50 jaar bevrijd Algerije

50 jaar geleden werd Algerije onafhankelijk, na een bloedige onafhankelijkheidsstrijd die aan meer dan 400.000 mensen het leven heeft gekost.



meer over dit boeiend stukje moderne geschiedenis van 'onze Westerse beschaving' bij DeWereldMorgen.be

Leve de Commune!

Beste vrienden, vandaag nemen we een stapje terug van de actualiteit om aan iets te denken dat 140 jaar geleden plaats vond.

De bloedige oorlog tussen Pruisen en Frankrijk eindigt in 1871 in een revolutie in Parijs. De bevolking, de arbeiders van de stad, roepen de Commune van Parijs uit.
De bevolking sticht hiermee de eerste embryonale socialistische staat.

De nieuwe regering kondigt een hele reeks maatregelen af, waaronder:
- een maximum-wedde voor functionarissen en een verbod op het cumuleren van postjes.
- het afschaften van de boeten door de patroons aan de arbeiders opgelegd
- gewaarborgd minimum weekloon
- afschaffing van de berg van barmhartigheid
- scheiding van kerk en staat
- laicisering van de onderwijsinstellingen
- instelling van de schoolplicht en het gratis onderwijs
- oprichting van gespecialiseerd vakonderwijs voor meisjes en jongens
- gratis juridische bijstand
- verkiezing van rechters en hogere functionarissen.

Dit eerste experiment eindigt in een bloedbad, massaal aangerukte troepen, inclusief een heel leger vrijgelaten krijgsgevangenen, bestormen Parijs en vermoorden er 30.000 burgers.

1871, dat is niet eens zo lang geleden, geen genade voor revolutionairen, enkel haat voor wie het wagen zich te organiseren om een beter leven te kunnen organiseren.
We lijken maar al te vaak te vergeten dat onze eigen democratie en onze sociale rechten stuk voor stuk verovert moesten worden, meestal via betogingen, stakingen en andere sociale acties, soms iets gewelddadiger.

Meer over de Commune:
uiteraard wikipedia;
Overwinning en nederlaag van de eerste socialistische staat
De Commune van Parijs in beelden
de Commune van Parijs
en Karl Marx: De burgeroorlog in Frankrijk
maar ook in zo vele andere werken van Marxistische denkers en historici.

identiteitsdebat beter negeren en doorwerken

Debatteren over wat wel of niet behoort tot 'onze' identiteit is per definitie uitsluiten. 'Ons' dat zijn nooit de gekleurde medemensen, dat zijn nooit de islamitische medemens. Nadia Fadil stelt in De Standaard voor om dit debat te weigeren en om zich te richten op die dingen die er daadwerkelijk toe doen. Een voorstel dat ik geheel en al kan onderschrijven.

"Bijna 38.000 Fransen weigerden het maatschappelijk debat, onder wie politieke zwaargewichten, academici en tal van artiesten, die de oproep van het e-zine Mediapart ondertekenden ‘Nous ne débatterons pas', als reactie op het door Nicolas Sarkozy gelanceerde grote debat over de nationale identiteit. En deze week kondigde de Unie van Joodse Studenten in Frankrijk aan dat ze eveneens het grote nationaal debat zouden boycotten. Debatteren over het ‘Frans-zijn' betekent immers debatteren over wat dat laatste niet is. En het betekent uitsluiting."
"De laatste maanden zijn we in Vlaanderen weer getuige geweest van een storm aan discussies rond multiculturaliteit. Het begon met de hoofddoek en ging nadien over naar de migratiehuwelijken en hun effecten op inburgering. De ‘kutmarokkaantjes' in Brussel of de Zwitserse minaretten konden ook niet aan onze aandacht ontsnappen. We trachtten zelfs het Franse debat even over te doen. Vlaamse versie dan wel (de zogeheten ‘onoverbrugbare' verschillen tussen Noord en Zuid en de taalgrenzen doen er in zulke discussies plots niet meer toe...). De rode draad in deze kakofonie is echter telkens opnieuw de vraag naar de grenzen van wat ‘we' aanvaardbaar vinden. Die ‘we' behelst dan meestal één specifeke groep (het is niet de allochtoon, de moslim, de ander)."

"In Vlaanderen zouden we er misschien echter goed aan doen om voorbeeld te nemen aan het Franse stilzwijgen, in plaats van het Franse debat. Een stilzwijgen dat in feite terugslaat op de weigering van een debat dat netjes door politici en media worden uitgetekend, en meer verdeelt dan ze verenigt."

"Misschien moeten we ons eerder afvragen hoe we onze politiek woede en passies naar vraagstukken kunnen kanaliseren die ons allemaal treffen, of het nu gaat om de economische crisis, of de kwestie van climate justice."