Capitalist vs. Buddha

 De Indische activist en auteur Vijay Prashad maakte volgend gedicht over kapitalisme en Boeddhisme.

 

Capitalist vs. Buddha

The capitalist sits in his car
His eyes upon the road;
He measures life by profit,
His conscience bears no load.

He will not see the homeless
Or the child who taps the glass,
He keeps his gaze on what he owns
And lets their sorrows pass.

A woman may die of hunger,
A child may long to read,
But he drains the wealth of others
To feed his endless greed.

Siddhartha was once a prince
Who left his home to learn;
He saw the sorrows of the world
And felt his conscience burn.

As Buddha he sat with open eyes
Beneath a spreading tree;
The capitalist shuts his gates
And chants, ‘me, me, me…’

 

 

 

 

bron: substack

aanwinsten 09

 Een overzicht van aanwinsten van de zeer vermoeiende maand september.

 

 Reinirkens, Leonhard, De culinaire avonturen van fra Bartolo, Baarn, 1995.

 

Kenter, E.G.H., Het leven verlaten. over euthanasie, Haarlem, 1984.

 

De Neef, Greet en Uytterhoeven, Rik, Fundamenten in seniorenzorg. 175 jaar Zusters van Liefde van Jezus en Maria te Bertem, Bertem, 1992.

 

Van de Velde, Fernand, De Wereld van Edward Poppe, Antwerpen, 1983.

 

van Schoor, Jaak, 100 jaar M.A.J. Hoste, Antwerpen, 2012.

 

Van Rooy, Wim, Waarover men niet spreek. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa en Islam, Groningen, 2015.

  

Rondelez, Valeer, Scheut zo begon het ... Leven en werk van Provicaris T. Verbist, Stichter van de Missiecongregatie van Scheut. 1823-1868,  Leuven, 1960.

 

de Vries, Jelle, De Gatha's van Zaratushtra, Den Haag, 1995.

 

Chassériau, Nathalie, Het Boeddhisme ontdekken en beleven. De principes van de boeddhistische levenshouding praktisch toepassen in uw dagelijks leven, Aartelaar, 2008.

 

Hoste, Lode, Gent poppenspelstad. Een bijdrage tot de geschiedenis van het Gentse poppenspel, Gent, 1979.  

 

Spink, Kathryn, Groeien in Verwondering. Jean Vanier en de Ark, Averbode, 2007.

 

Bianchi, Enzo, Waarom bidden, hoe bidden?, Tielt, 2010.

 

Ratzinger, Joseph, Jezus van Nazareth. Proloog. De kinderjaren, Tielt, 2012.

 

Neckebrouck, Valeer, De Stomme Duivelen. Het antimissionaire syndroom in de westerse Kerk, Leuven, 2002.

 

Hermans, Toon, Levensboek, Baarn, 2001.

 

 

"Wie vandaag bespaart op mensen, betaalt morgen dubbel"

 

 

Elke begrotingsronde hetzelfde verhaal: Vlaanderen moet besparen. Natuurlijk moet Vlaanderen de financiën op orde houden. De vraag is echter: welke keuzes maken we aan de inkomstenzijde, en welke besparingen komen ons morgen duur te staan? Over welk tijdspad spreiden we die inspanningen, zodat duurzame productiviteit niet wordt gefnuikt.

Wie vandaag snijdt in kinderopvang, opleiding, mobiliteit, werkbaar werk of publieke dienstverlening boekt snel een begrotingswinst. Maar de factuur duikt elders en later op: werknemers die uitvallen, vacatures die niet ingevuld raken, competenties die niet meer up-to-date zijn, minder kansen voor werkzoekenden op een duurzame job. Door zo te besparen, wordt de rekening gewoon doorgeschoven en wordt het tekort structureel. Wie duurzame productiviteit wil, moet investeren in mensen en dus in onderwijs, vaardigheden, werkbare jobs, mobiliteit, kinderopvang, gezondheid. Dat is geen sociale luxe naast het economisch beleid. Dat is structureel begroten.

Willen we zeggen dat Vlaanderen dan maar meer moet uitgeven? Neen. Ook aan de uitgavenzijde zijn ingrepen mogelijk. Vlaanderen gaf de voorbije jaren een berg geld uit aan bedrijfssubsidies en ook dure consultancy.

De werkgeversoproep voor een kleinere overheid en minder ambtenaren gaat veel te weinig gepaard met zelfkritiek. Een overheid die minder expertise intern opbouwt, betaalt die expertise vaak duur terug via consultants.

Ook zijn er heel wat besparingen mogelijk in het miljard dat jaarlijks aan Vlaamse bedrijvensteun gegeven wordt. Veel te dikwijls wordt er gekozen voor inefficiënte subsidies die zwaar doorwegen op de begroting zonder dat daar kwaliteitsvolle jobs of maatschappelijke return tegenoverstaat. Participaties in O&O-portfolio’s van bedrijven creëren aandeelhouderswaarde en bijkomende investeringsmiddelen als projecten slagen. Ook achtergestelde leningen of terugbetaalbare voorschotten zijn een beter alternatief dan klassieke subsidies. Ze vermijden ook dat belastingsgeld terechtkomt bij grote multinationals die investeringen wellicht ook zonder die subsidies zouden uitvoeren.

Wie gezonde overheidsfinanciën ernstig neemt, kan niet voorbij stabiele inkomsten. Toe nu toe zijn het vooral de grootste erfenissen en de kopers en verkopers van de riantste villa’s die het meest profiteren van lagere tarieven in de registratie-, erf- en schenkingsrechten. Vlaanderen blijft vandaag ook een uitzonderlijk fiscaal cadeau toekennen voor de overdracht van familiale ondernemingen. De schenking van een onderneming kan onder voorwaarden gebeuren aan een tarief van 0%. De geraamde gederfde inkomsten kost van deze gunst loopt snel op in de honderden miljoen euro per jaar. Terwijl een beperkt tarief van 5% al aanzienlijke bijkomende middelen zou kunnen opleveren, zonder ondernemingen in hun werking te treffen. Het zorgt voor heel wat middelen die elders hard nodig zijn.

Vlaanderen wordt niet sterker door dezelfde mensen steeds meer te laten doen met steeds minder ondersteuning. Het wordt sterker wanneer meer mensen hun talenten kunnen ontwikkelen, gezond kunnen werken, kunnen omscholen en mee kunnen in verandering. Het wordt sterker wanneer ondernemingen afstappen van fossiele brandstoffen, investeren en innoveren op een manier die ook de samenleving vooruithelpt. Een begroting die werkt voor Vlaanderen, moet eerst werken voor de mensen die Vlaanderen doen draaien. Het is niet uit te leggen dat besparingen in kinderopvang, begeleiding van werkzoekenden, opleiding en loopbaanbegeleiding als een vanzelfsprekendheid blijven opduiken in de shitlist van Diependaele. Het zijn geen gewone uitgaven, maar noodzakelijke productiviteitsinvesteringen. 

10% minder cultuur, kost meer dan je denkt

Terwijl de Vlaamse neoliberale besparingsregering in beslotenheid uitzoekt met welke besparingsmaatregelen ze weg gaan proberen komen, slaat de cultuursector terug. Lees de tekst en teken de petitie. 

 

 

Leo XIV op Werelddag van Migranten en Vluchtelingen

 

Boodschap van paus Leo ter gelegenheid van de 112de Werelddag van Migranten en Vluchtelingen

Zelfs als maar één van deze kinderen (vgl. Mt 18,10)

Beste broeders en zusters,

Elk jaar nodigt de Werelddag van Migranten en Vluchtelingen ons uit om aandacht te schenken aan verschillende aspecten van het complexe migratiefenomeen. Het thema voor de 112e Werelddag van Migranten en Vluchtelingen, ‘Zelfs als maar één van deze kinderen’, vestigt onze aandacht op minderjarigen die migreren en vluchten aan de lijve ondervinden, op de zorg die zij verdienen en op de belofte van de Heer: “Wie in mijn Naam één zo’n kind ontvangt, ontvangt Mij" (Mc 9,37).

Ontheemde minderjarigen: een complexe realiteit van kwetsbaarheid

Minderjarigen vormen de meest kwetsbare groep uit de wereldwijde migratiestromen. Het zijn concrete gezichten met unieke verhalen, die een beroep doen op ons geweten. Elk jaar worden miljoenen kinderen en jongeren gedwongen hun thuisland te verlaten omwille van oorlog, armoede, geweld, milieurampen en andere tragedies. Helaas blijft hun aantal groeien. De economische, politieke en militaire gevolgen zijn immens. Het lijden van migrantenkinderen eindigt niet met hun verplaatsing. Er zijn zeer jonge kinderen die hun  ouders, broers, zussen en vrienden hebben verloren en die onbeschrijflijke gewelddaden hebben meegemaakt. Anderen, die lange tijd van hun familie gescheiden zijn geweest, proberen zich met hen te herenigen terwijl ze de pijn van de scheiding voelen. Er zijn ook minderjarigen die de reis wel samen met hun ouders maken, maar toch worden blootgesteld aan extreme en traumatische omstandigheden. Tenslotte mogen we de tragische situatie van degenen die door repatriëring van hun ouders worden gescheiden, niet vergeten. Bovenop deze toch al verschrikkelijke situaties komen nog meer tragedies: doden langs migratieroutes, mensenhandel en uitbuiting, rekrutering van minderjarigen voor gewapende conflicten, seksueel geweld, gedwongen huwelijken en wreedheden die ze tijdens hun reizen ondergingen of waarvan zij getuige waren. Hun waardigheid wordt op talloze manieren miskend.
In zijn Boodschap voor de Werelddag van Migranten en Vluchtelingen 2017, met als thema ‘Kindermigranten, de kwetsbaren en de stemlozen’, herinnerde paus Franciscus eraan dat migrantenkinderen “op drie manieren weerloos zijn: ze zijn minderjarig, het zijn buitenlanders en ze hebben geen middelen om zichzelf te verweren. Ik vraag iedereen om hulp te bieden aan hen die, om verschillende redenen, gedwongen zijn ver van hun thuisland te leven en van hun familie gescheiden zijn."
 

Te midden van zoveel duisternis ontbreekt het licht van de solidariteit echter niet. 

Individuen, gezinnen, maatschappelijke instellingen en kerkelijke gemeenschappen kiezen ervoor om niet met een boog om hen heen te gaan (vgl. Lc 10,29-37). We denken aan de gezinnen die de deuren van hun huis openen om deze kinderen opnieuw de warmte van een huiselijke haard te bieden; aan de opvoeders die in opvangcentra werken; aan de vrijwilligers en hulpverleners die zich dagelijks inzetten om de onzichtbare wonden van deze kinderen langs migratieroutes en in onze steden te helen. Zij getuigen door hun inzet dat liefde onverschilligheid kan overwinnen.

Bij deze tragische realiteit gaan mijn gedachten uit naar de woorden van Jezus, die ons geweten diep raken: "En wie in mijn naam één zo’n kind ontvangt, die ontvangt Mij" (Mt18,5). Het gaat niet om aantallen of statistieken. Het Evangelie nodigt ons uit om niet te tellen: zelfs maar één. Elk kind, elk mens, bezit een oneindige waardigheid. 
Ieder is het evenbeeld van God, lijkt op Hem (vgl. Gen 1,26); ieder mens is een aanwezigheid van de Heer. We zijn geroepen om elk migrantenkind met een daad van menselijkheid en geloof tegemoet te treden, want zo kunnen we de Heer verwelkomen en ontmoeten. Deze oproep wordt nog dringender in het licht van een andere uitspraak van de Heer in het Evangelie van Mattheüs: "Ik was een vreemdeling en jullie namen Mij op" (Mt 25,35).
Helaas worden migrantenkinderen makkelijker over het hoofd gezien, omdat ze geen volwassenen hebben die hen kunnen beschermen en ondersteunen. Het is daarom nodig om in de landen van herkomst in te grijpen. De oorzaken die hen dwingen te vluchten, dienen we weg te nemen. Tegelijkertijd moeten we bescherming en een warm welkom bieden in de landen van doorreis en bestemming. De noodkreet van ontheemde kinderen stijgt vandaag de dag op tot God, net zoals de noodkreet in het boek Exodus: "Ik heb gezien hoe ellendig mijn volk er in Egypte aan toe is, Ik heb hun jammerklachten over hun onderdrukkers gehoord, Ik weet hoe ze lijden. Daarom ben Ik afgedaald om hen uit de macht van de Egyptenaren te bevrijden." (Ex 3,7-8). God hoort hun noodkreet. Om bevrijding te bewerkstelligen, doet hij een dringend beroep op het geweten en de daden van ieder van ons, net zoals hij dat bij Mozes deed. We kunnen niet onverschillig blijven of aan dergelijk lijden wennen.

 

Een oproep tot verantwoordelijkheid voor iedereen

 

Zelfs als ook maar één van deze kinderen ons persoonlijk aanspreekt, is het een oproep aan ons allen om onze ogen en ons hart te openen voor een aandachtig luisteren naar zijn of haar verhaal, angsten en dromen, om zo de afstandelijkheid te overwinnen die de mens reduceert tot een statistisch gegeven dat ons niet direct aangaat. Het is een uitnodiging om de waardigheid van elk kind te erkennen, nog voordat we de status van 'migrant' in ogenschouw nemen, en om zijn of haar fundamentele rechten te beschermen: het recht op leven, onderwijs en een levensstandaard die een volledige fysieke, mentale, spirituele, morele en sociale ontwikkeling mogelijk maakt. 

 

Zelfs als maar één van deze kinderen welkom is in het leven van de Kerk, verandert gastvrijheid van een abstract concept naar een volgehouden pastorale praktijk. We kunnen deze taak niet zomaar delegeren aan instellingen of verenigingen met een specifiek charisma. Geconfronteerd met echte gezichten die ons dagelijks uitdagen, wordt de hele christelijke gemeenschap opgeroepen om hen als haar eigen kinderen te beschouwen en zich te verdiepen in het concrete verhaal van ieder van hen. Christelijke gemeenschappen moeten worden aangemoedigd om de integratie van vluchtelingen en migranten te bevorderen en hen te waarderen als volwaardige leden van de kerkelijke familie. Dat kan door in te zetten op nieuwe educatieve en spirituele paden, inclusief gepersonaliseerde trajecten, die verder gaan dan louter hulpverlening. Het is met name essentieel om eenzaamheid, isolatie en afwijzing te voorkomen die niet zelden ook de kinderen van migranten treffen. Men moet daarnaast ook mogelijkheden creëren voor ontmoeting en integratie waarbij lokale jongeren en jonge migranten elkaar kunnen ondersteunen op een pad van wederzijds respect, solidariteit en vriendschap. 

 

Zelfs als maar één van deze kinderen, in de context van de verschillende religies, ons eraan herinnert dat kwetsbaarheid van jongeren geen religieuze grenzen kent, verenigt het ons in een gedeelde humanitaire en spirituele verantwoordelijkheid. Dit vormt een vruchtbare bodem voor een concrete interreligieuze dialoog, waarin gelovigen, puttend uit hun eigen gevoel van transcendentie, samenwerken om beschermingsnetwerken te weven. Geloofsgemeenschappen worden opgeroepen om ruimtes te creëren waarin elke jongen en elk meisje wordt gerespecteerd en gewaardeerd in zijn of haar eigen culturele identiteit, waardoor het risico op radicalisering door extremistische groeperingen wordt voorkomen. Uiteindelijk betekent het beschermen van een kind het beschermen van het goddelijke beeld dat in hem of haar is gegrift. 

 

Zelfs als maar één van deze kinderen ons raakt, roept het ons op om in de context van maatschappelijke instellingen het principe van het belang van het kind opnieuw te  bevestigen. Publieke en private instellingen zijn verplicht om de bescherming en waardigheid van elk kind en elke jongere prioriteit te geven. Dit vraagt de invoering van effectieve wettelijke beschermingsinstrumenten, de bevordering van gezinshereniging en de preventie van het trauma dat door scheiding wordt veroorzaakt. Een dringende verandering van perspectief is nodig. De focus van het debat moet verschuiven van het louter beheersen van migratie naar de volledige en onmiddellijke bescherming van mensenrechten, door middel van "een gecoördineerde, ondersteunende en effectieve respons, die in staat is om bescherming, een warm welkom en echte integratie-mogelijkheden te garanderen aan degenen die migreren" (Toespraak tot het Spaanse parlement , Madrid, 8 juni 2026). 

 

Laten we migranten- en vluchtelingenkinderen toevertrouwen aan de moederlijke bescherming van de Heilige Maagd Maria, die samen met de Heilige Jozef en het kindje Jezus de wreedheid van Herodes' geweld en de tragedie van de ballingschap in Egypte heeft meegemaakt (vgl. Mt 2,13-15). Moge zij hen begeleiden op hun pad en onze gemeenschappen helpen om levende en geloofwaardige tekenen van het Evangelie te worden.

LEO PP. XIV