stereotype casting

Zaterdag brengt de NMO, de Nederlandse MoslimOmroep, in het prachtige jongerenprogramma De Zevende Hemel, een special over 'stereotype casting'.

Voor de in Nederland wonende medemens: te beluisteren op zaterdag 09 januari tussen 17u en 18u op Radio 5. De uitzending is tevens geheel en al online te beluisteren.

"Iedereen kent ze wel: de stereotype rollen op tv en het grote witte doek. Vaak zie je acteurs met Marokkaanse, Turkse of Iraanse roots als de Marokkaanse straatcrimineel, de Turkse boze neef die de eer van zijn nichtje beschermt of het rebellerende meisje dat niet uitgehuwelijkt wil worden. Waarom speelt de Marokkaan niet gewoon een bankbediende of de Turk een kaasboer? Hierover gaan we in gesprek met een aantal acteurs, producenten en regisseurs."

In het programma komen aan bod: Gamze Tazim uit 'Het Huis Anubis' en de bijbehorende films 'Anubis en het pad der 7 zonden' en 'Anubis en de wraak van Arghus'.

Sadik Eksi dit jaar te zien in de film Gangsterboys.

Fahd Larhzaoui bekend van Goede Tijden Slechte Tijden (zeg maar de Nederlandse Thuis) en Huisje Boompje Beestje.

en tenslotte Aydin Dehzad: student aan de filmacademie.


Zeker het beluisteren waard me dunkt.

hysterische islamofoben

Het opiniestuk van Lucas Catherine van een tijdje terug op indymedia.be krijgt een interessant staartje. Blijkbaar heeft de kliek islamofoben die vandaag pas ontdekt (ze zijn blijkbaar wat achter in islamofobië). Vandaag kreeg het artikel reacties van Benno Barnard, Wim Van Rooy en Sam Van Rooy. Deze laatste is, voor de geïnteresseerden, auteur van kinderboeken, wielercoureur én vooral zoon van.
Eén constante in de reacties van voornoemde heren, ranzigheid. Er is geen ander woord voor, ranzigheid. Voor de geïnteresseerden, een fijne selectie:

Benno Barnard:

"Precies op dat punt verschilt Vermeersch hemelsbreed van Catherine, die er vrolijk op los citeert en intussen de historische waarheid op fantasmagorische wijze verdraait. Geen wonder: hij interpreteert zelfs contemporaine teksten moedwillig verkeerd...Catherine slaat onzin uit, niet doordat hij dom is, maar wel omdat hij te kwader trouw is...De islam is een achterlijke ideologie, die ik tot mijn laatste adem zal bestrijden: mijn angst voor de islam is dus volkomen rationeel en helemaal niet 'fobisch'...En voor de rest herhaal ik hier wat ik bereid ben voor een rechtbank te verdedigen: Lucas Catherine is een ordinaire Jodenhater."

Wim Van Rooy:

"... in aandachtig horen of lezen is Catherine helaas niet geschoold,in het interpreteren van historische bronnen nog minder, en zijn Realitätsverweigerung is hallucinant. Dat weten we nu al heel lang.Ik neem aan dat hij autodidakt is."

Maar de allerranzigste posten komen toch van Sam Van Rooy:

Geen nood Catherine, als wij niet ten oorlog trekken tegen de islam, dan is de islam wel bezig met tegen ons ten oorlog te trekken, misschien moet u eens wat meer de krant lezen.

"De historische leugens van de antisemiet Catherine i.v.m. islam en nazisme (nazislam) zijn ongekend, de échte feiten kan u hier lezen: http://www.joostniemoller.com/2009/12/nazisme-en-islam-een-geschiedenis/ Verder wil ik wijzen op mijn 'close reading' van het domme boekje van Ico Maly, 'De beschavingsmachine. Wij en de islam', hier te lezen: http://www.hetvrijevolk.com/index.php?pagina=10156"

Moest u het zich afvragen die eerste link verwijst naar de blog van een Nederlandse journalist waarop een slecht vertaald artikel staat van een Amerikaanse islamofoob en zionist. De tweede link verwijst naar een ranzige extreem-rechtse Nederlandse site waarop een artikeltje van junior staat waarin hij 'multiculi's zoals Maly' en 'gevaarlijke postmodernisten' verwijt schandalig naief te zijn in het onderschatten en zelf ontkennen van het Joodse Gevaar, verschoning, Islamitische Gevaar, door een opsomming te geven van 'feiten' over en 'bewijzen' van voornoemde gevaar.

"Daar kan Catherine (de zelfverklaarde blanke opperarabier) de talloze kleuterachtige fouten die Maly maakte (die overigens gedeeltelijk al door iemand als Tom Naegels werden geschreven in zijn recensie in DS) op een rijtje zien staan, en kan hij zich meteen schamen voor het feit dat hij een onwetende nietsnut als Maly aanhaalt in zijn artikel."

Een onwetende nietsnut? Wauw, poëtisch gesteld van junior.

"Verder Lucas Vereertburgghen, bent u naast een ordinaire jodenhater ook een ordinaire leugenaar omdat u het volgende schrijft over mijn vader: "Volgens alweer Van Rooy op radio Klara, mag er best een wet komen om ze te laten vertrekken. Niet iedereen van zijn medestanders volgt hem zover. Dat heeft Wim van Rooy absoluut niet gezegd. Dit zijn valse leugens en laster, en u mag dat eens herhalen in mijn gezicht de volgende keer wanneer u mij ziet, en reken maar dat die volgende keer er komt. Voelt u zich nu bedreigd? Ik hoop het, al hoeft u niet meteen uw badkamer in te laten richten als 'panic room' zoals de Deense cartoonist Westergaard, want ik ben namelijk geen moslim en zal het houden bij woorden."


Een fraai stukje proza moet ik zeggen. 'Geen kritiek op mijn papa, anders krijg je het met mij aan de stok', bedroevend zoiets. Dat zijn papalief dat zeer zeker wel gezegd heeft geheel terzijde.


Een openlijke bedreiging, waar hij blijkbaar nog fier op is ook. Maar zo klinkt het geruststellend, het zal blijven bij verbaal geweld, 'want ik ben geen moslim'. Dus geweld kan op onze fraaie wereldbol enkel gepleegd worden door 'moslims'. Een fraaie stelling is dat. En nee, helemaal geen racisme.


"Misschien is het boek van islamspecialist Wim van Rooy, 'De malaise van de multiculturaliteit' (Acco, 2008) voor u te moeilijk. Etienne Vermeersch en Paul Cliteur, geleerden aan wier enkels u nog niet reikt, zijn alvast unaniem positief over mijn vaders 'erudiete werk'."



Andermaal zeer fraaie literatuur. Catherine is een ordinaire jodenhater, een ordinaire leugenaar én niet in staat op mijn papa zijnen boek te lezen én reikt daarenboven nog niet aan de enkels van Vermeersch en Cliteur. Mooi mooi.


Hilarisch trouwens dat papa Van Rooy omschreven wordt als 'islamspecialist'. Maar ja, het is eigen aan kinderen dat ze hun papa op een piedestal zetten (tenminste tot ze de puberteit bereikt hebben, waarbij ik geen uitspraak doe op de lichamelijke en of mentale ontwikkeling van junior, ik ken diene mens namelijk niet persoonlijk).


"Maar verder bent u gewoonweg een vals en ordinaire type omdat u durft te verzwijgen waarom Benno Barnard 'Fuck Fadil!' in zijn column heeft geschreven. Namelijk omdat zij op haar Facebook-pagina, zich identificerend met de politieke islam, 'Fuck Flanders! schreef, terwijl ze nota benen alles aan Vlaanderen te danken heeft."


Hier herhaalt Junior dezelfde tirade als zijn vader, dezelfde ronduit racistische tirade. Fadil is een vreemdeling en ze mag al blij zijn dat ze hier mag lopen. Ze mag geen kritiek hebben of zelfs 'Fuck Flanders' zeggen, als ze dat vind moet ze maar oprotten. Dit is platvloers racisme, hoe je het ook draait of keert.


"Maar dit doet Lucas Vereertbrugghen in al zijn boeken en ook in dit artikel: lukraak citaten aanhalen zonder naar de feiten te kijken en meer: de feiten verdraaien zodat die passen in zijn anti-joodse visie. Ik wens u met veel genoegen de sharia toe."


Dat laatste zinnetje op wat slaat dat? Man zeg wat een onzin.


Na er door te redactie te zijn op gewezen dat de 'discussie' niet mag verzanden in een ordinaire scheldpartij gooit Van Rooy volgende antwoord online:


"Van een goede scheldpartij is nog nooit iemand doodgegaan."

Ja, zo kan het natuurlijk ook.

"Vaneertbrugghen stapelt de leugens op, niet alleen hier, maar ook in zijn boeken en zijn blogs. Het is in feite bewezen dat hij gewoon een jodenhater is, en dat maakt me boos."

Bewezen dat hij jodenhater is, amai. En waar dan wel, voor een rechtbank? Een vulgair stukje zionistische propaganda in joods actueel is nog geen bewijs. En hoe kan dat ook bewezen worden. Lucas Catherine is allesbehalve een jodenhater. Deze man is een antizionist en dat is zijn goed recht, dat ben ik ook trouwens. Maar dat heeft niets maar dan niets met antisemitisme te maken.

'En dat maakt junior boos!' Man toch, hoe infantiel kun je gaan?

Maar verder: als men in de islamitische wereld spreekt van een demografische jihad in Europa, en als men inderdaad kan vaststellen dat op veel plaatsen waar er in Europa een effectieve moslimmeerderheid is, de sharia openlijk of stiekem wordt ingevoerd en er no-go areas ontstaan, dan denk ik dat wij inderdaad moeten nadenken over de immigratie- en integratiepolitiek wat betreft moslims zoals die decennialang is gevoerd, en over de resem aan internationale verdragen waardoor wij niet meer in staat zijn om daar paal en perk aan te stellen. Kijk alleen al naar de weg die de Somaliër die Westergaard probeerde te vermoorden in Europa heeft kunnen afleggen, dat is weerzinwekkend.

Ja, de hele wereld, de Westerse Beschaving wordt bedreigt door horden Mohammedanen die kweken als konijn. Eens in de 'effectieve meerderheid' voeren ze 'openlijk of stiekem' de sharia in en ontstaan er 'no-go areas'. Man toch.

Mochten er nog mensen zijn die nog geloven in het wezenlijke verschil tussen islamofobie en racisme. Dit is platvloers racisme, verpakt onder het mom van 'het gaat hier over een godsdienst' wordt hier haat verspreid tegen een hele bevolkingsgroep.

zijderoute en een joods-christelijke bril

Lucas Catharine beschrijft op zijn 'deredactieblog' zijn bedenkingen bij de tentoonstelling De Zijderoute die, in het kader van Europalia China, loopt in de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis. Hij is van mening dat het belang van de islam in de Zijderoute wordt onderbelicht. Daarbij waarschuwt hij tegen het nieuwe dogma van de 'joods-christelijke beschaving', komplete onzin en geschiedvervalsing met een duidelijke politieke agenda in zijn ogen

De Middellandse Zee en China werden met elkaar verbonden langs fabelachtige steden als Bagdad, Bukhara, Samarkand en Tasjkent. Steden waar de Arabische cultuur en de islam al doordrongen in de achtste eeuw. Wie zou die route niet willen afreizen? Ik in ieder geval wel en gezien mijn fysische conditie was dit de ideale gelegenheid om het virtueel te doen, gewoon hier in Brussel, in het Museum voor Kunst en Geschiedenis. De Chinezen hebben het initiatief genomen. In de eerste eeuw voor onze jaartelling trekt een zekere Gan Yin naar het Westen. Hij wil Rome zien. Maar de Perzen houden hem tegen. Die willen zelf tussenpersoon, en vooral tussenhandelaar blijven spelen tussen China en de Middellandse Zee.

Een gouden schaal met grond

De eerste die er wel in slaagt is een Arabier, Qutayba bin Muslim. Nadat de Arabieren Perzië hebben veroverd bereikt hij in 715 de Chinese grensstad Khasgar, na eerst Bukhara, Samarkand en Tasjkent te hebben ingenomen. Zijn leger is uitgeput, maar hij wil het niet toegeven tegen de lokale Chinese goeverneur van Kashgar: “ U weet niet hoe sterk ik ben. Ik sta hier voor u en mijn achterhoede zit nog onder de olijfbomen van Irak”. Hij heeft gezworen dat hij niet zal terugkeren zonder de Chinese bodem te hebben betreden. Daar heeft die Chinese goeverneur het volgende op gevonden. Hij zond Qutayba een gouden schaal gevuld met Chinese grond. Zo kon die zijn gelofte houden en terugkeren. Maar Arabische handelaars, en de islam drongen wel door tot China, en niet alleen in de gebieden van etnische minderheden als Oeigoeren, Kirgiezen, Oezbeken of Tajikken, maar ook bij de Chinese autochtonen. In China leven 10 miljoen autochtone moslims, de Hui. Zij zijn moslim dankzij de Zijderoute.

De vergeten godsdienst


In de tentoonstelling staan prachtige stukken, en er is een luik godsdiensten langsheen de Zijderoute. Je vindt er teksten van Mazdeeërs, Nestorianen, zelfs een document in het hebreeuws, een rariteit, want zegt het bijschrift: Er zijn nooit joodse gemeenschappen in de binnenlanden van Oost-Azië gesignaleerd. Ik zie wel geen enkel Arabisch of moslim document in de vitrines. Nochtans was de islam toen (en nu nog) de meest verspreidde godsdienst langsheen die route. Onze Willem van Rubroek die in de dertiende eeuw naar China trok kon er niet naast kijken: “Overal kom ik die vervloekte sekte van Mohammed tegen, tot in de hoofdstad.”

Een joods-christelijke bril

Blijkbaar kijkt men hier door een joods-christelijke bril naar de Zijderoute. Dat is in bepaalde kringen nu mode. Alles binnen de westerse beschaving krijgt het etiket ‘joods-christelijk’ opgekleefd. Nochtans is dit een negeren van de geschiedenis. Ten eerste wordt zo het feit ontkend dat onze beschaving tweeduizend jaar lang anti-joods is geweest. Om het bij de streek te houden die nu België heet: onze kruisvaarders hebben op weg naar Jeruzalem heel de joodse bevolking in de Rijnvallei en verder, tot in Hongarije, uitgemoord. In het hertogdom Brabant werden in 1370 de joden definitief verbannen, nadat er eerst al een aantal op de brandstapel beland waren op de Brusselse Grote Markt. Dat gebeurde meer dan een eeuw voor de joden uit Spanje werden verdreven. De haatpropaganda van toen kan je nog altijd bekijken op de glasramen van de Brusselse Sint-Goedele kathedraal. De moordpartijen in de rest van Europa bleven doorgaan, tot ze culmineerden in de pogroms van tsaristisch Rusland en de genocide van de nazi’s. Ondertussen bleef de Kerk eeuwenlang jodenhaat spuwen. Een nieuw begrip

De betekenis die men nu wil geven aan ‘joods-christelijk’, namelijk een beschaving of cultuur gebouwd op ‘de gemeenschappelijke waarden van jodendom en christendom’, is niet alleen onjuist, maar kent pas zeer recent enige verspreiding. Zoals de Israëlische historicus Shlomo Sand het vorige week tijdens een voordracht in Brussel nogal cynisch uitdrukte: “ Waar was in 1940 die joods-christelijke beschaving !”. Pas na de Tweede Wereldoorlog duikt in de Verenigde Staten ‘joods-christelijk’ op als een nieuw begrip, toen christelijk rechts zijn solidariteit met de pas opgerichte staat Israël wilde betuigen. In een van zijn eerste speeches na zijn verkiezing tot president noemde Dwight Eisenhower de VS niet langer een protestantse staat, zoals voorheen gebruikelijk, maar een joods-christelijke staat. Sinds die toespraak uit 1952 vond de term in deze betekenis van zogenaamd gemeenschappelijke waarden van jodendom en christendom meer en meer ingang in conservatieve en neoconservatieve kringen. Hij verspreidde zich in het zog van de ‘theorie van de botsende beschavingen’, een theorie die voor het eerst in 1956 werd geformuleerd door Bernard Lewis in The Middle East Journal. Later gepopulariseerd door Huntington.

Zwaar beladen

‘Joods-christelijk’ wordt een louter politiek, zwaar ideologisch gekleurd begrip dat heel wat maskeert en weinig met de feiten overeenkomt. Jacob Neusner, de bekendste Amerikaanse Talmoed-specialist (hij doceerde onder meer aan Princeton en Columbia University) stelt: ‘Theologisch en historisch bekeken bestaat er niet zoiets als een joods-christelijke traditie. Dat is een mythe uitgevonden door seculieren die zelf ongelovig zijn.’ En verspreid door de neo-cons in de Verenigde Staten. Al wie deze term hanteert moet beseffen welke vervormende bril hij opzet. En dit soort visie schaadt een tentoonstelling over de Zijderoute.

De tentoonstellingen in het kader van Europalia staan zeker nog op mijn to-do-lijstje. Al zal ik mij mogen haasten. Maar wees gerust ik zal zeker en vast uitgebreid verslag doen. Als iemand deze (of andere) tentoonstelling gezien heeft, laat zeker weten wat je er van vond.

Speechen en 'Generatie Obama'

Obama wist bij zijn verkiezing een enorm enthousiasme op te wekken bij de mensen. Vooral zijn speechen maakten grote indruk.
Tegenlicht nam die toespraken onder de loep, maakte een portret van 'Jon Favreau', de speechschrijver en bestudeerde de impact van die speechen.


"Wat maakt een politieke toespraak historisch? Hoe kan een president zich via woorden onsterfelijk maken? En welke invloed had die retoriek op de massale jongerenbeweging die Barack Obama hielp om president te worden?
Achter de historische speeches van Barack Obama schuilt een piepjonge speechschrijver. Tijdens de verkiezingen schreef Jon Favreau de toespraken waarmee Obama als totale nieuwkomer de harten van miljoenen Amerikaanse kiezers wist te veroveren. Jon is net 27 en nu al benoemd tot hoofd speechschrijver van Obama in het Witte Huis. Hij wordt daarmee het jongste lid van president Obama's inner circle in de West Wing.
Wie is Jon Favreau? Waar komt hij vandaan? Wat bracht hem zó snel, zó dicht bij het hart van de Amerikaanse politieke macht?
Welke boodschap hoort een nieuwe generatie Amerikaanse jongeren in Obama's toespraken? Is Favreau de spreekbuis van deze generatie? En hoe kijken zijn generatiegenoten tegen hem aan?
De laatste dagen vóór Election Day op een Obama campagnekantoortje van een zwarte universiteit in Virginia werden gefilmd. Jonge Obama vrijwilligers, waaronder de landelijke studentenleider van Obama, vertellen welke inspiratie zij vonden in de toespraken. Met Jon Favreaus docenten uit zijn studententijd, een professor in retorica, een generatiesocioloog en de vermaarde Kennedy-speechschrijver Ted Sorensen wordt er in de semiotiek van de Obama toespraken gedoken. Een nieuwe generatie Amerikaanse jongeren eigent zich via Obama de 21ste eeuw toe, met nieuw elan, optimisme, harmonie en engagement."

Veel kijkplezier:

Toegang tot Toen

Op deze eerste dag van een nieuw decennium is het niet slecht om stil te staan bij het verleden, of wat had je verwacht van een historicus.

Het Nederlandse Nationaal Comité 4 en 5 mei heeft recent een zeer interessante website gelanceerd over de Tweede Wereldoorlog.

Op deze site vinden we de zeer aanschouwelijke digitale tentoonstelling 'Achter de feestvreugde' over het feest van de bevrijding en vooral de verwoesting die de feestvierders poogden te vergeten.

De site profileert zich ook als dé portaalsite over het thema. Zowat alle aspecten van de oorlog worden behandeld, de collaboratie, het dagelijks leven,... Er wordt ook buiten Nederland gekeken. En wat ik alvast mooi vind, ook 'Nederlands-Indië' wordt uitgebreid behandeld (inclusief de zogenaamde 'politionele acties').
Wat mij betreft een verrijking en een aanrader voor wie meer wil weten over de oorlogsjaren in Nederland en 'omstreken'.