9.12.2026

“Het systeem kraakt, maar in solidariteit vinden we de kiem van hoop”

Raoul Hedebouw gaf op Manifiesta vandaag een zeer lezenswaardige toespraak. 


 

Een toespraak vol sneren naar de neoliberale besparingsregeringen en hun militarisme. Met een gepassioneerde oproep om zich te engageren in de sociale strijd de komende maanden.

 

Bart De Wever en Conner Rousseau wilden met hun regering als een bulldozer over ons heen rijden met hun sociale afbraak en militarisering.

Maar tegenover die bulldozer is een beweging gegroeid zoals we er in jaren geen meer gezien hebben. Honderdduizenden mensen kwamen op straat. Algemene stakingen. Zorgpersoneel, spoormensen, arbeiders, leerkrachten, jongeren, bedienden, brandweerlui. En nog tal van andere sectoren. Ook mensen uit de cultuursector, de feministische beweging en vele anderen. Mensen die nog nooit gestaakt hadden, die voor het eerst mee gingen. Met jongeren overal in die betogingen. Veel jongeren.

En die strijd gaat door, kameraden.

Daarom wil ik hier vandaag één ding heel duidelijk zeggen. Tegen Bart De Wever. Tegen Conner Rousseau. Tegen de hele regering.

De sociale beweging gaat niet stoppen. De vakbonden roepen op tot een nationale betoging op 9 oktober, gevolgd door nog meer acties tegen de nieuwe besparingen en ze hebben groot gelijk. Wij zullen er bij zijn, en we zullen met veel zijn.

 

 

En met een ronduit excellent slot over het project voor de toekomst.

 

Ja, onze samenleving moet anders functioneren. Niet in functie van de winst, maar in functie van de behoeften van de mensen en onze planeet. Een samenleving waarin niet de belangen van een kleine groep centraal staan, maar die van de meerderheid. Een socialistische samenleving.

Dat is geen verre droom. Dat is de strijd die vandaag al bezig is.

En daar ligt ook onze rol als partij. 

Wij willen aan de zijde staan van al die mensen staan die in beweging komen.

Aan de zijde van wie strijdt voor koopkracht. Aan de zijde van wie de superrijken wil laten betalen. Aan de zijde van werknemers die hun pensioen en hun loon verdedigen. Aan de zijde van jongeren die zich verzetten tegen militarisering. Aan de zijde van iedereen die de oorlogspolitiek van Trump aanklaagt. Aan de zijde van de beweging voor Palestina. Aan de zijde van iedereen die strijdt voor een rechtvaardige klimaattransitie. Aan de zijde van de brandweerlieden en de landbouwers die de natuur beschermen. En aan de zijde van iedereen die vandaag, soms voor het eerst, zegt: dit aanvaard ik niet langer.

Onze rol is die krachten te steunen, samen te brengen en sterker te maken. Om van afzonderlijke strijd solidariteit te maken. Van solidariteit organisatie. En van organisatie een kracht die de samenleving kan veranderen.

Daarom zullen we het komende jaar aan de zijde staan van iedereen die strijdt.

Niet alleen om tegen te houden wat zij ons willen opleggen. Maar om samen iets anders op te bouwen.

Een andere logica. Een andere samenleving. Een andere wereld.

Een wereld die aan de behoeften van werkende mensen voldoet.

Die wereld heet het socialisme.

En zal tot stand komen dankzij onze strijd wereldwijd

Wij gaan door met de strijd!

 

  

lees de volledige toespraak 

Manifiesta 2026

 Dit weekend is het weer verzamelen in Oostende voor het progressieve festival Manifiesta.

 Het programma is weer overweldigend, lezingen, debatten, workshops, concerten en zoveel meer.  

 Het festival van de solidariteit kreeg dit jaar veel media-aandacht, onder meer door de ranzige aanval van Theo Francken. De boodschap van Manifiesta is er een van solidariteit, van sociale strijd en van bouwen aan een nieuwe wereld. Daar kan zo'n oorlogsstokende extreem-rechtse reltweeter niet tegen. Sociale strijd en solidariteit botsen op hun autoritaire dromen. 


 

 

 

 

9.09.2026

Bandung: Afro-Asian Rhythms

Zeventig jaar geleden werd in de Indonesische stad Bandung een grote internationale conferentie georganiseerd, the Asian-African Conference. De conferentie werd gewijd aan de uitbouw van een nieuwe dekoloniale realiteit en de uitbouw van een Beweging van Niet-Gebonden Landen. Aanwezig waren staatshoofden en regeringsleiders van Afghanistan, Cambodia, China, Egypte, Ethiopië, Cote-d'Ivore, Iran, Irak, Japan, Jordanië, Laos, Libanon, Liberia, Libië, Nepal, de Filippijnen, Saudi-Arabië, Soedan, Syrië, Thailand, Turkije, Thaïland, Turkije, Viëtnam en Jemen. 

 

Vandaag een bijzonder interessant artikel van  over 'de muziek van Bandung'.  

 

Closer attention to the music of the era gives us an even richer dimension to this story, one rooted in a visceral spirit of connection across continents, from Africa and Asia to Latin America and the Caribbean. This was evident at an event I co-led in Bristol last spring at IC Visual Lab (ICVL), a local arts organisation and project space that focuses on overlooked social histories. I collaborated with IC Visual Lab’s co-director Ben G.J. Thomas, who spent the weeks prior carefully sourcing rare vinyl records and researching the varied sounds that might have been heard during the Bandung Conference. In this piece, we trace the stories behind these sounds, exploring the role of music and internationalism across Southeast Asia in the era of decolonisation. Many experimented with Western popular music; yet also, well before Havana’s Tricontinental Conference, Indonesian and Cambodian musicians were reworking the sounds of Black America, Africa, and Latin America for local audiences as they rediscovered their own regional traditions. These sounds captured a sense of people on the move, always looking outwards to the rest of the world, even as the Cold War threatened to tear it apart.

 

Indonesian President Sukarno, the host of the Bandung Conference, was passionate about the role of culture in representing the country abroad. Indonesian artists, too, announced their arrival on the world stage, declaring themselves ‘Heirs to World Culture’ in a fiery cultural testimonial issued in 1950 (also the title of an excellent collection on the era). Amidst a cultural cold war between the Soviet Union, China, and America, who sent ballet troupes, circus performers, and jazz musicians to post-colonial Asia and Africa, these artists drew inspiration from multiple sources and found their own voice.

 

The Sukarno government used dance diplomacy to promote Indonesian cultural heritage. With the Dancers of Bali world tour of 1952-53, dancers and gamelan musicians travelled from the small Balinese village of Peliatan to the great cities of the world, including London and New York. The show was produced by an English ballet enthusiast, John Coast, who once shipped arms and medicine to supply the Indonesian revolution. Coast repurposed some of the same programs featured in the 1931 Paris Exhibition, which showcased the cultures of the French Empire and fed Western appetites for exoticism. The show featured elaborate costumes, as well as the intricate hand and eye movements and complex footwork associated with Legong, a form of dance which originated in Bali’s royal courts.

...

 

In Southeast Asia, the music of the Bandung era stands as a testament to the internationalism of the time and to the role of musicians in giving voice to the tensions between home and the world that resonated in the hearts of many. Yet like the nations present at Bandung, musicians, too, could not help but be caught up in the violent repercussions of a global Cold War.

 

Lees meer bij The History Workshop.

 

Er is ook een geweldige playlist

 

 

Veel luisterplezier. 

 

9.08.2026

Delhaize in Sint-Anna open najaar 2027

Vorig week stuurde Delhaize een persbericht de wereld in met een stand van zaken van de restauratie en reconversie van de Sint-Annakerk. Dit bericht, met bijbehorende foto's van Sébastien Adriaensen, werd vlot overgenomen door de media.

 


 

Ik neen de tekst over van Otheo:

Over de herbestemming van de historische Sint-Annakerk in Gent was veel te doen in 2019, toen Delhaize toestemming kreeg om ze in erfpacht te nemen en om te vormen tot supermarkt. Was die bestemming niet te commercieel? Het bisdom vond destijds dat de nieuwe bestemming het criterium ‘niet-onwaardig’ kon doorstaan, ook al was het daarom nog niet de meest ideale bestemming. ‘Op zich is een commerciële bestemming niet per se onwaardig’, zei toenmalig verantwoordelijke voor kerkpatrimonium Joris De Jonghe. ‘Je kunt nu eenmaal niet van elke kerk een concertzaal maken.’

Renovatie op schema

Na heel wat procedures van burgerorganisaties volgde een definitieve toestemming in 2023 en begonnen de renovatiewerken. Grote onverwachte structurele of archeologische verrassingen bleven tot nu toe uit, waardoor de geplande opening in het najaar van 2027 haalbaar blijft.

In een persbericht geeft Delhaize een update van de werken. De linkergevel en bijbehorende glas-in-loodramen zijn klaar en geven al een glimp hoe de kerk eruit zal zien als de hele renovatie afgerond is. Aan de binnenkant is de eerste kapel afgewerkt. 

Staan nog op de planning: natuursteen, gevels, dakleien en glas-in-loodramen restaureren en  binnen alle historische schilderingen reinigen en de andere zijkapellen stelselmatig aanpakken. Tegelijk lopen de voorbereidende werken voor de integratie van hedendaagse technieken en de toekomstige herbestemming van het gebouw. Ook de funderingswerken voor de nieuwe servicevleugel zijn gestart. Een deel van de funderingspalen werd inmiddels geplaatst.

Opvallende cijfers

De omvang van het project blijkt uit enkele opvallende cijfers:

  • 325 m³ natuursteen (witsteen) wordt hersteld of vervangen
  • 190 m² glas-in-loodramen wordt gerestaureerd
  • 9.250 m² historische interieurschilderingen wordt gereinigd en geconserveerd
  • 1.500 m² gevel wordt gereinigd en gerestaureerd
  • 141 funderingspalen vormen de basis voor de nieuwe constructies
  • 390 m² stalen schrijnwerk wordt gerestaureerd of vernieuwd

Volgens Delhaize behoort de restauratie van de Sint-Annakerk tot de meest omvangrijke erfgoed- en herbestemmingsprojecten momenteel in Vlaanderen. De kosten lopen in de tientallen miljoenen, waarvoor de winkelketen een subsidie van 3 miljoen euro krijgt van Vlaanderen.

Evenwichtsoefening

De restauratie vraagt een uitzonderlijke combinatie van gespecialiseerde ambachten en hedendaagse technieken. De grootste uitdaging ligt volgens Delhaize in die evenwichtsoefening: het behoud van een iconisch erfgoedgebouw combineren met een nieuwe toekomst als Delhaize-winkel, restaurant en wijnbar.

En dat zou er kunnen uitzien als in onderstaand virtueel beeld. Let op de respectvolle afscheiding voor het hoogkoor.


 

De bijbehorende foto's