de piraat van de Caraïben

Vandaag kregen we het nieuws dat de corrupte, extreem-rechtse orange mafkees weer schepen heeft gekaapt. Deze mét ondersteuning van de Britse marine. De reacties vanuit Europa blijven helaas vooral bedroevend.

 

Le Monde Diplomatique brengt een zeer interessante analyse van de nieuwe aanvallen van Trump. Het tijdschrift Lava heeft dit artikel vertaald en op haar site gezet. Trump, piraat van de Caraïben, een artikel van Christophe Ventura. 

 

 

Enkele uittreksels:  

 

Al deze inmengingen hebben niet tot enige kritiek geleid vanuit de westerse regeringen. Die zijn over het algemeen nochtans snel met het veroordelen van militaire agressie of verkiezingsmanipulatie… zolang ze aan Moskou kunnen worden verweten.

 

Washington beschikt over tal van instrumenten om druk uit te oefenen op, of vergeldingsmaatregelen te nemen tegen Latijns-Amerikaanse landen. Via die druk kan het zijn invloed in deze landen vergroten. De gebruikte methodes zijn daarbij vaak minder opvallend dan directe politieke inmenging of berichten op Truth Social of extraterritoriale sancties (tegen Cuba, Nicaragua, Venezuela). Al bij al zijn het vooral de repressieve handelsmaatregelen van de VS-regering die de staten in de regio verlammen. De meeste Latijns-Amerikaanse landen proberen dan ook de toorn van Trump te vermijden en te ‘onderhandelen’ in de hoop dat bepaalde douanerechten worden versoepeld of opgeheven.

 

Welk plan schuilt er achter Trumps offensief? Een deel van het antwoord is te vinden in het nationale document over het VS-veiligheidsbeleid dat het Witte Huis op 5 december 2025 publiceerde ⁷. De terugkeer van Washington naar zijn oude ‘achtertuin’ moet ervoor zorgen “dat Amerika de komende decennia het sterkste, rijkste, machtigste en meest welvarende land blijft.” Die zin illustreert een openlijk imperialistisch doel: Latijns-Amerika moet bijdragen aan de wederopbouw, de versterking en de ontwikkeling van de productieve, technologische, strategische en militaire capaciteiten van de Verenigde Staten. Washington heeft Latijns-Amerika nodig om een ‘machtsevenwicht’ te kunnen behouden met andere erkende grootmachten, in de eerste plaats met China en Rusland.

 

Kortom, de VS-visie op internationale betrekkingen is gebaseerd op het primaat van de interstatelijke machtsverhoudingen (wat samenwerking niet uitsluit) en op de erkenning van de invloedssferen van elke supermacht. Washington beweert dat het zijn concurrenten niet wil aanvallen. Het zal hun expansie in het ‘westelijk halfrond’ (dat wil zeggen, in zijn strategische terminologie, het hele Amerikaanse continent) echter niet tolereren. Het zal evenmin enige concurrentie vergemakkelijken door zich zwak op te stellen.

 

 Lees het volledige artikel

Venezuela: "the spectacle of empire"

Het uitstekende Democracy Now! brengt twee historici over de Amerikaanse aanval op Venezuela. Ze bieden zeer waardevolle historische achtergrondinformatie - een mooi tegengewicht voor de berichtgeving bij ons, die bestaat uit krankzinnige ramblings van die oranje mafkees, waar onze "experten" dan over zitten te speculeren.

 

Aan het woord komen Alejandro Velasco, New York University, en Miguel Tinker Salas, emeritus professor aan Pomona College. 

 

 

 

Groetjes uit Shambhala over Het Ene in het vele

Op deze besneeuwde dinsdag een podcast. Het is de opname van de boekvoorstelling van Jonas Slaats, Het Ene in het vele: God over religies heen.

In deze aflevering van "Groetjes uit Shambhala" horen we Taede Smedes in gesprek met Jonas Slaats en Paul van der Velde. 

 

 

 

 

 

 

Meer over het boek. 

 

Meer over de podcast. 

Hands Off Venezuela

 De openlijke corrupte extreem-rechtse oranje mafkees heeft de wereld in een nieuwe oorlog gesmeten. Het Amerikaanse leger heeft Venezuela aangevallen en haar president, mét zijn vrouw nota bene, ontvoerd en meegenomen naar de VS. 

 

De reacties van de EU maar ook van onze eigen regering zijn ronduit walgelijk.

De wereld moet op alle mogelijke manieren verzet bieden aan de steeds escalerende oorlogspolitiek van de VS en haar bondgenoten. Free Palestina, Iran, Syrië, Jemen, Venezuela. 

 

T.S. Eliot - Journey of the Magi - "Wij keerden terug maar voelden ons niet meer thuis in de oude orde"

Driekoningen. Speciaal voor vandaag het prachtige gedicht van T.S. Eliot. 

Journey of the Magi

"A cold coming we had of it, Just the worst time of the year
For a journey, and such a long journey:
The way was deep and the weather sharp, the very dead of winter."
And the camels galled, sore-footed, refractory, lying down in the melting snow.
There were times we regretted the summer palaces on slopes, the terraces,
And the silken girls bringing sherbet.
Then the camel men cursing and grumbling and running away,
and wanting their liquor and women,
And the night-fires gong out, and the lack of shelters,
And the cities hostile and the towns unfriendly
And the villages dirty, and charging high prices.:
A hard time we had of it.
At the end we preferred to travel all night, sleeping in snatches,
With the voices singing in our ears, saying that this was all folly.


Then at dawn we came down to a temperate valley,
Wet, below the snow line, smelling of vegetation;
With a running stream and a water-mill beating the darkness,
And three trees on the low sky,
And an old white horse galloped away in the meadow.
Then we came to a tavern with vine-leaves over the lintel,
Six hands at an open door dicing for pieces of silver,
And feet kicking the empty wine-skins.


But there was no information, and so we continued
And arrived at evening, not a moment too soon finding the place;
it was (you may say) satisfactory.
All this was a long time ago, I remember, and I would do it again,
but set down, this set down. This: were we lead all that way for
Birth or Death? There was a Birth, certainly,
We had evidence and no doubt. I had seen birth and death,
But had thought they were different; this Birth was
Hard and bitter agony for us, like Death, our death.
We returned to our places, these Kingdoms,
But no longer at ease here, in the old dispensation,
With an alien people clutching their gods.
I should be glad of another death.



De reis van de drie koningen


Het was een koude tocht, en de slechtste tijd van het jaar voor een reis,
voor zulk een verre reis.
De wegen modderig, het weer guur, de winter op zijn strengst.
de kamelen, die hun knieën ontvelden, hun hoeven bezeerden,
werden onhandelbaar en legden zich neer in de smeltende sneeuw.
Menigmaal dachten wij met spijt terug aan onze zomerpaleizen op bloeiende
berghellingen, aan meisjes, in zijde gehuld, die gekoelde wijn ronddienden.


Onze kameeldrijvers vloekten, kankerden, weigerden dienst,
riepen om brandewijn en vrouwen. Onze kampvuren wilden niet branden,
onderdak was moeilijk te vinden, de steden waren vijandig, de dorpen stug,
de gehuchten smerig en verschrikkelijk duur : het was een ellendige tocht.


Tenslotte reisden wij de gehele nacht door, sliepen zo nu en dan
langs de wegkant en hoorden gedurig in onze oren zingende stemmen,
zeggend: jullie onderneming is waanzin.


Eindelijk, toen het licht werd, daalden we neer in een luw dal, vochtig,
onder de sneeuwlijn, geurend naar groeizaamheid; een beek snelde voort,
een watermolen karnde het duister, er waren drie bomen
onder een bewolkte lucht, en een oud wit paard galoppeerde door een weiland.


Wij kwamen bij een herberg met wijngaardranken boven de stoep.
Zes handwerkslieden dobbelden bij de open deur om zilverlingen
en zes voetknechten schopten lege wijnzakken over de vloer.


Maar niemand kon ons inlichtingen verschaffen, en zo gingen we verder,
en bereikten des avonds, geen uur te vroeg, de plaats van bestemming;
het was (dat mag ik wel zeggen) de moeite waard.


Dit alles is lang geleden, ik heb het onthouden en zou het over willen doen,
maar ik stel, dit vooropgesteld, één vraag : was het doel dat ons dreef
geboorte of dood? Wij waren getuigen van een geboorte, zeker,
daar is geen twijfel aan. Maar als ik vroeger geboorte of dood zag,
dacht ik dat ze tegenstellingen waren. Deze geboorte echter
was een onverbiddelijk einde voor ons, een dood, onze dood.


Wij keerden terug naar ons land, onze koninkrijken, maar voelden ons
niet meer thuis in de oude orde tussen vreemde mensen
die hun goden omklemmen.
Ik zal blij zijn als ik andermaal sterf.


T.S. Eliot
vertaling van Martinus Nijhoff

 

 

 

Internetpastor Nikolaas Sintobin postte dit vandaag en ik neem het met veel plezier over.