Op vrijdag 24 juli 2026 overleed pater Kristiaan Van der Linden. Hij werd geboren op 21 augustus 1929 in de Antwerpse Kempen. Als nationaal aalmoezenier van kermismensen en woonwagenbewoners groeide hij uit tot een van de bekendste kapucijnen van Vlaanderen. Meer dan zestig jaar lang was hij een vertrouwd gezicht op kermissen, circusterreinen en woonwagenkampen in heel België.
een al wat oudere foto met de intussen ook reeds overleden pater Etienne.
Zijn jeugd viel samen met de Tweede Wereldoorlog. Door de oorlogsomstandigheden moest hij zijn middelbare studies afwerken in Aarschot, Lommel en Aalst. Op 6 september 1949 trad hij in als novice in het kapucijnenklooster van Edingen. Daarna studeerde hij filosofie in Brugge en theologie in Izegem. Op 5 augustus 1956 werd hij tot priester gewijd. Drie jaar later, in 1959, werd hij officieel aangesteld als nationaal aalmoezenier van de kermis- en circuswereld, woonwagenbewoners en Sinti. Daarmee zette hij een traditie voort die de kapucijnen al sinds 1868 onderhouden: de pastorale zorg voor "mensen van de weg".
Oorspronkelijk droomde hij ervan missionaris in Afrika te worden, maar wegens zijn tengere gestalte werd hij daarvoor niet geschikt bevonden. Zijn overste gaf hem een andere opdracht: leven en werken onder de reizende gemeenschappen. Die zending zou zijn hele leven bepalen.
Waar de kermis neerstreek, was pater Kristiaan nooit ver weg. In Gent was hij een vertrouwd gezicht tijdens de Halfvastenfoor op het Sint-Pietersplein. Elke woensdag van de foor vormselcatechese voor de kinderen van de foorkramers. Met dan de vrijdag voor Palmzondag de plechtige communie. Als een van de weinige priesters mocht hij zelf het vormsel toedienen. Hij doopte kinderen, zegende huwelijken in en begeleidde uitvaarten van foorkramers en circusmensen. Generaties lang bleef hij hun vaste vertrouwenspersoon.
Ook op hoge leeftijd bleef hij onvermoeibaar onderweg. Op zijn vijfentachtigste reisde hij nog altijd van kermis naar kermis. Vroeger deed hij dat met de motor, vaak blootsvoets, toen, zoals hij zelf lachend vertelde, 'ik nog jong en macho was'. Later nam hij gewoon de auto. Zelf vertelde hij ooit met enige trots dat hij in zijn leven veertien auto's, een caravan en een busje had versleten. "Mij hebben ze nooit in een zetel gekregen." Vaak droeg hij de eucharistie op tussen de botsauto's. Hij kende vrijwel alle foorkramers persoonlijk. Hij had hen gedoopt, hun huwelijk ingezegend en zag hun kinderen en kleinkinderen opgroeien. Over de mensen van de kermis sprak hij nooit een onvertogen woord.
In een uitgebreid interview met Otheo in augustus 2021 blikte hij terug op zijn levenswerk. Daarin vertelde hij hoe hij niet boven de mensen wilde staan, maar naast hen wilde optrekken. "Ik vond niet dat ik andere mensen de les moest spellen. Vertellen, dat wilde ik wel. En met mensen meetrekken. Zo doe ik het nu al meer dan zestig jaar." Die houding typeerde zijn hele priesterleven. Hij noemde zichzelf liever een tochtgenoot dan een herder.
De inzet van pater Kristiaan bleef niet onopgemerkt. Zo werd hij ereburger van de stad Herentals. Hij ontmoette zowel paus Johannes-Paulus II als paus Franciscus bij hun bezoek aan België. In 2022 was hij te gast in het VRT-programma Taxi Joris, waarin hij tijdens een autorit openhartig vertelde over zijn leven, zijn geloof en zijn onverminderde liefde voor de reizende gemeenschappen. Over televisie gesproken, af en toe verscheen hij in de vtm-reeks De Pfaffs. Jean-Marie Pfaff was immers afkomstig uit een woonwagenfamilie.
Doorheen de jaren zag hij de kermiswereld sterk veranderen. Daarover zei hij: “Toen ik vijftig jaar geleden kermispater werd, zagen mensen foorkramers als gevaarlijk. Dat kwam omdat ze geen vast adres hadden. Mensen keken naar hen zoals ze vandaag naar migranten kijken.”
Met evenveel overtuiging zette hij zich in om hun eigenwaarde te versterken. Zoals hij zelf zei: 'Ik heb de foorkramers trots proberen bij te brengen. Ze hebben het mooiste beroep ter wereld: de mensen amuseren en blij maken.'
In een interview met De Gentenaar liet hij optekenen: “Ik blijf doorgaan, tot het niet meer kan. En daarna? De scouts, bij wie ik ook aalmoezenier ben, komen al zingen op mijn begrafenis. De foormannen regelen de rest wel.”
