Als alle lichten uitgaan, wat blijft er dan over?

 

Als alle lichten uitgaan, wat blijft er dan over?

 

Vlaanderen bespaart 47 miljoen euro op cultuur. De cultureel erfgoedsector wordt hard geraakt. Musea, erfgoedcellen, archieven, erfgoedbibliotheken, landelijke dienstverleners, de immaterieel-erfgoedorganisatie en het steunpunt worden getroffen. Zo dooft 25 jaar aan cultureel erfgoedbeleid.

 

Dat is geen detail. Achter die cijfers zitten mensen die bewaren, verbinden en een stem geven aan wat anders verloren zou gaan. Mensen die ruimte maken voor ontmoeting, participatie en democratie.

 

En wat rest er dan? Duisternis.

 

Voor de hele sector is dit een no go.

#LaatHetLichtAan #StopCultuurbesparingen

Capitalist vs. Buddha

 De Indische activist en auteur Vijay Prashad maakte volgend gedicht over kapitalisme en Boeddhisme.

 

Capitalist vs. Buddha

The capitalist sits in his car
His eyes upon the road;
He measures life by profit,
His conscience bears no load.

He will not see the homeless
Or the child who taps the glass,
He keeps his gaze on what he owns
And lets their sorrows pass.

A woman may die of hunger,
A child may long to read,
But he drains the wealth of others
To feed his endless greed.

Siddhartha was once a prince
Who left his home to learn;
He saw the sorrows of the world
And felt his conscience burn.

As Buddha he sat with open eyes
Beneath a spreading tree;
The capitalist shuts his gates
And chants, ‘me, me, me…’

 

 

 

 

bron: substack

aanwinsten 09

 Een overzicht van aanwinsten van de zeer vermoeiende maand september.

 

 Reinirkens, Leonhard, De culinaire avonturen van fra Bartolo, Baarn, 1995.

 

Kenter, E.G.H., Het leven verlaten. over euthanasie, Haarlem, 1984.

 

De Neef, Greet en Uytterhoeven, Rik, Fundamenten in seniorenzorg. 175 jaar Zusters van Liefde van Jezus en Maria te Bertem, Bertem, 1992.

 

Van de Velde, Fernand, De Wereld van Edward Poppe, Antwerpen, 1983.

 

van Schoor, Jaak, 100 jaar M.A.J. Hoste, Antwerpen, 2012.

 

Van Rooy, Wim, Waarover men niet spreek. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa en Islam, Groningen, 2015.

  

Rondelez, Valeer, Scheut zo begon het ... Leven en werk van Provicaris T. Verbist, Stichter van de Missiecongregatie van Scheut. 1823-1868,  Leuven, 1960.

 

de Vries, Jelle, De Gatha's van Zaratushtra, Den Haag, 1995.

 

Chassériau, Nathalie, Het Boeddhisme ontdekken en beleven. De principes van de boeddhistische levenshouding praktisch toepassen in uw dagelijks leven, Aartelaar, 2008.

 

Hoste, Lode, Gent poppenspelstad. Een bijdrage tot de geschiedenis van het Gentse poppenspel, Gent, 1979.  

 

Spink, Kathryn, Groeien in Verwondering. Jean Vanier en de Ark, Averbode, 2007.

 

Bianchi, Enzo, Waarom bidden, hoe bidden?, Tielt, 2010.

 

Ratzinger, Joseph, Jezus van Nazareth. Proloog. De kinderjaren, Tielt, 2012.

 

Neckebrouck, Valeer, De Stomme Duivelen. Het antimissionaire syndroom in de westerse Kerk, Leuven, 2002.

 

Hermans, Toon, Levensboek, Baarn, 2001.

 

 

"Wie vandaag bespaart op mensen, betaalt morgen dubbel"

 

 

Elke begrotingsronde hetzelfde verhaal: Vlaanderen moet besparen. Natuurlijk moet Vlaanderen de financiën op orde houden. De vraag is echter: welke keuzes maken we aan de inkomstenzijde, en welke besparingen komen ons morgen duur te staan? Over welk tijdspad spreiden we die inspanningen, zodat duurzame productiviteit niet wordt gefnuikt.

Wie vandaag snijdt in kinderopvang, opleiding, mobiliteit, werkbaar werk of publieke dienstverlening boekt snel een begrotingswinst. Maar de factuur duikt elders en later op: werknemers die uitvallen, vacatures die niet ingevuld raken, competenties die niet meer up-to-date zijn, minder kansen voor werkzoekenden op een duurzame job. Door zo te besparen, wordt de rekening gewoon doorgeschoven en wordt het tekort structureel. Wie duurzame productiviteit wil, moet investeren in mensen en dus in onderwijs, vaardigheden, werkbare jobs, mobiliteit, kinderopvang, gezondheid. Dat is geen sociale luxe naast het economisch beleid. Dat is structureel begroten.

Willen we zeggen dat Vlaanderen dan maar meer moet uitgeven? Neen. Ook aan de uitgavenzijde zijn ingrepen mogelijk. Vlaanderen gaf de voorbije jaren een berg geld uit aan bedrijfssubsidies en ook dure consultancy.

De werkgeversoproep voor een kleinere overheid en minder ambtenaren gaat veel te weinig gepaard met zelfkritiek. Een overheid die minder expertise intern opbouwt, betaalt die expertise vaak duur terug via consultants.

Ook zijn er heel wat besparingen mogelijk in het miljard dat jaarlijks aan Vlaamse bedrijvensteun gegeven wordt. Veel te dikwijls wordt er gekozen voor inefficiënte subsidies die zwaar doorwegen op de begroting zonder dat daar kwaliteitsvolle jobs of maatschappelijke return tegenoverstaat. Participaties in O&O-portfolio’s van bedrijven creëren aandeelhouderswaarde en bijkomende investeringsmiddelen als projecten slagen. Ook achtergestelde leningen of terugbetaalbare voorschotten zijn een beter alternatief dan klassieke subsidies. Ze vermijden ook dat belastingsgeld terechtkomt bij grote multinationals die investeringen wellicht ook zonder die subsidies zouden uitvoeren.

Wie gezonde overheidsfinanciën ernstig neemt, kan niet voorbij stabiele inkomsten. Toe nu toe zijn het vooral de grootste erfenissen en de kopers en verkopers van de riantste villa’s die het meest profiteren van lagere tarieven in de registratie-, erf- en schenkingsrechten. Vlaanderen blijft vandaag ook een uitzonderlijk fiscaal cadeau toekennen voor de overdracht van familiale ondernemingen. De schenking van een onderneming kan onder voorwaarden gebeuren aan een tarief van 0%. De geraamde gederfde inkomsten kost van deze gunst loopt snel op in de honderden miljoen euro per jaar. Terwijl een beperkt tarief van 5% al aanzienlijke bijkomende middelen zou kunnen opleveren, zonder ondernemingen in hun werking te treffen. Het zorgt voor heel wat middelen die elders hard nodig zijn.

Vlaanderen wordt niet sterker door dezelfde mensen steeds meer te laten doen met steeds minder ondersteuning. Het wordt sterker wanneer meer mensen hun talenten kunnen ontwikkelen, gezond kunnen werken, kunnen omscholen en mee kunnen in verandering. Het wordt sterker wanneer ondernemingen afstappen van fossiele brandstoffen, investeren en innoveren op een manier die ook de samenleving vooruithelpt. Een begroting die werkt voor Vlaanderen, moet eerst werken voor de mensen die Vlaanderen doen draaien. Het is niet uit te leggen dat besparingen in kinderopvang, begeleiding van werkzoekenden, opleiding en loopbaanbegeleiding als een vanzelfsprekendheid blijven opduiken in de shitlist van Diependaele. Het zijn geen gewone uitgaven, maar noodzakelijke productiviteitsinvesteringen. 

10% minder cultuur, kost meer dan je denkt

Terwijl de Vlaamse neoliberale besparingsregering in beslotenheid uitzoekt met welke besparingsmaatregelen ze weg gaan proberen komen, slaat de cultuursector terug. Lees de tekst en teken de petitie.