Right(s) Here!

Beste vrienden, uw kameraad is vandaag te vinden op de studie-, denk-, ontmoetings-, mobilisatie- en actiedag van Hart Boven Hard en Tam Tam, Right(s) Here!

meer bij Hart Boven Hard en het facebook-event

een andere gezondheidszorg in 100 stappen

Het ActiePlatform Gezondheid en Solidariteit lanceert haar memorandum voor de verkiezingen. Een andere gezondheidszorg in 100 stappen.



of de versie en françois:

Gent zonder Bourgoyen, Patershol of Gravensteen

Maandag was er in de commissie cultuur, feesten en sport ruim tijd uitgetrokken voor het dossier Sint-Anna. Er was toelichting door vicaris De Jonghe, namens het Bisdom Gent en er was toelichting door een woordvoerder van Delhaize.

Je kunt de zitting hier herbeluisteren. Ik kan het alleen maar aanraden. Er was namelijk ook tijd uitgetrokken voor de zogenaamde SOS Sint-Anna-actiegroep. En die lieten zich weer van hun meest fantastische kant zien.

Vandaag heb ik enkel tijd om er een enkele parel uit te lichten.

Een woordvoerder van de groep declameerde volgende openingszin: 'Stel u even voor: een Gent zonder Bourgoyen, zonder Patershol of zonder Gravensteen. ...”

Beweren dat de Sint-Annakerk gaat verdwijnen is demagogie en paniekzaaierij.

Het is niet omdat er in het Gravensteen niet meer gemarteld wordt, dat er geen Gravensteen meer is, het is niet omdat er geen stadswachten in het Belfort meer zitten dat er geen Belfort meer is en zo kunnen we nog even doorgaan. Het is niet omdat een gebouw verandert van functie dat het ook verdwijnt. Een kerk of kapel verdwijnt niet uit het stadsbeeld omdat er geen mis meer in gelezen wordt. Dat zou metafysica van een hoog niveau zijn. De Franciscanerkerk aan de Oude Houtlei staat er nog steeds, ga gerust kijken. Het is niet omdat er geen missen meer plaatsvinden dat de kerk verdwijnt uit het straatbeeld. Je kan er je beentjes onder tafel schuiven, uitstekend eten en er een wijntje bij drinken en nog steeds staat die kerk er.

Je kan in Gent kleren kopen, eten en drinken, fitnessen, les volgen of les geven, naar tentoonstellingen kijken, naar recepties gaan, je fiets parkeren, naar theater kijken, naar een veiling gaan,wonen en je kind circuskunstjes laten doen in voormalige kerken en kapellen. Deze gebouwen maken overduidelijk nog steeds deel uit van het straatbeeld.

Blijkbaar is de zogenaamde SOS-actiegroep er van overtuigd dat er een gapend gat gaat liggen aan het Sint-Annaplein als het Consortium Markthal het beheer overneemt. Een heel merkwaardige manier van redeneren.

Waarom het gebouw dan niet zou verdwijnen als ZIJ de boel overnemen moet je mij niet vragen. Ik versta de logica achter het verdwijnen al niet, laat staan dat ik de logica zou begrijpen achter een niet-verdwijnen. De actiegroep wil immers zelf de kerk in handen krijgen, om er 'concerten' te geven en een 'stilteruimte' en drie euro entree-geld te vragen. De actiegroep wou eerst dat 'de burgemeester' de kerk verkocht aan 1 euro, nu verspreiden ze filmpjes waarin de kerk te koop wordt aangeboden voor 'not to much money, maybe half a milion'.

Beweren dat de Sint-Annakerk gaat verdwijnen is demagogie en paniekzaaierij. Beweren dat de Sint-Annakerk gaat verdwijnen als jij haar niet krijgt is compleet bizar en tamelijk hysterisch. 

Wordt vervolgd.

Tutivillus en Piers Plowman

Vandaag, beste vrienden, een artikel uit History Today over eenieders favoriete demon Tutivillus.

William Langland’s 14th-century poem Piers Plowman opens with a vision, witnessed by a dreamer as he slumbers on the Malvern Hills. He sees before him a ‘fair field full of folk’, of many classes and professions, ‘working and wandering as the world asketh’ – a vision of the whole of human society. But almost the first thing he realises is that this labour is not fairly distributed: some people work hard yet barely have enough to eat, while others selfishly squander what the labourers toil for.

A wise teacher appears and explains to the dreamer that the root of this injustice is greed. Over-consumption by some people means there isn’t enough to go around, she says; the bountiful resources of the earth can provide enough for everyone, but only if people do not consume more than they need. Her solution is to remember that ‘measure is medicine’: moderation is healthy for the soul and the body, for the individual and for society at large.
In a time when famine was a real danger, this poem’s anger about immoderate consumption and waste of food was a challenging response to a pressing social problem. But Langland’s radical poem is concerned with injustice of all kinds and greed forms part of its diagnosis for many contemporary social ills, including corruption in the law, government and church. Over-consumption and excessive desire for anything, even things good in themselves, can cause problems – not only food but money, power and pleasure, too.
This poem speaks to our own time as boldly as to the problems of the 14th century. Almost every day seems to bring a news story about attempts to reign in over-consumption: plans to help the environment by banning plastic or taxing red meat, or discussions about whether we should all be trying to limit our screen time and consumption of social media.
The problem is, as Piers Plowman goes on to explore, solutions imposed from outside can only do so much. Moderation has to come from within, but it demands a self-control which is difficult to learn. Over centuries, the medieval church had developed practices intended to help believers confront and master the gluttonous desires of the human heart: confession, penance and voluntary self-denial, aiming to teach people to rule their desires rather than be ruled by them. But Langland’s fierce satire shows how even those practices could become corrupted; perhaps we should not set too much store by so-called ‘sin taxes’, either.
Most striking is how the poem unites its concern about waste and excess with the dangers of squandering more intangible resources: time and words. The dreamer is warned that ‘spilling’ time and speech mindlessly is about the worst thing you can do. Each person’s time, after all, is a finite resource: we only have a certain number of hours in our lives, so it matters how we choose to spend them.
Wasting words is still worse, the dreamer is told, because speech is precious, even sacred. To make this point, the poem describes speech with a series of beautiful metaphors: it is a joyous ‘game of heaven’ and a ‘spire of grace’, a green shoot alive with possibility and hope. Words are imagined as ‘God’s gleeman’ (‘minstrel’) and his musical instrument, a ‘fiddle’, which needs to be tuned and tempered properly before it can make the music for which it was designed. These metaphors imagine words as a source of delight and pleasure. It is because they are so beautiful and powerful that it is wrong to waste them.
This poem’s concern with wasteful words is part of a wider conversation in medieval society about the misuse of speech. Many medieval writers condemn what they call ‘janglers’ – an expressive descriptor for people who use words in a wasteful or destructive way, by idle chatter, spreading gossip and slander, or by hurting other people. This concern was personified by the story of the devil Titivillus, a demon whose speciality was keeping track of sinful words. He was said to go around the world collecting idle words (and even scribal errors, the medieval equivalent of careless typos) and gathering them up in a sack, so that their speakers could be held accountable for them at Judgement Day. This, too, feels disconcertingly timely: what would Titivillus collect today but hasty, intemperate, or ill-considered tweets?

Geschreven door Eleanor Parker, docent middeleeuwse Engelse literatuur aan Brasenose College in Oxford en verschenen in History Today Volume 69 Issue 3 March 

8 maart vrouwenstaking

8 maart, volgens sommigen een dag met bloemetjes voor 'de vrouwtjes'. Een gelegenheid om 'vrouwenplaatjes' te draaien en 'vrouwenfilms' tonen. Het is daarentegen een dag om de strijd aan te binden met aanhoudende discriminatie, seksisme en geweld. Een dag om samen te streven naar een betere wereld.

Zes redenen om deel te nemen aan de vrouwenstaking

Collectief 8 maart