In de Duitse deelstaat Berlijn won de linkse partij Die Linke overtuigend de verkiezingen.
Die Linke voerde een optimistische campagne, waarbij de partij letterlijk overal aanbelde. De partij voerde met name campagne rond de onhoudbare huurprijzen.
Wie een beeld wil krijgen van de campagne, het tiktok-account van Elif Eralp staat bol van de positiviteit.
Zaterdagnamiddag zat ik in het Erfgoedhuis ZvL voor een zeer interessante workshop “Deerlijke slachtoffers van de Groote Wereldramp” over de lotgevallen van Belgische vluchtelingen in Engeland.
Het eerste deel was toelichting bij het onderzoeksproject. Jozefien De Bock werkt aan de universiteit van Utrecht rond oorlogsvluchtelingen en mentale gezondheid. Tijdens de Eerste Wereldoorlog ontvluchten zo'n 1,5 miljoen Belgen het land. Het specifieke onderzoek dat nu toegelicht werd, focust op 320 Belgische vluchtelingen in het Verenigd Koninkrijk die opgenomen werden in een psychiatrische instelling en die na de oorlog gerepatrieerd werden naar de zorginstelling van de Zusters van Liefde Caritas in Melle, het huidige Karus.
In het tweede deel doken we in de bronnen. Onder deskundige begeleiding van Jozefien De Bock bekeken we enkele dossiers van Caritas van concrete patiënten. Dit is gevoelige persoonlijk informatie. In die patiëntendossiers lazen we informatie over hun opname in het VK, nota's van de behandelende artsen, correspondentie met administraties en soms zelfs een brief van de patiënt zelf.
De combinatie van de inhoudelijke inleiding en het bronnenonderzoekje was ongemeen interessant. Zeer goede wetenschapscommunicatie. De bronnen zelf, de patiëntendossiers maakten de data meteen heel erf concreet. Concrete mensen, met concrete problematieken, soms zelfs letterlijk zelf aan het woord. Ik moet zeggen zeer aangrijpend.
Op 22 oktober organiseert het Erfgoedhuis ZvL een winterlezing van Jozefien De Bock, rond hetzelfde onderzoek.
Deze namiddag organiseert het Erfgoedhuis Zusters van Liefde een zeer interessante workshop.
Tijdens deze workshop krijg je de kans om zelf een bijzonder verhaal uit het archief van het Erfgoedhuis Zusters van Liefde van Jezus en Maria te ontdekken.
We gaan aan de slag met de archieven van het psychiatrisch centrum Caritas in Melle, nu Karus. In dit archief bewaren we onder andere ook documenten van mensen die tijdens de Eerste Wereldoorlog vluchtten naar Engeland, en er mentale problemen kregen.
De repatriëring van deze patiënten naar hun thuisland in 1919 was in handen van de Zusters van Liefde van Jezus en Maria.
Onderzoekster Jozefien De Bock, archivaris Jef De Langhe en samensteller van het Caritas archief, Johan Demets zijn de enthousiaste begeleiders tijdens deze namiddag.
Deze week overleed Elaine Mokhtefi, een fascinerende vrouw wiens hele leven in dienst stond van de strijd tegen racisme en voor een betere wereld.
In 1928 werd in het Amerikaanse Long Island Elaine Klein geboren in een recent geïmmigreerd joods gezin dat een beter leven probeerde uit te bouwen voor zichzelf. Elaine kon gaan studeren in Georgia. Daar werd ze geconfronteerd met openlijke rassensegregatie en vulgair racisme. Ze kon dit niet aanvaarden en werd al snel van school gesmeten. Ze ging studeren in New York en werd daar actief in de United World Federalists (UWF), een organisatie die ijverde voor een Verenigde Naties als supranationale overheid, om zo komaf te maken met oorlog, nationalisme en racisme. In 1951 werd zij samen met andere militante studenten aan de deur gezet. De Amerikaanse inlichtingendienst FBI hield haar toen al in de gaten. De Verenigde Staten kwamen meer en meer in de ban van de 'communistenjacht'. Senator McCarthy had vergaande bevoegdheden gekregen om (echte en vermeende) communisten op te sporen en te verwijderen uit het publieke leven. Elaine pakt haar valiezen en trekt naar Parijs. Ze komt terecht in een bruisende kosmopolitische stad maar ook in Frankrijk zat er diep geworteld racisme. Elaine wordt diep geraakt door de ronduit wrede behandeling van Algerijnen in Frankrijk en de onafhankelijkheidsstrijd van Algerije. Zo nam ze deel aan het invloedrijke All-African Peoples' Conference in Accra, Ghana, in 1958.
In 1962 verhuist ze naar Algiers om haar steentje bij te dragen aan het pas onafhankelijke Algerije en het progressieve regime van het bevrijdingsfront FLN en president Ben Bella. Ze werkte voor het officiële Algerijnse persbureau en stond mee in voor de uitbouw en het onderhouden van internationale contacten. Ze was bevriend met Frantz Fanon en de gevluchte Amerikaanse Black Panthers Eldridge en Kathleen Neal Cleaver.
Na de val van Ben Bella moet haar echtgenoot, Mokhtar Mokhtefi Algerije ontvluchten. Ze reist hem na naar Parijs waar ze zo'n twintig jaar wonen, om daarna terug naar de Verenigde Staten te verhuizen. Over haar Algerijnse periode schreef ze het fascinerende Algiers, Third World Capital: Freedom Fighters, Revolutionaries, Black Panthers.
Meer over haar leven en betekenis; een zeer interessant panelgesprek in het International Institute van UCLA, met professoren Aomar Boum, Susan Slyomovics en Ali Behdad.
