Vrouwen-in-zicht over uitspraak vrouwelijk diaconaat

 

Bert Roebben over 'christenen en politiek'

Bert Roebben schreef een interessante tekst over het 'christendom en politiek', over extreem-rechts en over solidariteit. 

 

Jezus trekt de kaart van de solidariteit. Hij steekt zijn nek uit en durft het onrecht met name noemen en uitroeien. Het doet denken aan de woedende Jezus die de kooplui uit de tempel jaagt. Hij laat het niet gebeuren dat je de waardigheid van God besmeurt. Vandaag gaat Jezus nog een stap verder. Hij zegt vastberaden: zo ga je niet met de menselijke waardigheid om.  Zoals de tempel een heilige plek is, zo is de mens een heilige plek. Mensen verdienen respect om wie ze zijn: namelijk als mensen. Wat ook hun herkomst, kleur, religie of seksuele geaardheid is. Jezus doet aan politiek. Zijn woorden hebben een politieke betekenis. Geen partijpolitiek of vriendjespolitiek, maar waarachtige politiek, in de zin van een moedige keuze voor het goede leven, voor elke mens, als persoon en in gemeenschap. Daarbij hoort zowel een “zalig”-uitspraak als een “o wee”-standpunt. Gerechtigheid houdt ook in dat het kwaad met name genoemd wordt.

 

In de afgelopen dagen hebben twee nieuwe profeten zich aangediend. Ik denk aan bisschop Mariann Edgar Budde in de Verenigde Staten, die president Trump opriep tot “mercy” – mededogen met de kwetsbare burgers van zijn land. Ik denk aan paus Franciscus die vorige week de Amerikaanse bisschoppen een hart onder de riem stak door hen te steunen in hun strijd tegen vreemdelingenhaat – en daarbij geen harde woorden spaarde voor de nieuwe regering. Soms moet de werkelijkheid met name genoemd worden. In naam van het recht, van het leven, van de mens. Geen “zalig” zonder “o wee”…

 

Beste vrienden, het zijn donkere tijden. De wereldpolitiek belooft niet veel goeds. Velen van ons zijn bang of voelen zich onzeker. Wat ons het meest verontrust, is onze machteloosheid. We lijken de speelbal te zijn van krachten die wij niet gekozen hebben. Wij die hopen op gerechtigheid, wij die bidden voor een betere wereld, wij die de handen uit de mouwen steken voor het welzijn van medemensen, wij vragen ons af of er nog wel plaats is voor waarachtige politiek, voor de politiek van profeet Jeremia, profeet Jezus, bisschop Budde en paus Franciscus. Soms zou een mens durven twijfelen aan de mensheid. Wij kunnen echter iets doen, iets haalbaars, iets zaligs: blijven volharden in de broosheid, blijven geloven in de kracht van de boom die kwetsbaar bij water staat en wacht op betere tijden. Op de lente, op de frisheid van nieuwe twijgen, op de takken waarin vogels zich komen nestelen, op de schoonheid die verdriet en onvrede doet vergeten.

 

Ik merk dat mijn politiek verhaal een poëtisch randje krijgt. Blijven zoeken naar woorden van goedheid, waarheid en schoonheid is de opdracht – vanuit de contrastervaring van het tegendeel. Laten we ons met die woorden tot elkaar richten, elkaar bemoedigen en omhelzen.

 

 

Wie denken durft, dat deze droom het houdt,
een vlam die kwijnt maar niet zal doven,
wie zich aan deze dwaasheid toevertrouwt,
al komt de onderste steen boven:
die zal kreunen onder zorgen,
die zal vechten in ’t verborgen,
die zal waken tot de morgen dauwt –
die zal zijn ogen niet geloven.

 

 

 bron

Wij zijn bezorgd

 

 

Wij zijn bezorgd

Wanneer in verkiezingen de menselijke waardigheid op het spel staat

Met het oog op de komende Europese, nationale en regionale verkiezingen maken wij ons als christenen uit diverse tradities ernstig zorgen over recente politieke ontwikkelingen. Wij, ondergetekenden, willen deze bezorgdheden uiten en met u delen.

1. Wij zijn zeer bezorgd omdat een extreem rechts discours niet langer beperkt blijft tot extreme partijen, maar in de programma’s en praktijk van bijna alle partijen insijpelt. Het is een neerbuigend discours dat migranten, mensen met een migratieachtergrond en mensen aan de onderkant van de samenleving minacht of tot zondebok maakt.
2. Wij zijn zeer bezorgd over politieke programma’s en beleidsvoorstellen waarin een ongelijke behandeling wordt voorgesteld van mensen met een migratieachtergrond. Wij zijn in dit verband bijzonder bezorgd over de misleiding van ‘het eigen volk’: alsof een beter sociaal beleid (onder meer inzake sociale huisvesting en arbeid) vereist dat men de sociale rechten van mensen met een migratieachtergrond zou moeten beperken.  Hun reële bijdrage tot de economie wordt daarbij op onrechtvaardige wijze genegeerd, ondanks het feit dat zij bijdragen tot de economie (zij oefenen onmisbare beroepen uit) en tot de staatsfinanciën (zij betalen belastingen en bijdragen tot de sociale zekerheid). Eveneens verwerpen wij de intrekking van subsidies aan verenigingen van migranten of verenigingen die mensen met een andere cultuur of godsdienst een rechtmatige stem geven.
3. Wij zijn ten zeerste bezorgd over de samenwerking en netwerking tussen extreem rechtse partijen in Europa met het oog op een terugkeer naar een eng nationalisme, meer autoritaire macht, een verdere verzwakking van het parlement en een aantasting van de onafhankelijkheid van het gerecht.  In dit verband verwerpen wij de samenwerking in bepaalde kringen met autoritaire regimes die mensenrechten schenden en die ernaar streven om Europa te verdelen, de Europese waarden te ondermijnen en de vrije meningsuiting en persvrijheid aan banden te leggen.
4. Wij maken ons ernstig zorgen over de wijze waarop standpunten die niet in de lijn liggen van het extreem rechtse gedachtengoed, worden bestreden. In het bijzonder maken wij ons zorgen over aanvallen, bedreigingen en laster ten nadele van mensen die hun stem durven te verheffen of kritiek te uiten. Wij zijn bezorgd over aanvallen tegen dichters, kunstenaars en muzikanten omdat hun  culturele expressies niet in overeenstemming worden geacht met een eng gedefinieerde nationale cultuur.
5. Wij zijn verontrust over de invloed van en propaganda voor extreem rechtse ideologieën zoals de “omvolkingstheorie” die aanleiding kan geven tot  (massa)deportaties.   Wij maken ons zorgen over de groeiende kloof tussen de politieke partijen en de burgers. Het probleem van onze samenleving is inderdaad niet alleen extreem rechts. Meer en meer burgers zijn hevig ontstemd over de gang van zaken en voelen zich politiek in de steek gelaten. Wij begrijpen dat zij overwegen om als reactie een proteststem aan extreem rechts te geven.  Deze mensen bekritiseren heeft geen zin. Men moet de oorzaken van het probleem wegnemen. Politieke partijen en politici moeten meer naar de mensen luisteren en hun ervaring als burgers ernstig nemen. Zij moeten concrete en zinvolle stappen zetten naar een meer rechtvaardig beleid dat rekening houdt met de reële problemen en noden van de bevolking.
6. Wij zijn tenslotte bijzonder verontwaardigd over de wijze waarop extreem rechtste partijen zich opwerpen als verdedigers van een zogenaamde “christelijke cultuur” , terwijl hun ideologie en praktijk regelrecht in tegenspraak zijn met het Evangelie.

Met het delen van deze bezorgdheden willen wij onze verantwoordelijkheid opnemen en wijzen op het feit dat de universaliteit van de menselijke waardigheid en de fundamenten van de democratie op het spel staan.

Tijdens de komende Europese, nationale en regionale verkiezingen staat inderdaad veel op het spel: mensenrechten, een op grondrechten gefundeerde democratie en het respect voor de menselijke waardigheid van migranten, mensen met een migratieachtergrond en mensen aan de onderkant van de samenleving. Met hoogdringendheid vragen wij aan alle medeburgers om goed na te denken vooraleer hun stem uit te brengen. Wij raden hen aan om niet alleen rekening te houden met mooi klinkende verkiezingsbeloften, maar ook en vooral met wat werkelijk in partijprogramma’s wordt voorgesteld, alsook met het reëel stemgedrag in parlementen van partijen en individuele verkozenen tijdens de voorbije jaren. Bij dit alles vragen wij oog te hebben voor de achterliggende mensvisie.

Wij vragen met aandrang dat burgers in geweten zouden beslissen om nooit hun stem te geven aan programma’s, politici of partijen van wie de visie of praktijk bijdraagt tot een uitholling van de menselijke waardigheid en van de fundamentele waarden van de Europese samenleving.

Heel in het bijzonder richten wij ons tot medechristenen. Wij roepen hen op om zich te verzetten tegen het ideologisch misbruik van verwijzingen naar ‘christelijke waarden’ of ‘christelijke cultuur’.  Wij hopen dat het “ja” van christenen aan Gods menslievendheid die zij in Christus herkennen, ook een engagement wordt voor een rechtvaardige en menswaardige politiek. Concreet betekent zo een “ja” ook een “neen” aan politieke partijen of personen die de fundamentele waarden van het Evangelie aantasten. Ook een “ja” dat een “neen” is aan de criminalisering van solidariteit met kwetsbare mensen.
Wij nodigen leden van andere godsdiensten en levensbeschouwingen uit om vanuit hun inspiratie een gelijkaardige keuze voor menselijkheid te maken.

Alleen door een moedige houding van verzet tegen onmenselijkheid kan in deze turbulente tijden het politieke tij worden gekeerd.

 

Ondertekenaars

Daniël Alliet en Marcel Cloet, House of Compassion, Brussel
D.S. Douwe Boelens en Marc Van Tente namens de Oecumenische Overleggroep Pastores en Predikanten Brussel
Roger Burggraeve, emeritus hoogleraar KU.Leuven
Dirk De Ceulaer, ere-algemeen directeur HUBrussel en Odissee
Peter De Mey, gewoon hoogleraar KU.Leuven
Ria Dereymaeker, vormingsmedewerker vicariaat Brussel
Johan De Tavernier, emeritus hoogleraar KU.Leuven, voorzitter CCV.
Annemie Dillen, gewoon hoogleraar KU.Leuven
Theogène Havugimana Ph.D, directeur Missio
Lieve Herijgers, directeur Broederlijk Delen
Bénédicte Kusendila, bewegingsmedewerker vredesspiritualiteit
Johan Leemans, gewoon hoogleraar KU.Leuven
Katelijne Malfliet, emeritus hoogleraar KU.Leuven
Martijn Steegen, hoofdpastor Universitaire Parochie KU.Leuven
Johan Temmerman, hoogleraar Faculteit voor Protestantse Theologie en Religiestudies, Brussel
Koen Trappeniers, directeur Welzijnszorg
Ine Van Den Eynde, docent ethiek, Thomas More Hogeschool Kempen
Didier Vanderslycke, maatschappelijk assistent, priester
Toon Vandevelde, emeritus hoogleraar KU.Leuven
Wim Vandewiele, docent KU.Leuven
Johan Verstraeten, emeritus hoogleraar KU.Leuven, voorzitter NRV

 

Pasen in Palestina

De oorlog in Gaza blijft voortduren. De westerse bondgenoten van Israël blijven aan de kant van de oorlog en genocide staan.

Democracy Now! brengt de aangrijpende aanklacht van dominee Munther Isaac van de Evangelical Lutheran Christmas Church in Bethlehem.

 

Allerheiligen in de Sint-Salvatorkerk

Op Allerheiligen vieren katholieken alle heiligen. Mocht u vandaag even tijd hebben, spring eens binnen in de Sint-Salvatorkerk. 

 

 

Sint-Salvator (Heilig Kerst) is een van de oudste parochies van onze stad, oorspronkelijk verbonden aan de Sint-Baafsabdij. In 1858 werd de vroege achttiende eeuwse Sacramentskapel omgebouwd tot koor van de kerk. Theodoor Canneel, kunstschilder en directeur van de Gentse Academie, werd aangezocht om het koor te voorzien van muurschilderingen. Canneel maakt er een prachtig geheel van, een echte processie van de heiligen.

 

Boven het altaar zit Christus, de armen uitgestrekt. Nog hoger zweven twee engelen met in hun handen een wimpel met de woorden ‘Komt tot Mij, gij allen die bezwaard en beladen zijn, en Ik zal u verkwikken’. Bij de troon knielen biddende engelen. Op de zijmuren, tussen de glasramen, zijn de twaalf
apostelen afgebeeld. In hun kielzog volgt een indrukwekkende reeks heiligen: de heilige Bruno, Bavo, Antonius Abt, Franciscus van Assisi, Dominicus Guzman, Bernardus van Clairvaux en Benedictus, Theodorus, Joris en Sebastiaan, Ludovicus, Karel de Grote en Eduardus, Elisabeth van Hongarije, Helena en Clothilde, Juliana van Mont Cornillon, Coleta, Godelieve, Gudula en Pharaildis. In de eigen woorden van Canneel: ‘une longue procession, composée de tous les Saints de la hiérarchie céleste, se rendant à
l'adoration du Saint-Sacrement’. De inhuldiging van de schilderingen viel samen met de opening van het Salon op zondag 22 juni 1862. Het project wordt een groot succes. 

 

Deze tekst is een uittreksel uit Ghendtsche Tydinghen. Vande Loock, Harko, “Tweehonderd jaar Theodoor Canneel (1817-1892)”, Ghendtsche Tydinghen, jg. 47, nr. 1, 2018, pp. 19-31. Voor de liefhebbers: https://openjournals.ugent.be/gt/article/id/67455/

 

Dit en nog zo veel meer in Ghendtsche Tydinghen. Voor slechts € 30 krijgt u elke twee maanden Gentse geschiedenis in uw brievenbus. https://ghendtschetydinghen.be/abonnement/

 

 

kerknet brengt doorbraak

Kerknet maakt een advertentie op sociale media om een column in de kijker te zetten van het extreem-rechtse Doorbraak.

 

 

 

Doorbraak is een opiniesite van uitgesproken rechtse, vlaamse signatuur. Zoals ze het zelf beschrijven "Wij brengen toegevoegde waarde in Vlaanderen. Vlaams, niet politiek correct, en al zeker niet woke." Als iemand over "woke" begint, dan weet het eigenlijk al. "niet politiek correct" is newspeak voor 'tamelijk openlijk racistisch'.

 

 

Blader gerust eens door Doorbraak, met vandaag in de kijker een dubbelinterview met Wim en Sam Van Rooy, met de subtiele titel: ‘Je moet de islam niet integreren, maar bekampen’.

Dit is geen site die aansluit bij de christelijke waarden die kerknet zou moeten promoten. Deelnemers genoeg die een interessante getuigenis konden brengen. Journalisten genoeg die een interessante tekst konden brengen. Maar Bauwens schreef de tekst niet als "journalist" maar als opiniemaker. Opiniemaker van een zeer uitgesproken signatuur.

 

 

Welke opinie geeft hij? Ik neem hier zijn belangrijkste punt. 

 

De WJD beleven, doet me beseffen dat wij Vlaamse christenen te braaf en te stil zijn. We zitten stillekes in onze kerken te wachten op betere tijden. We moeten durven buitenkomen en getuigen. Onze plaats als christen durven innemen in de maatschappij. Wat houdt ons eigenlijk tegen?

Als ik hier rondkijk, krijg ik de indruk dat het anders is op andere plaatsen. De jongerenwerking van de Kerk in Rijsel heeft eigen vlaggen, T-shirts en ze zijn met 650 in Lissabon. We moeten toch eens kijken hoe ze dat daar doen. Maar ons ook eerlijk de vraag stellen … steunen wij eerlijk in de Kerk nieuwe initiatieven van jongeren of hun begeleiders? Of schepen we ze af met dé dooddoener: dat lukt nooit!? Ik ben hier tot het inzicht gekomen dat ook ik daar schuld aan heb op de plaatsen in de Kerk waar ik actief ben.

 

 

De kerk moet meer naar buiten komen en zichtbaar zijn. Een oud extreem-rechts talking point. Met vlaggen en t-shirts roepen dat we christen zijn. Dat klinkt stoer en goed. Maar laten we het vooral niet over de inhoud hebben. Extreem-rechts schuimbekt als de paus de puntjes op de i zet over de christelijke normen en waarden. Openheid, solidariteit en gastvrijheid. Met open armen vluchtelingen en zij die lijden ontvangen en omarmen. Vooraan staan in de strijd tegen de klimaatverandering. Doorbraak heeft het niet voor vluchtelingen en doorbraak is veel dingen maar geen bondgenoot in de strijd tegen klimaatverandering. Solidariteit met de armsten? Doorbraak zou niet aan dezelfde kant staan.

 

En toch vond kerknet het nodig dit door middel van een betaalde advertentie in de kijker te zetten.

 

Ik heb op zich niets tegen het feit dat een doorbraker een column krijgt. Maar ik heb wel bedenkingen. Hoeveel 'bloggers' heeft kerknet zo? Wat zijn de voorwaarden? Kregen alle Belgische deelnemers aan de WJD de vraag te bloggen? Kregen alle deelnemende journalisten aan de wjd de vraag te bloggen? 

Waarom werd van deze blog een advertentie gemaakt? Wat was daar de redenering?

 

 

secularisatie en sacralisering van de kerkelijke muziek

Vorige week bracht het weekblad Kerk & Leven, het parochieblad voor de vrienden, een dossier over kerkelijke muziek.
Met daarin een bescheiden bijdrage van mezelf.

Paus vraagt vergeving aan de Rom

Paus, op bezoek in Roemenië, vraagt vergeving aan de Roma:

For all those times in history when we have discriminated, mistreated or looked askance at you, with the look of Cain rather than that of Abel, and were unable to acknowledge you, to value you and to defend you in your uniqueness.

 My heart, however, is heavy. It is weighed down by the many experiences of discrimination, segregation and mistreatment experienced by your communities.

(bron)

 Geen woord over de gruwel en moordpartijen en genocide waar dit toe leidde en waar de kerk een niet ontkennen rol in speelde.

Het is een mini-stapje maar niet veel waard.

Het is een mini-stapje in de zin dat het een vingerwijzing is naar extreem-rechts in Roemenië en Italië dat in 'zigeuners' nog altijd een zeer gemakkelijke zondebok ziet.

De eeuwenlange discriminatie van Roma en Sinti kreeg net als het eeuwenoude antisemitisme een cumulatiepunt onder het Nazi-regime. De Roma gebruiken de term Porajmos of 'de verslinding'.

Na 8 mei 1945 werd er echter niet op grote schaal afgerekend met de 'zigeunerhaat' of het antiziganisme. De vervolging verdween in de categorie 'vervolging van asocialen'.

Vandaag zijn Roma en Sinti en aanverwante groepen nog steeds het onderwerp van ongegeneerde discriminatie.

Als een krant vandaag de dag titelt 'Roma-kinderbende valt buurt lastig' dan kijkt blijkbaar niemand op. Of de discussies over woonwagenfaciliteiten en tijdelijke kampplaatsen ademen nog volop de geest van het antiziganisme.

De Paus zet een stap, een publiekelijke stap. Hopelijk volgen er meer.

populorum progressio - vijftig jaar relevant

De overvloed van de rijke landen moet ten goede komen aan de arme landen. De regel, die vroeger voorschreef, dat men zijn naaste moest helpen, moet thans worden uitgestrekt tot het geheel van de noodlijdenden in de wereld. De rijken zullen overigens de eersten zijn, die hier de vruchten van plukken. Daarentegen zullen zij, als zij blijven vasthouden aan hun gierigheid, Gods straf over zich afroepen en de woede van de armen opwekken met gevolgen, die niet te overzien zijn. Als de momenteel rijke landen zich opsluiten in hun egoïsme, tasten zij hun hoogste waarden aan, doordat zij het verlangen om meer te zijn opofferen aan de begeerte om meer te bezitten. Op hen zal men dan met recht de parabel kunnen toepassen van die rijke, wiens landerijen zo'n overvloedige oogst opleverden, dat hij niet wist, waar ze te bergen: "Maar God sprak tot hem: Dwaas! nog deze nacht komt men je leven van je opeisen." (Lc. 12, 20) 

Populorum Progressio - Paus Paulus VI - 26 maart 1967

'zoek iets waar je als kerk mee kunt scoren'

Vandaag brengen we een interessante tekst uit Nederland, van de organisatie Toekomst Religieus Erfgoed. Maar het is, me dunkt, ook voor hier toepasbaar. Hoe kom je als kerk bovenaan de stapel?

De truc om boven op de stapel van een monumentenfonds, instantie of particulier investeerder terecht te komen, is je kerkgebouw in de schijnwerpers te zetten. Charlotte Bonga, actief in de restauratiecommissie van de Sint Willibrorduskerk te Vierakker, legt uit: “Ons devies was en is: haal alles uit de kast wat je kunt bedenken om jouw kerk onderscheidend te laten zijn.”
Tussen 2000 en 2009 werd de negentiende-eeuwse neogotische hallenkerk in het Gelderse dorp aan zowel de buiten- als binnenzijde grondig gerenoveerd. De totale kosten voor deze renovatie bedroegen ruim twee miljoen euro. Met een geloofsgemeenschap van zo’n 450 parochianen en een inwonerstal van om en nabij de 1.200 dorpelingen, had Vierakker niet genoeg aan de giften en inzamelingsacties van de dorpsgemeenschap om een dergelijk bedrag op te halen. De financiering kwam uiteindelijk rond met behulp van een overheidssubsidie en diverse fondsen, waaronder het Prins Bernhard Cultuurfonds en het VSB-fonds. Ook besteedde provincie Gelderland zogeheten NUON-gelden aan de renovatie. De inspanning van de Vierakkers werd beloond. In 2004 is de restauratie bekroond met de Europese Bernhard Remmersprijs, ook wel bekend als de ‘Oscar in de monumentenzorg’.

In Vierakker bestond het recept voor een geslaagde renovatie uit het enthousiasmeren en mobiliseren van zowel de plaatselijke dorpsgemeenschap als mogelijke financiers. Door enthousiast en positief blijven, ook als het tegenzit. Door alles uit het kerkgebouw te halen wat er in zit. En ten slotte door het opzoeken van de publiciteit, openheid van zaken te geven en iedereen bij het proces en bij het kerkgebouw te (blijven) betrekken. Zo organiseert de Willibrorduskerk openstellingen om iedereen toegang te kunnen verlenen tot het kerkgebouw. 'Geld wordt immers niet gestopt in iets wat voor het merendeel van de bevolking verborgen blijft', zo redeneert Bonga.

Wat betreft unieke kwaliteiten had de Willibrorduskerk het vrij gemakkelijk. Het prachtige interieur, de kleurrijke schilderingen en de ligging in het natuurrijke landgoed Suideras zijn belangrijke selling points van het kerkgebouw. Een waarderapport van de Stichting Kerkelijk Kunstbezit omschrijft het interieur zelfs als ‘het best bewaarde authentieke interieur van een dorpskerk uit die tijd’. 'Een kerk die je omarmt als je binnenkomt', aldus Bonga.

Ook plattelandskerken die wellicht niet op deze uitgesproken wijze bekend staan om hun monumentaliteit kunnen kijken naar wat de betreffende kerk bijzonder maakt. Misschien is dat wel de binding met het dorp, de unieke ontstaansgeschiedenis van het kerkgebouw of wellicht de praktische gebruiksmogelijkheden van de ruimte of de ligging van de kerk. Met andere woorden, zoek iets waar je mee kunt scoren, of het nu om restaureren of herbestemmen gaat.

Sint-Elisabeth Anglicaans

Beste vrienden,
vandaag gaan we andermaal in op het thema van 'herbestemmen' van leeglopende katholieke kerkgebouwen. De 'gemakkelijkste' herbestemming is een katholieke kerk 'omvormen' tot een kerk voor een verwante levensbeschouwing. De kerk van het voormalige Sint-Elisabethbegijnhof wordt 'herbestemt' van katholieke parochiekerk naar Anglicaanse parochiekerk.


De parochiepriester en deken voor België en Luxemburg, Rev. Stephen Murray legt uit:

Yes, that’s correct – our church is moving to a new worship location.

WHERE?
Sint-Elisabeth
Begijnhofdries 1,
9000 Gent

The church is located in the centre of the Old Beguinage of Ghent, across the street from where the Anglican church was located until 2008. Mary Jackson describes our move as, “We’re going home.”

WHEN?     17th January 2016 at 11:00 a.m.

That day we will hold a Joint Prayer service with the Roman Catholic congregation. From that point on, we will use Sint-Elisabeth’s for our worship services.

WHY? Here are a few reasons:

The conditions of our current chapel are getting worse. Water damage, poor lighting, lack of heat & sections of the roof that are falling in.

Added to that are the restrictions regarding midweek services and not being allowed to have a sign with service times on the exterior wall.

Plus, on many Sundays our congregation is too large for the current chapel and the Sunday School room is too small for the number of children who attend.

When Bishop Geofferey offered me the position as Chaplain in Ghent in 2011, his first instruction was, “You need to find a different location for the congregation as soon as possible.”

2) Ecumenical relationships – we will again be closer to the Orthodox, Protestant and Roman Catholic churches in the Holy Corner where we are committed to a shared witness and ministry.

3) Accessibility – almost the entire building is wheel-chair accessible. Parking is available nearby & public transit is easily accessible (stops for Bus 3, Trams 1 & 4 are close by).

4) Potential for growth – we hope that our congregation will continue to grow through the grace of God. The new location provides new opportunities to better serve this city and for the spiritual growth of everyone.

The challenges
We can expect some ‘bumps’ in the first few months. It will be cold. It will be different than what we’ve become used to. It will be a big responsibility. All these are true. We will need to trust that God has led us to where we are meant to be, and that He has equipped us to be his saints in the world today. We place our hope and trust in God’s abiding grace & goodness, and pray for His help & guidance in all we do.

What changes will there be?
We will continue to worship at 11:00 a.m. each Sunday. There will be much to learn about the new location and how to be good stewards of the building. Also, the authorities who oversee Heritage buildings will need to be consulted.

In the coming months a legal settlement between the Sint-Elisabeth kerkfabriek, Bisdom Gent, Stad Gent and others will be reached. After the settlement is finalised, the future  will become clearer. In the meantime we can begin to dream and listen carefully to God’s call.

However, we will likely undergo a change of name (a final decision will be made by The Bishop at a later date). One favoured proposal is:

Saint Elisabeth’s Anglican Church (the Parish of St. John’s)

In the last 200 years, the Anglican congregation in Ghent has had several names. It wasn’t always called “St. John’s”. We also want to honour the faith of the Christians who have worshipped through the centuries in that building under the name of St. Elisabeth. We’re also aware that that is name used by Google and other online search tools, which could be helpful for the mission of our church. However, the name “St. John’s” must be retained for certain administrative tasks.

What we can be sure of is… God and God’s people have always been ‘on the move’. Throughout the Bible we read about their journeys. From them we can draw inspiration. We can learn from their mistakes. And we can take comfort in the fact that God’s Holy presence can never be limited to just one building. God can be found wherever people offer thanks & praise, wherever Jesus is worshipped in song & prayer, and wherever our lives bear the fruits of the Spirit. We pray that all these things continue in our new location. I look forward to seeing you there soon.
 

voor meer over de Anglicaanse gemeenschap in Gent - SaintJohnsGhent

afreageren voor kosters

'een stuwmeer aan kerken'

Kerksluitingen, een thema dat ook bij ons steeds actueler wordt. In Nederland echter neemt het grote proporties aan. Het Concordaat tussen Napoleon en de paus heeft er in België voor gezorgd dat de meeste kerken openbaar bezit zijn, in Nederland echter zijn de kerken 'privé-eigendom'. De kerkgenootschappen moeten zelf instaan voor het onderhoud van de gebouwen. En dat is een bijzonder grote opgave in deze tijden van toenemende ontkerkelijking.
Een van de instanties die instaan voor de herbestemming van kerkgebouwen is de 'Task Force Toekomst Kerkgebouwen'.






De NOS publiceerde vorige week volgend artikel:

Het aantal kerkgebouwen in Nederland dat de deuren moet sluiten, neemt snel toe. Komende jaren gaan honderden kerken dicht. Van de 1500 katholieke kerken is de verwachting dat er in 2030 nog maar 300 over zijn. "Het is een stuwmeer aan kerken die vrijkomen", zegt Lilian Grootswagers van de Taskforce Kerkgebouwen. Per week gaan er volgens de Taskforce twee kerken dicht, en per maand één klooster.

Het is belangrijk vindt Grootswagers dat deze kerken niet worden gesloopt, wat nu wel vaak gebeurt. Het grootste museum van Europa staat te koop. Liliane Grootswagers, Taskforce Kerkgebouwen "Door de eeuwen heen zijn kerken een plek van ontmoeting geweest. Kerken vertellen vaak het verhaal van een gemeenschap. Wat zou het betekenen als al die dorpen straks geen torens meer hebben. Het is zonde om dat op te geven." Grootswagers pleit ervoor dat gemeenten, de buurt en de parochie samen kijken naar herbestemming van de kerk.

Kerkenmakelaar Reliplan zet zich in om een herbestemming te vinden voor leegstaande kerken. En dat lukt goed. "We hebben een enorm bestand aan aanvragen. Kerken zijn niet aan te slepen", zegt Mickey Bosschert. "Er zijn heel veel kerkgenootschappen die op zoek zijn naar een kerk: Roemeense orthodoxen, gemeenschappen uit Eritrea, het is een hele bonte verzameling van christelijke genootschappen", vertelt Bosschert. Maar ook reclamebureaus, horecagelegenheden en culturele instellingen hebben vaak interesse in de panden. "Toch kijken we eerst naar christelijke religies die op zoek zijn. Leden van de parochie hebben een hele persoonlijke band met hun kerk, ze zijn er gedoopt en getrouwd. Dan is een andere religie vaak de meest passende bestemming."

verslag ontmoetingsdag

Twee weken geleden trok uw kameraad naar een ontmoetingsdag van de provincie Oost-Vlaanderen. Voor het parochieblad schreef ik volgend korte verslag.

Donderdag 29 oktober organiseerde de Provincie Oost-Vlaanderen haar jaarlijkse 'Ontmoetingsdag Oost-Vlaamse kerkbesturen'.

Kerkbesturen of 'kerkfabrieken' beheren de parochiekerken en zijn dagdagelijks bezig met de zorg voor het kerkgebouw. Af en toe is het eens goed om samen te zitten met collega's uit andere parochies om ervaringen uit te wisselen en 'goede praktijken' terug mee te nemen naar de eigen werking. De provincie Oost-Vlaanderen zorgt voor de omkadering en een inhoudelijk sterk programma.

Thema voor dit jaar was 'de ontsluiting' van het culturele erfgoed. Of een parochiekerk nu eeuwenoud is, zoals Onze-Lieve-Vrouw Sint-Pieters, of (relatief) piepjong zoals Kristus-Koning, elke parochiekerk heeft, of beter is, erfgoed. Kunstvoorwerpen, archiefstukken, immateriële gebruiken en tradities, het is allemaal erfgoed. Een middeleeuws beeld, een neoclassicistische preekstoel, een art deco kelk, een prachtig glasraam uit de jaren '50. Onze parochiekerken huisvesten een ware schat aan erfgoed. Kerkbesturen dienen deze niet enkel goed te bewaren, zodat 'het nageslacht' er ook van kan genieten, kerkbesturen dienen ook oog te hebben voor 'de ontsluiting'. Ontsluiting draait om het in de kijker zetten van het culturele erfgoed. Zorgen dat kerkgangers, maar ook Jan en Fatima Publiek, begrijpen waar een vroeg-negentiende eeuwse dalmatiek of een barokke stralenmonstrans ooit voor gediend hebben én vooral dat ze weten waarom dit erfgoed het verdient om goed bewaard te worden. Daarbij moet je trouwens ook denken aan zogenaamde 'immateriële tradities' zoals processies, maar ook de gebruiken rond uitvaarten.

Plaats van gebeuren dit jaar, de Sint-Ghislenuskerk in hartje Waarschoot. Als dit een belletje doet rinkelen, in de nieuwjaarsnacht van 2002 brandde de kerk volledig uit. De toren staat nog fier naast de dakloze buitenmuren van de oude kerk. Daartegen werd een nieuwe glazen en betonnen kerk gebouwd. Dit alleen is al een trip naar het Meetjesland waard.

Het voormiddagprogramma bestond uit boeiende lezingen, ingeleid door Jo Rombouts, diensthoofd erfgoed van de Provincie. In de namiddag stonden workshops op het programma. Al deze lezingen en de getoonde presentaties kunt u nalezen op de website van de provincie Oost-Vlaanderen: http://oost-vlaanderen.be/public/cultuur_vrijetijd/cultuur/erfgoed_monumenten/religieus_erfgoed

Ontsluiten kan je op vele manieren doen, met een interactief en deels digitaal verhaal zoals de Basiliek van Halle, met spelletjes en educatieve pakketten zoals rond het Lams Gods. Er werd ook stil gestaan bij de 'randvoorwaarden', zoals een degelijke bewaking en diefstalpreventie of een degelijk vrijwilligersbeleid. Tenslotte werd er ook gekeken naar hoe je publiek aantrekt voor je 'ontsluitingsverhaal', niet enkel de hardcore lezingenganger, maar ook de jonge moeder met jengelende kroost.

'onder de kerktoren'

Beste vrienden, liefhebbers van het Gentse religieuze erfgoed kunnen vanavond terecht in de Sint-Niklaaskerk voor een 'debatavond' - onder de kerktoren.

Om 19u30 kunt u gaan luisteren naar een reeks panelleden die elk vanuit hun 'expertise' reflecteren over 'de toekomst van het kerkgebouw'.

De kerk als ruimte voor eredienst – E.H. Flor Brondeel | Pastoor-deken Sint-Niklaaskerk
De kerk als monument – Dirk Laporte | Docent Master Monumenten- en Landschapszorg UA
De kerk als sociale ontmoetingsruimte – Frank De Graeve | Organisator Parnassus (Ateljee vzw)
De kerk als culturele trekpleister – Serge Platel | Directeur Federatie van Muziekfestivals in Vlaanderen
De kerk als huis voor kunst en erfgoed - Jan Jaspers | Directeur Onroerend Erfgoed CRKC
De kerk als baken in de stad – Christophe Peeters | Schepen van o.m. patrimonium
De kerk als inspirerende architectuur - dr. Roel De Ridder, Onderzoeksgroep Architectuur & Kunst UH
Moderator van de avond is journalist Karel Van Keymeulen.

En zoals steeds is er achteraf een receptie.
een organisatie van de vzw Vrienden van de Sint-Niklaaskerk

 Dus een interessante avond voor de geïnteresseerden, in een mooi kader, in het centrum van onze stad.

'ontmoetingsdag voor kerkbesturen'

Beste vrienden, vandaag zit uw kameraad op een studiedag.

'Studiedagen, ne truc van de leeghangers'.

Het programma ziet er in elk geval zeer interessant uit.


10u00 Verwelkoming door Christine Deweerdt, directeur STAM
10u15 Inleiding op het dagprogramma Jo Rombouts, diensthoofd erfgoed Provincie Oost-Vlaanderen
10u30 Welkom bij Erfgoedinzicht Jan Deckers, directeur eGov
10u45 Toekomstvisie voor de Kerk in Oost-Vlaanderen vicaris Lode Aerts, bisdom Gent
11u30 Waardering van roerend religieus erfgoed: een traject Jan Klinckaert, directeur roerend erfgoed CRKC
12u30 Lunch (altijd leuk)
 14 uur Workshops
• Workshop A: Kennismaking met Erfgoedinzicht
• Workshop B: Naar een toekomstgericht kerkenplan in de Westhoek
• Workshop C: Textiel uit de 19de en 20ste eeuw in uw kerkcollectie

• Workshop D: Bezoek tentoonstelling ‘stad van morgen: 46 Gentse parochiekerken om over na te denken’ in het STAM

15 uur Koffiepauze (zeer noodzakelijk me dunkt)
15u30 Workshops
• Workshop A: Kennismaking met Erfgoedinzicht

• Workshop B: Conservatie van uw collectie en ongediertebestrijding
• Workshop C: Zwalmse kerken op zoek naar een nieuwe invulling: een verhaal van waarderen
• Workshop D: Bezoek tentoonstelling ‘stad van morgen: 46 Gentse parochiekerken om over na te denken’ in het STAM

16u30 Slotwoord door gedeputeerde Jozef Dauwe
16u45 – 17u30 Receptie (het zou overdreven dit het voornaamste te noemen, maar niettemin onontbeerlijk)


­
De ontmoetingsdag van de Oost-Vlaamse kerkbesturen is een organisatie van Dienst Erfgoed in samenwerking met Transversale Cel Cultuur, Monumentenwacht Oost-Vlaanderen en PIVA eGov. Met de steun van de Vlaamse overheid, STAM, CRKC, en Bisdom Gent.

Een prachtig initiatief van de Provincie Oost-Vlaanderen. Het enige bestuursniveau dat dergelijke initiatieven kan nemen. De gemeentes zijn te klein om vormingen te geven, of tenminste dat beweren ze toch (Gent heeft een 24 parochiekerken, wat toch voldoende zou kunnen zijn, maar hoe minder ze moeten doen hoe liever lijkt de stedelijke slogan, maar bon). Het Vlaamse niveau zou van alles kunnen doen, maar toch nu toe heb ik enkel van het rijksarchief een initiatief gezien. Landelijke expertisecentra, zoals het CRKC geven enkel zeer prijzige vormingen en studiemomenten. Dus lang leve de provincie!

'kapel wordt moskee'

 Eindelijk, eindelijk en nog eens eindelijk

WIJKKAPEL WORDT MOSKEE HASSELT (KerkNet) – Het schepencollege van Beringen heeft met de vzw. Islamitisch Cultureel Ontmoetingscentrum een principieel akkoord gesloten over het gebruik van de wijkkapel van Steenveld als moskee. De wijk telt een grote gemeenschap met Turkse roots. Het voormalige kerkgebouw is eigendom van de stad. Die kocht de kapel en het parochiaal centrum in 2010 van de kerkfabriek. Clem Vande Broek, woordvoerder van het bisdom Hasselt: "Het is een wijkkapel, die enkele jaren geleden aan de gemeente werd verkocht om er sociaal-culturele activiteiten te laten plaatsvinden. Blijkbaar geeft de gemeente de voormalige kapel nu voor dertig jaar in erfpacht aan de islamitische gemeenschap. Noch de parochie, noch het bisdom hebben daarin enige zeggenschap gehad." Dat een voormalige kapel een moskee wordt is een primeur. Clem Vande Broek: "In het bisdom Hasselt bestaan er nu al verschillende kerken die samen met de orthodoxe of evangelische gemeenschap worden gebruikt. In principe heeft de bisschop het laatste woord met betrekking tot de herbestemming van parochiekerken." In dit geval heeft het bisdom echter geen zeggenschap, omdat het gebouw al sinds 2010 eigendom is van de stad Beringen.

De katholieke kerk heeft een ferm aantal kerken in beheer die ze 'in permanente bruikleen' heeft gekregen van de overheid. Mijn eigenste kerk is bv stadseigendom. Ook mijn favoriete Sint-Annakerk is gebouwd door een pps-avant-la-lettre met publiek en privaat geld maar is geheel en al stadseigendom.
De wraakroepende discriminatie van de islamitische godsdienst, die maar geen pps'en konden opzetten om gebouwen te zetten wordt nu toch een beetje weg gewerkt door deze regeling.
Veel kerkbestuurders lijken er vanuit te gaan dat kerken en kapellen enkel als dusdanig kunnen gebruikt worden of dat ze als het dan echt moet een verheven culturele en sociale functie moeten krijgen. Maar als er geen erfgoed-waarde is zie ik niet in waarom het geen moskee zou mogen worden. De Bisschoppen hebben zelf al gezegd dat als zij iets te zeggen hebben over de kerken, als het dus katholieke kerken blijven die er 'parttime' een 'andere functie' bij krijgen, dat ze ook gebruikt mogen worden door andere christelijke kerken. Kan er mij iemand zeggen wat er op tegen zou zijn dat ook moslims tot dezelfde god bidden in dezelfde ruimte?
Buiten dan racisme natuurlijk.

what shall we do with the empty churches?

Zondagmorgen, tien uur dertig, de portaaldeuren staan wagenwijd open, de kaarsen branden, de priester, de diaken en de misdienaars staan klaar in de sacristie, de organist trekt de registers open, de klokken luiden enthousiast. Over het kerkplein komen de gelovigen aangestrompeld of gereden. In de kerk hebben zich vijftig gelovigen verzameld, klaar om, wat zij beschouwen als, hun zondagsplicht te vervullen.
Vijftig gelovigen in een kerk die gebouwd werd voor duizend. Vijftig gelovigen in ideale weersomstandigheden. Vijftig gelovigen met een gemiddelde leeftijd van boven de 75. Vijftig gelovigen. Verwarming en elektriciteit, herstellingskosten en onderhoudskosten, schoonmaakkosten en loonkosten: koster en organist op kosten van de kerkfabriek (en de facto dus de stad), priester en diaken op kosten van de overheid, secretariaatskosten en ga zo maar door, en dat allemaal voor die vijftig mensen per week. Uiteraard zijn er ook kerken die meer gelovigen aantrekken, maar er zijn er heel wat die het met stukken minder moeten doen. Een afnemend aantal priesters en een afnemend aantal kerkgangers. Toch heeft Gent, zoals alle steden, gemeenten, dorpen en gehuchten, een uitgebreid patrimonium aan kerken. Een vraag die steeds luider klinkt, wat zal er met dit patrimonium gebeuren als er geen geestelijken én geen kerkgangers meer zijn?

De vier Gentse dekenaten tellen meer dan 50 kerken. Dan tellen we nog niet de kapellen die in onze stad in overvloed te vinden zijn. Veel kerken hebben daarbij ook nog een pastorij en een parochiehuis. We zetten, voor alle duidelijkheid, eens alle parochies op een rijtje van het dekenaat Gent-Stad: Sint-Martinus, Sint-Pieters-Buiten, Sint-Antonius van Padua , Heilig Kerst, Sint-Vincentius, Sint-Paulus, Christus Koning, Onze-Lieve-Vrouw Sint-Pieters, Sint-Jacobs, Sint-Michiels, Onze-Lieve-Vrouw Presentatie, Sint-Niklaas, Sint-Macharius, Sint-Stefanus, Sint-Theresia van Avila, Sint-Antonius Abt, Sint-Theresia van het Kind Jezus, Sint-Jozef, Sint-Coleta, Sint-Jan, Onze-Lieve-Vrouw Koningin van de Vrede, Sint-Elisabeth en Sint-Anna.

De Katholieke Kerk heeft, eindelijk, een aantal knopen doorgehakt. Dat er nog een heel Gordiaans kluwen ligt te wachten, vergeten we best even. Morgen, 18 september geeft de Gentse geestelijkheid, voor dekenaat Gent-Stad, tekst en uitleg bij haar dekenaal beleidsplan. Daarin staat onder andere dat in 2015 een eerste reeks 'sluitingen' zal worden doorgevoerd. De parochiekerken van Sint-Anna, Malem, Sint-Elisabeth, Sint-Jozef en Sint-Coleta krijgen een 'volledige herbestemming'. De parochiekerken van Sint-Jan en Christus-Koning krijgen een 'gedeeltelijke herbestemming'.

Dus, morgenavond, 19u30, tekst en uitleg in de Gentse Sint-Pieterskerk

een vergeten christendom

Kameraden en vrienden, voor wie het nog niet wist, uw kameraad leest wel eens graag een boek. Helaas komt het er meestal niet van om er dan ook iets over te schrijven. Deze keer heeft uw kameraad de tijd genomen om een korte recensie te schrijven van 'Het Vergeten Christendom'.
Deze mooie zondag is de ideale dag om dit hier te brengen.

De geschiedenis van het christendom is een Europese geschiedenis, zo zou je kunnen denken als je de meeste geschiedenishandboeken ter hand neemt. Philip Jenkins poogt af te rekenen met deze mythe in zijn 'Het vergeten christendom. De duizendjarige bloeitijd van de kerk in het Midden-Oosten, Azië en Afrika'.

De geschiedenis van het christendom is een verhaal dat begint in het Midden-Oosten vanwaar het zich verspreid heeft over het Romeinse Rijk om dan in de vroege Middeleeuwen een Europees verhaal te worden. Dit is het verhaal dat we te lezen krijgen in de meeste geschiedenisboeken. In het beste geval is er nog wat aandacht voor de orthodoxe kerk, maar voor het grootste deel is het een Europees verhaal, en dus feitelijk de geschiedenis van de katholieke kerk en de reformatie-kerken.

Philip Jenkins, hoogleraar aan de Pennsylvania State University (VS), pakt in zijn 'Het vergeten christendom' die hardnekkige mythe aan. Het christendom was zeer lange tijd een verhaal van het Westen, het Oosten én het Zuiden. Het Midden-Oosten is langer overwegend christelijk geweest dan gewoonlijk gedacht. Er waren in de dagen van Karel de Grote (rond het jaar 800) meer christenen in het Oosten of in het Zuiden dan in het zogenaamde christelijke Westen.

“Als we de geschiedenis van het christendom overzien, slaan de meesten van ons duizend jaar en enkele miljoenen kilometers over. Weinig historici zouden zo onverstandig zijn een geschiedenis van het moderne christendom te schrijven zonder aandacht te schenken aan Europa, maar voor het middeleeuwse Azië zou hetzelfde moeten gelden”, schrijft Jenkins.

Nestoriaanse monniken waren actief in China in 550, voor alle duidelijkheid Sint-Amandus kwam de Scheldevallei zo'n goeie honderd jaar later bekeren.

Nog voor Sint-Benedictus zijn abdij stichtte, waren er grootse bisdommen in Nishapur en Tus in Noordoost-Iran. Nog voor onze streken een eerste aartsbisschop hadden, waren er metropolieten van de nestoriaanse kerk in Mery in het huidige Turkmenistan en in Herat in Afghanistan.

Jenkins beschrijft het voorbeeld van Timothius I (727- 823), patriarch van Seleucia in Irak, de geestelijke leider van een kwart van de toenmalige christenheid. Hij stond aan het hoofd van 19 metropolieten en 85 bisschoppen, met bisdommen tot ver in Mongolië en Tibet.

Net zoals de orthodoxe en de katholieke kerk claimen ook de 'oosterse kerken' een directe afstamming van de eerste christelijke kerk, maar de 'oosterse kerken' gebruikten het Syro-Aramees als liturgische taal, een taal nauw verwant met de voertaal in het Palestina van de eerste eeuw. Ze spraken van Yeshua (Jezus) en noemden hun priesters rabban.

De christelijke kerken in het Oosten hadden natuurlijk ook te lijden onder de wisselende regimes: het Byzantijnse Rijk, dat hun orthodoxe kerk militair 'verdedigde' tegen 'ketters', het Sassanidische Rijk en daarna de islamitische rijken.

Jenkins schuift naar voren dat de kerken eeuwenlang gewoon bleven functioneren in de 'islamitische wereld'. Ze bleven functioneren en wisselden heel wat religieuze en culturele gebruiken uit.

De christenen speelden een belangrijke rol in het bewaren en doorgeven van de kennis en geschriften van de Hellenistische wereld. Zo vertaalde patriarch Timothius geschriften van Aristoteles uit het Grieks in het Arabisch, op vraag van de toenmalige kalief.

Het christendom in de islamitische wereld kreeg natuurlijk ook te lijden onder een flinke portie vervolgingen. “Moslims vielen christenen aan omdat ze, zo luidde de beschuldiging, het gezag ondermijnden, verraders waren en zelfs plannen zouden hebben gehad voor gigantische terreuraanslagen op geliefde moskeeën en openbare monumenten.”

Jenkins toont aan dat dit hoofdzakelijk het gevolg was van factoren van buitenaf, vooral het trauma van de zogenaamde Mongoolse invallen in de veertiende eeuw zorgde voor een golf van christenvervolgingen. Vooral toen bleek dat het Mongoolse hof heel wat christenen bleek te huisvesten. Ook de dramatische gevolgen van een klimaatverandering (de zogenaamde kleine ijstijd) zorgden voor een vervolging van de vermeende zondebokken.

Jenkins hamert er op dat deze gewijzigde situatie in de veertiende eeuw en de christenvervolgingen niet mogen worden onderschat, zoals in zijn ogen bijvoorbeeld Karen Armstrong wel doet, maar zeker ook niet mogen worden overschat.

Ondanks de wisselende verhoudingen wisten de christelijke kerken zich in het Oosten staande te houden. Bij het begin van de twintigste eeuw was nog zo'n 10 procent van de bevolking van het Midden-Oosten christen.

Vandaag de dag zien we de christenen in het Midden-Oosten opnieuw in de verdrukking komen, vooral dan als misplaatste reactie op Amerikaanse en NAVO-invallen en interventies.

Het boek is in feite één groot pleidooi om meer aandacht te hebben voor het christelijke verleden van Azië en Noord-Afrika. En ons meer bewust te zijn van het belang dat de christelijke minderheden in het hedendaagse Midden-Oosten hebben en de bedreigingen waar ze voor staan.

Daarnaast wil Jenkins ook lessen meegeven voor de kerken in Europa. Religies verdwijnen, maar religies kunnen ook perfect blijven bestaan als geloofsovertuiging van een minderheid. De christelijke kerken moeten volgens Jenkins gewoon worden aan hun minderheidspositie en beseffen dat dit niet het einde hoeft te betekenen.

Eén groot pleidooi, met veel anekdotes en korte passages die de aandacht moeten prikkelen, soms wat warrig gepresenteerd, door elkaar en zonder veel structuur. Een boek dat de aandacht wil vestigen op een wat minder bekend aspect van de kerkgeschiedenis, maar helaas niet meer dan dat.

Philip Jenkins, Het vergeten christendom. De duizendjarige bloeitijd van de kerk in het Midden-Oosten, Azië en Afrika, (oorspronkelijke titel: The Lost History of Christianity), Nieuw Amsterdam, Amsterdam, 2011, 320 blz., 24,95 euro, ISBN 978 90 4681 042 2.

Dit schrijfsel verscheen op DeWereldMorgen.be

bedreigd roerend religieus erfgoed

Kameraden en vrienden,

we moeten daar eerlijk in zijn, in deze tijden van steeds voortschrijdende ontkerkelijking dreigen steeds meer kerken de deuren te moeten sluiten. Probleem daarbij is dat op die manier heel wat erfgoed dreigt verloren te gaan.
Laat ons eerlijk zijn, er is al zeer veel erfgoed verloren gegaan, denk maar aan alles wat na Vaticanum II naar de rommelmarkt werd verwezen. Zelf vandaag kun je bij opkopers en brolmarchands allerhande religieuze voorwerpen en textiel kopen.
Er wordt tegenwoordig heel wat gediscussieerd over wat er met al die gebouwen moet gebeuren, maar ook over het roerend erfgoed moet gewaakt worden.

In Nederland ontwikkelden het Museum Catharijneconvent en de Stichting Kerkelijk Kunstbezit in Nederland een 'Handreiking roerend religieus erfgoed'.



De handleiding kun je geheel en al online raadplegen: Handreiking religieus roerend erfgoed

In Nederlandstalig België waakt het Centrum voor Religieuze Kunst en Cultuur over het katholieke erfgoed.