wie heeft de migratiekraan laten openstaan?

De N-VA, toch een bizare partij. Een paar dagen geleden viel het propaganda-foldertje 'Afrit Vlaanderen' in mijn bus. Niet echt boeiende lectuur. Op de vierde en tevens laatste pagina van dat foldertje stonden enkele 'citaten' van locale N-VA-politici. Een vrij schandalige was die van Sarah Smeyers.



Inburgering veronderstelt rechten én plichten. Als eerste partij werkte de N-VA een visie uit over verplichte inburgering. Vervolgens hebben we dit omgezet in Vlaams beleid. Het Vlaams inburgeringsdecreet én de Vlaamse wooncode zorgen ervoor dat nieuwkomers eerst en vooral onze taal leren. Maar ook op dit vlak maakt de Belgische regering er een potje van door haar migratiepolitiek. Franstalige partijen drukten de snel-Belg-wet door en eisen nu een algemene regularisatie van tienduizenden illegalen.

Vlaanderen dweilt de samenlevingsproblemen op terwijl België de migratiekraan laat openstaan.

De openstaande migratiekraan, tienduizenden illegalen, Vlaanderen die zijn best doet, maar de Franstaligen zijn onverantwoordelijke linkiewinkies. Jawada, zoek het verschil met het Vlaams Belang.

Bovenstaand citaat is uiteraard tragisch, hilarisch is echter dat door een of ander stom toeval Els De Rammelaere en Mark Demesmaeker hetzelfde thema aangrijpen. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat deze drie politici een speciale band hebben met elkaar, ze denken en zeggen blijkbaar exact hetzelfde. Wauw, een partij waar alle politici niet alleen zeggen wat u denkt, maar ook nog alles zeggen in exact dezelfde bewoordingen.
Toch maar triestig zene dat parlementairen niet eens een eigen tekstje kunnen verzinnen.

Wij klagen deze regering aan...

Wij klagen deze regering aan...

Wij zijn wanhopig door het feit dat de regering haar beloftes over de regularisatie van de sans-papiers niet houdt en wij kunnen deze onverschilligheid niet meer verdragen.

Wij klagen deze regering aan die hoop had gegeven aan mannen, vrouwen, kinderen, hele families die moedig en waardig tussen ons leven, maar het leven zonder papieren niet meer aankunnen.

Wij zijn tevreden over de oplossing die geboden werd aan de hongerstakers van de Begijnhofkerk. Maar het moet duidelijk zijn dat wanneer dit akkoord niet samengaat met een snelle en gepaste concretisering van het regeerakkoord, het de sans-papiers er opnieuw toe zal aanzetten om wanhoopsacties te ondernemen zoals het aanvatten van andere hongerstakingen.
Dit is trouwens wat de bezetters in Vorst besloten hebben. Jammer genoeg begrijpen wij hun beslissing.

Wij klagen deze regering aan die de sans-papiers tot extreme acties dwingen, hongerstakingen die hen de marteldood doen sterven, en die hen enkel na zulke acties regulariseert.

Iedereen heeft recht op een gelijke behandeling door de Minister en haar administratie. Het is tijd om een einde te maken aan het willekeurige en onmenselijke Belgische regularisatiebeleid.

Wij vragen:
- regularisatie nu!
- een snelle concretisering van het regeerakkoord waarbij een oplossing geboden wordt aan de situatie van alle sans-papiers, inbegrepen de clandestienen
- een gelijke behandeling van alle sans-papiers: een verlengbaar verblijf van 12 maanden en een arbeidskaart C, zoals werd gegeven aan de hongerstakers van de Begijnhofkerk.

Advocaten : Lieve Pepermans, Jan De Lien, Mieke Van Laer Julie Tieleman, Mieke Vandenbroeck, Hadiel Holail M., Jana Kern, Piet Cornelissens, Miep Grouwels, Ivo Flachet, Joke Callewaert, Emmanuelle Schouten, Linda Luytens, Marie-Pierre de Buisseret, Axel Bernard, Valentin Henkinbrant, Sarah Suinen, Dounia Alamat, Thomas Mitevoy, Selma Benkhelifa, Olivier Stein, Alexis Deswaef, Sylvie Saroléa (Prof UCL), Céline Dermine, Pierre Robert, Céline Dermine, Claire Nimal, Jacques Berten

Anderen : Edwin Delanoeye (coördinator team grondrechten, de8), Dirk Van Daele ('Dienst Rechtsbescherming' 'Regionaal Integratiecentrum Foyer - Brussel'), Urbain Tempelaere (ex-vakbondssecretaris Algemene Centrale Antwerpen-Waasland), Sarah Kerremans (juriste, de8 vzw), Rie Hofkens (de8 vzw), Nina Henkens (Beweging voor kinderen zonder papieren), Koen Calliauw (Dak), Philippe Decraene (Dak), Véronique Mj De Ridder (Platform Allochtone Jeugdwerkingen), Olivia U. Rutazibwa (UA), Suzy Larreátegui (Lafederation), Alexandra Dirckx (bediende), Leo Wolfs (Brandpunt23), Peter Mertens (PVDA), Arfan Shahid Saber (districtraadslid Deurne) Paul Van den Berghe (De Pianofabriek), Jean Sonck, Helga Corvers (de Foyer), France Arets (CRACPE), Oscar Flores (Crer-Cnsp), Carine Russo (Sénatrice, Nora Serrokh (jurist cdH), Jan Cuyckens (Cabinete de psichologia), Finneke Laureys, Agnes Van Ackere (Vluchtelingenwerk CAW De Mare), Jan Vanhaelen (Sarah Beweging), Sofie Verreth,Yves Bockland (Bond Zonder Naam), Basta, Hans Schippers (Universiteit Antwerpen), Carmen Martinez

regeringsplannen rond asiel en migratie (amai)

De regering-in-spe (waarbij spe blijkbaar zeer ver weg ligt) lanceerde zijn 'Bouwstenen van een globaal, coherent en rechtvaardig asiel- en migratiebeleid' Maar toch wat staat daar allemaal in?! Enkele van de leukste passages:
"De nieuwe regering wil duidelijke afspraken voor meer ruimte op de arbeidsmarkt met
bijzondere aandacht voor de economische migratie."
"Verder komt er een meldpunt voor slachtoffers van schijnhuwelijken en de parketten moeten echt vervolgen, zodat de strafbaarstelling van schijnhuwelijken geen dode letter blijft."
"Voor gezinnen met kinderen wiens asielaanvraag wordt afgewezen wil de nieuwe regering voorzien in een aangepaste opvang van waaruit een humane terugkeer vlot kan worden georganiseerd. Vanuit deze doelstellling wil de nieuwe regering een omgeving die niet traumatiserend is voor de kinderen. Een snelle begeleide terugkeer kan hierbij helpen."
"De regering opteert voor een regularisatiebeleid op individuele basis."
"De nieuwe regering maakt van de nationaliteitswetgeving een hefboom tot integratie."

Uiteraard blijven de reacties niet uit:
Caroline Copers, Vlaams ABVV: Eerst diversiteit op de werkvloer, dan pas nieuwe immigratie.
"De beslissing van de federale regeringsonderhandelaars om nieuwe economische immigratie toe te staan roept heel wat vragen op. Nieuwe immigratie mag werkgevers zeker niet ontslaan van hun verantwoordelijkheid om de bestaande discriminatie op de arbeidsmarkt actief te bestrijden. Die discriminatie leidt er nu vaak toe dat allochtone werklozen geen job vinden. Vooraleer men in het buitenland gaat rekruteren, moet men ernstiger werk maken van diversiteit op de werkvloer." Verder pleiten ze voor Meer transparantie, Meer controle en een Betere bescherming.

Vluchtelingenwerk Vlaanderen: Regeerakkoord: vernieuwend maar teleurstellend.
"Vluchtelingenwerk Vlaanderen ziet in het oranje-blauwe akkoord over asiel en migratie een aanzet tot een ernstige en vernieuwende aanpak in het asiel- en migratiebeleid. Het akkoord is tegelijk teleurstellend op de twee meest cruciale punten. Voor de regularisatie komen er geen criteria in de wet en slechts heel misschien een Commissie. De mogelijkheid om kinderen op te sluiten blijft overeind. Oranje-blauw legt de massale steun vanuit publieke opinie en middenveld naast zich neer voor de regularisatie van goed geïntegreerde mensen zonder papieren en tegen de opsluiting van kinderen."

Het MOC, de franstalige Christelijke Arbeidersbeweging noemt het akkoord een pleister op een houten been.
“Deze maatregelen zijn een doekje voor het bloeden: op de echte uitdagingen van de migratie wordt geen antwoord geboden.”

Kerkwerk Multicultureel Samenleven noemt het Onduidelijkheid troef.
“Wat we precies zullen krijgen is nog heel onduidelijk."

“Wat het echt wordt is nog onduidelijk. Vandaar dat wij zeggen: geen champagne, maar wel koffie om te gaan werken aan een goed verstaan en een goed uitwerken van wat er nu op tafel ligt.”

Selma Benkhelifa, advocate bij het Progress Lawyers Netwerk reageert zeer teleurgesteld:
"Al wat onder de vorige regering slecht liep, blijft slecht lopen: dezelfde vage criteria, hetzelfde uitblijven van een onafhankelijke commissie, eenzelfde willekeur van een minister die op zijn eentje over dossiers beslist."

De PVDA klaagt het feit aan dat de strenge nationaliteitswet vooral de zwakkeren zal treffen.

Ik hou mijn hart vast voor wat er uiteindelijk zal komen. In de tussentijd kan ik nu iedereen oproepen om deel te nemen aan de nationale manifestatie volgende week zondag in Gent.

"Met de verkiezingen en met de daaropvolgende moeilijke regeringsonderhandelingen is het momenteel redelijk stil geworden rond de regularisatie van mensen zonder papieren. Alhoewel de problemen van de mensen zonder papieren niet verdwenen zijn, is het moeilijk om de aandacht van de media en van de politici bij de zaak van de mensen zonder papieren te houden.

Een mobilisatie van de mensen zonder papieren en van de vele Belgen die hen steunen is noodzakelijk, om ervoor te ijveren dat een ruime regularisatie uitgevoerd wordt door de nieuwe regering. Een ruime regularisatie is immers een noodzakelijke oplossing voor de problemen waarmee mensen zonder papieren momenteel geconfronteerd worden, maar kan ook de toekomstige welvaart van België en Europa verzekeren, zoals onder meer de zelfstandigenorganisatie UNIZO reeds benadrukte."

Praktisch:

Zondag 21 oktober 2007 - 14u W. Wilsonplein (de Zuid lijk da we zeggen)

UGent studente mag niet verder studeren

Kameraden en vrienden,

een tijdje geleden berichte ik over het gezin Tchourakov, vluchtelingen uit Kazachstan die in het nieuws kwamen omdat de rechter in Brugge het uitwijzigsbevel annuleerde omdat de kinderen van het gezin op school zaten en zo goed hun best deden.

Vandaag kwam het gezin opnieuw in het nieuws, ze moeten het land dan toch verlaten. Inna, de 21 jaar oude dochter en studente aan de UGent ziet haar studies abrupt beëindigd en vraagt zich af 'Heb ik dan voor niets gestudeerd?'

Lees er meer over in het artikel van het Nieuwsblad van vandaag:

Het Kazachse gezin Tchourakov uit Blankenberge, dat al zeven jaar illegaal in ons land verblijft, mag dan toch niet langer blijven. Dat heeft de rechter in beroep beslist. Voor dochter Inna (21) komt de beslissing bijzonder ongelegen. De studente handelsingenieur zit middenin de examens. 'In Kazachstan verder studeren is onmogelijk. Dit is rampzalig.'

'De mogelijkheid om mijn studies handelsingenieur in Kazachstan verder af te werken bestaat eenvoudigweg niet' Inna Tchourakova

Ilse Snick De familie Tchourakov kwam eind maart uitgebreid in de media toen een Brugse rechter in kortgeding de uitwijzing van het gezin opschortte. De rechter deed dat omwille van de goede studieresultaten van Inna (21) en Andreï (13). Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (Open VLD) verzette zich tegen de uitspraak, die hij 'juridische nonsens' noemde. In beroep werd de schorsing van de uitwijzing gisteren ongedaan gemaakt. Het gezin mag enkel nog blijven tot Inna haar lopende schooljaar beëindigd heeft. Drie maanden na de betekenis van het vonnis kunnen ze het land worden uitgezet. Volgens het hof van beroep in Gent kunnen de kinderen evengoed in Kazachstan verder studeren. Inna Tchourakova denkt daar anders over. 'De mogelijkheid om mijn studies handelsingenieur in Kazachstan verder af te werken bestaat eenvoudigweg niet. Als we uitgewezen worden, is dat een ramp. We zullen alles op alles zetten om in België te kunnen blijven. Dat is onze enige uitweg', zegt de studente, die bijna haar tweede jaar kan afsluiten aan de Universiteit Gent. Vandaag heeft Inna examen fysica. Ze staat onder extreme stress. 'Voor alle studenten is dit een moeilijke periode. De dreiging van de uitwijzing die boven ons hoofd hangt, maakt het voor mij extra zwaar', zegt ze. Alleen als Inna dit jaar slaagt, komt ze in aanmerking voor een studentenvisum.

Verloren universiteitsjaren

'Zo'n studentenvisum is een mogelijkheid om Inna in België te laten verblijven tot het einde van haar studies', weet Marnix Decuyper, de raadsman van het gezin. 'Voor het meisje is de druk extreem. Ze moet slagen, anders voldoet ze niet aan de voorwaarden voor zo'n visum. Voor de andere gezinsleden is er geen uitweg middels een studentenvisum.' De advocaat vindt het vonnis van de rechter in beroep onbegrijpelijk. 'De jongste zoon Andreï kan onmogelijk les volgen in het Russisch. Die jongen gaat al zeven jaar naar een Vlaamse school. Hij zou van nul moeten herbeginnen. Ook voor Inna zouden haar twee universiteitsjaren verloren zijn.' Meester Decuyper overlegt volgende week met het gezin over welke stappen ze verder ondernemen. 'De familie is zich heel bewust van de situatie. Ze weten wat er hen te wachten staat. Mijn grootste bezorgdheid gaat uit naar de kinderen en hun toekomst.' De advocaat overweegt om tegen de beslissing van het hof van beroep naar de Raad van State te trekken. 'Of eventueel starten we nog een andere procedure op.'

Niet meer kind zijn

Vladimir en Natalia Tchourakova vluchtten in 2000 met hun kinderen Inna en Andreï uit Kazachstan. Natalia Tchourakova liet er haar apotheek achter, haar man was lasser. Het gezin raakte in ons land heel goed geïntegreerd. Dat beaamt ook Rudi Boydens, directeur van Sint-Pieterscollege - Sint-Jozefhandelsschool, waar Andreï Tchourakov naar school gaat. 'De beslissing van de rechter is heel pijnlijk. Andreï spreekt uitstekend Nederlands, zijn resultaten liggen zelfs boven het klasgemiddelde. Het is een uitstekende leerling. Voor hem wordt het heel moeilijk om terug naar een land te moeten dat eigenlijk nooit zijn vaderland is geweest', weet het schoolhoofd. Woensdagavond vond er in de kerk van Blankenberge nog een bezinningsmoment plaats rond de problematiek van de asielzoekers. Ruim honderd mensen woonden de avond bij. 'Andreï vertelde aan alle aanwezigen over zijn situatie. Door alle spanningen kan die jongen niet meer gewoon kind zijn. Toch gedraagt hij zich op school en daarbuiten onberispelijk. Misschien kan de regeringswissel nog iets veranderen aan de beslissing om het gezin uit te wijzen', hoopt directeur Boydens.

Voor een rechtvaardig regularisatiebeleid

Kameraden en vrienden,

reclame voor een zeer noodzakelijke betoging nu zondag, 14u30 aan het Zuidstation te Brussel

Nationale betoging
• Voor een rechtvaardig regularisatiebeleid
• Om de politieke partijen duidelijk te maken dat een nieuwe regering werk moet maken van een rechtvaardig regularisatiebeleid.

Zondag 17 juni worden er duizenden mensen verwacht die in Brussel gaan betogen voor een rechtvaardig regularisatiebeleid. “We willen de partijen herinneren aan hun beloftes die ze maakten voor de verkiezingen en zo druk zetten op de regeringsonderhandelingen”, vertelt Pieter De Gryse van Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Lees meer van dit zeer interessante interview op dé alternatieve nieuwssite

Meer info bij de organisatoren: Forum Asiel en Migratie en UDEP.

Tiko

Alweer een prachtige daad van solidariteit met jongeren zonder papieren.

"Tiko" moet Georgische gezin hier houden

ma 28/05/07 - In Brugge is vandaag de single "Tiko" voorgesteld, een liedje over het 14-jarige Georgische meisje dat uitgewezen wordt. De kinderrechtencommissaris vindt dat kinderen van asielzoekers niet opgesloten mogen worden.

De single hoort bij een actie om het meisje Tinatin Maisuradze, "Tiko", en haar gezin hier te houden.

Het gezin woont al zes jaar in België en dreigt uitgewezen te worden.
Begin dit jaar werd het meisje samen met haar zus en haar vader opgepakt en opgesloten in het asielcentrum van Steenokkerzeel.
Omdat er een procedurefout was gebeurd, werden ze weer vrijgelaten.
De meisjes lopen school in Brugge. De actievoerders vinden het onverantwoord dat het gezin zou worden teruggestuurd naar Georgië en hebben een liedje voor hen gemaakt.
(een artikel geript van vrtnieuws.net)



De opsluiting en uitwijzing van kinderen zonder papieren is een schande die al jaren aangeklaagd wordt door mensenrechtenorganisaties.
Vandaag kunnen zij nu ook op de publieke steun rekenen van de Kinderrechtencommissaris, Ankie Vandekerckhove. Zij stelt klaar en duidelijk: 'Het kan niet langen dat kinderen van de ene op de andere dag opgepakt en opgesloten worden in afwachting van een uitwijzing'.

Mensen met het hart op de juiste plaats kunnen hier een online petitie tekenen.
Meer info bij Vluchtelingen Aktie Komitee
of het uitstekende initiatief Laat onze vrienden blijvenof bij UDEPof uiteraard ook bij dé alternatieve nieuwssite indymedia

Niemand kan er onderuit, het zijn bijna verkiezingen. Daarom ook hier een vleugje politieke reclame:

Oude Belgen, nieuwe Belgen, allemaal Belgen. Gelijke rechten voor iedereen
Geen mens is illegaal. Wie duurzaam in het land verblijft, verdient ook alle kansen

uit het verkiezingsprogramma van PVDA +:

‘Voor mij telt dat de mannen op de werf een helm hebben, hun papieren zijn niet mijn probleem.’ Zo vertelt een vakbondsafgevaardigde die zich bezighoudt met de veiligheid in de bouwsector.
Arbeiders vrezen dikwijls dat ze hun werk zullen verliezen aan arbeiders zonder papieren. Die werken aan lagere lonen. Deze mensen zonder papieren zijn vandaag al aanwezig op de arbeidsmarkt. Zij aanvaarden dikwijls slecht betaalde banen in het zwart en werken vaak in heel slechte omstandigheden. Zo ontstaat er concurrentie tussen de arbeiders. Een patroon zal vaak liever iemand zonder papieren aannemen dan een gesyndiceerde. Om te voorkomen dat werkgevers van die concurrentie profiteren, stellen we een regularisatie voor.

Een verblijfsvergunning voor mensen zonder papieren die hier duurzaam verblijven, zou hen uit de clandestiniteit halen en een einde stellen aan de willekeur bij hun behandeling. Als de arbeider zonder papieren een arbeider met papieren wordt, gelden ook voor hem de collectieve arbeidsovereenkomsten, de sociale wetgeving en de vakbondsrechten. Als hij hetzelfde verdient en in dezelfde omstandigheden werkt, is hij veel minder een concurrent van de andere arbeiders.

Dan komt er ook een einde aan de onmenselijke controles, opsluitingen en uitzettingen van mensen die alleen een toekomst willen voor hun gezin en van wie de enige misdaad is dat ze geen papieren hebben. Politie en gerecht kunnen dat geld en die energie dan besteden aan het vervolgen van personen, van welke afkomst ook, die echte misdrijven begaan.

Vandaag heerst er op dit vlak te veel willekeur. Wij ijveren voor objectieve criteria voor de regularisatie van mensen zonder papieren. We stellen voor de minister van Binnenlandse Zaken te ontlasten van het oordeel over wie al dan niet kan geregulariseerd worden. Deze minister is belast met de openbare veiligheid en met de strijd tegen de misdaad. Mensen zonder papieren zijn geen misdadigers. Geen mens is illegaal. Voor ons is het beter dat de minister van Tewerkstelling zich over de regularisatie uitspreekt. Hij is bevoegd voor sociale integratie en gelijke kansen.

Mensen uit het Zuiden en het Oosten die naar onze streken uitwijken, vluchten voor de grote armoede. Die is een gevolg van de plundering van die landen door de multinationals. Of ze zijn op de vlucht voor de oorlog. De enige structurele oplossing voor deze migratie bestaat in de steun aan de algemene en vreedzame ontwikkeling van de de landen in Afrika, Latijns-Amerika, Azië en Oost-Europa. (Zie ook de punten 23 en 24 van ons programma)

regularisatie

Regularisatie, er is de laatste tijd zeer veel om te doen geweest. De regering blijft beweren dat ze eerlijk en volgende objectieve procedures en criteria te werk gaan. Veel azielzoekers zien het allemaal niet meer zitten en gaan in hongerstaking om duidelijkheid te krijgen in hun situatie en om te protesteren tegen de complete willekeur. Zoals een groepje Afghanen dat sinds 5 maart in de Protestantse kerk in Brussel in hongerstaking is. Blijkbaar is de dienst vreemdelingenzaken niet op de hoogte van de situatie in Afghanistan en heeft ze deze 16 asielzoekers een uitwijzingsbevel gegeven.
Als het een troost kan wezen, ook advocaten, gespecialiseerd in het vreemdelingenrecht kunnen er echter niet meer aan uit.

Selma Benkhelifa: “Ik heb maar één uitweg meer, dat is samen met mijn cliënten in hongerstaking gaan. Ja, dat is uitzonderlijk, maar de situatie is ook uitzonderlijk. Minister van Binnenlandse Zaken Dewael wil geen enkel contact. Hij past zijn eigen wetgeving niet toe. In oktober 2006 is de wet op asielrecht versoepeld voor die vluchtelingen die het risico lopen in eigen land blootgesteld te worden aan blind geweld omwille van oorlog of gewapend conflict. Is Afghanistan dan niet in oorlog? Ja toch. Wij hebben gelijk gekregen bij de Raad van State, dat deze vluchtelingen recht hebben op asiel.”
De jonge advocate van het Progress Laywlers Netwerk ging samen met 'cliënten' mee in hongerstaking.

De daad van solidariteit kan op veel steun rekenen van collega's. Vorige week publiceerden een groep advocaten volgende open brief:

"De willekeur van de minister
Als advocaten die werken in het vreemdelingenrecht, worden wij regelmatig geconfronteerd met situaties waar een verblijfsregularisa tie zou moeten plaatsvinden en wij toch stuiten op onbegrijpelijke en (bijna) systematische weigeringen. Op ons werkterrein heerst willekeur en het is moeilijk tot zelfs onmogelijk geworden om ons beroep op een correcte wijze uit te oefenen. Velen voelen zich erg ontmoedigd.
Het geval van de Afghanen die al sinds 5 maart in hongerstaking zijn en waar onze collega Selma Benkhelifa zich sinds 30 maart heeft bijgevoegd, is symptomatisch voor dit probleem. Er bestaat geen twijfel over het feit dat hun land in oorlog is, men kan ze daarom niet uitwijzen en toch regulariseert men hen niet.
Wij hebben steeds het systeem van de minister van Binnenlandse Zaken afgekeurd, waarbij hij hongerstakingen beloonde met regularisatie. Zo erkende de minister in 2003 na een hongerstaking dat het onmogelijk was voor een aantal Afghaanse onderdanen om terug te keren naar hun land en heeft hij, in overleg met de regering, een omzendbrief geschreven om het probleem op te lossen. Volgens die omzendbrief krijgen alle Afghanen die v€ ¦óór 1 januari 2003 in Belgi€ ¦ë zijn aangekomen het recht op een tijdelijk verblijf dat om de zes maanden verlengd wordt. Daarmee geeft de minister toe dat de situatie in Afghanistan verslechtert en dat het volkomen onmogelijk is om naar het land terug te keren. Na drie of vier jaar verblijf in België worden ze geregulariseerd. Ze hebben eveneens het recht om te werken.
De Afghanen die na 1 januari 2003 zijn aangekomen worden van het toepassingsgebied van deze omzendbrief uitgesloten. Nochtans is er niets veranderd in Afghanistan dat dit verschil in behandeling rechtvaardigt. In de praktijk ontvangen de Afghanen die na 1 januari 2003 zijn aangekomen, een bevel om het gebied verlaten.
In april 2006 werden als gevolg van een nieuwe hongerstaking enkel de hongerstakers zelf geregulariseerd. Vervolgens hebben andere Afghaanse onderdanen tijdens de zomer van 2006 besloten om op hun beurt aan een hongerstaking te beginnen. Er werd een einde gemaakt aan deze hongerstaking nadat de directeur-generaal van de Dienst Vreemdelingenzaken de belofte deed om een oplossing voor hun situatie te vinden via een nieuwe vorm van bescherming die in oktober 2006 in werking zou treden: het statuut van subsidiaire bescherming.
Burgers die dreigen blootgesteld te worden aan ernstige bedreigingen van hun leven, onder meer blind geweld in geval van een intern of internationaal conflict, kunnen daardoor beschermd worden en een verblijfsvergunning krijgen. De situatie in Afghanistan beantwoordt aan die criteria: het land is in oorlog en is ten prooi gevallen aan blind geweld. Nochtans heeft de Dienst Vreemdelingenzaken geweigerd om de vraag om bescherming van bijna alle Afghanen zelfs maar in overweging te nemen.
Tegen dat soort beslissingen kunnen alleen verzoeken tot schorsing en nietigverklaring voor de Raad van State ingediend worden. De Raad van State heeft de beslissingen in uiterst dringende noodzakelijkheid - van de Afghanen die opgesloten zaten in de gesloten centra - geschorst. Alle andere gevallen worden geconfronteerd met de gebruikelijke termijnen die de Raad van State nodig heeft om zich over een verzoek tot schorsing te buigen (twee of drie jaar).
Op het einde van die rit bevinden de Afghanen zich opnieuw in een rechteloze situatie. De advocaten die hen verdedigen hebben alle rechtsmiddelen uitgeput. Ze zijn machteloos tegenover deze volkomen willekeurige toepassingen van de wet en de weigering van de Dienst Vreemdelingenzaken om zich neer te leggen bij de interpretatie van de Raad van State.
Het is als gevolg van die gebeurtenissen dat 16 Afghanen sinds 5 maart 2007 in hongerstaking zijn. Ze willen dat de Belgische overheid de onmogelijkheid van terugkeer naar Afghanistan erkent en daaruit haar conclusies trekt over hun verblijf.
Wat kunnen we doen? Onze confrater, Selma Benkhelifa, die zich sinds 2003 met dit dossier bezighoudt, wil door haar actie die eis ondersteunen. Wij hebben herhaaldelijk en op verschillende manieren blijk gegeven van de noodzaak om een permanente procedure te realiseren. Ook zij wil onafhankelijke criteria en een onafhankelijke commissie die het mogelijk maken om te breken met de willekeur van de minister van Binnenlandse Zaken. Ze vraagt een procedure die respect heeft voor de vreemdelingen en die het de advocaten mogelijk maakt hun werk te doen.
Zonder daarom haar manier van actie voeren te ondersteunen vinden wij het absoluut noodzakelijk om ons solidair te tonen met de eisen die zij momenteel stelt.
Dominique Andrien, Georges-Henry Beauthier, Axel Bernard, Jacques Berten, France Blanmailland, Joke Callewaert, Grégor Chapelle, Vincent Decroly, Alexis Deswaef, Philippe Favart, Jan Fermon, Ivo Flachet, Guérric Goubau, François-Xavier Groulard, Emmanuelle Halabi, Valentin Henkinbrant, Thomas Mitevoy, Carole Kalenga, Lieve Pepermans, Sylvie Sarolea, Emmanuelle Schouten, Olivier Stein, Alexandra Tempels, Véronique Van Der Plancke, Jean-Marie Dermagne, Véronique Dockx, Paul Quirynen, Abdelhamid El Mouden, Indra Janssen, Afshan Khan, Bülent Demir, Dirk De Bock, Jan De Lien, Edith Flamand, Pierre Robert, Zohra Othman, Enrico De Simone, Erica Van Dijk, Fatna El Maslouhi, Geertrui Daem, Hilary Wuyts, Iftara Mohammad, Jef Nietvelt, Julie Mommerency, Julie Tieleman, Maria Trips, Marianne Pétré, Mieke Van Laer, Norbert Van Overloop, Norbert Verbeke, Pieter De Loof, Raf Jespers, Renaat Quintelier, Riet Vandeputte, Jo Dereymaeker (De auteurs zijn advocaat.)"

De solidariteit met asielzoekers, vluchtelingen, mensen zonder papieren, uitgeprocedeerden, kandidaat-asielzoekers en ga zo maar door is sterk zichtbaar gekomen de laatste tijd en dat is hartverwarmend. Denk maar aan de actie van vorige week in Roeselaere of de 'idool' op het Brusselse Muntplein. Op mijn steun kunnen ze alleszins rekenen.