De Groene Amsterdammer besteedt deze week uitgebreid aandacht aan de in 2018 overleden progressieve SF-auteur Ursula Le Guin.
De dubbelzinnige utopieën van Ursula Le Guin - Waarom de grande dame van de scifi nu wordt omarmd door feministen en ecologen.
Daphné Dupont-Nivet brengt een profiel getiteld "Een hoofd vol parallelle universa" met daarin enkele bijzonder rake passages:
Hoe zweverig ook, buitenissig wordt het nooit. Maar wel een beetje weird.
Juist op die momenten is haar werk doordrongen van het voor de moderne,
westerse mens moeilijk te vatten besef dat ook andere wezens deze
planeet bevolken en hun eigen tijdlijn, verlangens en omgangsvormen
hebben. Niet voor niets is ze een blijvende inspiratiebron voor
hedendaagse ecologisch denkers en filosofen. ‘De moderne mensheid leeft
in ballingschap’, schrijft Le Guin in een essay. ‘Buitengesloten van een
gemeenschap en een intimiteit die zij ooit kende.’ Die gemeenschap
bestond uit dieren, landschappen en mythologische wezens.
Fantasieverhalen, zoals die van haar, vormen een ‘beweging naar buiten,
naar het niet geheel menselijke’. Ze herinneren ons eraan dat de mens
niet de maat der dingen is, en er een ‘grotere realiteit bestaat dan wij
onszelf nu toestaan’.
Heel bewust, zei Le Guin tegen biograaf Phillips in een New Yorker-profiel,
zocht ze naar een balans tussen het westerse wereldbeeld, gericht op
rationaliteit en wetenschappelijke analyse, en de meer gegronde,
intuïtieve blik op de wereld, van wortelen en beseffen welke overvloed
het universum al biedt. Schiet je te ver door met een van beide, dan
gaat het mis. Alleen in evenwicht ontstaat er ‘iets vruchtbaars, iets
dat leeft’.
De bijbehorende podcast is ook echt een aanrader:
