt een zware teleurstelling, China wordt beloond noch gecompenseerd, Japan sleept zelfs een aantal concessies ten koste van China in de wacht.

Lou Tseng Tsiang wordt gedwongen een stap achteruit te zetten. Van 1923 tot 1926 werkt hij als gevolmachtigd gezant Zwitserland. Daar overlijd op 16 april 1926 zijn vrouw.

Hij trekt zich volledig terug uit de diplomatie en vestigt zich in België, waar hij in 1927 intreed in de Abdij van Sint-Andries bij Brugge.

Om de missionering van China te promoten benoemde Paus Pius XII hem tot abt van de Sint-Pietersabdij. Tijdens de intronisatie-ceremonie kreeg hij een steen mee van de Sint-Pietersabdij met de opdracht om deze abdij in China te doen herrijzen.
Die hoop bleef onvervuld, in 1946 was China in de naweeën van de Tweede Wereldoorlog, het verzet tegen de Japanse fascistische bezetter en tegen een eventuele hernieuwde Westerse overheersing leidde in 1949 tot de oprichting van de Volksrepubliek. Dom Lou stierf in januari van dat jaar in zijn abdij te Brugge.

“De Intronisatie van Dom Lou als titulaire Abt van de Gentse Sint-Pietersabdij in 1946”

Op 26 augustus 1946 werd abt Dom Lou officieel ontvangen door de stad Gent en door de kerkmeesters van de O.L. Vrouw-Sint-Pieterskerk in de oude abdij, toen dus kazerne.
De Brusselse schilder Joseph Damien (1879 – 1973) maakte een groots schilderij van deze gebeurtenis in de jaren 1953 – 1956. In 1974 werd het aangekocht door de Stad Gent en nu hangt het dus in onze kerk.

Op het schilderij zien we op het middenpaneel Dom Petrus Celestin Lou Tseng Tsiang, titulaire abt van de Sint-Pietersabdij te Gent, vergezeld van een reeks monseigneurs. Op het linkerpaneel staat de aanwezige diplomatie afgebeeld. Op het rechterpaneel zien we de lokale hoogwaardigheidsbekleders.

Het is geen topstuk, het is zelfs geen artistieke hoogvlieger, maar wat het zien waard.

Congo naar de stembus

2011-11-28T08:53:00.001+01:00

Kameraden en vrienden, de Democratische Republiek Congo trekt naar de stembus.

De voormalige kolonie, uitgebuit door België en haar bedrijven, daarna neokolonie van het westen onder Mobutu, bevrijd door het volk onder leiding van Kabila, na diens moord meegesleurd in een bloedige oorlog, de 'Afrikaanse wereldoorlog'. Huidig president Joseph Kabila wist het land terug een te maken en kon - zeer moeizaam - werk maken van de heropbouw en ontwikkeling van de DRC.

De verkiezingen zijn van groot belang voor de toekomst van het land, zal het land zich verder kunnen opbouwen en ontwikkelen, of zal het opnieuw slaaf worden van het westen?

Tony Busselen maakte voor intal volgende analyse:

Ook al is de campagne tumultueus zijn, het gaat wel degelijk over een politieke keuze. Op 8 oktober riep Antoine Gizenga, voorzitter van de Parti Lumubiste Unifié, PALU, op om te stemmen voor Kabila: “Hij is de enige onder de elf presidentskandidaten die behoort tot de stroming van het lumumbisme. Hij heeft bovendien een links programma dat de eenheid en soevereiniteit van ons volk nastreeft en de verbetering van de sociale situatie. Hij is ook de enige onder de kandidaten die niet op zoek is naar twijfelachtige contacten met het buitenland op een ogenblik dat de grote tenoren van rechts hun allianties met buitenlandse mogendheden niet eens verbergen.”

De alliantie die Kabila steunt, legt trouwens de nadruk op de realisaties van de vijf “chantiers”, of werven (infrastructuurwerken voor de economische ontwikkeling en betere leefomstandigheden), de herziening van de mijncontracten en de economische samenwerking met landen als China, Brazilië, Zuid-Afrika...

Volgens het oppositietrio Tshisekedi-Kamerhe-Kengo is het resultaat van de vijf chantiers negatief, de herziening van de mijncontracten is voor hen heiligschennis en het contract met China moet worden herzien. Volgens deze drie is alle heil te verwachten van massale investeringen vanuit het Westen, die zij gaan mogelijk maken, eens ze verkozen zijn. Kortom, terug naar het verleden.

Het gaat hier om een cruciaal verschil.

Tijdens een toespraak op 14 september formuleerde Joseph Kabila zijn ambitie om de Democratische Republiek Congo in te schuiven in de dynamiek van de BRIC-landen (groeilanden Brazilië, Rusland, India en China). “Mijn ambitie is niets minder dan de opkomst van Congo tegen 2030 als een land met een sterke groei en het bekomen van een statuut als wereldmacht tegen de honderdste verjaardag van de onafhankelijkheid (dus tegen 2060, n.v.d.r.)”. Een duidelijke keuze qua oriëntatie. De BRIC-landen wijzen immers de voogdij van IMF en Wereldbank af en varen een eigen overheidsgestuurde koers.

lees de volledige analyse op intal.be

advent: veni veni emmanuel

2011-11-27T08:48:00.001+01:00

Vandaag begint voor de katholieken onder ons de advent, de aanloop naar kerstmis.
Daarom een zondagse portie muziek:

Veni veni, Emmanuel
captivum solve Israel,
qui gemit in exsilio,
privatus Dei Filio.

REFRAIN: Gaude! Gaude! Emmanuel,
nascetur pro te Israel!

Veni, O Sapientia,
quae hic disponis omnia,
veni, viam prudentiae
ut doceas et gloriae.

Veni, veni, Adonai,
qui populo in Sinai
legem dedisti vertice
in maiestate gloriae.

Veni, O Iesse virgula,
ex hostis tuos ungula,
de spectu tuos tartari
educ et antro barathri.

Veni, Clavis Davidica,
regna reclude caelica,
fac iter tutum superum,
et claude vias inferum.

Veni, veni O Oriens,
solare nos adveniens,
noctis depelle nebulas,
dirasque mortis tenebras.

Veni, veni, Rex Gentium,
veni, Redemptor omnium,
ut salvas tuos famulos
peccati sibi conscios.

meer bij wikipedia

Maria Magdalena

2011-11-23T07:32:00.001+01:00

Kameraden en vrienden, vandaag een muzikaal intermezzo, een prachtig 80s meesterwerk:
Sandra met 'Maria Magdalena'

Voor de meezingers onder ons:

You take my love
You want my soul
I would be crazy to share your life
Why can't you see what I am
Sharpen the senses and turn the knife
Hurt me and you'll understand

I'll never be Maria Magdalena
(You're a creature of the night)
Maria Magdalena
(you're a victim of the fight)
(you need love)
Promise me delight
(You need love)

Why must I lie
Find alibis
When will you wake up and realize
I can't surrender to you
Play for affection and
Win the prize
I know those party games too

I'll never be Maria Magdalena
(You're a creature of the night)
Maria Magdalena
(you're a victim of the fight)
(you need love)
Promise me delight
(You need love)

extreem-rechts in Estland

2011-11-22T06:44:00.000+01:00

Kameraden en vrienden, vandaag nemen we eens een kijkje in Estland. Terwijl de Europese Unie de strijd aanbind met het socialistische verleden is het fascistische verleden voor velen geen verleden meer.

Russia Today heeft enkele zeer interessante reportages:

Grieks extreem-rechts in de regering

2011-11-21T16:01:00.002+01:00

Kameraden en vrienden, in deze tijdens van economische crisis begint de roep op sterke leiders steeds luider te klinken. Sterke leiders die durven uitvoeren wat moet gebeuren.
Zelfs in eigen Belgenland wordt er meer en meer gebruld om een 'technogratenregering' te vormen.

Vandaag gaan we eens kijken naar Griekenland. De huidige Griekse regering, bestaande uit technocraten (onverkozen typen), zogenaamde sociaal-democraten, conservatieven en rasechte fascisten.

DeWereldMorgen nam die laatste groep eens onder de loep.

LA.O.S., ofte Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (Laikos Orthodoxos Synargemos): Volks Orthodox Alarm, haalde bij de verkiezingen van september 2009 5 procent van de stemmen.

Oorspronkelijk waren ze vooral kleurrijk. Je kon er nog om lachen en je kon ze moeilijk serieus nemen. Maar nu zitten ze wel in een regering. En LA.O.S. partijleider Karatzaferis heeft al laten weten dat deze regering zo lang zal doorgaan als nodig is. Waarmee hij dus duidelijk heeft aangegeven dat hij niet te vinden is voor verkiezingen op 19 februari 2012, zoals vaak wordt gesuggereerd in de Griekse pers.
Karatzaferis zit nu in een positie die de politieke richting van het land kan bepalen.

Lees het volledige artikel.

Muppet Saw

2011-11-18T08:35:00.002+01:00

Kameraden en vrienden, op de laatste dag van een bijzonder lange werkweek, een horrorfilmpje met Muppets:

internationale dag van de student

2011-11-17T14:48:00.005+01:00

Kameraden en vrienden, vandaag is het Internationale Dag van de Student.

Op 17 november 1939 vielen de Duitse fascisten de Praagse universiteit binnen om een einde te maken aan de protestacties die daar plaatsvonden. De Tsjecho-Slowaakse studentenleiders Josef Matoušek, Jaroslav Klíma, Jan Weinert, Josef Adamec, Jan Černý, Marek Frauwirt, Bedřich Koukala, Václav Šafránek en František Skorkovský werden vermoord en 1200 studenten werden naar concentratiekampen gebracht.
Een gruwelijke misdaad die we nooit mogen vergeten.

Recenter, in 1973 deden Griekse fascisten de oefening nog een over, tientallen studenten werden vermoord door het Griekse militaire regime.
Een gruwelijke misdaad die we evenmin mogen vergeten.

Waarom VVS er voor kies om vandaag als enige eis een statuut voor studentenvertegenwoordigers naar voren te schuiven is mij een raadsel. Het is mij ook een raadsel waarom betogen geen optie meer blijkt zijn, "Maar wat dus wel is veranderd, is de manier waarop studenten dit doel de dag van vandaag proberen te bereiken. Niet door conflict, maar door samenwerking en constructiviteit. Via officiële organen, binnen de hogescholen en universiteiten en op Vlaams en internationaal niveau verdedigen talloze studentenvertegenwoordigers zo goed en zo kwaad mogelijk de belangen van de Vlaamse student." En tenslotte is het mij ook een compleet raadsel waarom VVS, GSR en LOKO blijkbaar samen een persbericht hebben geschreven, alsof er maar twee studentenraden zijn.
Maar bon, veel bij VVS is mij een raadsel de laatste jaren.
voor de geïnteresseerden het persbericht van VVS

The Story of Broke

2011-11-16T07:55:00.004+01:00

Kameraden en vrienden, je zou het niet zeggen maar we leven in een zeer rijk land.

Toch moet er bespaard worden en is er geen of nauwelijks geld om te investeren in een betere toekomst.

De gasten van storyofstuff.org hebben een leuke video gemaakt over the story of broke. Amerikaans maar meer dan genoeg toepasselijk op ons eigen Belgenland.

Veel kijkplezier:

'Duitse Loondumping'

2011-11-15T06:55:00.001+01:00

Welk land gaat er eigenlijk in de fout?

Het land dat tracht de koopkracht van zijn werknemers te beschermen en hen te laten delen in de groei? Of het land dat zijn problemen tracht te exporteren door een beleid van aangehouden sociale dumping, in het bijzonder loondumping? Dat is precies wat Duitsland al jaren doet.

Volgens de laatste Eurostatcijfers is het aantal personen met risico op armoede van 2005 tot 2010 in Duitsland met 2.688.000 gestegen. Het aandeel van die groep in de bevolking is met 28 procent gegroeid. Een groeiend aandeel in die groep zijn werkende armen.

uit een opiniestuk van ABVV en ACV op DeWereldMorgen.be

Islamofobie op de universiteit

2011-11-14T06:21:00.003+01:00

Kameraden en vrienden, vandaag gaan we het hebben over islamofobie.
Een soort racisme dat zich probeert te verpakken als 'godsdienstkritiek', 'cultuurkritiek', 'opkomen voor vrouwenrechten', om het even wat, zolang het maar onschuldig klinkt.

Op 27 oktober organiseerde de 'Enough Coalition' een conferentie over 'Islamofobie op de universiteit'.

Sprekers waren: Chris Nineham (Stop the War), Alaa Al Samarrai (FOSIS), Sanum Ghafoor (activist) en Hicham Yezza (Ceasefire).

DeWereldMorgen en Kabouter Wesley verpesten uw living

2011-11-13T06:18:00.001+01:00

Even uw aandacht voor volgende reclame.

Vanaf 29,5 euro haalt u een unieke afdruk in huis van Kabouter Wesley, exclusief voor DeWereldMorgen.be gemaakt door Jonas Geirnaert. Daarmee verpest u niet enkel uw living, u steunt er ook het mediaproject DeWereldMorgen.be mee.

U hebt tot 6 december de tijd om in te tekenen, er wordt enkel gedrukt voor wie heeft besteld en betaald op die datum.
Voor 22 december krijgt u dan een unieke, genummerde en door Jonas Geirnaert gesigneerde afdruk toegestuurd.
Doe vrienden en familie een unieke Kabouter Wesley afdruk cadeau: wie 5 afdrukken van dezelfde afmetingen koopt, krijgt een zesde gratis!

Meer info en vooral bestellen: DeWereldMorgen.be

Crosby & Nash over protestsongs en de Occupy-beweging

2011-11-12T20:15:00.005+01:00

Kameraden en vrienden, deze zaterdagavond brengen we een interview met protestzangers David Crosby en Graham Nash door DemocracyNow.
Deze twee 'oude rotten' hebben nog geen streek verloren en blijven overtuigde én overtuigende protestsongs brengen. Vorige week nog zongen we op Occupy Wall Street.

Enkele treffende citaten:

There’s an awful lot of people who feel that they are not represented in Congress, that Congress has been bought by the large corporations, and that they are powerless, and that they are getting the short end of the stick.

Part of our job is just to make music that makes you feel good, but part of our job is to be the town crier, the troubadour carrying a message and stuff. And when we saw what was going on down there, we definitely wanted to be a part of it, and taste it and feel it and find out, you know, what it was and how it worked, and try to figure out what was going to happen.

Music is a terrific vehicle for ideas. It transmits ideas better than almost anything. And ideas are the most powerful stuff on the planet. And it’s been something that we felt was an obligation and part of our job the whole time.

The spread of a movement—look, this thing is like a solution that’s reaching saturation. And at the right point, all of a sudden, the crystal forms. And that’s what’s going on down there in that park. America is a solution, and it is reaching a saturation point. And this crystal is starting to happen all over the country. There’s an awful lot of people who feel that they are not represented in Congress, that Congress has been bought by the large corporations, and that they are powerless, and that they are getting the short end of the stick. All across the political spectrum, even conservatives, feeling, you know, they’re not being represented.

Veel kijkplezier:

Ter afsluiter nog een aantal prachtige nummers:

11 november

2011-11-11T20:54:00.003+01:00

Kameraden en vrienden,

vandaag herdenken we het einde van de zogenaamde Eerste Wereldoorlog. Een heroïsche naam voor een bloedige, zinloze slagpartij.

In de reeks hoogtepunten van 'onze' westerse beschaving:

Niemand hoeft er zich over te verbazen dat de oorlog, die maar bleef aanslepen, op meer en meer protest ging rekenen. Meer en meer mensen gingen zich vragen stellen bij het nut van de oorlog, de zinloze oorlogsretoriek van de machthebbers, de blaffende officieren in het leger en bij het kapitalisme in zijn geheel. Meer en meer mensen gingen inzien dat kapitalisme onvermijdelijk leidt tot oorlog.
De Eerste Wereldoorlog is niet geëindigd omdat er een bepaalde partij verslagen was, niet omdat de leiders plotseling hun verstand kregen of wat dan ook. De oorlog eindigde omdat de mensen er genoeg van hadden.

Kristallnacht

2011-11-10T06:22:00.000+01:00

Op de nacht van 9 op 10 november 1938 werd Duitsland geconfronteerd met een grootschalige pogrom tegen een reeds lang beschimpte en uitgescholden godsdienstige minderheid.

Tijdens de Kristallnacht werden 92 mensen vermoord, 267 synagogen in brand gestoken, meer dan 7000 winkels en bedrijven werden vernield, een aantal mensen werd mishandeld en zagen hun huizen vernield, ook ziekenhuizen en kerkhoven moesten het ontgelden.

De zogenaamde aanleiding voor deze gruwel was een aanslag op een Duitse diplomaat door een 17-jarige jood.

Kameraden en vrienden,

Als er nu nog iemand zou willen beginnen over onze Westerse normen en waarden of over onze zogenaamde joods-christelijke samenleving dan doet die er goed aan te denken aan de gruwel die de afgelopen eeuw gepleegd werd. Dit gruwelijk feit, de gruwelijke massa-deportaties die er aan vooraf gingen en de gruwelijke massamoord die er op volgde toont perfect aan waar zondebok-mechanismen, racisme en haat kunnen toe leiden.

Een bevolkingsgroep, een religieuze minderheid dag in dag uit aanvallen is het begin. De jood was een gevaar, weigerde zich te integreren, als die zich al integreerde dan was dit om als een vermomde wolf lammeren te kunnen vangen, de jood was een op hol geslagen geldwolf, de jood was een gevaarlijke linkse, de jood was een terrorist. Allemaal zaken die we vandaag de dag nog kunnen lezen. Alleen in een andere verpakking.

Friedman, Keynes en Marx

2011-11-09T06:20:00.001+01:00

Het linkse weekblad Solidair brengt deze week o.a. een korte samenvatting van gangbare verklaringen voor de economische crisis:

De liberale visie: Voor de liberalen wordt de crisis veroorzaakt door een element van buiten het systeem, van buiten de markt. Vaak is dat een verkeerde interventie van de overheid. Voor Milton Friedman, een van de aanhangers van die aanpak is het de monetaire politiek van de Centrale Bank. Ofwel geeft ze te veel geld uit en veroorzaakt ze inflatie, ofwel te weinig en verstikt zij de banken en dus de economie.

Deze opvatting overheerst in de VS en in Europa. Men wil er de liquiditeiten correct beheren. Maar dat lost het probleem niet ten gronde op.

Men denkt dat de markt zichzelf zal reguleren en geeft ze daarvoor de tijd. Maar het gebeurt niet. En ondertussen groeien de schulden, en die wil men terug betalen door bezuinigingsplannen, die op hun beurt de vraag vernietigen.

De keynesiaanse visie: Voor de keynesianen is de crisis vooral te wijten aan de financiële wereld en de excessen van het kapitalisme, maar niet aan de fundamentele werking ervan. Die aanpak zegt dat er een herstelbeleid moet zijn, met grote werken die banen scheppen, wat de gezinnen toelaat inkomsten te hebben, te consumeren, en dus de economische machine te herlanceren.

Het probleem is dat in er in de geschiedenis geen voorbeeld is van een herstel dat werkelijk is gelukt op basis van dat beleid. Men kan dus niet met zekerheid zeggen dat keynesiaanse maatregelen het herstel zullen verzekeren. Wat daarentegen wel zeker is, is dat ze de overheidsschuld zullen vergroten, wat riskeert niets op te lossen.

De marxistische visie: Voor de marxisten ligt het probleem in het systeem zelf. Het is de werking van het kapitalisme zelf die crisissen veroorzaakt, en die leidt tot dergelijke diepe crisissen. Het is de marxistische analyse die toelaat de diepe oorzaken van de crisis van overproductie te begrijpen. Indien men uit die crisissen wil geraken, is er maar een oplossing: je moet uit het systeem stappen.

Snoeien om te groeien?

2011-11-08T08:32:00.000+01:00

Ferre Wyckmans, van de Landelijke BediendenCentrale, stelt zich heel wat vragen bij het discours van de laatste tijd.
'we moeten snoeien om te groeien', 'we moeten af van de taboes', 'de index tast onze concurrentiepositie aan', en ga zo maar door. Allemaal neoliberale dooddoeners die geen aanvaardbare basis zijn voor een verstandig en doordacht sociaal beleid.

We nemen het hier bijna integraal over:

“We zullen het allemaal voelen”, is de dooddoener die politici uitspreken om in te hakken op verworvenheden die het resultaat zijn van meer dan 125 jaar sociale geschiedenis. Als politici verkondigen dat we ‘af moeten van de taboes’, weten we maar al te goed dat ze het vooral over sociale taboes hebben. Andere taboes blijven moeiteloos overeind: de vraag naar een rechtvaardig geïnde vennootschapsbelasting, de roep om de afschaffing van de notionele intrestaftrek, het pleidooi voor een belasting op grote vermogens. Aan die taboes mag blijkbaar niet worden getornd.

Het debat over de werkloosheid kan je niet reduceren tot een louter statistisch discours. Werkloosheid is geen comfortabele fauteuil waarin luieriken zich nestelen. Het is een harde bank, net zoals veel jobs onaanvaardbaar hard zijn. Slechtbetaalde banen, met werkomstandigheden die niet meer van deze tijd zijn, vormen geen goed alternatief. De maatschappij en de politieke klasse moeten interesse tonen om de werkomstandigheden, dus ook de lonen, aan te passen. Heeft het enige maatschappelijke meerwaarde om werklozen te viseren en in hun uitkeringen te snoeien zodat ze letterlijk uit armoede een haast even armoedige baan moeten aannemen?

Natuurlijk niet.

Meer armoede

De spaarquote in ons land zit in de lift. In de mondiale statistieken spannen de Belgen de kroon als het over spaargeld gaat. Wel te verstaan: de gemiddelde Belg. Tegelijkertijd geven àlle, ik herhaal àlle, Vlaamse, Belgische, Brusselse en Europese studies, aan dat de armoede in ons land toeneemt. Er zit dus flink wat fout.
Nu al is er een gigantisch verschil tussen wat echte rijken aan inkomens en vermogens hebben en de situatie van de Belgische middenmoot. De verschillen tussen wie bovenaan de inkomensladder staat en het toenemende aantal onderaan nemen hallucinante proporties aan. Zo’n probleem los je niet op door de laagste inkomens van werkenden of werklozen onderling anders te verdelen onder het mom van de solidariteit.
Nog maar eens wordt de index onder druk gezet omdat die de concurrentiekracht van onze economie zou aantasten. De tegenstanders van de index willen niet horen dat het mechanisme juist bewerkstelligde dat mensen hun koopkracht behielden. Zonder index zouden alle werkenden en alle sociaal verzekerden hun koopkracht zien achteruitgaan. Durft er iemand met politieke verantwoordelijkheid dat zo letterlijk, oog in oog met een kiezer, te vertellen? Wie de index afschaft, zit in de zakken van alle werknemers.
Snoeien om te groeien is in de landbouw misschien een goed principe. Maar op sociaal gebied is deze methode absoluut te mijden.

Duitsland

Vergelijken met wat er rondom ons gebeurt, lijkt misschien de redelijkheid zelve. Maar dat is niet zo. In Duitsland verminderde de reële koopkracht, lees: werknemers gingen daar minder verdienen. Vergelijken met Duitsland betekent in wezen dat je pleit voor lagere lonen om de concurrentiekracht te ondersteunen. De vakbonden vinden zoiets een heilloze weg. Zij weten gelukkig beter en beseffen dat het onverstandig zou zijn om de Duitsers blindelings achterna te lopen.
Alles wat er aan sociale verworvenheden bestaat voor werknemers en sociale uitkeringstrekkers is er gekomen omdat de vakbonden overtuigende argumenten uitspeelden en strijd leverden. Dit is ons erfgoed dat we samen delen. Wie een aanslag pleegt op die verworvenheden, tast onze eigenheid aan. Geen sprake van dus!

Crisis, Oligarchie, Mismanagement, Misdaad en Socialisme

2011-11-07T07:01:00.000+01:00

Kameraden en vrienden, vorige week vond in Vooruit, Gent de tweede Dag van het Socialisme plaats.
Uw kameraad kon er dit jaar helaas niet bij zijn, maar gelukkig zijn er wel relevante mediakanalen die hiervan uitgebreid verslag hebben gedaan.

Beste kameraden, vandaag brengen we de zeer interessante toespraak van PVDA-voorzitter Peter Mertens:

Aan de voorzitters van de beheerraad van Belgacom, Electrabel,  aan mijn verzekeringsmaatschappij en aan mijn huisbaas

Ik laat u graag het volgende weten
Vanaf heden doe ik een herschikking van mijn onbetaalde rekeningen, die ik voortaan rommelkredieten noem
Teneinde mijn gezinsbudget te zuiveren, zullen mijn onbetaalde rekeningen worden ondergebracht in een naamloze vennootschap,
met staatswaarborg uiteraard

U vindt hierbij mijn rekeningnummer
waarop U de bonus kan storten voor mijn goed beheer,

Hoogachtend,

Peter

Tja, niet dus
wat tot tweemaal toe kon voor de banken,
kan niet voor de tienduizenden die hun elektriciteitsrekening niet meer kunnen betalen,
kan niet voor al die jongeren die zich geen autoverzekering kunnen permitteren
kan niet voor zoveel mensen die het moeilijk hebben met de huishuur

Ja maar, zo zeggen ze, als het kapitaal en de banken in de problemen komen dan zitten we met een systemisch probleem
Dat is pas een maatschappijvisie: want blijkbaar zitten we niet met een systemisch probleem als de mensen in de problemen komen, wanneer in Duitsland 1,3 miljoen mensen met een job toch in armoede leven wanneer in Griekenland ondertussen een half miljoen kinderen in armoede opgroeit wanneer in Spanje 44 procent van de jongeren zonder werk zit, , wanneer in de Europa bijna één op vijf vrouwen in armoede leeft
en wanneer men deze crisis voor de tweede keer wil afwentelen op de bevolking

Iedereen weet wel, de armoede in de Europese Unie groeit in dit Europa tellen we vandaag 84 miljoen armen, 84 miljoen! Minder mensen weten: ook de rijkdom in de EU groeit elke dag vorig jaar kwamen er 6,3 procent nieuwe miljonairs bij Ze zijn nu met z’n drieduizend, de Europese miljonairs, en ze bezitten samen – hou u vast – de fenomenale som van 102 duizend miljard euro,
Honderd-en-tweeduizend-miljard euro aan vermogen dat geblokkeerd wordt door nauwelijks drieduizend mensen

Alles voor de winst, en de winst vóór alles,  dat is geen maatschappijvisie
dat is een hold-up
een gigantische hold-up van een kleine kliek aandeelhouders, bankiers en speculanten
Neen, het zijn niet alleen de banken, het zijn ook industriële reuzen zoals Electrabel, Volkswagen en Mittal
ik heb Maxime en Julien gezien,
twee broers uit Luik, allebei 26 jaar
net als hun vader, Marco,
werken ze allebei uit de warmwalserij bij ArcelorMittal,
zij staan nu op straat, waarom?  Omdat het bedrijf oud staal maakt? helemaal niet, het gaat om een moderne productie met gespecialiseerd staal Omdat het bedrijf te veel belastingen betaalt, zoals alle liberalen zeggen? ArcelorMittal betaalde vorig jaar in ons land… nul euro belastingen Ah, dan maakt het bedrijft geen winst misschien? Toch wel, in Luik wordt meer dan 1,3 miljard euro winst vergaard De mensen staan op straat omdat
omdat de familie Mittal en de grote aandeelhouders
nog meer tweecijferige rendementen eisen

En daarom zeggen wij,
De staat is een speler in dit debat,
de staat is niet neutraal,
ze nationaliseert de verliezen enerzijds, ze privatiseert de winsten anderzijds,
aan de ene kant bespaart ze op alle uitkeringen en organiseert ze een echte jacht op al wie van een uitkering moet rondkomen, aan de andere kant strooit ze met subsidiegeld voor multinationals, die dat rechtstreeks doorstorten naar de aandeelhouders

Wij zitten niet alleen met een economische crisis,
wij zitten ook met een heel grote democratische crisis

Ik heb het al eens verteld,
In de krant stond een grote titel “mismanagement gaf doodsteek aan Dexia”
Mismanagement!
Mijn zonen vroegen mij: papa, wat is dat mis-managment?
Daar heb ik wel even over moeten nadenken
Wat is eigenlijk het verschil tussen misdaad en mismanagment?

Wel, mismanagement een kwestie van omvang:
neem 5 vervallen muffins uit een afvalcontainer,
zoals een man onlangs in België deed,
dat noemt men misdaad en de man kreeg 6 maanden voorwaardelijke celstraf
Maar, wanneer je speculeert met andermans spaargeld ter waarde van 40.000.000.000 muffins (40 miljard euro),
dan heet dat mismanagement, en dan mag je vrijuit gaan
wel dat heeft een naam, dat heet klassenjustitie

En dan spreek ik niet eens over het goddelijk monster, boer Declerk, en wat er met zijn proces is gebeurd…

In ons land mag het goddelijke monster, boer Declerk, jarenlang frauderen,
en zijn dure advocaten mogen het gerecht alle stokken in de wielen steken,
en uiteindelijk mag de belastingbetaler nog eens boete betalen... voor het aanslepend proces

Justitie, media en politieke wereld zijn steeds meer vervreemd van het dagdagelijkse gebeuren
en in Europa laat men de rechtsen ongehinderd roepen: meer daadkracht! Meer sterke leiders! Meer bevoegdheden aan de commissie!
Europa wordt nu al geleid door een oligarchie,
een kleine groep mensen die nergens verkozen is,
en die samen met het IMF in Dublin, in Lissabon en Athene gaat zeggen hoe ze het daar moeten doen:
de pensioenen verlagen tot 350 euro zoals in Griekenland
het minimumloon verlagen tot 420 euro zoals in Portugal
de BTW, dat is een asociale vlaktaks, overal boven de 20 procent
en alle publieke eigendommen verkopen

Ze zeggen nu al voor de vierde keer op rij dat de Europese Top de problemen heeft opgelost
Zolang de politici…
Neen, ik wou eigenlijk zeggen ‘zolang de politici achter de markten blijven aanlopen’, maar dat is fout
Het is veel erger
Ze lopen niet achter de markten aan,
ze zitten op hun knieën, ze verafgoden de markten.
Zij doen alsof de markten een soort oncontroleerbare natuurkrachten zijn, afgoden die je moet kalmeren en bedaren.
Na elke Europese top kijken ze met de ogen vol angst:
hoe zullen de markten reageren?
Hebben we de markten kunnen bedaren?
Gisteren hebben we een heel volk, de Grieken, opgeofferd om de ‘markten’ te bedaren, vandaag offeren we de Italianen of Portugezen op aan deze afgod, en morgen zullen wij aan de beurt zijn.
Maar de honger van deze geldgod zal nooit gestild zijn.
Zolang deze Europese Unie op concurrentie is gebouwd,
zolang de markten en speculanten vrij spel krijgen,
zullen de ongelijkheden van de Euro alleen maar toenemen.
Wij hebben een totaal ander Europa nodig,
een Europa dat gebouwd is op solidariteit en socialisme.

En terwijl zij iedereen tegen elkaar uitspelen Bulgaren tegen Grieken,
Noord Europa tegen Zuid Europa,
Europeanen tegen Amerikanen
in een moordende concurrentie,
eisen zij meer macht en minder democratie

Maar op het toppunt van hun macht, beste kameraden en vrienden,
zullen zij stoten op een vloedgolf van volksverzet

Zoals ze dat vandaag al doen in Griekenland,
waar de twintigste (!) algemene staking bijna een miljoen mensen op de been bracht
zoals in Portugal, waar vorige week honderdduizenden mensen in alle sectoren het werk hebben neergelegd
zoals in Luik, waar vorige woensdag tienduizend mensen betoogden tegen de plundering van Mittal
en zoals in Wall Street, waar jongeren en ouderen nu al wekenlang de straten hebben ingenomen

Wall Street is niet bezet door actievoerders,
Wall Street is terug ingenomen op de bezetters,
de speculanten en bankiers die jarenlang ongehinderd de hele economie mochten bezetten

Eén ding is zeker:
De komende jaren gaan niet rustig zijn,
wij staan voor spannende tijden,
wij staan slechts aan het prille begin van het volksprotest,
een protest dat de wereld zal doen veranderen

En daarom is de Ronde Tafel van Socialisten zo belangrijk,
wij reiken de hand naar alle verzet, of het nu groot is of klein
Met een ronde tafel, omdat iedereen er een stem heeft,
een tafel van socialisten, omdat wij niet alleen in verzet gaan,
maar ook een alternatief op het kapitalisme aanreiken:
het socialisme

De bijna-slimste-mens zegt dat er geen plaats is voor het socialisme,
en zegt dat Vlaanderen altijd rechts is geweest

Als zij zeggen dat er in Vlaanderen geen plaats is voor socialisten,
dan slaan wij met de vuist op tafel
zijt ge nu werkelijk alles vergeten?
wie heeft de Vooruit hier opgericht?
wie heeft de broden gebakken voor de stakende mijnwerkers in de Borinage?
wie heeft er voor gezorgd dat gij betaald verlof hebt?
en dat gij een sociale zekerheid hebt?
hebben wij dat cadeau gekregen misschien?

In de geschiedenis zijn er twee kanten beste vrienden en kameraden,
de kant van heersers, en de kant van de onderdrukten,
zij, zij willen de hele geschiedenis herschrijven
helemaal herschrijven vanuit de kant van het establishment

Zij spreken over ‘de tradities van Vlaanderen’,  en dan hebben ze het over die van de papen en edelen die de hielen likten van Margaretha van Parma en in de Raad van Beroerten van hertog Alva zetelden
Wij spreken over die andere tradities die van Lamme Goedzak en Tijl Uilenspiegel, en van het verzet dat zo meesterlijk beschreven in Het Geuzenboek van Louis-Paul Boon
 Zij hebben het over ‘de gehoorzaamheid van de Vlamingen’, en ze vergeten er dan bij te zeggen aan welk regime  mensen zoals Staf De Clerq zo onvoorwaardelijk gehoorzaam waren
Wij hebben het over de ongehoorzaamheid tegenover onrecht
Wij spreken over al die kleine mensen die hun leven riskeerden in de strijd tegen de bezetting

Er zijn twee kanten in de geschiedenis,
En hun geschiedenis is de onze niet

Onze geschiedenis is die van de brede socialistische beweging
Wij hebben niet minder socialisme nodig,
wij hebben meer socialisme nodig
Er is nood aan mensen die de dingen durven te benoemen
er is nood aan diegenen die hun hoofd niet buiten voor onrecht
voor allen die zeggen: wij willen een andere wereld,
een wereld die wij ook benoemen, het socialisme

Met de Ronde Tafel van Socialisten
weten we dat er nog veel werk is
wij weten dat het lang gaat duren,
maar “wie aan de bron wil geraken, moet tegen de stroom in durven te gaan”

De Ronde Tafel van Socialisten gaat het niet oplossen
Niemand gaat het oplossen in jullie plaats
Wij kunnen het alleen maar samen oplossen
Socialisme moet niet worden uitbesteed
Jullie zijn het socialisme
Jullie zijn de Ronde Tafel van Socialisten
werk met ons mee
er is nog heel veel plaats aan onze tafel

Dank u

Eid Mubarak!

2011-11-06T06:11:00.004+01:00

Aan onze (culturele) moslim -kameraden en -vrienden die het Offerfeest vieren, een zeer gelukkigen!

Voor deze gelegenheid een interreligieus lied, de tekst komt uit een vroeg 15de eeuwse vertaling door Daniel ben Judah van Maimonides (een 12de eeuwe joods filosoof die woonde en werkte in het Arabisch-talige Spanje). De melodie is een 18de eeuwse herwerking van een traditionele Hebreeuwse hymne.

Voor de meezingers onder ons:

The God of Abraham praise, who reigns enthroned above;
Ancient of everlasting days, and God of Love;
Jehovah, great I AM! by earth and Heav’n confessed;
I bow and bless the sacred Name forever blessed.

The God of Abraham praise, at Whose supreme command
From earth I rise—and seek the joys at His right hand;
I all on earth forsake, its wisdom, fame, and power;
And Him my only Portion make, my Shield and Tower.

The God of Abraham praise, whose all sufficient grace
Shall guide me all my happy days, in all my ways.
He calls a worm His friend, He calls Himself my God!
And He shall save me to the end, thro’ Jesus’ blood.

He by Himself has sworn; I on His oath depend,
I shall, on eagle wings upborne, to Heav’n ascend.
I shall behold His face; I shall His power adore,
And sing the wonders of His grace forevermore.

Tho’ nature’s strength decay, and earth and hell withstand,
To Canaan’s bounds I urge my way, at His command.
The wat’ry deep I pass, with Jesus in my view;
And thro’ the howling wilderness my way pursue.

The goodly land I see, with peace and plenty bless’d;
A land of sacred liberty, and endless rest.
There milk and honey flow, and oil and wine abound,
And trees of life forever grow with mercy crowned.

There dwells the Lord our King, the Lord our righteousness,
Triumphant o’er the world and sin, the Prince of peace;
On Sion’s sacred height His kingdom still maintains,
And glorious with His saints in light forever reigns.

He keeps His own secure, He guards them by His side,
Arrays in garments, white and pure, His spotless bride:
With streams of sacred bliss, with groves of living joys—
With all the fruits of Paradise, He still supplies.

Before the great Three-One they all exulting stand;
And tell the wonders He hath done, through all their land:
The list’ning spheres attend, and swell the growing fame;
And sing, in songs which never end, the wondrous Name.

The God Who reigns on high the great archangels sing,
And “Holy, holy, holy!” cry, “Almighty King!
Who was, and is, the same, and evermore shall be:
Jehovah—Father—great I AM, we worship Thee!”

Before the Savior’s face the ransomed nations bow;
O’erwhelmed at His almighty grace, forever new:
He shows His prints of love—they kindle to a flame!
And sound thro’ all the worlds above the slaughtered Lamb.

The whole triumphant host give thanks to God on high;
“Hail, Father, Son, and Holy Ghost,” they ever cry.
Hail, Abraham’s God, and mine! (I join the heav’nly lays,)
All might and majesty are Thine, and endless praise.

voorstellen om uit het slop te geraken

2011-11-05T06:55:00.000+01:00

Kameraden en vrienden,

om uit de crisis te geraken moeten we bezuinigen, besparen en langer werken. En vooral niet vast blijven hangen aan achterhaalde zaken zoals sociale zekerheid en pensioenrechten.

Dit krijgen we dagelijks op onze boterham, een hoop neoliberale dogmatiek. Het ACV en ABVV hebben een gemeenschappelijk 13-puntenplatform om uit de crisis te geraken.

Blinde herstructureringen, delocalisaties en massale ontslagen komen bovenop de gevolgen van de financiële crisis, die schade blijft aanrichten. Voor het ABVV en het ACV moet het Belgisch overheidstekort geleidelijk weggewerkt worden in het licht van de groeivooruitzichten, zodat de factuur niet naar de toekomstige generaties doorgeschoven wordt.
Bovendien weigeren wij dat de ontsporingen van het neoliberalisme nogmaals betaald worden door de werknemers en de sociaal gerechtigden want zij zijn het slachtoffer van een crisis die veroorzaakt werd door onverantwoord winstbejag. Wij zeggen dan ook neen tegen BLINDE BEZUINIGINGEN voor de werknemers en de sociaal gerechtigden. Omdat blind bezuinigen een deel van het probleem is, maar niet de oplossing ervan.
Bovendien vinden de vakbonden dat de oplossing voor het wegwerken van het overheidstekort gezocht moet worden in nieuwe inkomsten, eerder dan in het verlagen van de overheidsuitgaven.

ACV en ABVV eisen dan ook, in de eerste plaats in België, maar ook in Europa:

1. Kwaliteitsvolle jobs als resultaat van duurzame groei en een echte economische relance. Dit vereist een gecoördineerd beleid op Europees vlak.

2. Het behoud van de automatische indexering van alle lonen en sociale uitkeringen in België. Niet de index is het probleem, maar wel de hoge prijzen (energie, voedingsprijzen…).

3. Lonen en sociale uitkeringen als economische schokdempers die de koopkracht van de werknemers - de motor van onze economie en werkgelegenheid - op peil houden.

4. Het behoud van onze brugpensioenregelingen (die de gemeenschap minder kosten dan de werkloosheidsuitkeringen) en responsabilisering van de werkgevers die oudere werknemers blijven ontslaan.

5. Het behoud van tijdskrediet als instrument om een evenwicht te zoeken tussen werk en privéleven en als middel om extra jobs te creëren.

6. Het behoud van de huidige werkloosheidsuitkeringen, met inbegrip van de bestaande degressiviteit , als middel om inkomensverlies bij ontslag te verzachten.

7. De verplichting voor de werkgevers om alle werknemers die beschikbaar zijn (jongeren, niet-Europeanen, (zwangere) vrouwen, laag- of kortgeschoolde werknemers) een kans te geven op een job. Ook oudere werknemers die nog kunnen werken verdienen een kans.

8. Sterkere openbare diensten als onontbeerlijk instrument van herverdeling van de rijkdom. Dit betekent het behoud en zelfs de verbetering van het huidige aanbod. Dit valt niet te rijmen met stappen naar verdere privatisering .

9. Een doeltreffende en transparante regulering van de financiële sector, en de opheffing van het bankgeheim.

10. Een rechtvaardige fiscaliteit waarbij elke beroepsgroep op een correcte wijze en volgens draagkracht bijdraagt. Ook de financiële inkomens moeten correct belast worden (incl. meerwaarden). Vandaag betalen ondernemingen uiteindelijk slechts 11,8%. Dit is het resultaat van allerhande aftrekposten en vooral de notionele intrestaftrek. Deze laatste is al goed voor meer dan 5 miljard euro per jaar. Er moet gestopt worden met fiscale cadeaus aan de ondernemingen die geen werkgelegenheid of nieuwe investeringen creëren en dus moet de huidige notionele intrestaftrek weg.

11. We willen een taks op de financiële transacties , zoals voorgesteld door Europa, en een daadwerkelijke strijd tegen fiscale fraude.

12. De uitgifte van euro-obligaties om de aanvallen van de speculanten af te weren en de lidstaten toe te laten een economie in dienst van de werknemers aan te zwengelen door terugbetaling van hun leningen tegen correcte intrestvoeten.

13. Meer globaal, een Staatshervorming en een regeerprogramma die de solidariteit tussen mensen in stand houden en geen concurrentie tussen de werknemers invoeren.
Een beleid dat ongelijkheid organiseert tussen burgers en tussen inkomens leidt onvermijdelijk tot onrechtvaardigheid.

We willen geen samenleving waar enkel de sterksten kansen krijgen en waar de zwaksten een zeer groot risico op armoede lopen. België scoorde op die terreinen tot nu toe redelijk. We willen niet dat dit door een anti-sociaal beleid op het spel wordt gezet.

Petitie: Armoede is Geen Kinderspel

2011-11-04T06:31:00.000+01:00

Overal ter wereld zijn kinderen de eerste slachtoffers van armoede. In België is dat niet anders: 1 op 5 kinderen groeit op in armoede. Dat is alarmerend, want armoede raakt kinderen in alle aspecten van hun leven. Een paar jaar in armoede leven, in een onveilige woning, met een zwakke gezondheid, uitgesloten van sociale contacten en met beperkte onderwijskansen, is lang voor een kind en laat blijvend littekens na. Een kinderleven in armoede is bovendien de ‘ideale springplank’ naar een volwassen leven in armoede.

Kameraden en vrienden, in het bijzonder wil ik volgende petitie aanbevelen. Welzijnszorg geeft niet alleen steun, ze geeft ook de broodnodige porren aan onze politici.
Armoede is een schande, Armoede is een van de rijkste landen is schandalig, hemeltergend en misdadig.
Geef dus jouw steun aan Welzijnszorg.

een leefbaar inkomen dat rekening houdt met de grootte van elk gezin

Wij vragen dat de uitkeringen afhankelijk worden van de gezinssamenstelling, zodat elk gezin minimaal een inkomen heeft dat beantwoordt aan de budgetstandaard (= een berekening van wat je minimaal nodig hebt om menswaardig te kunnen deelnemen aan deze samenleving).

De uitkeringen en vervangingsinkomens in België worden niet berekend op de gezinsgrootte. Een uitkering voor een gezinshoofd mag niet dezelfde zijn wanneer er in het gezin één kind of vier kinderen leven. De kinderbijslag of de verhoogde kinderbijslag dekt evenmin de kosten voor het opvoeden van kinderen. Door de gezinssamenstelling belandt men zo in steeds diepere armoede. Dit is onaanvaardbaar.

een laagdrempelige ontmoetingsplaats en aanspreekpunt voor opvoedingsvragen in elke gemeente

Elke gemeente moet in haar sociaal beleid een laagdrempelig aanspreekpunt voor opvoedingsvragen voorzien: laagdrempelig, goed bereikbaar en in een vertrouwde omgeving waar mensen uit kansengroepen elkaar kunnen ontmoeten. Samen met alle betrokken partijen in de gemeente en organisaties van mensen in armoede moet er gezocht worden naar de beste locatie. Bij het aanspreekpunt moeten mensen terecht kunnen voor hun opvoedingsvraag. Deze krijgt een duidelijk antwoord waarbij de minst ingrijpende oplossing steeds voorrang krijgt.

De Vlaamse overheid moet hiervoor de nodige ondersteuning aanbieden aan de lokale besturen.

een lessenpakket over armoede in alle lerarenopleidingen

We vragen dat er in de lerarenopleidingen een module opgenomen wordt over (kans)armoede. Hierin moet de binnenkant en buitenkant van armoede onder de aandacht gebracht worden van de studenten. Weten wat armoede betekent in het dagelijks leven van kinderen, jongeren en hun ouders is essentieel om hiermee te kunnen omgaan en er rekening mee te houden op school. Deze module moet bestaan uit een combinatie van theorie en praktijkervaring. Het onderwijs moet ook voor kinderen en jongeren in armoede een hefboom zijn naar een goede toekomst. Essentieel is de kennis van de leefwereld van mensen in armoede.

een toegankelijk vrijetijdsaanbod voor kinderen en jongeren in armoede

Alle kinderen en jongeren moeten kunnen deelnemen aan een vrijetijdsaanbod waar ze zich in thuis voelen. Daarvoor moet er:

voldoende openbare ruimte op maat van verschillende leeftijden beschikbaar zijn om te spelen en jong te zijn;
binnen het georganiseerde aanbod voor kinderen en jongeren voortdurend gewerkt worden om drempels te slopen;
een verbreding van het aanbod komen, zodat kinderen en jongeren de mogelijkheid hebben om zich aan te sluiten bij een groep waar ze zich thuis voelen, zonder dat het bestaan van deze groep in twijfel wordt getrokken of als tijdelijke tussenstap beschouwd wordt.

Teken de Petitie, Geef een Hand, of bestel een massa campagnemateriaal op ArmoedeisGeenKinderspel.be

Wie zijn Wij?

2011-11-03T07:13:00.000+01:00

Vandaag brengen we de onvolprezen Maarten van Rossum over 'de Nederlander'.

Zoals steeds merk je gelijkenissen met ons Belgenland en de daarbinnen rage van het 'Vlaming-zijn'.

Uiteraard kunnen we heel wat bedenkingen maken, rond armoede, dalende koopkracht, stijgend racisme en ga maar door, maar bon.

Allerzielen

2011-11-02T06:40:00.001+01:00

Vandaag vieren de (culturele) katholieken Allerzielen. De dag om de doden te herkennen.

Speciaal voor de gelegenheid wat (licht deprimerende) muziek:

Allerheiligen

2011-11-01T07:29:00.001+01:00

Vandaag, kameraden en vrienden, vieren de (culturele) katholieken Allerheiligen. Een wettelijke feestdag, een feest dat samen lijkt gesmolten met Allerzielen, waarop Belgen schijnbaar met z'en allen naar het kerkhof trekken om vrienden en familieleden op te zoeken.

Happy Halloween!

2011-10-31T06:49:00.001+01:00

via EPICponyz

"Zorg er voor dat je niet alleen staat"

2011-10-30T06:29:00.000+01:00

Talrijke gezinnen worden meer en meer geraakt door het geweld van de crisis. Tegenover deze kinderen hebben wij vaak als enig wapen onze goede wil. We zijn gedwongen werkomstandigheden te aanvaarden die geen enkele bank of verzekeringsmaatschappij zou durven voorstellen. In lokalen die soms op het randje af onleefbaar zijn.
Van Chili tot België horen we dezelfde eisen van leraars en leerlingen: de onderwijsinstellingen zijn GEEN ondernemingen, wij hebben GEEN managers nodig, wij WEIGEREN ons onderwijs af te stellen op de noden van een bedrijf. Winstlogica en privatisering zijn niet aan onderwijs besteed. Onderwijs moet een openbare DIENST blijven. Wij kunnen niet herleid worden tot simpele “human resource” wier loopbaan eindeloos aan het wankelen kan gebracht worden of op losse schroeven kan gezet worden. Wij hebben er met een meerderheid en bewust voor gekozen om het algemeen belang te dienen en te vechten voor gelijke kansen in de toegang tot kennis. Onderwijs moet verder betaald worden door de belastingbetaler. Zo blijft het een algemeen goed waarop elke burger inzagerecht heeft want hij financiert het zelf met zijn belastingen.

Ons collectief project is een project van lange duur met als enige doel de intellectuele vorming van leerlingen en studenten, maar we krijgen nooit de noodzakelijke middelen om het project waarvoor wij gekozen hebben tot ontwikkeling te brengen.

Als jullie denken dat het universitair onderwijs een voetje voor heeft, kom dan een kijkje nemen in de overbevolkte auditoria (1300 studenten in mijn cursus “Historische kritiek”), in oude gebouwen met gebroken vensters en met soms zelfs een lekkend dak (behalve wanneer je bent ingeschreven in de “Business School”), kom kijken naar het gebrek aan omkadering voor de studenten voor praktische oefeningen, de toenemende onzekerheid in de universitaire loopbaan in naam van de “topkwaliteit”.

Winst wordt langzamerhand het enige meetinstrument en de enige manier van denken van een handelsmaatschappij. Van de universiteiten wordt gevraagd om bekwame maar volgzame werkkrachten te leveren die de ondernemingen nodig hebben. Cursussen die aanzetten tot nadenken, en niet echt nuttig zijn voor de productiviteit, worden uit de opleidingen geweerd en vervangen door cursussen die volgzame techneuten kneden. Ook aan de unief kloppen de professoren, die wel eens doorgaan voor bedriegers en luiwammesen, heel wat uren en overuren. Ze worden meer en meer streng gecontroleerd en geëvalueerd. Hun onderzoek moet vooral “nuttig” zijn en de universiteit bijkomende punten opleveren in de onderlinge concurrentie.

“Zorg ervoor dat je niet alleen staat” zei de progressieve pedagoog Célestin Freinet aan zijn leerlingen, en vooral aan de leerkrachten. Om na te denken, zich uit te drukken, eisen te stellen, te analyseren en te handelen telt uiteindelijk alleen de algemene mobilisatie.

Prof. dr. Anne Morelli, op de Ovds-dag

Winteruur!

2011-10-30T02:00:00.000+02:00

Kameraden en Vrienden, niet vergeten:

winteruur, langer slapen (of vroeger opstaan dat kan ook)

met dank aan de geniale Philippe Geluck

meer over het eind van de zomertijd uiteraard op wikipedia.

Dag van het Socialisme

2011-10-29T06:38:00.000+02:00

Kameraden en vrienden,

vandaag is er wederom de Dag van het Socialisme in de Vooruit.

met volgende zeer interessante werkgroepen:

Een nieuwe taalstrijd als hefboom voor het socialisme? met Jan Blommaert en Johan Van Hoorde Moderator: Keltoum Belorf
Cultuursalon
Voor de pauze: Frank Stappaerts in gesprek met Gal en Jan Vromman
Na de pauze: Marnix Verduyn in gesprek met Jacques Delcuvellerie, Dimitri Verhulst en Geert Six
Arabische revolutie: hoe dicht bij ons eigen bed? Ludo De Brabander en Brecht Desmet
Moderator: Koen Bogaert
De Europese Staat tegen de volkeren van Europa
Jan Fermon en Egbert Schellenberg
Moderator: Peter Mertens
Culturele werkplaats
Voor de pauze: workshop theater met Poppe Boonstra “in de voetsporen van Bertolt Brecht”
Na de pauze: strijdliederen zingen met Wouter Vandenabeele,
Duwoh (Anke Hintjens&Bernard Van Lent) en Brussels Brecht-Eislerkoor
Syndicale strijd: meer dan ooit een noodzaak!
Ferre Wyckmans en Gaby Jaenen
Moderator: Ivan Van Praet
Hoe strijden voor hervormingen en voor socialisme?
Erik De Bruyn, Tanja Niemeier en Stijn Oosterlinck
Moderator: Fred Louckx
Woman is the nigger of the world
Aan de hand van een kortverhaal (geschreven door Sabine Descamps), over een vrouw die vertelt over haar dagelijks leven in een socialistische economie, over een vrouw die laat zien dat het leven anders kan zijn dan nu. Met dit verhaal gaan we aan de slag in de werkgroep.
Moderator: Nadine Peeters
Wanted: Nieuwe Actiemiddelen!
Voor de pauze: Inez Louwagie, Inge Neefs, Anneleen Kenis en Lode Devos over nieuwe lokale en internationale actiemiddelen.
Na de pauze: Lieven Scheire, Rona Kennedy en Han Soete over de media als actiekracht!Moderator: Kelly Franceus

Daarna vind je de slotmeeting plaats, ‘Socialisme, strijd & solidariteit’ met Mohamed Waked, Marc Goblet (FGTB Liège), Anke Hintjens en Peter Mertens, Fatma Arikoglu en Paul Schrijvers.

Sterft gij oude vormen en gedachten

The False Grandmother

2011-10-28T06:51:00.003+02:00

Vandaag brengen we een sprookje.
Een prachtig kortverhaal van Italo Calvino, voorgelezen door John Turturro.

Veel kijkplezier:

I am a Man of Constant Sorrow

2011-10-27T06:05:00.000+02:00

Kameraden en vrienden,

dringend tijd voor nog een muzikaal intermezzo, deze keer de geniale Bob Dylan met een versie van het prachtige en deprimerende Man Of Constant Sorrow:

Meezingen is de boodschap:

I am a man of constant sorrow
I've seen trouble all my days
I'll say goodbye to Colorado
Where I was born and partly raised

Through this open world I'm a-bound to ramble
Through ice and snow, sleet and rain
Im a-bound to ride that mornin' railroad
Perhaps I'll die upon that train

Your mother says that I'm a stranger
A face you'll never see no more
But here's one promise to ya
I'll see you on God's golden shore

I'm a-goin' back to Colorado
The place that I've started from
If I'd knowed how bad you'd treat me
Babe, I never would have come

Voor de liefhebbers, andere versies:

of in de versie van de geniale film O Brother Where Art Thou?

de Beste Bibliotheek?

2011-10-26T06:04:00.002+02:00

Kameraden en vrienden,

een 'spannende' 'wedstrijd' die momenteel loopt is de verkiezing tot 'Beste Bibliotheek van Vlaanderen en Brussel'

Dit jaar zijn genomineerd op de 'short list: de bibliotheken van Balen, Bonheiden, Genk, Overpelt, Dendermonde, Wachtebeke, Veurne, Zwevegem, Leuven, Londerzeel, Elsene en Schaarbeek.

Op zich niet echt nieuws te noemen. Maar een goede gelegenheid om eens te melden waarom ik niet stemde voor de Openbare Bibliotheek van Gent.

Begrijp mij niet verkeerd, ik ga graag en veel naar de bibliotheek, elke week voor alle duidelijkheid. Ik vind het personeel vriendelijk, ze hebben een mooie collectie, met een constante aanvoer van nieuwe publicaties, een goed gevuld magazijn, leuke dvd's, kortom zeer tevreden.

Waar ik absoluut niet bij kan is het openingsbeleid van onze Openbare Bibliotheek.

de Zuid:

Openingsuren:
maandag van 10:00 tot 19:00 uur
dinsdag van 10:00 tot 19:00 uur
woensdag van 10:00 tot 19:00 uur
donderdag van 10:00 tot 19:00 uur
vrijdag van 10:00 tot 17:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 17:00 uur

Dat valt nog mee hoor ik u zeggen, maar bekijk dit eens:

Bibliotheek - Filiaal Bloemekenswijk
dinsdag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Brugse Poort
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Drongen-Baarle
dinsdag van 16:00 tot 19:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Drongen-Centrum
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Gentbrugge
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Ledeberg
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Mariakerke
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Nieuw Gent
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 15:00 tot 18:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Oostakker
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Sint-Amandsberg
maandag van 14:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 19:00 uur
donderdag van 14:00 tot 17:00 uur
zaterdag van 9:30 tot 12:30 uur

Bibliotheek - Filiaal St. Denijs-Westrem
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Watersportbaan
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
donderdag van 14:00 tot 17:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Westveld - Oude Bareel
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Wondelgem
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Bibliotheek - Filiaal Zwijnaarde
maandag van 16:00 tot 19:00 uur
woensdag van 14:00 tot 17:00 uur
donderdag van 16:00 tot 19:00 uur
zaterdag van 10:00 tot 12:00 uur

Onze Stedelijke Openbare Bibliotheek, bij u in de buurt, is niet echt open als jij kunt gaan. Tenzij je scholier bent (en geen andere bezigheden hebt) of met pensioen/werkeloos (en wederom zonder andere bezigheden).

Waarom zijn bibliotheken niet langer open overdag, 's avonds en in het weekend?
Waarom zijn bibliotheken gesloten op zondag, als de meeste mensen tijd hebben om te lezen, of een c.d. te beluisteren of een DVD'tje te kijken?
De Gentse musea zijn open, en promoten het bezoek zelfs voor Gentenaars door het gratis te maken (voor een voormiddagje, want o wee als er te veel Gentenaars op gelijk welk uur van de dag naar een museum zouden gaan). Maar de bibliotheken dat zou niet gaan?

Nawal El Saadawi op Manifiesta

2011-10-25T06:05:00.002+02:00

De Arabische Lente, de Egyptische Revolutie en vrouwenrechten: Nawal El Saadawi op Manifiesta in gesprek met Dominique Willaert, Pascal Debruyne en Suha Daas

uiteraard enkel en alleen op DeWereldMorgen.be

Gent Armoede-Vrij

2011-10-24T07:18:00.000+02:00

GENT Armoede - Vrij

Maandag 24 oktober om 17u30
actie aan het Stadhuis

voor leefbare vervangingsinkomens.

Steeds meer mensen komen financieel niet rond!

Veel gepensioneerden en werklozen zijn arm.

Velen kunnen hun rekeningen niet betalen.

Energie- en voedingsprijzen stijgen terwijl het inkomen gelijk blijft.

Wij vinden dat dit niet kan!

Er moet dringend verandering komen.

Wij willen onze gemeenteraadsleden vragen wat zij hieraan willen en zullen doen.

Betaalbare woningen, betaalbare zorg, de voedselpakketten problematiek, …

Doe mee en laat ook jouw stem horen! Nie neute moar kome !

Volgens 30 Vlaamse OCMW-schuldbemiddelaars is de hoogte van de vervangingsinkomen niet goed voor de levenskwaliteit.

Als je op de dag dat je werkloos wordt of de dag van je pensionering terugvalt op een inkomen dat 300 euro lager ligt dan je uitkering of loon, welke uitgaven moet je dan schrappen? En wat wordt er allemaal onmogelijk als je als alleenwonende terugvalt op een pensioen van 1.018 euro of als koppel op 1.250 euro per maand?

“Uit de gegevens van de pensioendienst blijkt dat de meeste gepensioneerde gezinnen in deze inkomenscategorie vallen. Waarop moet je dan nog bezuinigen om niet in de problemen te geraken? De lat moet echt wel hoger”, zegt Katrien Neyt, gewestelijk secretaris van ABVV Oost-Vlaanderen.

Uit een bevraging van ABVV Senioren aan 30 schuldbemiddelaars in Vlaanderen, waarvan ook Gentse, blijkt dat het probleem niet op te lossen valt zonder te raken aan de levenskwaliteit.

Diezelfde bevraging legt ABVV samen met ACW voor aan de Gentse gemeenteraadsleden op maandag 24 oktober van 18 tot 19 u. Zij ondervinden wat het betekent om zoals Ria 348,5 euro te schrappen in haar budget. Ze is alleenwonend en moet rondkomen met een uitkering van 900 euro.

Tijdens de actie wordt een dubbele meetlat aan de ingang van het stadhuis geplaatst waar de politici onderdoor moeten. De bovenste lat symboliseert de armoedegrens, de onderste symboliseert het lage financiële peil van de vervangingsinkomens.

Het ACW van Gent pleitte in een onderzoek uit 2008 voor het veralgemenen van het recht op aanvullende OCMW-steun voor andere vervangingsinkomens. Hierdoor zouden de vervangingsinkomens opschuiven in de richting van de armoederisicodrempel. Het Gentse OCMW beloofde hiervan werk te maken en deed een onderzoek. Maar tot op heden bleef dit engagement dode letter.

“De symbolische actie moet de Gentse gemeenteraadsleden aan den lijve doen ondervinden dat de lat te laag ligt om er onderdoor te raken. Conclusie: de lat moet hoger”, zegt Bernard Casteels van ACW Gent.

24 oktober lanceren ABVV en ACW samen met enkele andere sociale organisaties
“Gent Armoede-Vrij”, een platform om armoede in Gent illegaal te verklaren en op regelmatige tijdstippen gerichte acties te voeren rond concrete armoedethema’s.

Michael Löwy over Marxisme en romantiek

2011-10-23T07:50:00.000+02:00

Wie eens iets interessants wil bekijken heeft meestal niet veel geluk op de schellevisie, maar gelukkig is er op internet meer dan genoeg dingens te bekijken.

Vandaag brengen we een zeer interessante lezing van de Frans-Braziliaanse filosoof Michael Löwy over Marxisme en de romantiek. De romantiek, de cultuurhistorische periode en stroming, voor alle duidelijkheid.

Michael Löwy : marxisme et romantisme from Les Films de l'An 2 on Vimeo.

Vierkant voor Solidariteit en een Sociale Toekomst

2011-10-22T06:59:00.000+02:00

De formatieonderhandelingen zijn 'goed' op dreef. Het sociaaleconomische luik ligt klaar om eens stevig het mes te zetten in onze sociale zekerheid.

Luc Cortebeeck, voorzitter van het ACV, heeft een niet mis te verstane oproep voor de onderhandelaars:

De onderhandelaars moeten in deze moeilijke crisistijden vierkant voor een sociale toekomst gaan. Net nu hebben mensen nood aan meer sociale bescherming en aan zekerheid. Die zekerheid en bescherming afbouwen door blinde besparingen zou nefast zijn voor het vertrouwen.

Een rechtvaardiger fiscaliteit, investeringen in werkgelegenheid en een versteviging van de bescherming van werknemers en sociaal verzekerden zijn cruciaal.
In een sociaal toekomstproject is geen plaats voor platte en asociale aanvallen op de index, op het brugpensioen, op de wettelijke pensioenleeftijd, op de werkloosheidsuitkeringen, op het tijdkrediet. Het ACV zal niet aanvaarden dat de crisis en de sanering als excuus worden misbruikt om werknemersrechten die werkgevers een doorn in het oog zijn te slopen.

Het ACV heeft zeven kernboodschappen voor de onderhandelaars.

1. De sanering moet eerst en vooral aan de inkomstenkant gebeuren om hen die tot op heden onvoldoende hebben bijgedragen nu ook hun fair deel te laten betalen.

Dat kan met een:

- Een belasting op grote vermogens.

- Een voldragen belasting op meerwaarden.

- Een bestrijding van de fiscale fraude en de loon- en bijdragefraude.

- Een correcte vennootschapsfiscaliteit (inclusief een rem op de ontsporing van de notionele intrestaftrek).

- Een vliegtaks.

- Een nucleaire taks.

2. We moeten ons sociaal model in deze crisistijden versterken:

- Door meer werk en een verstevigde financiering van de sociale zekerheid.

- Door vrijwaring van de welvaartvastheid van de uitkeringen, liefst met automatische aanpassingen. Om zo de minima tot boven de Europese armoedenorm te tillen.

- In het bijzonder door intrekking van de voorstellen om de langdurig werklozen en de jonge langdurig werklozen te broodroven.

3. Van het Generatiepact naar een Pact voor Werk – van eindeloopbaanbeleid naar loopbaanbeleid.

De werkgevers versmallen de uitdaging van de verhoging van de werkzaamheid tot een botte aanval op de rechten van de werknemers (brugpensioen, landingsbaan, tijdkrediet, ervaringsbarema’s, outplacement…), in het bijzonder ten nadele van oudere werknemers. Het ACV wil:

- Een aanpak die eerst en vooral gericht is op banencreatie.

- Een aanpak die vervolgens voor alle leeftijdsgroepen, van jong tot oud, bekijkt hoe we het aanwezige potentieel actief kunnen benutten.

- Meer inspanningen naar werkloze en werkonzekere jongeren.

- Meer opleidingskansen, meer loopbaanbegeleiding, meer aandacht voor de kwaliteit van de arbeid en een betere combinatie van arbeid en gezin.

- Met behoud van de brugpensioenen, landingsbanen en de wettelijke pensioenleeftijd.

4. Zorg voor de zwaksten hier en elders.

De formateursnota gaat nauwelijks in op de kwestie van de strijd tegen armoede en uitsluiting. Een aantal voorstellen, vooral deze naar langdurig werklozen, dreigen de armoede en uitsluiting zelfs te verhogen. Dit staat haaks op de nationale doelstelling voor Europa 2020 om het risico op armoede en uitsluiting met 380.000 te verminderen. Het ACV wil :

- Een actief beleid ter bestrijding van armoede en uitsluiting.

- Het aanhouden van 0.7%-doelstelling voor ontwikkelingssamenwerking om in de internationale context armoede te bestrijden.

5. De vrijwaring en nog het liefst versterking van de koopkracht, voor werknemers (zeker voor hen met een lager loon) en voor gerechtigden op een sociale uitkering.

Dit is belangrijk voor het consumentenvertrouwen en dus voor de economie in tijden van zware crisis. Het ACV aanvaardt de dictaten van de Europese commissie over de index en het loonoverleg niet. Niet in het minst omdat we van oordeel zijn dat niet België met zijn index, maar Duitsland met zijn sociale dumping het probleem is. Daarom wil het ACV:

- De vrijwaring van de index en van de loonvorming.

- Dat de overdreven prijzen voor gas- en elektriciteit en in de distributie aangepakt worden.

6. Het ACV wil in voorbereiding van de Klimaattop van Durban een zeer klaar ecologisch engagement:

- Met een drastische besparing op energiegebruik.

- Met tegelijk een rem op de woekerwinsten die nu op gas en elektriciteit worden gemaakt.

7. Het ACV wil dat België Europees en internationaal de kar trekt voor een nieuw groeimodel, evenwichtiger en duurzamer, waarbij de financiële markten gereguleerd worden:

- Met centraal enerzijds het concept van waardig werk.

- Anderzijds ook het nieuwe concept van waardig leven: een absoluut wereldwijd minimum inzake sociale bescherming. Waarbij Europees en internationaal eindelijk werk wordt gemaakt van een geloofwaardig beleid dat de financiële markten aan de leiband legt, inclusief een taks op de financiële transacties.

Elio, goed nieuws. We hebben je 8 miljard gevonden!

2011-10-21T06:53:00.000+02:00

Elio Di Rupo is samen met de andere regeringsonderhandelaars op zoek naar 8 tot 10 miljard euro om het begrotingstekort voor 2012 dicht te rijden. Wel, we hebben goed nieuws voor hem: wij hebben zijn miljarden gevonden.

Om Elio Di Rupo bij te staan met goede raad voert de PVDA actie via e-mail en sociale netwerken. De formateur mag zich aan een stapel post-it’jes verwachten om op zijn koelkast te kleven. De PVDA verdeelt momenteel namelijk duizenden van die digitale plakbriefjes die de mensen kunnen doormailen naar Elio Di Rupo om hem eraan te herinneren dat de miljonairstaks 8 miljard euro opbrengt.

De actie is een initiatief van de Miljonairstaks Fanclub en de PVDA. De bedoeling is om het voorstel voor de invoering van een miljonairstaks in ons land kracht bij te zetten.

De miljonairstaks is een belasting van 1% op de vermogens boven de één miljoen euro, de eigen woning niet meegerekend. Zo’n miljonairstaks zou 8 miljard euro opleveren en dat is al het grootste deel van het bedrag waarnaar Elio Di Rupo op zoek is. Bijkomend voordeel is dat deze belasting niet raakt aan de koopkracht van de werkende mensen, wat ons land nog verder in crisis zou storten. Als we naast deze maatregel ook nog eens de notionele interesten afschaffen – die komen toch maar ten goede aan bedrijven als ArcelorMittal die jobs vernietigen – dan komen we aan de 10 miljard waar de regeringsonderhandelaars naar zoeken.

democratisering, gelijke kansen en 'diversiteit'

2011-10-20T07:01:00.001+02:00

prof. dr. Ides Nicaise van het HIVA, heeft een opiniestuk geschreven over de triestige stand van zaken van de democratisering van ons onderwijs.
Deze tekst is een ware must en - mijns inziens - verplichte lectuur voor leerkrachten, ouders, scholieren en studenten.

Dit opiniestuk verscheen op DeWereldMorgen.be en in het steeds lezenswaardige magazine Verrekijkers.

Weg met ongelijkheid, lang leve de diversiteit?

Diversiteit is ‘in’. We spreken niet meer over democratisering van het onderwijs, en zelfs het refrein van de gelijke onderwijskansen is volgens sommigen afgezaagd. Is diversiteit misschien de nieuwe dekmantel voor een samenleving die ongelijkheid accepteert?

Diversiteit

In elk geval zijn nieuwe labels meer dan zomaar een nieuwe verpakking: ze weerspiegelen nieuwe visies. Hier gaat het om de gedachte dat mensen nu eenmaal van in de wieg verschillen, en dat het utopisch – soms zelfs verkeerd - is om die verschillen uit te willen vegen.

Allochtonen zijn meertalig, autisten kunnen goed concentreren op details, jongens evolueren anders dan meisjes… hoever willen we dan gaan in het gladstrijken van de ongelijkheid? Doen we de mensen geen geweld aan door hen per se gelijk te willen maken? Trouwens, zou de samenleving niet erg saai worden als iedereen op elkaar zou gelijken?

Het verschil tussen diversiteitsbenadering en gelijkheidsbenadering is te vatten in drie kenmerken:

Het eerste kenmerk gaat over kwalitatieve verschillen (niet ordinaal - ‘meer’ of ‘minder’ – maar ‘anders’) te vatten zijn. Ongelijkheid daarentegen wijst op kwantitatieve verschillen (de ene groep scoort minder goed op toetsen dan de andere).

Een tweede verschil in connotatie is dat diversiteit verwijst naar multidimensionale verschillen, terwijl ongelijkheid vaak ééndimensionaal wordt uitgedrukt. Al te vaak worden jongeren vastgepind op hun relatieve scores in wiskunde of taal. ASO-leerlingen scoren dan typisch beter dan hun leeftijdgenoten in het BSO. Wanneer worden er toetsen afgenomen in een sportdiscipline of houtbewerkingtechnieken?

Voor de maatschappij betekent diversiteit een verrijking, omdat verschillen elkaar aanvullen. Economen zouden wijzen op de theorie van de comparatieve voordelen: door specialisatie en vrije ruil ontstaan win-winsituaties.

Het is duidelijk dat de diversiteitsgedachte een verrassend nieuw licht werpt op verschillen tussen mensen. Toch wil ik hierbij enkele kritische geluiden laten horen.

Ongelijkheid tussen leerlingen

In naam van de diversiteit wordt beginnende leerkrachten op het hart gedrukt dat zij moeten differentiëren, zonder erbij te zeggen waarom of hoe. Je krijgt dan ook leerkrachten die overtuigd zijn dat zwakkere leerlingen op een trager tempo moeten leren, en hun ambities voor deze leerlingen verlagen.

Het is niet verwonderlijk dat de ongelijkheid tussen leerlingen daardoor vergroot. Ongelijkheid bestrijd je niet door om het even welke vorm van differentiatie. Je moet rekening houden met het ongelijke startniveau van leerlingen, maar ernaar streven dat de leercurven van leerlingen convergeren in plaats van te divergeren.

Jij bent beter met je handen

Bovendien blijken verschillen tussen individuen in verschillende vaardigheden vaak met elkaar samen te hangen: goede leerlingen in wiskunde zijn dat vaak ook in taal, en zelfs in muziek. Sociaal achtergestelde jongeren mogen dan bij geboorte bepaalde kostbare talenten hebben, vaak worden die door kansarmoede of discriminatie mee gefnuikt met de rest en scoren deze jongeren mettertijd over de hele lijn lager dan hun leeftijdgenoten uit bevoorrechte groepen.

Het vriendelijke label van diversiteit (’jij bent beter met je handen’) wordt dan de leugen waarmee men de ambitie laat varen om deze jongeren op te tillen tot waar hun genetische mogelijkheden misschien oorspronkelijk reikten.

Verschrompeld taalgevoel

Ik vrees ook dat ons onderwijs nog verre van rijp is voor de diversiteitsgedachte. Neem nu het Leerzorgdecreet: al meer dan tien jaar wordt er geruzied of het nu wel goed is om leerlingen met een beperking hun rechtmatige plaats in het regulier onderwijs te geven.

Of neem de meertaligheid van allochtonen: het mag bewezen zijn dat zij beter scoren op Frans of Engels, maar dat wordt nauwelijks in de verf gezet. Deze leerlingen worden op school gedwongen om niet alleen Frans en Engels, maar ook hun moedertaal opzij te zetten. Jonge allochtone ouders moeten in pover Nederlands met hun kinderen communiceren, waardoor het taalgevoel bij de kinderen verschrompelt. Meertalig onderwijs, onderwijs in eigen taal en cultuur, bicultureel onderwijs… worden afgebouwd.

Een ander voorbeeld is de levensbeschouwelijke diversiteit, die buitengewone kansen biedt tot wederzijdse kritische bevraging en herbronning. Veel Vlaamse scholen proberen ofwel in stereotiepe katholieke rituelen tot een maximale assimilatie te komen, ofwel verschuilen ze zich achter een steriele neutraliteitsgedachte en laten jongeren met hun zingevingsvragen in de kou staan. Negen op tien Vlaamse scholen laten door een hoofddoekenverbod aan jonge moslims voelen dat hun culturele en religieuze identiteit een bedreiging vormt voor henzelf en voor anderen.

En dan vraagt men zich af hoe het komt dat 40 procent van de allochtone jongeren hun secundair onderwijs niet voltooien. Of hoe diversiteit toch weer ongelijkheid wordt.

het rendement van de 'miljonairstaks'

2011-10-19T08:11:00.004+02:00

Kameraden en vrienden,

in deze tijden van besparingen en vooral dreigende besparingen (waarom denk je dat de onderhandelingen zo lang aanslepen, niemand wil de hete aardappel) is het belangrijk om een indrukwekkend alternatief in de verf te zetten.

Een belasting op de grote vermogens

De PVDA heeft alle argumenten voor een 'miljonairstaks' eens op een rijtje gezet.

Een belasting op de vermogens boven de 1 miljoen euro, bovenop een eigen woning van boven de 500.000 euro.

Een belasting van 1% voor de vermogens boven de 1 miljoen euro, 2% voor de vermogens boven de 2 miljoen euro en 3% voor de vermogens boven de 3 miljoen euro.

Dit gaat voor alle duidelijkheid over de 2% grootste fortuinen van het land en over 88.000 gezinnen.

Een dergelijke 'belasting' van 1, 2 of 3% levert de Belgische staat 8.724.100.000 euro op.

Lees de volledige studie van Marco Van Hees.

Wordt fan van de Miljonairstaks.

QR codes

2011-10-18T21:53:00.001+02:00

Deze morgen zag ik zo'n ding op mijn broodzak. Reclame op broodzakken, wat gaan ze nog verzinnen? Maar bon, wie houdt zich nu daarmee bezig, zo van die reclame-dingens scannen om dan nog meer reclame te kunnen bekijken? Jongens toch.

The Brads

Werelddag van Verzet tegen Extreme Armoede

2011-10-17T07:42:00.000+02:00

Tot straks, op het Sint-Pietersplein

Dexia, hoe is het zo ver kunnen komen?

2011-10-16T07:19:00.001+02:00

Dexia, een zoveelste bank in het rijtje die na privatisering wederom moest gered worden met overheidsgeld.
Danny Carleer, voormalig ACOD-delegatielid bij de ASLK en initiatiefnemer van www.openbarebank.be bekijkt in het weekblad Solidair de evolutie van Dexia, van fusie tot vernieling, en vooral de rol van de grote politieke families in dit verhaal.

België kende vroeger verschillende openbare kredietinstellingen (OKI) met de ASLK (Algemene Spaar- en Lijfrentekas) en het Gemeentekrediet van België (GKB) als meest bekende. Deze financiële instellingen waren tevreden met een kleine winstmarge en schuwden de risico’s. Klanten kregen er een behoorlijke rente voor hun spaarcenten en konden er tegen aantrekkelijke voorwaarden geld lenen. Het Gemeentekrediet was marktleider voor kasbons en als financier van de overheden. De dienstverlening was prima en iedereen kon er terecht, ook de minder kapitaalkrachtigen.

De ASLK werd opgericht in 1865, het Gemeentekrediet vijf jaar eerder. Vooral het Gemeentekrediet was sterk gepolitiseerd. Politici van allerlei traditionele partijen verdeelden er de zitjes.

De volgende politici waren lid van de raad van bestuur van de Dexia Bank België en de Dexia Holding gedurende afgelopen decennium. Zij namen deel aan de strategie die tot het faillissement van Dexia leidden.
Bij de Dexia-groep
Elio Di Rupo (PS), Jean-Luc Dehaene (CD&V), Karel De Gucht (Open Vld), François-Xavier de Donnéa (MR), Didier Donfut (PS), Serge Kubla (MR), Francis Vermeiren (Open Vld), Eric André (MR), Frank Beke (sp.a)
Bij Dexia Bank België
Patrick Janssens (sp.a), Jean-Jacques Viseur (cdH), Herman Van Rompuy (CD&V), Marc Deconinck (PS), Jef Gabriëls (CD&V), Patrick Lachaert (Open Vld), Luc Martens (CD&V), Tony Van Parys (CD&V), Wivina Demeester (CD&V), Louis Bril (Open Vld), Benoit Drèze (cdH), Antoine Duquesne (MR)

In 1987 werd in Frankrijk de Crédit Local de France opgericht, die moet instaan voor de financiering van de lokale overheden. De bank- en verzekeringsgroep Dexia ontstond in 1996 uit de fusie tussen het Gemeentekrediet van België en Crédit Local de France. Die nam ook een bank in Israël over.
Privatiseringsgolf

In 1996 wordt het Gemeentekrediet verkocht. De drie grote politieke families vertellen aan al wie het horen wou dat ze daarmee de sociale zekerheid redden en de overheidsschuld flink verminderen. De OKI worden fel beneden hun waarde verkocht.

Allerlei aandeelhouders deden hun intrede bij Dexia, zo ook de Gemeentelijke Holding, want met het Gemeentekrediet hadden de lokale besturen goede zaakjes gedaan. Ze wilden graag ook meegenieten van de stijgende winsten, die de nieuwe privébankiers vooropstelden en dus legden de lokale politici geld op tafel om nog meer aandelen te verwerven. Ze worden er vertegenwoordigd door de Gemeentelijke Holding, maar omdat het nu zo slecht gaat met Dexia, deelt die in de klappen.
Gedaan met voorzichtig bankieren

Na de privatiseringen was het uit met het voorzichtig bankieren. Net als het Belgisch-Nederlandse Fortis (waar de ASLK onderdak vond) begon Dexia (nu een Frans-Belgische groep) aan een sterke expansie. The sky was the limit. Voor Fortis had dat in 2008 – amper 10 jaar na de volledige privatisering van de ASLK – fatale gevolgen. Dexia gaat wat langer mee, maar ook daar zijn de aanwinsten geen succes.

De overnames bij Dexia situeerden zich vaak in wat daar de core business heet te zijn: de bankier van de overheden. Maar van dat pad werd ook afgeweken, soms met weinig succes. In 2000 neemt Dexia de Nederlandse bank Labouchère over. Na de beurscrash van 2001 breekt de aandelenlease-affaire uit bij een dochter van Labouchère en die zadelde de deelnemers (en Dexia) met een enorme schuld op. Veel klanten verloren hun hebben en houden omdat ze met de Dexia-dochter in zee waren gegaan. Dexia had voor de Nederlandse zakenbanken Labouchère en Kempen meer dan 2 miljard euro op tafel gelegd en Labouchère ging in de jaren na de overname kapot aan rechtszaken. De Nederlandse zakenbank Kempen werd in 2004 voor 85 miljoen euro terug verpatst. Degenen die ‘schoenmaker blijf bij uw leest’ riepen, hadden overschot van gelijk.

Rommelproducten

Uit winsthonger nam Dexia nog andere risico’s. In de Verenigde Staten lijfden ze de verzekeraar van openbare besturen FSA (Financial Security Assurance) in. Dexia noemde zich meteen ‘wereldleider op de markt van de financiële dienstverlening aan de publieke sector’. Het leiderschap werd een lijderschap. FSA nam steeds meer rommelproducten op in haar portefeuille. In de crisis van 2008 leed FSA een gigantisch verlies door ongedekte risico’s, die verband hielden met het subprimedebacle.

Tijdens de eerste crisisdip baarde vooral de situatie van FSA zorgen. Het vergde miljarden belastinggeld om Dexia vlot te houden. België, Frankrijk, Luxemburg en enkele aandeelhouders stopten 6,4 miljard euro in Dexia. Later halen de Belgische, regionale en lokale overheden nog meerdere malen de portefeuille boven. In totaal gaat het nu al om zeker 4 miljard euro voor rekening van de verschillende overheden. De regering verkreeg voor de miljardensteun aandelen in Dexia, die op dat moment 9,90 euro waard waren, vandaag nog amper 1 euro. Leterme noemt dat een “virtueel verlies” zonder 1 eurocent echt verlies voor de staatskas.
Aderlating voor staatskas

Om FSA te kunnen verkopen stond de regering-Leterme gigantische waarborgen toe. Dat was niet zonder risico, zoals Leterme nu om de haverklap herhaalt. In zijn verslag van 22 december 2010 schreef het Rekenhof daarover: “In elk geval blijven de waarborgen, die als gevolg van de financiële crisis door de staat werden verleend aan financiële instellingen, door hun omvang een belangrijke factor van onzekerheid voor de toekomstige evolutie van de overheidsfinanciën.” Het Rekenhof heet een onverdachte bron te zijn en dat is zeker geen geruststellende taal.

In 2008 krijgt Dexia voor 150 miljard euro waarborgen die voor respectievelijk 36,5% en 60,5% door de Franse en de Belgische overheid worden gegarandeerd. In verhouding tot de inbreng van Frankrijk was dat beschamend veel. Uit egoïstische politieke overwegingen en/of uit onwetendheid namen Leterme en Reynders vooral in vergelijking met de Fransen veel te veel hooi op hun vork. Op tv vertelden ze glimlachend dat ze alles deden om het spaargeld veilig te stellen. Nu schijnen ze toch door te hebben dat ze toen bedrogen werden.

Het minste wat je kan zeggen is dat Leterme en Reynders ook toen onverantwoorde risico’s hebben genomen waardoor de toekomst van alle Belgen zwaar gehypothekeerd werd. Dat doen ze vandaag opnieuw.

De instorting van het Dexia-aandeel van 9,90 euro tot minder dan 1 euro maakt nog meer slachtoffers. De ACW-holding Arco lijdt een ‘voorlopig fictief’ verlies van 2 miljard euro. De Gemeentelijke Holding kocht in 1996 voor 1,7 miljard euro aandelen in Dexia. Aan 8,25 euro per stuk. Ook die holding lijdt een gigantisch verlies.

de Evolutie van de Koffieverslaafde

2011-10-15T07:02:00.000+02:00

http://loldwell.com/

Pokemon, nog zoiets bizar, maar Pokemon, in combinatie met Koffie, nice.

Dexia, wat hebben we geleerd?

2011-10-14T07:31:00.000+02:00

Dexia, wederom een bank die 'ten prooi is gevallen' aan de gevolgen van de 'kredietcrisis'. Een jammerlijk, maar schier onvermijdelijk gevolg van ons economisch systeem, een toevalligheid, een gevolg van een onvermijdelijke natuurlijk, een gevolg van jammerlijke beslissingen van een aantal bankiers. We krijgen dit soort dingen te horen als we verklaringen zoeken naar de huidige toestand van deze financiële instelling.

Gelukkig is er nog DeWereldMorgen.be, deze krant bekijkt de situatie zonder gehinderd te worden door neoliberale dogmatiek. Dirk Barrez houdt een sterk pleidooi voor een open coöperatieve bank in handen van de sociale bewegingen. Een bank die het geld van de bewegingen en van de spaarders in veilige handen heeft en die middelen kan ter beschikking stellen van sociale projecten en van de sociale bewegingen. Een bank die geen monsterwinsten najaagt door te investeren in waanzinnige beleggingen of complete louche transacties. Een bank die de spaarders niet compleet uitzuigt als ze een lening willen krijgen.

54 miljard euro, of meer dan 2160 miljard oude Belgische franken: het is waanzinnig veel geld dat wij allemaal samen afdekken aan risico bij de Dexia bad bank of restbank. Dit is maar liefst vijftien procent van de welvaart die wij allemaal samen voortbrengen in een volledig jaar.

De speelschulden van de grootbankiers

We hebben de jongste dertig jaar toegestaan dat de grootbankiers – die zogenaamde specialisten van geldzaken – enorme risico’s namen op de door de politici en de overheden vrijgemaakte geldmarkten. In feite hebben ze er een reuzengroot casino van gemaakt dat geen enkele voeling meer had met de reële economie en de echte noden van de samenleving... en zelfs al lang voor de crisis van 2008 bleek deze casino-economie een hinderpaal voor de echte productie van welvaart en welzijn. Vanaf 2008 moest iedereen met ogen in de kop weten dat we hier met onverantwoordelijke en onverbeterlijke gokkers te maken hebben die bereid zijn de welvaart van hele samenlevingen op het spel te zetten indien zijzelf - en misschien ook hun aandeelhouders - daar winst uit kunnen slepen, zelf al is dat puur fictieve winst..

Zelf de staat is nu een gedwongen gokker in het casino

Als deze grootbankiers speelschulden maakten – met honderden en honderden en honderden miljarden euro - weigerden ze die zelf te slikken. Want, zo chanteerden zij valselijk, zij waren systeembanken die niet failliet mochten gaan. Too big to fail. De gefantaseerde winsten waren intussen uitgedeeld aan aandeelhouders en onverdiende bonussen, dus de belastingbetaler moest de scheve situatie nu maar rechttrekken.

En zo had het falen van die systeembanken, en vooral dan de aanpak van hun crisis die er in bestond hun risico’s en schulden door overheden te laten overnemen of afdekken, tot gevolg dat nu ook de overheden met het mes op de keel gokkers in het casino van het financieel kapitalisme zijn geworden.

Omdat – nogmaals, het kan niet genoeg herhaald - niemand ook maar bij benadering weet hoeveel deze bad banks echt zullen kosten aan belastinggeld.

En omdat het daarmee voor ons land ook een veel grotere onbekende wordt hoeveel rente we moeten betalen op het geld dat we lenen om onze staatsschuld te financieren. Zeker is dat die rente door die onzekerheid in geen geval goedkoper kan worden. Als de rente met één procent stijgt, kost dat ons 3,5 miljard euro. Per jaar.

Komt daar nog bij dat we ook al in de jongste decennia verleerd zijn om onze schuld voornamelijk zelf te financieren met de grote Belgische spaartegoeden. Daardoor hebben we ons veel afhankelijker gemaakt van de internationale geldmarkten, en van de grote ratingbureaus als Fitch, Moody’s of Standard & Poor’s die, het valt amper te geloven, even slecht of nog slechter werken dan grootbankiers.

Wat te doen?

Vorige maal dat we onze systeembanken moesten redden – dat was niet zo lang geleden, in 2008, het geval met zowel het toenmalige Fortis, Dexia als KBC - hebben we van Fortis even een overheidsbank gemaakt om ze dan zo snel mogelijk te verpatsen aan BNP Paribas en zo te eindigen met een nog veel grotere systeembank… terwijl één van de lessen van de crisis in 2008 was dat we best naar kleinere banken evolueren die minder risico inhouden.

Er is ook verzuimd om opnieuw een duidelijke scheiding te maken tussen spaarbanken en zakenbanken… en er is vergeten om een aantal speculatieve activiteiten gewoonweg te verbieden.

Dexia, geen overheidsbank om te verkopen maar om te houden

Leren we dan ditmaal eindelijk de les dat we Dexia hebben gekocht om te houden als een overheidsbank? Een bank die we aan de meest strenge regels onderwerpen, die we weghalen van de beurs zodat ze niet blootstaat aan de grillen daarvan, en die ons niet meer opnieuw het casino kan injagen waar we maar moeten afwachten hoe hoog haar speelschulden deze maal zijn? Als er iemand opmerkt dat we het wel gehad hebben met deze junkies, wie zal dat tegenspreken?

Kunnen we dan ook leren een ernstige gedachtewisseling te houden over de kostprijs van die bank? 4 miljard euro om Dexia België te kopen, het is waar, dat is geen kleingeld.

Maar het is pertinent onjuist om dit bedrag enkel maar als een bijkomende schuld af te schilderen. Want dit is vooral een grote waarde die we allemaal samen verwerven, namelijk een systeembank die we kunnen verbieden ons nog langer op te lichten en kunnen verplichten om een essentiële en nuttige financiële poot te zijn onder onze economische huishouding.

Bovenal, ze moet zich bezig houden met al wat de Belgische economie en samenleving echt nodig hebben. En al wie in dat nieuwe Dexia ook nog maar een afgeleid financieel product durft uittekenen dat vooral risico en ongezonde speculatie inhoudt en geen verband houdt met de echte economie, die vliegt er onherroepelijk uit.

Een nieuwe maatschappelijke en politieke strijd

Hebben we de les goed begrepen dat dit een belangrijke en zelfs cruciale inzet van maatschappelijke en politieke strijd is in de komende jaren? Slaagt de samenleving er in om de macht van de grootbanken terug te dringen? Om hen te dwingen om het spaar- en kredietwezen – en niets anders – opnieuw in dienst te stellen van de reële economie die echt welvaart creëert - anders dan banken die in het beste geval alleen maar anderen helpen om dat te realiseren? Om dus zo te werken aan een samenleving waar het goed om leven is?

Slaagt de samenleving er met andere woorden in om deze banken in haar handen te krijgen en hen zo te beletten dat ze opnieuw de economie én de samenleving in de vernieling rijden, en wij een onbetaalbare prijs betalen voor hun puinhopen?

Onwaardig werk

In dit verband is er wellicht nog een les te leren. Het is essentieel dat vakbonden opkomen voor werk, ook in de grootbanken, voor waardig werk van bankmedewerkers die echt ten dienste staan van hun klanten, van de economie en de samenleving – en die zo opnieuw het respect kunnen verwerven dat ze door het falen van hun bazen in grote mate hebben verloren.

Maar financiële nepproducten of gevaarlijke speculatieve producten ontwikkelen is geen waardig werk, want geen zinvol werk, en zelfs ronduit maatschappelijk, ecologisch en/of economisch gevaarlijk. Dit ‘onwaardig werk’ is niet te verdedigen, op geen enkele wijze, het moet dus verdwijnen. Laten we al dat talent omscholen en aanwenden voor al het andere nuttige werk dat dringend moet gebeuren.
Een les voor de werknemersbeweging?

Leert de werknemersbeweging die andere les? Namelijk dat het niet goed is zich op sleeptouw te laten nemen door zelfverklaarde financiële specialisten? Dat het niet verstandig is hen het kroonjuweel van hun in decennia opgebouwde en waardevolle bewegingskapitaal – de bank Bacob – over te leveren in volle vertrouwen? En zeker niet om dat te doen voor een luchtspiegeling, want dat is de exacte omschrijving van de met zovele ‘specialistische zekerheden’ omklede bewering dat er voor banken geen andere weg was dan internationaal te groeien. Het was een luchtspiegeling én een leugen, en dat was allebei al vrij vlug duidelijk voor wie wilde zien.

Zeker sinds de crisis van 2008, en sindsdien jammer genoeg alleen maar bevestigd, kunnen sociale bewegingen niet langer argumenteren dat ze slechtere ondernemers zouden zijn dan die specialisten. Want de les is dat het onmogelijk is om slechter te ondernemen dan al die grootbankiers die hun banken op de klippen lieten lopen om ze enkel via chantage op overheden met belastingsgeld te laten redden, inclusief hun bonussen – hoe dat mogelijk is, valt toch niet te begrijpen.

Het is nooit te laat

Of er nog iemand ter verantwoording kan worden geroepen voor al dat falen, dat is allerminst evident, en het is evenmin toekomstgericht. Maar eigenlijk zou het toch wel moeten, ook al om nog beter te weten hoe het zo fout kon lopen.

De les is echter ook en vooral dat het nooit te laat is om als sociale bewegingen opnieuw meer greep te (willen) krijgen op de economie. Morgen blijft er nog even veel nood aan betrouwbare coöperatieve banken. We willen toch niet alleen geconfronteerd worden met een of een paar overheidsbanken? Er is een pak inventiviteit nodig, zelfs van bankiers, om al die noden en problemen van vandaag, morgen en overmorgen aan te pakken: de ecologische ombouw van onze economische productie, de vergrijzing, de dikwijls zo verwaarloosde publieke infrastructuur, ondermaats publiek transport, sociaalecologische woningbouw… iedereen kan dit lijstje verder aanvullen. Laat dus een pak financiële spelers allemaal hun allerbeste van zichzelf geven om de beste financiële antwoorden uit te werken en voor te stellen.

Maar maak ook hun opdracht heel duidelijk afgebakend: coöperatieve banken moeten spaargeld ophalen en inzetten voor de reële economie, in de eerste plaats om die op sociaalecologische sporen te krijgen. In geen geval houden ze zich bezig met afgeleide financiële nepproducten, en heel zeker ook niet met buitenlandse avonturen. Enkel zo kunnen ze het vertrouwen winnen van het coöperatieve risicokapitaal dat ze nodig zullen hebben.

Wat als zich straks nieuwe financiële donderwolken aankondigen?

Ja, wat als straks BNP Paribas in de problemen duikt? Zullen we ons dan afvragen waarom we Fortis zonodig tot elke prijs moesten verkopen aan een Franse bank die nu eveneens tot aan haar nek in twijfelachtige obligaties zit? Die net door die verkoop van Fortis een nog veel grotere systeembank is geworden, en dus de samenleving nog veel erger kan chanteren? En daarenboven zo ook het voorwerp kan worden van een ongelijke vechtscheiding met de Franse aandeelhouders én Franse staat, waarbij niet eens zeker is dat alle Belgen rond de tafel wel met de Belgische kaarten spelen. Gaan we dan nog eens, zoals bij Dexia, veel meer het Belgische dan het Franse belastinggeld aanspreken?

Of wat als KBC niet meer aan het nodige geld geraakt om uit de gevarenzone te blijven? Gaan we dan blijven verder hun risico’s afdekken en hun schulden op ons nemen?

Zijn we misschien vergeten hoe hard KBC in 2008 en 2009 met onze voeten heeft gespeeld – en hoe politici dat heel bereidwillig lieten gebeuren – door keer op keer te verzwijgen hoe erg het wel gesteld was met het aantal miljarden af te dekken risico’s, en onze lamme overheid de miljarden liet aanrukken zonder ook zelfs maar alle virtuele en echte kasten en schuiven bij KBC te doorzoeken naar welke onprettige financiële verrassingen die ‘bankier van bij ons’ nog in petto had. Er is zelfs geen poging ondernomen om de schijn op te houden, alsof de woorden ‘goed bestuur’ in Vlaanderen nooit zijn gebezigd.

Gokstaten?

Gaan we morgen verder onverstoord de weg op van ‘gambling nations’ waarbij niemand nog zicht heeft op onze gezamenlijke huishouding en hoeveel bancaire verliezen daar in zitten? En dus niemand nog weet hoeveel leerkrachten, windmolens, sociale woningen, pensioenen, theaterstukken enzovoort we overmorgen niet langer zullen kunnen betalen, bouwen of uitvoeren… omdat we de vandaag nog onbekende speelschulden aan het afbetalen zijn van onze onbetrouwbare en onbekwame grootbankiers – voor beide kwalificaties hebben ze voldoende proeven afgelegd, ze zijn alvast daarin ‘met brio’ geslaagd.

Of gooien we hen nu eindelijk van hun onrechtmatig verworven financiële troon? Om hun dwaasheden eindelijk de rug toe te keren en via een goede mix van overheidsbanken, coöperatieve banken en spaarbanken, gecombineerd met strikte regels over wat mag en niet mag, een financieel landschap uit te bouwen dat onze samenleving vooruithelpt in plaats van de dieperik in te jagen?

Dat is de keuze waar we nu allemaal, en dringend, voor staan.

"Government to the Rescue!"

2011-10-13T07:08:00.000+02:00

Armoede is geen kinderspel

2011-10-12T06:35:00.001+02:00

Beste vrienden,

Welzijnszorg heeft zijn campagne voor de eindejaarsperiode van 2011 gelanceerd.

Armoede is geen kinderspel

Overal ter wereld zijn kinderen de eerste slachtoffers van armoede. In België is dat niet anders: 1 op 5 kinderen groeit op in armoede. Dat is alarmerend, want armoede raakt kinderen in alle aspecten van hun leven. Een paar jaar in armoede leven, in een onveilige woning, met een zwakke gezondheid, uitgesloten van sociale contacten en met beperkte onderwijskansen, is lang voor een kind en laat blijvend littekens na. Een kinderleven in armoede is bovendien de ideale springplank naar een volwassen leven in armoede. Door armoede bij kinderen aan te pakken, kunnen we de vicieuze cirkel van armoede en sociale uitsluiting doorbreken!

Wordt vervolgd

10 jaar bezetting

2011-10-11T08:27:00.005+02:00

Kameraden en vrienden,

we gaan nog even door op de wel bijzonder trieste verjaardag van de oorlog, vernietiging en bezetting van Afghanistan. Enkele interessante reportages.

DemocracyNow brengt een interview met prof. Michael Zweig over de 'demografie van de bezetting'.

de kost van de oorlog en bezetting:

10 jaar bezetting, een reportage van GRTV, door James Corbett, Rick Rozoff en Michel Chossudovsky:

10 jaar bezetting van Afghanistan

2011-10-10T07:16:00.002+02:00

10 jaar bezetting van Afghanistan, 10 jaar oorlog, 10 jaar bommen.

De voorbije eeuw is België twee keer vier jaar bezet en dit is nog steeds zowat een nationaal trauma. In elke wijk, in elk dorp staat een monument voor de gesneuvelden 'Pro Patria'. Loopgraven in de Westhoek zijn nog steeds zo wat verplichte uitstappen voor horden schoolkinderen. Binnenkort is het 100 jaar geleden dat de zinloze moordpartij genaamd WO I begon en in ons land zal je een ware explosie zijn van herdenkingen en herinneringsactiviteiten. Het is dus bijzonder moeilijk om zich voor te stellen hoe dit trauma ooit verwerkt zal kunnen worden door de Afghanen, 10 jaar lang oorlog en bezetting. Het is te hopen dat ze er zo vlug mogelijk kunnen aan beginnen, dat ze dus zo vlug mogelijk de NAVO-bezetters kunnen buiten smijten.

Vrede vzw schreef op DeWereldMorgen.be een bijzonder lezenswaardig stuk 'Ongelukkige Verjaardag'.
Met daarin volgende passage:

Ook in progressieve kringen, in sommige mensenrechtenorganisaties en zelfs vredesorganisaties was de steun voor de oorlog in Afghanistan initieel groot. De interventie werd door de uiteenlopende politieke krachten in de westerse regeringen als een noodzaak ervaren.

Malalai Joya brengt voor de gelegenheid een aangrijpende oproep:

10 jaar is meer dan genoeg geweest. Haal de buitenlandse legers terug naar huis en laat de Afghanen in vrede leven.

Bij wijze van uitsmijter nog een reportage van Democracy Now:

Crembo zou zo onderhanden toch ook zelf niet meer geloven dat legers vrede en democratie kunnen brengen.

Week van het Bos

2011-10-09T07:26:00.000+02:00

Kameraden en vrienden,

niettegenstaande uw kameraad een onvervalste stadsrat is, maak ik met veel plezier reclame voor de Week van het Bos.

De Week van het Bos is een initiatief van het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB), in samenwerking met de Vereniging voor Bos in Vlaanderen vzw (VBV) en tal van andere organisaties.

Tijdens de Week van het Bos ontvangt het bos je met open armen! Er wordt een ruim aanbod aan bosactiviteiten georganiseerd door het ANB, VBV en tal van organisaties, scholen en lokale besturen.

Dit jaar is tevens het Internationaal Jaar van de Bossen. Onder het motto ‘Forests for People’ wil de VN de wereld sensibiliseren en de bossen in de kijker zetten. Ze willen overal ter wereld het debat openen over duurzaam bosbeheer.

Lees er alles over in Campagnekrant.

Er zijn gegarandeerd ook interessante activiteiten bij jou in de buurt.

Ik zou zeggen, veel plezier en tot in het bos.

Nobelprijzen

2011-10-08T06:37:00.005+02:00

Beste vrienden, we moeten daar eerlijk in zijn, het Nobelprijsvoordevredecomité is een heel bizare bende. Maar bon, dit jaar hebben ze drie interessante mensen geëerd.
Alhoewel de vredesprijs krijgen na die massamoordenaar van vorig jaar toch een beetje een vergiftigd geschenk is me dunkt.

DemocracyNow brengt volgende reportages:

En dan ook nog een interview uit de Colbert Report:

The Colbert Report
Get More: Colbert Report Full Episodes,Political Humor & Satire Blog,Video Archive

de Arabische Lente: revolutie of Jihad?

2011-10-07T08:02:00.000+02:00

Op 11 april organiseerde het MANA een zeer interessante debatavond in De Centrale over de Arabische Lente.
Ze waren zo slim om dit op te nemen en online beschikbaar te stellen.

Veel kijkplezier:

Prof. dr. Sami Zemni:

De Arabische lente vanuit sociaal politiek perspectief from MANAvzw on Vimeo.

Mohamed Cheppih:

De Arabische lente vanuit islamitisch perspectief from MANAvzw on Vimeo.

Nadia Fadil:

Wat maakt de revolutie tot een echte revolutie? from MANAvzw on Vimeo.

en tenslotte nog debat:

Was de arabische lente seculier of religieus? from MANAvzw on Vimeo.

Iedereen Duitser?

2011-10-06T07:21:00.004+02:00

Kameraden en vrienden, Europa bepaald steeds meer de socio-economische politiek van ons land. Alle landen worden 'verplicht' op haar spelregels te volgen, de lonen onder druk te zetten, de index af te bouwen en de werknemers langer aan het werk te houden, of dat nu gaat of niet.
Iedereen wordt rond de oren geslagen met het 'Duitse Model'.

Ferre Wyckmans, algemeen-secretaris van de Christelijke Bediendecentrale, LBC, ging op een studiedag van LBC 'Iedereen Duitser' dieper in op dat 'Duitse Model'.

Uit alles valt te leren. Wat goed is kan tot voorbeeld strekken. Wat fout is kan ons behoeden voor herhaling. Er zijn steeds lessen te trekken.
Ik wil een poging doen. 5 lessen op 15 minuten, dat is 3 minuten per les of bijna gratis, het lijkt haast een Duits uurloon.

Les 1: Hoed U voor mooipraters die in Uw belang het beste met U en Uw kinderen voor hebben.

'We moeten nu echt saneren, want we willen die kosten niet nog eens doorschuiven naar de volgende generatie. Onze generatie moet haar verantwoordelijkheid nemen', dat zei Marianne Thyssen van de EVP recent in het Europees Parlement. Vandaag wist Open-VLD politica Gwendolin Rutten te stellen dat Europa eindelijk bewijst aan de toekomst te denken. Zij werd vanmorgen wakker in een nieuwe Europese federatie. Haar kirrend geluk kon niet op. Dat alles naar aanleiding van de goedkeuring van het zgn. ‘sixpack’.
Een rist maatregelen die de budgettaire orthodoxie van de Europese staatshuishoudens tot absoluut dogma heeft verheven. Daartoe heeft het Europees Parlement zichzelf grandioos buitenspel gezet en een technocratische staatsgreep van de Raad Economische en Financiële Zaken (Ecofin) gelegitimeerd. Het is zoeken naar enige sociale referentie of zelfs het woord ‘sociaal’ in deze teksten. Gezonde overheidsfinanciën of budgettaire disciplinering: goed voor de burgers en goed voor de werknemers? Als voortaan de nationale begrotingen het imprimatur van Europese instanties behoeven, wil dat zeggen dat de loonkostevolutie als belangrijke Europese toets wordt ingevoerd. We weten ondertussen wat de Belgische loonnorm heeft opgeleverd. Als voortaan de Duitse loonevolutie de norm wordt zijn we echt nog niet thuis. Die zogenaamde aandacht van Marianne Thyssen en anderen voor het belang van de toekomst is dus vrezen wij vooral aandacht voor het eenzijdige belang van en voor de economische sterkhouders. Geen belangstelling voor het verdelingsvraagstuk. Les 1 dus: we hoeden ons voor mooipraterij en economische peptalk.

Les 2 : Werknemersrechten zijn nooit gegarandeerd. Werknemersrechten worden niet op een schoteltje geserveerd en al zeker niet op een Europees dienblad.

Eén van de aanbevelingen van de Europese Raad voor België in het kader van het stabiliteitsprogramma luidt als volgt: “het systeem van loononderhandelingen en het loonindexeringsysteem hervormen, teneinde ervoor te zorgen dat de loonstijging beter aansluit bij de ontwikkeling van de arbeidsproductiviteit en het concurrentievermogen”. Codetaal om loonblokkering zoal geen koopkrachtingrepen door te voeren. Het inkomen uit arbeid als doel op zich is geen aandacht waard.
Onze index kent weliswaar nu nog het predicaat “automatisch”, maar het betekent niet dat het ook automatisch aan iedereen wordt toegekend. Er is de onophoudelijke druk van instanties als het IMF, de OESO, de ECB, de NBB en de Belgische en niet te vergeten Vlaamse werkgevers… die het automatische en de index liefst meteen afgeschaft zien. Voorlopig weten we dat met succes te counteren. Of toch niet?
Maar het verwerven die loonindexering, is overigens nog niet overal een feit. In het Paritair Comité ‘vrije beroepen’ met 23.700 bedienden en 1.100 arbeiders weigeren Unizo en VBO een akkoord te sluiten over een loonindexering. Dat geldt ook voor het Aanvullend Paritair comité voor de arbeiders dat 26.500 arbeiders telt. In het Paritair Comité sociaal secretariaten en het aanvullend paritair comiténon-profit organisaties die volgend jaar van start gaan, zullen de werkgevers eenzelfde standpunt innemen. Hier zijn ongeveer 40.000 bedienden mee gemoeid. 100.000 werknemers zonder indexgarantie, laat staan van enig automatisme.
Wat we hebben staat dus onder druk, wat we nog niet hebben krijgen we niet met de vingerknip. Niet hier en ook niet vanuit Europa. Les 2… het dienblad is niet gevuld met werknemersrechten.

Les 3: Regulering en deregulering is meer dan alleen twee letters verschil.

Looninlevering op zijn Belgisch via de loonnorm, op z’n Duits of in de toekomst op zijn Europees is één. De deregulering van het sociaal zekerheidsstelsel is een ander. Het recept van het Duitse Hartz 4 model bevat volgende kernelementen: beperking in de duur van werkloosheidsuitkering, de verplichte aanvaarding van elke job, de terugval op een forfaitair minimumbedrag. Ze staan letterlijk in de eerste nota Di Rupo, benieuwd wat het regeringsoverleg ons daar gaat bieden. De Duitse toets naar bestaansmiddelen is de logisch volgende stap. En voeg er wat België maar aan toe dat de uitbetaling van de werkloosheidsuitkering door de vakbonden onder druk van en de liberalen en de N-VA staat.
Les 3 : hier wordt niets geregeld, er wordt brutaalweg ontregeld.

Les 4 : Wat we zelf doen, moeten we beter doen.

Deze variatie op de ietwat beladen uitspraak van Gaston Geens dat we in Vlaanderen beter zouden doen dan wat federaal in België mogelijk was wil ik hier niet als misplaatst Vlaams adagium herhalen. Er is de Franse spreuk “plus est en vous”, die eigenlijk eveneens Vlaamse (want) Brugse origine heeft ze is namelijk van Lodewijk van Gruuthuse. We kunnen beter, laat dat een optie en leidraad zijn. En met wij bedoel ik dan expliciet wij als syndicalisten. Ik bedoel dat we de ambitie moeten hebben om ‘het’ beter te regelenen het ons dus niet kunnen veroorloven om de boel de boel te laten. Het verlies van dekkingsgraad van CAO’s die we afsluiten, zo leerde ons te toelichting van Torsten deze morgen, is een rode loper voor lagere lonen, zelfs tot daling van de reële lonen. De Vlaamse werkgevers van Voka, maar ook Unizo zijn radicale pleitbezorgers voor het directe loonoverleg. Ze zeggen op ondernemingsniveau, ze bedoelen op individueel niveau. Het individuele overleg… zonder enige vakbondsinmenging.
Dat is niet wat we verstaan onder ‘beter doen’. Les 4 : we willen het dus wel degelijk zelf doen. Het zal beter zijn voor de werknemers.

Les 5 : Samen zijn we sterker

Het is geen les, het is een devies, een vaststaand feit. Een syndicaal axioma. Laat geen syndicalist dit ooit vergeten en er al zeker niet aan twijfelen. De Belgische bonden zijn sterk, worden wonderwel nog groter, maar zullen op nationaal en weldra op regionaal vlak, hun opdracht slechts degelijk kunnen blijven vervullen indien we de macht van het getal om kunnen zetten in daadkracht. Daarvoor moeten we niet naar anderen kijken, maar naar onszelf. De komende sociale verkiezingen zullen we winnen, dat staat nu al vast, maar een overwinning met alleen maar meer zetels is geen garantie om op alle terreinen ons gewicht en kracht te kunnen laten gelden. De echte wedstrijd wordt gevoerd op het daadkrachtterrein.
De Europese en mondiale problemen verdragen geen nationale, laat staan nationalistische oplossingen. Wat niet wil zeggen dat we ons moeten richten op een Europees of mondiaal gemiddelde van werknemersrechten. Weerwerk zal Europees en mondiaal geïnspireerd en georiënteerd zijn of het zal niet zijn. Les 5 dus: alleen samen sterk is de juiste weg.

Nog een eindles als toemaatje:
Laten we onze informatie zelf halen en vergaren en laten we ons niet verblinden door wat de media ons, bvb. inzake dat Duitse mirakel, willen doen geloven. En om Klaus te parafraseren: laten we de angst geen kans geven, laten we de solidariteit niet ontwrichten.

We zijn allen Duitsers, allen Grieken of morgen allen Italianen, Spanjaarden of Portugezen. We zijn allen bedreigden, niet de veroorzakers maar de slachtoffers. Maar laten we die slachtofferrol niet opnemen, wel de rol van voorvechters omdat het anders kan en anders moet. Er is geen andere weg mogelijk.

debat over de Egyptische Revolutie

2011-10-05T07:18:00.001+02:00

Kameraden en vrienden, we blijven nog even doorbomen over de Arabische Lente. Vandaag bijzonder aandacht voor de Egyptische Revolutie.

In mei organiseerde het MANA namelijk een zeer interessant debat over de Egyptische Revolutie met

Mohamed Waked, medeoprichter van jadaliyya.com
Samira Bendadi, journalist
Yassine Channouf
Soleiman Fadel
en moderator Nadia Fadil

On the Egyptian revolution - debate part 1 from MANAvzw on Vimeo.

On the Egyptian revolution - debate part 2 from MANAvzw on Vimeo.

On the Egyptian revolution - debate part 3 from MANAvzw on Vimeo.

in het kader van dat debat had Nadia Fadil een interview met Mohamed Waked, eveneens zeer interessant:

Interview with Mohamed Waked from MANAvzw on Vimeo.

Parenti over klasse en klassenstrijd

2011-10-04T07:47:00.000+02:00

Extreem-rechts in de VS, aangevuurd door hun spreekbuis Fox News, hebben het tegenwoordig constant over 'Class Warfare'.
Elke maatregel, die ook maar gesuggereerd wordt waarbij de superrijken en de multinationals ook maar een heel klein beetje zouden moeten bijdragen of erger nog ook maar een minuscuul klein regeltje opgelegd zouden kunnen krijgen, wordt direct onthaald op hysterisch gegil over de 'Class Warfare' die Obama en de democraten zouden voeren.
Buiten het feit dat het natuurlijk hilarisch is om de president en de heersende partij in de VS te beschuldigen van het voeren van een klassenstrijd tegen de rijken, is het natuurlijk ook opmerkelijk en vreemd dat extreem-rechts het concept 'klassenstrijd' opgraaft. Decennialang was het begrip 'klasse' en 'klassenstrijd' compleet taboe.
Zelfs uitgesproken progressieve organisaties waren op hun uiterste hoede om een dergelijk begrippenapparaat vooral niet te hanteren, het waren immers uitgesproken 'Marxistische' begrippen en dus -per definitie- verwerpelijk en gevaarlijk.

Michael Parenti, Marxist, academicus en auteur van talloze zeer lezenswaardige boeken, voorzag deze ontwikkeling van de nodige commentaar voor het immer interessante Monthly Review.

Over the last two decades or more, Republicans have been denouncing as "class warfare" any attempt at criticizing and restraining their mean one-sided system of capitalist financial expropriation.

The moneyed class in this country has been doing class warfare on our heads and on those who came before us for more than two centuries. But when we point that out, when we use terms like class warfare, class conflict, and class struggle to describe the system of exploitation we live under -- our indictments are dismissed out of hand and denounced as Marxist ideological ranting, foul and divisive.

The reactionary rich always denied that they themselves were involved in class warfare. Indeed, they insisted no such thing existed in our harmonious prosperous society. Those of us who kept talking about the realities of class inequality and class exploitation were readily denounced. Such concepts were not tolerated and were readily dismissed as ideologically inspired.

In fact, class itself is something of a verboten word. In the mainstream media, in political life, and in academia, the use of the term "class" has long been frowned upon. You make your listeners uneasy ("Is the speaker a Marxist?"). If you talk about class exploitation and class inequity, you will likely not get far in your journalism career or in political life or in academia (especially in fields like political science and economics).

So instead of working class, we hear of "working families" or "blue collar" and "white collar employees." Instead of lower class we hear of "inner city poor" and "low-income elderly." Instead of the capitalist owning class, we hear of the "more affluent" or the "upper quintile." Don't take my word for it, just listen to any Obama speech. (Often Obama settles for an even more cozy and muted term: folks, as in "Folks are strugglin' along.")

"Class" is used with impunity and approval only when it has that magic neutralizing adjective "middle" attached to it. The middle class is an acceptable mainstream concept because it usually does not sharpen our sense of class struggle; it dilutes and muffles critical consciousness. If everyone in America is middle class (except for a few superrich and a minor stratum of very poor), there is little room for any awareness of class conflict.

That may be changing with the Great Recession and the sharp decline of the middle class (and decline of the more solvent elements of the working class). The concept of middle class no longer serves as a neutralizer when it itself becomes an undeniable victim.

"Class" is also allowed to be used with limited application when it is part of the holy trinity of race, gender, and class. Used in that way, it is reduced to a demographic trait related to lifestyle, education level, and income level. In forty years of what was called "identity politics" and "culture wars," class as a concept was reduced to something of secondary importance. All sorts of "leftists" told us how we needed to think anew, how we had to realize that class was not as important as race or gender or culture.

I was one of those who thought these various concepts should not be treated as being mutually exclusive of each other. In fact, they are interactive. Thus racism and sexism have always proved functional for class oppression. Furthermore, I pointed out (and continue to point out), that, in the social sciences and among those who see class as just another component of "identity politics," the concept of class is treated as nothing more than a set of demographic traits. But there is another definition of class that has been overlooked.

Class should also be seen as a social relationship relating to wealth and social power, involving a conflict of material interests between those who own and those who work for those who own. Without benefit of reason or research, this latter usage of class is often dismissed out of hand as "Marxist." The narrow reductionist mainstream view of class keeps us from seeing the extent of economic inequality and the severity of class exploitation in society, allowing many researchers and political commentators to mistakenly assume that U.S. society has no deep class divisions or class conflicts of interest.

We should think of class not primarily as a demographic trait but as a relationship to the means of production, as a relationship to power and wealth. Class as in slaveholder and slave, lord and serf, capitalist and worker. Class as in class conflict and class warfare.

And who knows, once we learn to talk about the realities of class power, we are on our way to talking critically about capitalism, another verboten word in the public realm. And once we start a critical discourse about capitalism, we will be vastly better prepared to act against it and defend our own democratic and communal interests.

De Arabische Lente op Manifiesta

2011-10-03T07:39:00.000+02:00

Kameraden en vrienden, de Arabische Lente is en blijft een complex gegeven, dus halen we er vandaag nog een paar experten bij:

Nawal el Saadawi, feministe en schrijfster
Tariq Ramadan, islamoloog
Mondher Khafaou, lid van de nationale leiding van de Communistische Arbeiderspartij van Tunesië (PCOT)
Hamdan Al Damiri van l'Association Belgo-Palestinienne (ABP)
Moderator Michel Collon, journalist en auteur van tal van boeken.

Omdat het nog steeds een echte Sint-Michielszomer is, brengen we wederom een audio-opname.

Veel luistergenot.

Een opname door DeWereldMorgen.be

De Arabische Lente, debat tijdens de Gentse Feesten

2011-10-02T10:53:00.000+02:00

Vandaag, beste kameraden en vrienden, gaan we verder op het thema van de Arabische Lente.

Omdat het wederom een tropische dag is, doen we dit vandaag met een audio-opname, geheel en al te beluisteren onder een stralende zon, op een terras, in de tuin of in een of ander park, tussen de eendjes, bijvoorbeeld.

De opname is van een van de legendarische Gentse Feesten-debatten, met volgende sprekers:

Brecht De Smet, doctoraatsstudent verbonden aan het Menarg,
Ludo De Witte, socioloog en auteur van nogal wat boeken,
prof. dr. Sami Zemni, coördinator van het Menarg en auteur van o.a. 'Het Islamdebat',
Koen Vidal, o.a. journalist en auteur van nogal wat boeken,
An Van Raemdonck, journalist, Arabist en Islamoloog,
Chokri Ben Chikha, o.a. theatermaker en acteur,
en uiteraard moderator Eric Goeman.

Een opname door DeWereldMorgen.be

Veel luisterplezier

Samir Amin over de Arabische Lente

2011-10-01T08:02:00.001+02:00

De Arabische Lente, een reeks opstanden die repressieve, rechtse, pro-Amerikaanse regimes omver wierpen, of zijn minst aan het wankelen brachten.
De Arabische Lente, misbruikt om progressieve regimes aan te vallen, een geslaagde regime-change met een massale NAVO-interventie in Libië en een toenemende dreiging tegen Syrië.
De Arabische Lente, vrijwel gecastreerd in het discours over de 'twitter-revolutie' of 'facebook-revolte', afgesneden van zijn wortels in de sociale strijd.

Gelukkig zijn er heel wat materialen beschikbaar die alles op een rijtje zetten. Vandaag brengen we Samir Amin, Frans-Egyptisch econoom en een prominent progressief denker (check wikipedia voor meer).

le printemps arabe from av_inem on Vimeo.

"Wij moeten dringend beginnen te dromen"

2011-09-30T07:14:00.001+02:00

Kameraden en vrienden, vandaag de toespraak van Peter Mertens op Manifiesta.
Zeer lezenswaardig.

Ik wil het vandaag met jullie even hebben over wat er gebeurt,
want wat er gebeurt, is ernstig
het is een grote hold-up, in drie delen
Eerste deel: de schulden nationaliseren

Weten jullie het nog?
We hadden een openbare bank, de ASLK
een bank met een rendement van 3 procent,
een bank waar iedereen hypothecaire leningen kon afsluiten,
een bank die investeerde in onderzoek en sociale woningen.
Maar neen, de privé ging alles beter doen en de bank moest er aan geloven.
Ze werd verkocht aan Maurice Lippens, en heette voortaan Fortis.
Fortis maakte op enkele jaren tijd 25 miljard euro winst,
en daarvan ging de helft cash, naar de aandeelhouders.
Fortis wou dat iedereen ging beleggen
beleggen met je pensioengeld, beleggen met je spaargeld.
Zo konden zij al dat geld gebruiken om te gaan spelen op de beurs,
pokeren met ons pensioengeld en met ons spaargeld.
Iedereen weet wat er is gebeurd:
ze zaten tot over hun nek in de rommelkredieten.
Ze waren failliet,
en dan, dan zijn ze met de staart tussen de benen naar de overheid gekomen:
willen jullie alstublieft onze schulden overnemen?

Bij ons vinden de miljonairs dat ze niets moeten bijdragen. Nada. Rien. Nikske

Er zijn mensen in ons land die willen dat wij allemaal goudvissen zijn,
dat wij alles direct vergeten,
zoals een goudvis, als die een toertje heeft gezwommen in zijn bokaal,
is hij alweer vergeten dat hij er ooit is geweest.

Wel, wij zijn geen goudvissen,
wij zwemmen niet rond in een bokaal,
wij zijn het niet vergeten.
Niet vergeten wat die staatsschulden eigenlijk zijn:
de staatsschulden, dat zijn in essentie de schulden van speculerende grootbanken, die werden genationaliseerd.

Trouwens, structureel is er niets veranderd in het landschap van privaat bankieren,
vandaag dreigt dan ook een nieuwe bankencrisis,
waarbij het helemaal niet uitgesloten is dat een bank zoals Dexia over de kop gaat met alle gevolgen van dien voor onder meer de steden en gemeenten
Beste formateur, beste premier van lopende zaken, beste onderhandelaars,
hoe lang nog laten jullie de private bankiers doen?
geef jullie postjes in de bankwereld op!
en maak van de bankensector een publieke sector
Tweede bedrijf: de winsten privatiseren

Er wordt nu gezegd: ja, er is geen geld meer.
We moeten de tering naar de nering zetten.
Van ’s morgens tot ’s avonds op de radio,
tot iedereen het gelooft.
De meeste werklozen in Duitsland kunnen zich de Aldi niet meer permitteren.
Een werkloze in Duitsland moet krabbelen.
Hij krijgt maandelijks slechts 367 euro. 367 euro!
En een caissière bij de Aldi in Duitsland verdient niet meer dan 800 euro.
We leven in tijden van kleine getallen, als het om uitkeringen en lonen gaat.
Maar niet iedereen leeft in dezelfde tijd, zo lijkt het.
De baas van de Aldi, mijnheer Karl Albrecht, zag zijn fortuin vorig jaar toenemen tot 18 miljard.
18 miljard euro, voor hem alleen.
Vorig jaar alleen al zijn er in Duitsland vijftigduizend miljonairs bijgekomen.
Wij leven in tijden waar elke cent telt.
Zij leven in tijden met meer dan zes nullen achteraan.

In een aantal landen zijn er miljonairs die het zelf wat te gortig vinden.
Die stellen dan voor om één keer een bijdrage te doen.
Zo’n eenmalige bijdrage, OK,
het heeft iets middeleeuws, als een aalmoes om je zonden af te kopen in dit tranendal.
Maar bij ons nada. Nikske. Rien.

Bij ons vinden de miljonairs dat ze niets moeten bijdragen.
De burgemeester van Knokke bijvoorbeeld, op een half uur hier vandaan, Leopold Lippens.
Die is ook de eigenaar van de golfclub in Knokke,
de tennisclub,
de Vlindertuin,
en tot voor kort ook zelfs van het Zwin.
Wat zegt hij over de miljonairstaks?
“Ge gaat de mensen toch niet straffen die de economie doen draaien.”
En pas op, in de familie Lippens kennen ze er wat van hé. Van de economie te doen draaien.
Zijn broer Maurice bijvoorbeeld, die heeft de ASLK nog opgekocht en er... Fortis van gemaakt.

Waar het om gaat beste vrienden en kameraden,
is dat er mensen zijn die rijk worden van de crisis,
schatrijk zelfs,
terwijl al de rest moet inleveren.
Maandag maakte de Nationale Bank bekend dat de dividenden in ons land de afgelopen jaren drie keer groter zijn geworden.
Van 9 miljard naar 26 miljard euro.
Gewoon uitbetaald in cash aan de aandeelhouders.

J’accuse, beste vrienden. De banken, de grote aandeelhouders en de miljonairs. Ik beschuldig hen van de grote hold-up die zij aan het uitvoeren zijn.

De verliezen zijn naar de overheid gegaan, de winsten naar de aandeelhouders.
En dan komen we tot het derde bedrijf, en dat bedrijf speelt zich nu af.
Wie zal moeten opdraaien voor de schulden?
Derde deel: wie zal er opdraaien?

Men heeft de mond vol over een “noodfonds aan Griekenland en Portugal”.
Maar weet je dat de gewone Grieken en Portugezen niets van dat geld zien?
Al dat geld maakt gewoon een rondje rond de Akropolis of rond de Taag,
en vliegt dan regelrecht naar de rekeningen van buitenlandse banken.
97% van al het geld dat zogezegd aan Griekenland wordt “gegeven”, gaat onmiddellijk terug naar het buitenland, naar rente en leningen
De gewone Griek en de gewone Portugees is net zo min verantwoordelijk voor de crisis als jij en ik.
Wat de propaganda ook beweert.

Want wat is het probleem in Europa?
Er is de schuldencrisis enerzijds.
Maar er is ook de Duitse politiek, anderzijds.
Hoe is Duitsland zo sterk geworden?
Ten eerste door zijn eigen bevolking te verarmen.
Er zijn nu 1,3 miljoen werkende armen in Duitsland. 1,3 miljoen working poor.
Lagere lonen, goedkopere producten voor de export.
Maar Duitsland is ook sterk geworden,
door de landen in Zuid-Europa in de schulden te steken.
Onder meer de Duitse banken hebben, massaal veel krediet opgedrongen aan Portugal en Griekenland, opdat ze de Duitse producten zouden kunnen kopen.

En nu eisen diezelfde banken schandalig hoge interesten van die landen,
en daarbovenop eisen ze dat alles wat nog openbaar is, wordt geprivatiseerd.
Ze zijn Griekenland en Portugal aan het leegroven, beste kameraden.
Die landen dienen als proeftuin voor de rest van Europa.

Onze grootste tegenstander is het fatalisme, denken dat we er niets aan kunnen doen.

Wij hebben de plicht om het verzet te steunen.
Het verzet van de mensen die nog weigeren te betalen,
het verzet van mensen die zich organiseren,
van jongeren, van boeren, van werkenden, van syndicalisten die een tegenmacht uitbouwen.
Het verzet ook van onze kameraden van Griekenland (de KKE) en Portugal (de PCP).
Wij zijn allemaal Grieken,
wij zijn allemaal Portugezen.

Wat vandaag tegen de Ieren, de Spanjaarden, de Portugezen en Grieken gebeurt, kan morgen tegen ons gebeuren.

Want zij die de crisis hebben veroorzaakt,
zijn niet alleen met alle winsten gaan lopen,
ze hebben ook nog eens carte blanche gekregen van de Europese Commissie.
Carte blanche voor de banken,
carte blanche voor de markt,
carte blanche voor BusinessEurope, de Europese patroonsfederatie.

Ik ga een schrijver citeren.
Iemand die nog woedend durft te zijn.
Het is Jeroen Olyslaegers,
en hij zegt het volgende:
“Het zou kunnen dat we nog in een land leven, geregeerd door het fijne spel van de democratie. Ik geloof het graag als de zon schijnt en mijn glas vol is. Maar mijn geloof raakt op. Wij leven in een rovershol. En gij en ik zijn niet de rovers.”
J'accuse

J’accuse, beste vrienden. De banken, de grote aandeelhouders en de miljonairs.
Ik beschuldig hen van de grote hold-up die zij aan het uitvoeren zijn.

Er gaan mensen komen zeggen dat we “realistisch” moeten zijn, maar als wij dit slikken, dan gaat het alleen nog maar moeilijker worden.

Zij zijn verantwoordelijk voor de crisis,
en niet de gewone Walen, niet de gewone Vlamingen, niet de gewone Brusselaars
Daarom zeggen wij: het is hún crisis, doe hén betalen!
Neem de affiche mee, kleef de stickers en laat het horen en zien:
het is hún crisis, doe hén betalen!

We moeten dringend beginnen te dromen

En toch, topbankiers, speculanten en miljonairs
zijn zij niet onze grootste tegenstanders.
Onze grootste tegenstander,
dat is het fatalisme.
Dat is te denken dat we er niets aan kunnen doen.

Wij hebben kinderarbeid verboden.
Wij hebben vakbonden opgericht.
Wij hebben de sociale zekerheid opgebouwd, steen voor steen.
Dat was allemaal onmogelijk, en toch is het gerealiseerd door te strijden.
Door neen te durven zeggen tegen de heersende gang van zaken.

Wij kunnen er wat aan doen, beste vrienden en kameraden.
Neen, het gaat niet makkelijk worden.
Er gaan mensen komen zeggen dat we “realistisch” moeten zijn,
dat we het “minste kwaad” moeten slikken.
De waarheid is:
als wij dit slikken, dan gaat het alleen nog maar moeilijker worden.
Denkt er nu werkelijk iemand dat de rovers minder nemen als wij allemaal “realistisch” zijn?
Ze gaan juist meer nemen.

Word wakker, wereld van de arbeid.
Word wakker, jongeren en studenten.
Het is tijd om op te staan!
Geloof in uw eigen kracht, organiseer u en vecht terug.

Het gaat niet om een detail hier of een detail daar.
Het gaat om de toekomst.
Het gaat erom dat iedereen recht zou moeten hebben op een menswaardige baan.
Het gaat erom dat alle jongeren kunnen studeren, zonder zich in de schulden te steken.
Het gaat erom dat ge u niet schuldig moet voelen als ge heel uw leven hebt gewerkt, en eindelijk op pensioen bent,
en dat ge bovendien ook een leefbaar pensioen zou krijgen.
Het gaat erom dat ge u echt geen zorgen zou moeten maken over gezondheidskosten.
Het gaat erom dat ge uw elektriciteit kunt betalen.
Het gaat erom dat iedereen kan wonen, in een goed huis.
Het gaat erom dat de justitie de mensen beschermt, tegen de vriendjespolitiek, tegen de corruptie, tegen de uitbuiting en tegen alle mistoestanden.
Het gaat erom dat er geen racisme meer is, geen discriminatie of geweld.
Het gaat beste vrienden, om een heel andere samenleving.

Laten we dromen van een rechtvaardige samenleving, die niet draait rond de dividenden van een elite, maar die draait om inspraak, om collectieve rechten, om vrede. Een socialistische samenleving!

Sommige mensen noemen dat dromen.
Maar als dat allemaal dromen zijn,
dromen om uw kinderen te kunnen zien opgroeien in een rechtvaardige samenleving,
die niet draait rond de dividenden van een elite,
die niet draait om winsten uit olie en oorlog,
maar die draait om inspraak, om collectieve rechten, om vrede.
Een socialistische samenleving!

Als dat allemaal dromen zijn,
dan moeten we dringend beginnen te dromen
want het dagdagelijkse aanvaarden maakt ons kapot.

Ik zal eindigen met de woorden van de grootste zanger van het vlakke land,
een van de grootste woordkunstenaars die ons land ooit gekend heeft:
Jacques Brel:

“De grootste vorm van waanzin is deze wereld te accepteren zoals hij is,
en niet te strijden voor een wereld zoals hij zou moeten zijn.”

Escolania de Montserrat

2011-09-29T07:16:00.000+02:00

In de Onze-Lieve-Vrouw-Sint-Pieterskerk kan u vandaag, in het kader van het Festival van Vlaanderen - Gent, gaan kijken en luisteren naar de Escolania de Montserrat.

Ze brengen volgend programma:

Meer info: Gentfestival.be

Rosh Hasanah!

2011-09-28T08:21:00.000+02:00

Onze (culturele) joodse kameraden en vrienden vieren vandaag Nieuwjaar, Rosh Hasanah.
Maak er een leuk feest van zou ik zo zeggen.

En bij feest hoort muziek:

Student Kick-Off

2011-09-27T07:31:00.000+02:00

Beste vrienden, wie dezer dagen op of rond het Sint-Pietersplein moest zijn, kan het niet gemist hebben (er staan van vrijdag al hele constructies op het plein), de Student Kick-Off is terug. Elk jaar groter, elk jaar drukker.

Alle info vind je op StudentKickOff.be

Om 13u sta ik voor de deur van de kerk om de Vengaboys aan het werk te horen, hilarisch-foute ambiancemuziek.

Morgan Freeman: Tea Party zijn racisten

2011-09-26T08:18:00.000+02:00

Kameraden en vrienden, vandaag een kort maar krachtige boodschap: de Tea Party mafkezen en de Republikeinen zijn een bende racisten.
Voor wie het nog niet wist, maar bon, het is altijd goed om het eens te laten zeggen door een beroemdheid.

Uw Sociale Zekerheid in Gevaar

2011-09-25T07:33:00.000+02:00

Kameraden en vrienden,

vandaag wil ik een zeer lezenswaardige publicatie onder de aandacht brengen.

Het boek is verplichte lectuur voor wie de sociale zekerheid (veel beter) wil leren kennen en voor ieder die wil opkomen voor zijn/haar/onze rechten.

De auteur, Jef Maes, is directeur van het sociaal departement van het ABVV en historicus. Hij is lid van het beheerscomité van de sociale zekerheid en van de Nationale Arbeidsraad.

De inleiding alleen al maakt duidelijk dat dit een aanrader is:

Privéverzekeringen voor de gezondheidszorg alleen al gaan in de Verenigde Staten met liefst 16% van de totale uitgaven van het land aan de haal. Dat is de helft meer dan wat wij aan onze gezondheidsverzekering besteden. Toch zitten 40 miljoen Amerikanen zonder verzekering. Wie zijn werk verliest of ziek wordt, heeft dan als werkloze of zieke niets. Sinds de economische crisis uitbrak, hebben nog eens 6 miljoen Amerikanen hun verzekering verloren. Dat betekent dat je je huis moet verkopen als je iets ernstigs voorhebt. Of dat je dood gaat als je niets meer te verkopen hebt. Dat er geen uitgebouwd sociaal gezondheidssysteem is, kost ieder jaar het leven aan 45.000 Amerikanen. 17 miljoen Amerikanen lijden honger, één op vier Amerikanen leeft onder de armoededrempel.

Niet dat ons landje een paradijs is maar er is toch een flink verschil. De overgrote meerderheid van de Belgen, 86%, is tevreden over ons sociaal stelsel. Zonder dat wettelijke systeem van sociale zekerheid zou 44% van de Belgen arm zijn. Nu is dat 15%. Wat natuurlijk nog altijd veel te veel is. In de vorige decennia ging onze sociale situatie achteruit, in de jaren na 2000 konden we een paar puntjes goedmaken. Maar dan kwam de crisis.

We staan voor moeilijke tijden, op een kruispunt. De federale overheid heeft een budgettair tekort van meer dan 20 miljard euro, de sociale zekerheid zal in de komende jaren een jaarlijks deficit hebben van meer dan 4 miljard euro, en de vergrijzing staat voor de deur.
Maar niets was of is onmogelijk. Het is een kwestie van maatschappijkeuze. Die keuze moet gemaakt worden door de federale regering die in 2010-2014 aan de macht zal zijn. Wat oneindig veel belangrijker is dan het communautair krakeel over Brussel-Halle-Vilvoorde.

Voor de liefhebbers, de inhoudstafel van het boek:

Een warme of een kille samenleving?

Deel 1. Geschiedenis van onze sociale zekerheid

1. De sociale zekerheid is de kathedraal van de arbeidersbeweging
2. De hakbijl van centrumrechts in de jaren 80
3. Stille afkalving in de jaren 90
4. Paars begonnen, bont en blauw geëindigd
5. Inhaaloperatie

Deel 2. Analyse van actuele vraagstukken

6. Sociale zekerheid: een kas zonder bodem?
7. Vergrijzing: Generatiepact bis?
8. Splitsen? Scheiden is niet goedkoper!
9. Aanpassen aan de nieuwe sociale evoluties

Deel 3. Keuzes maken

10. Alternatieven en voorstellen
11. Ons sociaal stelsel op een keerpunt

Het hoofdstuk 8 kan je geheel en al online lezen: Splitsen is niet goedkoper

Een interview met Jef Maes kun je hier lezen.

Wie het liever eens van een ander hoort, Olivier Pintelon, medewerker van het Centrum voor Sociaal Beleid, schreef volgende recensie:

De inleiding van het boek zet meteen de teneur. De auteur stelt terecht dat de sociale bescherming in België zich op een kruispunt bevindt en dat de moeilijke budgettaire situatie en de opkomende vergrijzing de sociale zekerheid onder druk (zullen) zetten. Tegelijkertijd stelt Jef Maes echter dat: “Niets was of is onmogelijk. Het is een kwestie van maatschappijkeuze”. Het boek heeft als grootste verdienste dat het een aantal problemen bij naam noemt en vanuit (klassiek) linkse hoek een antwoord poogt te formuleren. Het is een verademing om vast te stellen dat de vakbonden, Jef Maes schrijft het boek wel in eigen naam, zich wat actiever in het debat mengen en ook concrete voorstellen formuleren. Tegelijkertijd blijft de auteur wel wat stil over bepaalde aspecten, maar daar kom ik later op terug.

Het boek is opgebouwd uit drie delen. Allereerst wordt kort de geschiedenis van de Belgische sociale zekerheid uit de doeken gedaan. Voor sommigen is dat een ondertussen gekend verhaal. Rond de eeuwwisseling ontstonden de ‘maatschappijen van onderlinge bijstand’ die later door de overheden werden gesubsidieerd. Vooral het ‘Ontwerp tot Sociaal Pact’ zorgde in 1944 voor een doorbraak, namelijk door de werkloosheids- en ziekteverzekering te verplichten (voorheen was een verzekering op vrijwillige basis mogelijk). Opmerkelijk is dat de overheid, aldus de auteur, al van in het begin 20% tot 30% van de socialezekerheidsuitgaven bijpaste. De ‘alternatieve financiering’ is dus geenszins een nieuwe praktijk.
Twee andere historische trends verdienen ook onze aandacht. Allereerst is er de erosie van de Belgische uitkeringen. Zoals reeds aangetoond in onderzoek van het Centrum voor Sociaal Beleid (UA), is er over een langere periode sprake van een ‘welvaartserosie’ van de Belgische uitkeringen. De auteur wijst hiervoor vooral naar ‘de hakbijl van centrumrechts’ in de jaren ’80. De daling van de gemiddelde vervangingsratio is grotendeels het gevolg van drie zaken: 1/ de grotere selectiviteit, waardoor het verschil tussen maximum –en minimumuitkering daalde; 2/ de ‘gezinsmodulering’, zijnde lagere uitkeringen voor niet-gezinshoofden; 3/ de imperfecte koppeling van de uitkeringen aan de welvaart. Opmerkelijk is dat de verlaging van de uitkeringen voor samenwonenden werd doorgevoerd door de SP’er Roger De Wulf (1980), wat meteen de noemer ‘hakbijl van centrumrechts’ wat nuanceert. Na de jaren ’80 was er vooral sprake van een langzame erosie, omdat de uitkeringen enkel gekoppeld zijn aan de gezondheidsindex en niet aan de lonen. Sinds het Generatiepact kwam hierin wat verandering door de invoering van een welvaartspakket dat de sociale partners bij elk IPA mogen gebruiken om de (laagste) uitkeringen licht te verhogen.
Een andere opmerkelijke trend is de steeds moeilijkere budgettaire situatie voor de socialezekerheidskassen. Ondanks de toename van de ‘alternatieve financiering’ schuift de overheid steeds vaker de factuur door naar de sociale zekerheid. Eén van de opmerkelijkste initiatieven op dat vlak was de ‘betonnering’ van de staatstoelage in de jaren ’90 door Dehaene. De hoogte van die toelage werd gedurende een aantal jaar ‘bevroren’ op een vast, nominaal bedrag en overschotten werden niet behouden binnen de sociale zekerheid. Daarnaast werd de kostprijs van heel wat werkgelegenheidsprojecten ten laste gelegd van de sociale zekerheid, zonder dat ze hiervoor financieel werd gecompenseerd. Een voorbeeld hiervan was de 3 miljard euro verlaging van de patronale bijdragen onder paars-groen, wat bovendien slechts beperkte werkgelegenheidseffecten genereerde.

Het tweede deel van het boek buigt zich over vier actuele thema’s: de financiering van de sociale zekerheid, de vergrijzing, de ‘defederalisering’ van de sociale zekerheid en de ‘nieuwe sociale kwesties’. Het is onmogelijk om in deze bespreking alles in detail te behandelen, hier zal ik me toeleggen op de vergrijzingsproblematiek. De opmerkelijke resultaten van een enquête blijven mij bij. Onderzoek van Prof. Schokkaert (KUL) toont aan dat mensen hogere sociale bijdragen verkiezen boven een hogere pensioenleeftijd. Het toont aan dat mensen veel waarde hechten aan onze wettelijke pensioenleeftijd (65) en daar ook willen voor betalen indien nodig. Jef Maes stelt dan ook voor om de sociale bijdragen voor zowel werknemers als werkgevers te verhogen met 1% om op die manier de vergrijzing op te vangen en om de wettelijke pensioenen te verhogen. Het voorstel is een interessante piste, aangezien zekerheid over de toekomst van de wettelijke pensioenen de vraag naar aanvullende pensioenen kan temperen en bijgevolg ook de kost ervan. De suggestie dat op die manier de wettelijke pensioenen naar 75% van het laagste lonen kunnen gaan is mijn inziens wel totaal onrealistisch, wegens onbetaalbaar (toch zeker enkel met deze maatregel). Daarnaast ben ik de mening toegedaan dat deze maatregelen best gecompenseerd zouden worden door bepaalde zaken (zoals kinderbijslagen of medische kosten) uit de sociale bijdragen te halen om er zo voor te zorgen dat, vooral voor de laagste lonen, de ‘sociale lasten’ niet stijgen.

Het laatste deel van het boek staat vol met concrete beleidssuggesties. Voor een deel zijn dat gekende vakbondsstandpunten: uitfilteren van de lastenverlagingen, afschaffing van de notionele interestaftrek, betere inning van de belastingen … Toch is er één beleidsaanbeveling mij bijgebleven, wegens enigszins ‘gewaagd’. De auteur heeft het zo over het Matteüseffect in de kinderbijslag. Gezinnen met een hoog inkomen halen relatief veel profijt uit deze socialezekerheidstak, aangezien hun kinderen langer thuis blijven wonen. Jef Maes stelt daarom een fiscalisering van de kinderbijslagen voor. Nu worden deze niet opgeteld bij het belastbare inkomen. In zijn voorstel wordt er dus niet echt gekozen voor een selectieve kinderbijslag, maar wordt het stelsel toch ‘performanter’ gemaakt. Deze maatregelen zou ongeveer twee miljard euro opleveren voor de staatskas.

Kortom, het boek is mij bijgebleven als een aanrader dat heel wat voer voor discussie bevat. Toch blijf ik wat op mijn honger zitten. Allereerst is er de kwestie van werkgelegenheid, in het bijzonder voor kansengroepen (laaggeschoolden, allochtonen, ouderen …). Hoewel de auteur expliciet verwijst naar deze problematiek, blijft hij naar mijn mening wat te veel op de vlakte. De vakbonden zijn terecht kritisch voor de piste van ‘flexibele’ lonen en arbeidsvoorwaarden, maar hebben ook weinig andere concrete beleidsvoorstellen. Wellicht ligt een deel van de oplossing in gerichte subsidiëring en selectieve verlaging van de sociale bijdragen voor de laagste lonen, maar daar staat dan weer een kostenplaatje tegenover. Ten tweede zijn de voorstellen op het vlak van de uitkeringen voor mij onvoldoende. Het huidig systeem van welvaartaanpassingen, sinds het Generatiepact in voege, is ontoereikend om de uitkeringen op peil te houden. Simulaties van het Planbureau tonen aan dat in de toekomst de kloof tussen lonen en uitkeringen alleen maar zal toenemen. Ten slotte heb je de vergrijzingsproblematiek. De voorgestelde maatregelen zijn mogelijk (waarschijnlijk) onvoldoende om de volledige kost van de vergrijzing op te kunnen vangen. Tegen 2030 moeten we immers rekenen op een extra kost van 3% van het BNP, tegen 2050 mogelijk zelfs 6%. Maar zoals de auteur zelf zegt: “niets was of is onmogelijk, het is een kwestie van maatschappijkeuze”.

Dus als de bliksem naar de betere boekhandel, de betere bibliotheek of online bestellen op EPO.be
Voor de freaks: isbn: 9789064457593 · 2011 · paperback (12,5 x 20 cm) - 160p. · prijs: € 15.00

Ode aan de Koffie

2011-09-24T06:48:00.000+02:00

Kameraden en vrienden, vandaag geen politieke, economische of culturele analyse, geen muzikaal intermezzo, geen platvloerse reclame voor een of ander evenement of actie. Vandaag brengen we enkel en alleen een ode.

Een ode aan koffie.

Geef toe, Garfield en Twin Peaks, een mens kan toch niet in beter gezelschap zijn!

'de grote hold-up'

2011-09-23T07:12:00.000+02:00

De Nationale Bank maakte zopas bekend dat de bedrijfswinsten tussen 2000 en 2009 van 47 miljard naar liefst 82 miljard euro stegen. Dat is 35 miljard méér winst, of een stijging met 75 procent.

Peter Mertens, voorzitter van de PVDA, reageert, meer dan terecht gedegouteerd. Enkele van de meest treffende passages:

Minder dan een derde van die extra winst werd geïnvesteerd. De rest ging cash naar de aandeelhouders. De dividenden zijn de afgelopen jaren gewoon drie keer groter geworden. 26 miljard euro krijgen ze. Er komen nieuwe miljonairs bij. Niet alleen in ons land, maar ook in Duitsland en elders in Europa.
We bevinden ons midden de grootste hold-up van de laatste tijden. Een overval waar zelfs de sheriff van Nottingham verlegen van zou worden. Stelen bij de gewone man en vrouw, geven aan de allerrijksten. Nog nooit waren er in Europa zoveel miljonairs, en nog nooit waren er zoveel gaarkeukens.
De hold-up is groot, en ze is brutaal. Ze wordt uitgevoerd door een nieuw ‘Economisch Bestuur’, door de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank. Landen die niet luisteren naar de opgelegde soberheidspolitiek zullen voortaan financieel gegeseld worden. Door de markt, dat wil zeggen de speculanten. Maar ook door nieuwe straffen van de Europese Unie. Uitrit crisis? Afrit afgrond!
Weldra bereikt de storm ook ons land, en dus wordt in allerijl een krakkemikkige nieuwe regering in de steigers gezet. Om wat te doen? De baas van de CD&V, Wouter Beke, zei het al: “Een linkse of een rechtse regering? Dat is een vals debat. Het zal vooral een Europese regering zijn. Het zal een regering zijn die uitvoert waar Europa ons toe zal dwingen.”

In zijn nota toonde formateur Elio Di Rupo (PS) dat hij zich naar die dwang zal plooien. De zorg, openbare diensten, werkloosheid, pensioenen, lonen: alles wordt op de korrel genomen. De nota-Di Rupo is geschreven met de blauwe inkt van de Europese Commissie. Nogal wiedes dat zijn nota zware kritiek van vakbondszijde kreeg.

Zo wil Di Rupo de werkloosheidsuitkeringen verminderen, net op een moment dat zoveel mensen die nodig hebben.

De groei van het budget voor ziekenzorg wordt in de onderhandelingsnota gehalveerd. Patiënten zullen meer zelf moeten betalen aan opleg en privéverzekeringen.

En, de nieuwe ploeg van Di Rupo wil dit najaar ‘het einde van de loopbaan’ hervormen. Dat wil zeggen: zien dat het einde van je loopbaan stelselmatig verder naar de toekomst wordt verschoven (drie jaar langer zegt Di Rupo), zodat een heel leger 55-plussers actief blijft op de arbeidsmarkt om de concurrentie te vergroten.

Waarom langer werken als zoveel jongeren geen deugdelijke baan vinden? Als het werk hier de meeste stress veroorzaakt van heel Europa? Als bijna alle gezondheidsstudies aantonen dat de meerderheid van de arbeiders opgewerkt is op zijn 55ste, en dat velen lijden aan een of meerdere chronische aandoeningen?

"In dit land heeft een volksvertegenwoordiger al op zijn of haar 52ste, na 20 jaar parlement, recht op een volledig pensioen. Journalisten zouden moeten weigeren politici nog langer ongestoord en in volle ernst uitspraken te laten doen over ‘langer werken’", schreef Knack-journalist Joël De Ceulaer onlangs.

Aan de Europese trojka die haar verarmingswetten aan alle landen van de EU wil opleggen, antwoordt de cultuur van de hoop met democratie. Wanneer de praatjesmakers bazelen over gelatenheid en fataliteit, laat zij verzet en dynamiek klinken. Aan al wie vergeten is waar de rijkdom vandaan komt, toont zij de twee bronnen van alle rijkdom: de arbeid en de natuur.

Ja, wij kunnen er wat aan doen. Wij zijn met velen, zij zijn met weinig. Wij doen de fabrieken draaien en zij steken de dividenden in hun achterzak. Wij zijn beleefd en zij stellen hun overval voor als het meest natuurlijke gegeven dat er is. Hoe lang nog?
Waarom zouden we moeten wachten tot het water ons aan de lippen staat? Wie zegt dat wij lijdzaam op deze hold-up moeten toekijken? Het is wel ons geld dat men steelt, het is onze gezondheidszorg, het zijn onze pensioenen, het zijn onze publieke diensten, het is de toekomst van onze kinderen.

Waarom zouden wij dat slikken? Denkt er werkelijk één rechtgeaard mens dat de rovers minder zullen nemen als wij allemaal stil zijn?

Met de woorden van Jacques Brel: “de grootste vorm van waanzin is deze wereld te accepteren zoals zij is, en niet te strijden voor een wereld zoals zij zou moeten zijn."

Manifiesta 2011

2011-09-22T06:22:00.000+02:00

Beste vrienden, op 24 september is het weer verzamelen geblazen in Bredene voor Manifiesta.

De editie van vorig jaar was, ondanks de meteorologische calamiteiten en de kinderziekten, bijzonder interessant. Interessante sprekers, prachtige optredens en een zeer interessante boekenmarkt, doe daar nog lekker eten en vele oude vrienden bij en het kan niet beter. Helaas zal ik er dit jaar niet bij kunnen zijn, mijnen boterham verdienen heeft nu eenmaal voorrang. Maar ik wil eenieder van harte aanraden om te gaan. Het programma is dit jaar nog gevulder en interessanter dan vorig jaar.

Enkele zeer bekijkenswaardige zaken:

Linkse Alternatieven in de Strijd tegen Klimaatopwarming
met Fabiola Bueno Sánchez (Cubaanse prof en milieu-activiste) Myriam Djegham (activiste en organisator MOC), Riccardo Petrella (Italiaans politicoloog en economist), Tom De Meester (energiespecialist PVDA).

De Arabische Lente
met Tariq Ramadan (islamoloog), Nawal el Saadawi (Egyptische schrijfster en feministe) en Michel Collon (journalist)
De Toekomst van Links
met Paul Magnette (PS, minister van Energie), Wouter Van Besien (voorzitter van Groen!) en Raoul Hedebouw (woordvoerder van de PVDA).

Wie bedreigt onze pensioenen?
met Daniel Van Daele (federaal secretaris ABVV), Ivan Van de Cloot (hoofdeconoom denktank Itinera), Jo Cottenier (studiedienst PVDA) en Ferre Wyckmans (algemeen secretaris LBC-NVK).
Solidariteit en eenheid in de ziekteverzekering
met Guy Peeters (voorzitter van de Socialistische Mutualiteiten), Marc Justaert (voorzitter van de Christelijke Mutualiteiten), Bea Cantillon (professor UA en specialiste sociale zekerheid), Michel Roland (professor ULB) en Dirk Van Duppen (voorzitter Geneeskunde voor het Volk).

Super interessante boekvoorstellingen: Bleri Lleshi, Jan Blommaert, Jean Bricmont en Michel Collon, Lucas Catherine en vooral Dimitri Verhulst komen hun werk voorstellen.

Voor de rest zijn er ook bijzonder leuke optredens, o.m. Raymond van het Groenewoud, filmvoorstellingen, o.m. South of the Border en een heleboel andere dingens.

Bekijk het volledige programma

Bestel uw ticket

En ik zou zeggen, laat mij vooral weten wat je er van vond.

Islamofobie, het nieuwe antisemitisme

2011-09-21T09:12:00.000+02:00

Kameraden en vrienden,

vandaag aandacht voor de nieuwste publicatie van prof. John Louis Esposito.
Esposito is prof. Internationale Politiek en Islamitische Studies aan de Universiteit van Georgetown, VS en directeur van het Prince Alwaleed Bin Talal Center for Muslim-Christian Understanding (zoals de naam al verraad, een door de Saudi's gesponsord onderzoekscentrum.
'Islamophobia: The Challenge of Pluralism in the 21st Century' is uitgegeven bij Oxford Press.

Voor de liefhebbers, de inhoudsopgave:

Table of Contents
Foreword Ekmeleddin Ihsanoglu, Secretary General of the Organization of
Islamic Conference
Introduction John L. Esposito

THE CONTEXT OF ISLAMOPHOBIA

1. Ibrahim Kalin, “Islamophobia and the Limits of Multiculturalism”
2. Jocelyne Cesari, “Islamophobia” in the West: A Comparison Between
Europe
and America”.

CASE STUDIES

3. Sam Cherribi: Islamophobia in Germany, Austria and Holland
4. Tahir Abbas, “Islamophobia in the UK: Historical and Contemporary
Political and Media Discourses in the Framing of a Twenty-First century
Anti-Muslim Racism
5. Mohamed Nimer, “Breaking the Vicious Cycle of Islamophobia and
Anti-Americanism”
6. Sherman A. Jackson, “Muslims, Islam(s) and Race in America”

MANIFESTATIONS

7. Sunaina Maira, “Islamophobia and the War on Terror: Youth,
Citizenship,
and Dissent”
8. Juan Cole, “Islamophobia and American Foreign Policy”
9. Anas Shaikh Ali, “Islamophobic Discourse Masquerading as Art and
Literature: Combating Myth through Progressive Education”
10. Kate Zebiri, Orientalist Themes in Contemporary British Islamophobia
11. Peter Gottschalk and Gabriel Greenberg, “From Muhammad to Obama:
Caricatures, Cartoons, and Stereotypes of Muslims”

Haroon Siddiqui van TheStar, uit het Canadese Toronto, maakte een lezenswaardige reeks naar aanleiding van dit boek.
Het eerste uit de reeks geven we hier grotendeels weer:

One byproduct of 9/11 has been Islamophobia — fear of Islam and its adherents, Muslims. Rather than recede with time, it has been growing in the United States and Europe, while Canada has not been immune to it.

Hardly a month goes by without some controversy over hijab, niqab, “honour killings,” polygamy, “forced marriages,” “sharia,” prayers in public places, such as at Valley Park Middle School in Toronto, or over how far free speech may be invoked to disproportionately demonize Muslims and Islam without running afoul of Canadian and European anti-hate laws.
Anders Breivik’s murder of 77 people in July to protest what he perceived as the Islamization of Europe was the most extreme example of Islamophobia. But there’s no shortage of incendiary anti-Muslim rhetoric. And there’s also little doubt that anti-Muslim demagoguery has moved from the margins to the mainstream.

Across Europe, far-right parties have made record political gains and are partners in some coalition governments. In the U.S., four Republican presidential candidates are openly on a warpath against Islam and Muslims. Twenty-three states are in various stages of banning sharia, Muslim religious law, as though its imposition was imminent.

It was not supposed to come to this.

In 2001, George W. Bush said that his war was on terrorists, not Muslims or Islam.

But he went on to claim, just as had Osama bin Laden, that his crusade was guided by God. His wars in Afghanistan and Iraq turned into disastrous occupations. Tens of thousands of civilians were killed. There was Guantanamo Bay, Abu Ghraib, torture and indefinite detentions.

Wars, especially long ones, need propaganda that, inevitably, produce narrow nationalism and cultural warfare.

If the jihadists were on a holy mission against the evil American empire, the U.S. and its NATO partners were targeting peoples and nations in need of our democracy, even if by force, and whose women needed liberating.

Just as the Muslim world turned against the U.S. and Europe, Americans and Europeans turned against Muslims, including their own minorities, nearly half of whom were born in Europe and North America. Fellow citizens were cast as strangers and potential fifth columnists.

Thousands were arrested. There was religious and ethnic profiling, mosque surveillance and warrantless wiretapping.

Canadian Muslims avoided crossing the border into the U.S., unless they absolutely had to, and stopped flying overseas through the U.S.

As collective guilt was spread, former British prime minister Margaret Thatcher and others said all Muslims were responsible for terrorism.

Conflating Muslim terrorists with all Muslims was just the beginning.

If Muslims over “there” were our enemies, Muslims “here” must be as well. If the Taliban and others in far-off lands mistreated their women, Muslim men in the West must be doing the same. Hijabi women here had to be rescued as well, even if we couldn’t make up our mind whether that piece of cloth represented oppression or rebellion.

Not all the blame rested with Bush and Co.

Several groups exploited the fear factor after the terrorist murders in New York, Madrid and London.

American neo-cons demonized Arabs and Muslims to push their war agenda.

Evangelical Christians — believing that the eagerly awaited End of the World wouldn’t happen until all Jews returned to the Holy Land and converted to Christianity — joined right-wing Zionists. For both, pro-Israel equalled anti-Muslim.

Many among them made alliances with European right-wingers who had traded their old anti-Semitism for anti-Islamism, which was “only a slightly modified version of traditional anti-Semitism,” says Jocelyne Cesari, fellow at the French National Centre for Scientific Research.

Uri Avnery, longtime Israeli peace activist, wrote recently that when he saw some anti-Muslim German blogs, he was “shocked to the core. These outpourings are almost verbatim copies of the diatribes of Joseph Goebbels,” the propaganda minister for Hitler. “The same rabble-rousing slogans. The same base allegations. The same demonization.”

European extremists have been skilful in exploiting public panic over economic crises, unemployment and a loss of national identity under the European Union and globalization.

Combining xenophobia and Islamophobia, they said no to Muslim immigration, no to Muslim Turkey joining the EU and no to multiculturalism that mollycoddled Muslims. The message was delivered in the liberal language of women’s liberation and gay rights.

In France, Marine Le Pen, leader of the far-right National Front Party, is leading Nicolas Sarkozy in the polls for next year’s presidential election.

In the Netherlands, Geert Wilders, the anti-Muslim MP, led his Freedom Party into a partnership with the centre-right government. He wants to ban “the fascist Qur’an;” forbid the building of mosques, “palaces of hatred;” and impose a tax of 1,000 Euros a year on those wearing the hijab, “a swastika.”

Wilders was a key source of inspiration for Breivik, who belonged for nine years to Norway’s far-right Progress Party, which is now the second-largest party in parliament.

In Finland, the right-wing True Finns won 19 per cent of the vote in the elections in April to become the third-largest party.

In Sweden, the Democrats with neo-Nazi roots won their first seats in federal parliament last fall.

In Denmark, the land of the 2005 Muhammad cartoons, the right-wing People’s Party, which works with the governing coalition, calls Muslims “cancer cells,” “seeds of weeds” and “a plague on Europe.”

In the U.K., about 50 per cent of mosques, Islamic centres and Muslim organizations have suffered at least one attack since 9/11, according to the European Muslim Research Centre at Exeter University.

Instead of confronting the right, the mainstream parties have been pandering to or partnering with them.

Belgium and France banned the niqab (as has Quebec since). Italy, under Silvio Berlusconi’s centre-right government, is in the process of doing so.

British Prime Minister David Cameron and German Chancellor Angela Merkel followed Sarkozy in pronouncing multiculturalism a failure.

Six German states banned the hijab. Some others instituted Muslim-specific questions in tests for citizenship, denied those deemed to have a religious orientation.

Anti-Islamic sentiment crosses ideological lines.

Its proponents include leftist intellectuals. In the 2008 Swiss referendum to ban minarets, left-of-centre voters voted with right-wingers.

When German central bank member Thilo Sarrazin said in his best-selling book Germany Does Away with Itself that Muslim genes are inferior and that Muslims are incapable of being integrated, he was backed by former chancellor Helmut Schmidt.

Lees vooral de volledige reeks:

Part 1: The new anti-Semitism
Part 2: Paranoia infects North America
Part 3: The clever tactics of Islamophobes

Vredesweek

2011-09-20T07:06:00.000+02:00

Kameraden en vrienden, de week van 21 tem 2 oktober 2011 is het Vlaamse Vredesweek.

De centrale eis dit jaar: "Voor een sterk internationaal verdrag rond wapenhandel ter bevordering van de millenniumdoelstellingen."

We dromen van een wereld vol „Cultuur van Vrede‟ en zonder wapens. In de huidige context is er echter in eerste instantie nood aan een zeer strikte internationale regelgeving rond de wereldwijde wapenhandel. Tot op heden komen wapens terecht op plaatsen waar reeds geweld is en bovendien wakkeren zij dit geweld nog aan. Ze komen ook in kwetsbare gebieden, waar het geweld losbarst door het feit dat zoveel wapens binnen handbereik zijn.
De meeste van deze wapens zijn “kleine en lichte wapens”.

Zowel de productie als de handel moeten zoveel mogelijk verminderen. Hoe minder wapens geproduceerd worden, hoe minder er in illegale circuits terechtkomen.
Hun impact is immens en onmenselijk.
Ze staan de ontwikkeling van landen in de weg en bemoeilijken de realisatie van de
millenniumdoelstellingen. Door gewapend geweld wordt de medische zorg nog meer overbelast waardoor bijvoorbeeld zwangere vrouwen en kinderen onvoldoende zorg krijgen, of waardoor mensen moeten vluchten naar gebieden waar voedsel nog schaarser is.
Een internationaal verdrag dat de controle op de wapenhandel versterkt, is dus meer dan nodig. Op dit moment onderhandelen de staten binnen de VN over zo‟n verdrag. We willen met deze campagne de puntjes op de i zetten. We willen namelijk niet eender welk verdrag. Het moet alomvattend zijn en met duidelijke uitgebreide ethische criteria. Een onvoldoende sterk verdrag zou het reëel risico inhouden dat tal van wapenleveringen door de mazen van het net glippen en dat heel wat menselijke noden in de lijn van de millenniumdoelstellingen ook geen voldoende antwoord kunnen krijgen.

Een eis die compleet logisch lijkt. Maar die toch nog altijd gesteld moet worden. Het is toch hallucinant dat een dergelijk verdrag er nog niet is.

de pathologie van winst

2011-09-19T21:07:00.000+02:00

Michael Parenti, immer lezenswaardig, gaf enkele dagen geleden een zeer bekijkenswaardige lezing over winstbejag.
Over ziekelijk winstbejag en de mythes van kapitalisme.

Vlaams onderwijs discrimineert!

2011-09-18T07:22:00.000+02:00

Kameraden en vrienden, geweldig nieuws uit het Hof van Beroep in Gent. De Vlaamse Gemeenschap is veroordeeld voor discriminatie van dove leerlingen in het onderwijs.

Het niet tegemoet komen van vragen tot redelijke aanpassingen is een strafbare vorm van discriminatie.

De Vlaamse Gemeenschap werd voor de rechter gesleept omdat dove leerlingen onvoldoende gebruik konden maken van een tolk Vlaamse Gebarentaal.

De rechtbank van eerste aanleg had de Vlaamse Gemeenschap in 2009 al eens veroordeeld. Uiteraard (?) gingen ze in beroep. Het arrest en de veroordeling is nu dus bevestigd.

Het begrip redelijke aanpassingen is een heel moeilijk begrip. De Vlaamse Gemeenschap verstopte zich achter praktische en financiële argumenten om in te vullen wat 'redelijk' is.

De rechtbank wees de overheid op haar voorbeeldfunctie. Daarbij wees ze naar de praktijk in Nederland waar blijkbaar een pak meer ondersteuning geboden kan worden.

Hopelijk kan dit arrest meer mensen inspireren om de overheid (maar ook andere discriminerende instanties) voor de rechter te slepen.

Cultuurmarkt en Odegand

2011-09-17T07:46:00.002+02:00

Beste vrienden,

zaterdag 17 september wordt het startschot gegeven voor het nieuwe culturele seizoen. De jaarlijkse Gentse Cultuurmarkt vindt plaats op de Kouter, van 13u30 tem 18u30 en zoals steeds kun je daar kennis maken met tal van culturele organisaties en initiatieven.

Daarnaast wordt ook het startschot gegeven van het Festival van Gent.
Zoals steeds kun je met een ticket de binnenstad door allerlei concertjes en acts meepikken. De afsluiters is zoals steeds gratis, om 22u aan het water van Graslei-Korenlei. Het zal de moeite zijn:

T. Bor - Mc Mozart’s eine kleine bricht Moonlicht nicht Musik
J.S. Bach - Dubbelconcerto in re klein (solisten Carolin Widmann + Ning Kam, viool)
Solo door Colin Currie (Dave Maric Trilogy) (percussie)
A. Piazzolla - Spring uit Cuatro Estaciones Porteñas
Solo door Ning Kam (Amazing Grace)
G. Holst - Jig uit de Saint Paul’s suite

Meer info over Odegand.

Het Festival zelf is al aan zijn 54ste editie toe en het programma is, zoals steeds, zeer gevarieerd.

Alles over het Festival.

BHV, nu op zoek naar echte oplossingen

2011-09-16T07:09:00.000+02:00

Er is dan eindelijk een akkoord over BHV! Jawade, na zo ongelofelijk lang palaveren en zeveren is er een akkoord. Een mens zou er opgelucht op reageren.

De PVDA reageert met gemengde gevoelens:

De verdienste van dit akkoord is dat het wellicht nieuwe verkiezingen weet af te wenden. Een mislukking over BHV zou tot nieuwe verkiezingen hebben geleid en dan stonden de poorten wagenwijd open naar een hallucinant opbod wie dan wel de beste Vlaming of de beste Franstalige zou zijn. Het zou de triomf geweest zijn van de verrottingsstrategie van de N-VA. Die wil meteen doorfietsen naar het vak “confederalisme” en vrijwel alles splitsen. Dan is het nog maar één kleine stap naar de definitieve splitsing van het land. Dat scenario is gelukkig voorlopig afgeweerd.

Maar die verdienste mag niet betekenen dat iedereen zo maar moet staan dansen over de inhoud van het akkoord. Weer verdwijnt een steen uit het bouwwerk van een federaal land waarin Vlamingen, Brusselaars en Walen kunnen samenleven. De inwoners van de Brusselse rand verliezen het recht te stemmen op politici van de andere taalrol. De splitsing van BHV krijgt geen tegengewicht dat de banden tussen de gewesten versterkt. Het positieve voorstel in de oorspronkelijke nota-Di Rupo, een federale kieskring, is niet weerhouden. Er stelt zich nochtans een probleem van democratische legitimiteit. Dat niet op politici van de andere taalrol kan gestemd worden, leidt tot electoraal communautair opbod.

De PVDA vreest dat de 'middelpuntvliedende logica van het wij versus zij' nog versterkt zal worden:

Grote stukken van de sociale zekerheid worden gesplitst en daardoor komt het aspect “sociale verzekering” ervan in het gedrang. De fiscale autonomie voor de gewesten – goed 11 miljard volgens de laatste versie van Di Rupo, met mogelijkheid te raken aan de progressiviteit van de belastingen – riskeert te zullen leiden tot fiscale concurrentie. Daardoor zullen de inkomsten van de gewesten op termijn onvermijdelijk dalen. Als dat er allemaal doorkomt, zou de N-VA, zonder in de regering te zitten, toch de buit binnenhalen want dan zouden nieuwe stappen naar de splitsing gezet zijn.”

Op zoek naar echte oplossingen:

Er moet gezocht worden naar gemeenschappelijke oplossingen, met respect voor de rechten van iedereen, om zo de integratie en het samenleven aan te moedigen. Het akkoord dat in de lucht hangt, is dus heel fragiel. Het heeft geen reële toekomst als er geen oplossing komt die mikt op de samenwerking, de eenheid en op de solidariteit. Zo’n evenwichtige langetermijnvisie vind je vandaag niet in de Wetstraat. Ze zal van een andere dynamiek moeten komen. De wereld van de arbeid, de jeugd, de cultuurwereld: zij zullen ervoor moeten zorgen dat het roer wordt omgegooid.

‘No nation can liberate another nation’

2011-09-15T07:34:00.001+02:00

10 jaar na 9/11 zitten VS en allerlei trawanten nog altijd in Afghanistan waar ze 'de terroristen' gingen gaan bevechten en waar ze 'de vrouw' gingen gaan 'bevrijden'.

Malalai Joya werd recent geïnterviewd in het Australische progressieve blad Overland.
Daarin maakt ze brandhout van elke rechtvaardiging van de bezetting en elke illusie over de rol van het westen. Zoals steeds zeer lezenswaardig.
Enkele treffende passages:

The presence of Australian (vervang dit gerust door 'Belgian') troops is only beneficial for the bunch of warlords and criminals ruling Afghanistan. The Afghan people face dire conditions as the US and their allies have massacred innocent women, children and men – and are continuing to do so. Since 2001, tens of thousands of civilians have been killed by the blind bombardments of the US and their allies.

Supporting Karzai’s mafia regime is like hammering nails in the coffin of freedom, democracy, women’s rights and human rights because his government is full of misogynist Islamic fundamentalists, warlords, drug-lords and criminals. Karzai is a traitor and criminal to my people. He has collaborated with and placed their sworn enemies in high positions of power. He has completely compromised himself by continuing to keep silent about their inhumane past and present.

Therefore the Australian people need to demand that their government stop supporting such a treacherous regime and instead support the democratic forces of Afghanistan who are struggling under extreme conditions to bring peace, independence, democracy, freedom, and women’s rights. Furthermore, they should ask the Australian government to withdraw its troops because their presence is only making the situation worse.

The Afghan people have lost all trust in the foreign troops: they see that they are making things even more complicated. The foreign troops are engaged with brutal warlords, they support a brutal mafia regime, they are implicated in drug-trafficking, they kill innocent civilians in their bombardments, and are only motivated by their own strategic and regional interests. The conditions of poor Afghan people have no importance for them.

It is vital to fight the Taliban in order to guarantee women’s rights. But occupation has aggravated women’s conditions because it brought into power a band of extremely anti-women elements that are like Taliban or even worse – that is, the Northern Alliance and some pro-US technocrats and monarchists, and even some ex-Taliban too.

A recent survey compiled by the Thomson Reuters Foundation rated Afghanistan as ‘the most dangerous country for women’. And I completely agree with this conclusion. Afghanistan is currently facing a women’s rights catastrophe. One of the main slogans of the US and NATO was about women’s rights but today we see that women are subjected to the most inhuman kinds of violence. The conditions are the same as in the Taliban’s time, even worse in some provinces. Women and girls are raped, kidnapped, killed, flogged in public, stoned to death, poisoned or have acid thrown on their faces. The conditions are so unbearable that they commit suicide, most commonly through self-immolation, with very high rates in many provinces.

Women in cities do enjoy a set of limited rights but not even close to what they had in the seventies and eighties. The Western media always highlights as a sign of progress the sixty-eight women in the Afghan parliament, but in fact, the parliamentary election was a complete fraud and the seats reserved for women were occupied by candidates selected by warlords. Therefore, the women parliamentarians are a mockery of democracy and women’s rights, because most of them are pro-warlord and pro-occupation: mere mouthpieces who know nothing about women’s conditions – or, if they do, they shamelessly keep silent about them.

In order to deal with the Taliban, the Afghan government now compromises even further about the rights of women. On 8 March, the government asked the UN to remove the name of a former Taliban commander, Mulavi Qalamuddin, from its blacklist. He was a feared anti-women Talib and a religious police chief, from a force that the UN had called ‘the most misogynist department in the whole world’.

The Taliban are strongly supported by certain circles in the Pakistani government and enjoy full support from Islamic fanatic groups in that country. Also they receive arms and support from the brutal Iranian regime. Using their weapons and terrorist acts, they impose themselves on the Afghan people but otherwise they do not have much influence. In eastern and southern parts of Afghanistan, the killing of civilians by the US and NATO, and the inability of the government to solve their problems, inspires some people to join the Taliban, to turn to them for help.

But by and large, the Taliban and other fundamentalist bands have no footing among Afghan people and are extremely hated due to the many crimes and brutalities they have committed against my defenceless people.

Most of the young Taliban are brainwashed in religious schools (madrasas) in Pakistan and then they are sent to carry out suicide attacks in Afghanistan. They believe that when they blow themselves up, they will land in heaven immediately and that is when the real enjoyment of life will begin! Umar Fidai, a fourteen-year-old failed suicide bomber, told the police after he was arrested: ‘I thought that there would be a little bit of pain, but then I would be in heaven.

They are just a bunch of wild, illiterate and uneducated religious fanatics. Their religious influence is not great because they have created their own version of Islam where they oppress people, particularly women.

As far as their anti-occupation slogans go, these are just put forward for their own power and not for real independence. It is like the sun that the CIA, through the ISI, created the Taliban, and therefore the Taliban are not at all against occupation. They chant the ‘anti-occupation’ mantra to get in the good graces of people for their own benefit.

If the Taliban come to power, the US would be their closest ally, as they are following the same policy of supporting and funding reactionary and fundamentalist elements to form a non-independent, undemocratic, and reactionary government.

People of Afghanistan are besieged by three enemies: government warlords, the Taliban and the US/NATO forces. If the latter leaves Afghanistan, our people would face only two internal enemies who will be weaker. Their backbone will break when US/NATO stops funding and supporting them. As you’ve stated, a bloodbath might ensue but the situation right now is catastrophic and cannot get any worse.

When the US/NATO invaded Afghanistan, people were optimistic about the promises made to them. Now, after ten years, the US/NATO forces have killed tens and thousands of innocent children, women and men, and they support the fundamentalist regime of Karzai. People cite the US/NATO as their worst enemies, and there have been many uprisings against their blind bombardments and aerial attacks.

No nation can liberate another nation; it is the responsibility of our own people to rise and free Afghanistan from terrorism and fundamentalism. The US/NATO forces neither want to nor can bring freedom and democracy to Afghan people. They still have many hidden links with the darkest terrorist groups, and use these groups to advance their military, strategic, and regional interests. The US and NATO put no price on the wellbeing of the Afghan people.

Cruciale maanden volgens Cortebeeck

2011-09-14T08:11:00.003+02:00

In het weekblad van het ACW, Visie, geeft Luc Cortebeeck, voorzitter van het ACV, een terugblik op de gebeurtenissen van de zomer en een vooruitblik naar wat ons nog te wachten staat.
Enkele treffers:

"Er treedt bij veel mensen zelfs een soort gewenning op aan dat soort slecht nieuws. Maar het blijft ongelofelijk wat er allemaal gebeurt. Eerst moeten de overheden ingrijpen om het financiële systeem te redden en nu zegt diezelfde financiële sector aan de landen dat ze niet meer kredietwaardig zijn. De almacht van ratingbureaus lijkt toe te nemen naarmate hun ongeloofwaardigheid stijgt.
Neem nu die misser van 2.000 miljard dollar bij de rating van het Amerikaanse overheidspapier door Standard & Poor’s. Een ‘rekenfoutje’ met wel heel verstrekkende gevolgen."

“Vanuit de financiële markten en ‘onafhankelijke’ denktanks en aan de politieke rechterzijde is er veel druk om snel en hard te gaan besparen, begrijp: in alles wat sociaal is. Dat is zo kortzichtig. Er zal op een wijze manier ook moeten bespaard worden. Maar daarmee alleen dreigt de economie helemaal stil te vallen. We hebben duurzame economische groei nodig. Want een economie die opnieuw aantrekt, die zorgt voor meer jobs. En meer jobs, dat betekent niet alleen meer inkomsten voor de werknemers en de bedrijven, maar ook voor de overheid. En als er meer mensen aan de slag zijn, moet de overheid ook minder uitgeven. Dat is dubbele winst. Die kortzichtigheid duikt ook op in andere discussies. Neem nu het hele debat over de index. Wat zou er gebeuren als we de index afschaffen? Of een indexering overslaan? Dan verdwijnt alle consumentenvertrouwen en zakt de binnenlandse koopkracht als een pudding ineen. Daar zijn de werknemers, maar ook onze bedrijven en economie de eerste slachtoffers van. En ik vind dat niet uit, hé. Dat is wat er de laatste maanden gebeurd is in Duitsland. Trouwens, niet de index is de oorzaak van inflatie. De echte oorzaak is het gebrek aan controle op de prijzen. Het is toch niet normaal dat we in België twee keer zoveel betalen voor onze elektriciteit als in onze buurlanden? Het wordt tijd dat daar iets aan gedaan wordt.”

“De onderhandelaars staan voor een zeer moeilijke klus, een onontwarbaar kluwen. De staatshervorming, de sanering van de openbare financiën en een vernieuwd sociaaleconomisch beleid… Het is niet makkelijk. En ook allemaal met elkaar verweven.
Maar het wordt wel hoog tijd voor een nieuwe regering die de nodige en de goede beslissingen kan nemen. Neem nu de dienstencheques waar vorige week zo veel over te doen was. Dat systeem staat budgettair op instorten. Wat bijzonder erg zou zijn voor de werknemers en voor de gezinnen die de cheques gebruiken voor huishoudelijke hulp. Het systeem moet dus doordacht bijgestuurd worden. Het ACV koos voor een rechtvaardige aanpak met zijn voorstel om de fiscale aftrek voor rijkere gezinnen die veel cheques gebruiken af te bouwen.
Maar het is uiteindelijk alleen een regering die deze beslissingen kan nemen. Om haar rekeningen op orde te krijgen zal de nieuwe regering een pak maatregelen moeten nemen. En de tijd dringt. Je merkt dat Europa zenuwachtig begint te worden over België. Midden oktober moeten we trouwens onze begroting aan Europa kunnen voorleggen."

“Toen Di Rupo begin juli zijn nota voorstelde, hebben we scherp gereageerd. Dat moest ook. Het laten zakken van werkloosheidsuitkeringen naar een minimumbedrag bijvoorbeeld, en ze beperken in de tijd, dat kunnen we toch niet pikken? De minimumuitkeringen die mensen nu krijgen, liggen al zwaar onder de Europese armoedenorm.
Ondanks alle inspanningen om ze te laten stijgen. Daar nog op beknibbelen zou simpelweg betekenen dat we armoede gaan organiseren. Besparen in de gezondheidszorg is een ander gevoelig punt. Misschien is daar wel budgettaire ruimte in de voorziene groei, maar we willen zeker zijn dat dit niet terechtkomt op de kop van patiënten en werknemers.
Maar Di Rupo gaf ook enkele hoopgevende signalen. Eindelijk is er een opening om inkomsten uit vermogen te belasten. Daarmee komen we tot de kern van de zaak: als de regering nieuwe inkomsten wil aanboren, en ze heeft weinig andere keuzes, dan moet ze die zoeken bij de sterkste schouders. Bij de Belgen met een inkomen uit arbeid is geen ruimte voor extra belastingen. Die marge is er wel bij de grote vermogens, in de vennootschapsbelasting en in de strijd tegen fiscale fraude en ontduiking, zoals onze buurlanden doen. De berichten over de megafraude in de diamantsector illustreren dat pijnlijk.”

“Voorstellen van Europa zijn altijd zeer voorspelbaar. Als het van de Europese Commissie afhangt, vallen de klappen altijd in dezelfde hoek: die van de werknemers en van de uitkeringtrekkers.
Dat is niet anders met de Europese pensioenvoorstellen.
Ik denk dat we allemaal wat langer zullen moeten werken. Maar daarvoor moet de wettelijke pensioenleeftijd niet verhogen. Er zit nog wel wat rek op de effectieve uittredingsleeftijd. Je merkt dat mensen dat ook beseffen. Voor de evaluatie van het Generatiepact, nog zo'n dossier dat eraan komt, heeft het ACV zitten rekenen. En wat blijkt? Sinds 2005 is het aantal werkenden van 50 tot 64 jaar, gestegen met meer dan 200.000. We halen dus ruimschoots de doelstellingen. En die cijfers zullen nog stijgen. Wat zou het verhogen van de pensioenleeftijd trouwens oplossen? Oudere werknemers gaan dan waarschijnlijk massaal naar de werkloosheid of ziekteverzekering, waar volgens allerlei goeroes ook stevig bespaard zou moeten worden. Is dat dan de oplossing? Voor de werkgevers waarschijnlijk wel. Maar dat ze maar beginnen met jobs aan te bieden waarin de werknemers langer kunnen blijven werken. Want als het Generatiepact zijn doelstellingen niet gehaald heeft, is het vooral op dat punt.”

Georganiseerde Islamofobie

2011-09-13T07:49:00.000+02:00

Vandaag, kameraden en vrienden, gaan we het hebben over de georganiseerde islamofobie.

9/11 2001 werd gevolgd door een tsunami van islamofobie. Een deel van die tsunami werd georganiseerd door de Amerikaanse regering en 'veiligheidsdiensten', Homeland Security, PatriotAct en aanverwante 'nieuwe' activiteiten moesten de 'homegrown terroristen opsporen en de 'verborgen terroristische cellen' uitschakelen.
De democratie in de VS is er niet op vooruit gegaan in 'het post 9/11 tijdperk'.
Het is er niet gemakkelijk op geworden om moslim te zijn in de VS. Vandaag brengen we een lezing van Zahra Billoo, zij werkt voor de 'Council on American-Islamic Relations'. Ze getuigt over de repressie en de georganiseerde islamofobie van de FBI.

Is Your Community Under Government Attack? Know Your Rights When the FBI Knocks from collision course video on Vimeo.

10 jaar later zijn Sikhs nog steeds slachtoffer van islamofobie

2011-09-12T18:46:00.006+02:00

11 september, om het dan toch eens opnieuw te kijken naar de gevolgen van de aanslagen van 2001. Vandaag bekijken we een prachtige reportage van Democracy Now over de impact van de hysterische islamofobie op de Sikh-gemeenschap in de VS.

"Al wie tulband en baarden dragen moeten gevaarlijke moslims zijn"

Meer over de impact van de aanslagen en de hysterische gevolgen voor ethnisch-culturele en godsdienstige minderheden: Unheard Voices.

Voor de Jahils onder ons meer over de Sikhs op wikipedia en Sikhs.be.

het andere 11 september

2011-09-11T08:29:00.005+02:00

11 september. 10 jaar later.
Een aanslag met 3000 doden gevolgd door een reeks oorlogen met honderdduizenden doden.

Omdat dat al deprimerend genoeg is, bekijken we vandaag andere 11de septembers.

Democracy Now bekijkt in deze reportage het begin van het geweldloze verzet olv Gandhi en politieke moorden in Guatemala, Haïti en Attica.

En dan uiteraard 11 september 1973:

het Werkwoord Democratie

2011-09-10T20:31:00.004+02:00

DeWereldMorgen publiceert deze week een zeer lezenswaardig stuk van Patrick Develtere, voorzitter van het ACW. In deze voorpublicatie uit De Gids op Maatschappelijk Gebied, vertelt Develtere o.a. het volgende:

Ook in België merken we dat democratie een werkwoord is. Net als andere federale landen (Duitsland,..) zijn we in een discussie verwikkeld wie welke bevoegdheden het best kan invullen. In tegenstelling met andere federale landen zijn we door een wederzijdse polarisatie geblokkeerd geraakt.

We doen er goed aan in die troebele discussie drie zaken naar voren te schuiven.

Er bestaat vooreerst niet zoiets als de perfecte staats(her)vorming. Homogene bevoegdheden zijn in een klein land per definitie moeilijk af te bakenen. De verstrengeling van dit land zie je het sterkst in de knoop bij uitstek: Brussel.

Ten tweede, niemand wint bij polarisatie. Het politieke debat is verruwd, waarbij men vaak ad hominem verwijten maakt, of zelfs gewoon begint te schelden. Dat is volledig contraproductief. Daarvoor hoef je zelfs geen andere taal te spreken. In de Verenigde Staten hebben Republikeinen en Democraten dat uitvoerig bewezen met de discussie over het schuldenplafond. Politici zijn trouwens rolmodellen. Ze moeten beseffen dat mensen naar hen opkijken en hun (brutale of vriendelijke; conflictueuze of coöperatieve; ….) gedrag imiteren.

Een staats(her)vorming gaat, ten derde, over efficiëntie: men mag gerust het Pareto-criterium toepassen, dat stelt dat +1 mensen het beter moet(en) hebben. Maar kan men dat garanderen, laat staan bewijzen? En wil men dan ook de overgang mee incalculeren? Laat ons niet dagdromen: er zullen jaren nodig zijn om de overgang te organiseren (wetten, Koninklijke Besluiten, transfer van instellingen en personeel….). En, in die tussentijd is er óók goed beleid nodig.
Besparingen en uitgaven: niet ieder voor zich, maar ieder voor allen

De verstrengeling van dit land is niet alleen belangrijk voor bevoegdheden, ook voor budgettaire kwesties. Steven Vanackere zegt daarover zeer terecht: “Neem de federale besparingen waar we de komende jaren voor staan. Nu doen sommigen alsof de Vlaamse gezinnen en instellingen dat niet zullen voelen. Dat klopt niet. (…) Daarom zeg ik ook: de federale staat is een mede-eigendom. En de waarde van de verschillende appartementen zal heus niet stijgen als we de gemeenschappelijke delen verwaarlozen.” (DS/13 augustus 2011)

Zal deze sanering inspanningen vragen? Natuurlijk. Niets zonder inspanning. Moet iedereen inspanningen leveren? Natuurlijk. We zouden nooit gestaan hebben waar we nu staan indien niet iedereen inspanningen had geleverd. Iedereen erkent de noodzaak tot saneren en tot hervormen van de staatshuishouding. Maar welke reacties worden in de pers geventileerd? Het lijkt wel “ieder voor zich”. Wat we nodig hebben is “ieder voor allen”.

Dat sommige zeer vermogenden nu al zeggen dat ze een bijdrage willen doen voor een begrotingsinspanning is welkom, maar het mag ons ook niet verblinden voor het feit dat de zeer rijken sowieso in België zeer weinig belastingen betalen, dankzij enkele fiscale achterpoortjes. Zeer uitgebreid en secuur uitgelegd in DeWereldMorgen.be van 22 juli 2011 door Danny Bruggeman, ACV-afgevaardigde en diensthoofd fiscaal bestuur van Financiën. De eenpersoonsvennootschappen, vruchtgebruikconstructies, gegoochel met verrekenprijzen,… De lijst is schier oneindig.

Het is niet (alleen) voor onze Bourgondische keuken dat zoveel Nederlanders en Fransen in (respectievelijk) de Kempen of Knokke gaan wonen. Het fiscaal regime is hier zeer gunstig voor een klein percentage gefortuneerden. Professor Michel Maus (VUB) noemt België onverbloemd “een fiscaal paradijs voor degenen die hun welvaart en welstand halen uit een vermogen”.

Voorbeelden zijn legio: men kan als Belg in het tweede en ook het derde verblijf - in Toscane, Benidorm of de Provence – energiebesparende renovaties uitvoeren én die investering fiscaal aftrekken. De regel maakt namelijk geen onderscheid tussen verblijven in België of in het buitenland. Van een zeer pervers Mattheüseffect gesproken waar allicht niemand naar vraagt en waarvan elk maatschappelijk of economisch nut zoek is.

In plaats van Mattheüs-effecten kiezen wij voor de meer rechtvaardige Lucas-methode. Je weet wel: “aan wie veel gegeven is, zal veel gevraagd worden”. Verrassend en verfrissend dan te horen dat ook de heer Etienne Davignon zo begint te redeneren: “Het is niet zo dat mijn dagelijkse levensstijl zal veranderen door zo'n hogere belasting. Daarom is die aanvaardbaar. Je kunt moeilijk mensen extra gaan belasten die nu al op hun tandvlees zitten. Als je extra geld zoekt, dan moet je het doen bij mensen die nog een bijdrage kunnen leveren.”

De inspanningen om onze economie en onze maatschappij door de woelige wateren te loodsen mogen en moeten van eigen bodem komen. Alhoewel we de deuren niet moeten sluiten voor anderen. De Amerikanen, de Japanners, de Duitsers, ja ook de Congolezen hebben veel betekend voor de ontwikkeling van ons welvaartsmodel. In een globaliserende wereld ontsnapt niemand meer aan de internationale economische en financiële kruisbestuivingen. Bekijk bv. hoe de Chinese communisten het Amerikaanse kapitalisme aan het redden zijn.

Maar ook internationaal is democratie een werkwoord. Ook internationaal is er nood aan gefundeerde debatten, analyses, zorgvuldige besluitvorming en rechtvaardige verdeling van lasten en lusten. Het hongerdrama in de Hoorn van Afrika is niet alleen de schuld van vechtende clans. Het is ook de verantwoordelijkheid van zij die hen tot de tanden bewapend hebben. En het zijn niet de stervende Somaliërs en Ethiopiërs die verantwoordelijk zijn voor de stijgende prijzen van het voedsel. Daar zorgen westerse speculanten voor. Dat ze in Oost-Afrika vroeger (slechts) om de tien jaar met extreme droogte werden geconfronteerd en nu zowat om de drie jaar, heeft te maken met klimaatswijzigingen waar geen enkele Afrikaan met de vinger voor kan gewezen worden. Dat mogen ze ons aanwrijven.

Europees tenslotte is er ook werk aan de winkel. Een geoliede democratische Europese machine is er nog niet. Maar er is vooruitgang. Het bewustzijn van de Belg, de Duitser, de Griek en de Hongaar dat hij/zij in het zelfde bootje zit als de Fransman, de Bulgaar en de Pool heeft deze zomer een elektroshock gekregen. Uit het bootje springen betekent verdrinken. Op de boot afspraken maken, de taken verdelen en samen roeien is de enige optie.

Met andere woorden: de tijd is gekomen om te trancheren. Zoals George Bernard Shaw zei: “The possibilities are numerous once we decide to act and not react.”

de dodelijke laptop van Mortys

2011-09-05T17:09:00.000+02:00

Omdat er maar zelden iets het bekijken waard is op de televisie, presenteren we vandaag een fantastische gothic korte animatiefilm over de Dood en over de 'immense gevaren van moderne technologie'.

Veel kijkplezier:

MORTYS from Bad Kidow Company on Vimeo.

de GMale

2011-09-04T08:38:00.000+02:00

Google, ronduit onmisbaar, met een eigen werkwoord.

Maar ook een bedrijf dat excellent kan luisteren: