Rerum Novarum: ‘Als we niet alert zijn, brokkelt alles wat we hebben opgebouwd, steen voor steen af.’

 

 

 

 

 

Het moet anders!

 

 Werknemers hebben al genoeg bijgedragen!  HET MOET ANDERS! 

De Arizona-regering blijft de asociale maatregelen opstapelen. Terwijl de wereld brandt, de prijzen stijgen én de onzekerheid toeneemt, kiest de regering er voor om:

❌ De automatische indexering van de lonen aan te vallen
❌ De pensioenen te hervormen, wat werknemers en vooral vrouwen en wie deeltijds werkt zal verarmen

betoging 12 maart: het moet anders!

 

Op donderdag 12 maart organiseert het gemeenschappelijk vakbondsfront een betoging in Brussel, want de winter van Arizona is verre van voorbij. Integendeel, de maatregelen die de regering doorduwt zijn koud en kil en roepen blijvend terechte vragen en bezorgdheden op.

Een gezondere Belgische begroting is belangrijk, maar niet op de kap van werknemers, ambtenaren, jobstudenten, werkzoekenden of gepensioneerden. Dat moet anders! Wij kiezen voor evenwichtige loopbanen, rechtvaardige pensioenen, werkzekerheid, solidariteit en respect. De onrechtvaardigheden moeten uit de regeringsplannen verdwijnen. 

Dat actievoeren werkt, bewezen we in 2025. Na onderhandelingen zijn een aantal bijsturingen gebeurd aan de pensioenhervorming en werd die met één jaar uitgesteld. De pensioenhervorming is nog geen wet! Als de Raad van State fundamentele bemerkingen heeft, verwachten we aanpassingen door de regering. Komen die er niet, dan bereiden we ons voor op de procedure bij het Grondwettelijk Hof.

We blijven ook strijden tegen de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd, het viseren van (langdurig) zieken en het hypothekeren van de toekomst van onze jongeren. We laten onze leden niet los. We blijven iedereen steunen die door deze maatregelen dreigt te worden geraakt.

Minimus strijdt tegen Maximus
COC zal samen met het COV zichtbaar aanwezig zijn op de manifestatie van 12 maart. Minimus, de supermuis met een groot hart voor sterk onderwijs, gaat er blijvend de strijd aan met Maximus. Want wie raakt aan onderwijspersoneel, raakt aan de toekomst!

ACV: "Het lot van de gewone mensen staat onderaan de prioriteitenlijst van de regering"

Voor Vakbeweging Magazine, het militantentijdschrift van het ACV, schreef Maarten Gerard een zeer lezenswaardig stuk over wat er op de agenda staat van de federale regering. Het is niet opbeurend maar het is goed over een overzicht te hebben van wat onze regering voor ons in petto heeft. Het stuk eindigt met "Syndicaal is er alvast werk genoeg." We zijn er klaar voor. Dat zal wel zijn. 

 

Voor wie dacht dat 2026 zich rustig zou aandienen, zorgt de internationale actualiteit voor een ruw ontwaken. Ook het komende jaar zal er één zijn van onverwachte gebeurtenissen en wendingen die hun impact laten voelen op wat er in Europa en België zal gebeuren. Niets lijkt zeker en dat zal zijn schaduw werpen op alle politieke en economische beslissingen van het komende jaar. Wat wel zeker lijkt is dat wat er ook gebeurt, het lot van gewone mensen onderaan de prioriteitenlijst zal staan. Het feit dat we noch van de meeste voor- of tegenstanders van de recente gebeurtenissen in Venezuela iets horen over hoe de Venezolaanse bevolking zelf perspectief kan krijgen, spreekt boekdelen.

 

Tegelijk belooft de dubbelzinnigheid in de antwoorden van sommige van onze politici over het respecteren van de internationale rechtsorde weinig goeds over het politieke denken in termen van rechtszekerheid en het respecteren van regels, ook hier bij ons. De nogal gratuite manier waarop adviezen van de Raad van State worden genegeerd of de Grondwet zelf wordt geproblematiseerd via artikel 23 zou wat meer introspectie mogen krijgen. Nochtans is die rechtsorde essentieel, voor iedereen. Internationale, Europese en grondwettelijke bepalingen komen niet voort uit de waan van de dag, maar zijn de basis voor het garanderen van de rechten en vrijheden voor iedereen. Werknemers én werkgevers zijn niet gebaat bij  kramakkelig ad hoc beleid, waarbij feiten en regels moeten wijken voor ideologische en ongefundeerde keuzes. Op dat vlak staan we voor een reeks van belangrijke juridische uitspraken dit jaar, zoals die over de beperking van de werkloosheid in de tijd, waarover kort na het verschijnen van dit artikel al een uitspraak zou moeten zijn van het Grondwettelijk Hof over een mogelijke schorsing. En op internationaal vlak zal dit voorjaar het stakingsrecht uitgeklaard worden door het Internationaal Hof. Daarmee is het niet aan rechters om beleid te maken, maar het is wel aan hen om beleidsmakers er op te wijzen dat beleid correct moet gevoerd worden. 

 

Begrotingscijfers bol van optimisme. 

 

En we gaan wel degelijk beleid hard nodig hebben. Ondanks alle grote verklaringen heeft de regering haar huiswerk niet op orde. De begrotingscijfers staan nog steeds bol van optimisme, of, in het geval van de ingrepen op de bescherming van nieuwkomers, budgettaire fictie gebaseerd op ideologische aversie. Zo wil men het leefloon koppelen aan integratie-inspanningen en op die manier 268 miljoen euro besparen. Dan rekent men dus wel op ontzettend veel mensen die geen re-integratie-inspanningen doen en zo hun leefloon deels verliezen. Absurd, goed integreren wordt nu dus een last voor de begroting.
Maar het is meer dan dat. Wat met het beleid rond langdurig zieken, de effecten van de werkloosheidshervorming en de pensioenhervorming? De baten worden hoog ingeschat, de onmiddellijke kosten genegeerd of onderschat. Zolang deze regering echter de ogen sluit voor een rechtvaardig fiscaal beleid en blind blijft voor de enorme fiscale uitgaven voor bedrijven en de sterkste schouders, mogen we nog elke begrotingsronde een saga verwachten om de cijfers – schijnbaar – te doen kloppen.

 

Economische en sociale vooruitzichten wankel

 

Tegelijk zijn de economische en sociale vooruitzichten wankel. In de laatste cijfers van november, vóór de drastische beperking van de werkloosheidsuitkeringen vanaf 1 januari, schuifelt het aantal werkzoekenden terug naar omhoog. Hun uitkering afnemen zal daar niets aan wijzigen zegt intussen ook de Nationale Bank die spreekt van mogelijk 10 tot maximum 20% die het werk zou hervatten. Met de nadruk op de voorwaardelijke ‘zou’. Er wordt het komende jaar een lichte jobgroei verwacht, maar dit verbergt een stagnering van de gewone jobs. Wat groeit zijn de flexi-jobs en het aantal jobstudenten. Met de nog komende wijzigingen voor de verbreding van de flexi-jobs in 2026 en de uitbreiding van het aantal overuren vanaf april hoeft het echter niemand te verbazen dat werkgevers aangeven dat ze de komende periode minder overwegen nieuwe aanwervingen te doen.
Nog komend moet wel gezegd, want veel van wat er al verkondigd is, heeft de eindmeet nog niet bereikt. Verschillende wetten liggen nog bij de Raad van State die zich in januari moet bezighouden met onder meer, maar alles behalve uitsluitend, de pensioenhervorming, maatregelen rond overuren en bovengenoemde maatregelen voor de integratie van nieuwkomers. De Raad van State heeft de regering ondertussen wel al teruggefloten voor de wet-Quintin die de regering moest toelaten willekeurig organisaties te verbieden. Over meerdere ontwerpen is het laatste woord dus nog niet gezegd.

 

Dubbele indexsprong ook voor uitkeringen onder armoedegrens

 

Ook het ontwerp van programmawet moet nu geadviseerd worden. Die bevat onder meer de dubbele indexsprong. Volgens de ontwerpen zal deze enkel ingaan vanaf april 2026 voor de eerste keer en vermoedelijk, maar niet zeker, vanaf 1 januari 2028 voor de tweede keer. Voor de lonen kijkt men naar het basismaandloon, zonder premies of toeslagen, vanaf 4000 euro en a rato van de tewerkstelling. Voor de tweede indexsprong wordt het grensbedrag geïndexeerd. Bedrijven moeten telkens de helft van wat ze uitsparen aan lonen en sociale bijdragen doorstorten naar de sociale zekerheid. Gezien de verschillende indexatiemomenten en grenzen kan dat nog een soep worden, want de indexsprong loopt door tot men een volledige 2% cut heeft bereikt. Voor de uitkeringen ligt het grensbedrag op de helft, namelijk 2.000 euro. Een goede reden daarvoor is er niet, nog minder uit te leggen is dat men zo de gezinsuitkeringen
zwaarder treft dan de individuele uitkeringen. Zo worden de minima van het gezinspensioen (2.260 euro) of de uitkering bij gezinslast in arbeidsongeschiktheid (2.067 euro) getroffen, terwijl ze ruim onder de armoedegrens liggen (3.197 euro). Tot dusver lijkt de regering dat te willen negeren.

 

Fiscale hervorming telt niet alleen winnaars

 

Ook nog komende is de fiscale hervorming. Bij de begrotingsoefening is er al gemakshalve bespaard op het hoeraverhaal door 1 miljard op rekening van de volgende regering te schuiven. Maar hoe meer er gerekend wordt hoe relatiever alles wordt. Zo wordt de verhoging van de belastingvrije som voor kinderen ten laste niet geïndexeerd, en los daarvan enkel verhoogd voor het eerste kind en licht aangepast voor het tweede. Enkel al op dat aspect zijn gezinnen met twee kinderen al een verliezer en naargelang het aantal kinderen kan de negatieve impact zelfs de volledige verhoging van de belastingvrije som neutraliseren. Als het dan ook nog eens gaat om een vervangingsinkomen is men volledig gezien. Het valt dus
nog te bekijken hoe de verschillende maatregelen gaan ingrijpen op gezinnen en hun koopkracht.

 

Het is nog te bekijken wanneer de nieuwe ontwerpen uit de begrotingsbesprekingen zoals de programmawet, de vierde golf rond re-integratie en zo verder in het sociaal overleg terechtkomen, net zoals de maatregelen voor de invulling van de specifieke welvaartsenveloppe, het schaamlapje voor het schrappen van de welvaartsenveloppe. 
Syndicaal is er alvast werk genoeg.  

 

"kwaliteitsvol onderwijs vraagt zekerheid"

 

staking in onderwijs en openbare diensten: het moet anders!

 

stakingsdriedaagse

 

 

 

Meer dan 100.000 mensen tijdens de betoging van 14 oktober. Maar dat maakte weinig indruk op de Arizona-regering. Integendeel, de asociale voorstellen vliegen ons om de oren. Tégen werknemers. Tégen de sociale zekerheid. Maar vooral: telkens in het voordeel van de werkgevers. We gaan door tot naar ons geluisterd wordt.

 

Staak mee tijdens de stakingsdriedaagse!  

 

24-25-26 november:  spoorwegen

25 november: openbare diensten en onderwijs

26 november:  interprofessionele nationale staking in de privésectoren

 

 

Liever dan te luisteren naar de bezorgdheden van zoveel mensen die telkens weer de straat op komen, liever dan het belang van het sociaal overleg te respecteren en compromissen te sluiten, provoceert de Arizona-regering onnodig. Deze regering laat onze sociale zekerheid nóg verder leegbloeden, met de uitbreiding van flexi-jobs, studentenjobs en werkgeversvrijstellingen. In verschillende sectoren staat het sociaal overleg intussen zwaar onder druk.

De gevolgen laten zich voelen in een almaar groeiende actiebereidheid. Staken doen we niet zomaar, maar in het algemeen belang. Voor méér sociale rechtvaardigheid, voor een sterkere sociale zekerheid én de toekomst van onze welvaartstaat. 

Staken is in deze context méér dan nodig, nuttig en constructief. 

 

 

 

 

Beweging.net: "Politieke inmenging subsidies middenveld kwalijk precedent"

 

 

Gisteren maakte de Vlaamse regering haar beslissing over de subsidies voor de middenveldorganisaties bekend. Het resultaat: boven op de twaalf organisaties die een negatief advies van de beoordelingscommissie ontvingen, worden ook de subsidies voor zes positief beoordeelde organisaties stopgezet of sterk teruggeschroefd. ‘Organisaties verliezen het gevoel dat ze kritisch mogen zijn.’

Na wekenlange discussies werd gisteren dan toch eindelijk de knoop doorgehakt over de subsidies van de 136 erkende socio-culturele organisaties. De werkingssubsidies voor de Vlaamse middenveldorganisaties worden om de vijf jaar toegekend. Voorafgaand ondergaan alle organisaties een grondige evaluatie van hun werking. Een onafhankelijke beoordelingscommissie geeft op basis van die doorlichting een advies aan de Vlaamse regering.

Die objectieve beoordelingscommissie gaf twaalf organisaties – waarvan enkele met Vlaams-nationalistische achtergrond zoals het Vlaams-Kruis en de Vlaamse Volksbeweging – een negatief advies. Dat viel in slechte aarde bij N-VA. De partij reageerde door de onafhankelijkheid van de beoordelingscommissie in twijfel te trekken. Door de politieke koehandel die volgde op het negatief advies voor de Vlaamsgezinde organisaties, verliezen nu ook twee linksgeoriënteerde organisaties hun subsidies. Vier organisaties krijgen ‘een tweede kans’. In de praktijk betekent dat zij financieel worden afgestraft door amper het wettelijk minimum te ontvangen.

Gewelddadig extremisme

Onder die organisaties bevindt zich ook GetBasic, de vzw achter nieuwssite De Wereld Morgen. Reden voor de beslissing om de linkse organisaties ondanks hun positieve beoordeling op droog zaad te zetten, zou volgens de regering steun aan organisaties met gewelddadig extremisme zijn. Daarmee doelt de regering op Code Rood, een organisatie die klimaatacties en pro-Palestijnse protesten organiseert. In de marge van die protesten kwam al eens materiele schade voor.

De Wereld Morgen laat in een open brief weten dat noch zij, noch een van de andere getroffen organisaties ooit hun steun uitspraken voor de acties van Code Rood: ‘Voor de duidelijkheid: geen enkele van de geviseerde organisaties was betrokken bij de vernielingen die door Code Rood zijn aangericht en geen ervan steunt die. Maar als je wil dat activisten leren hoe ze zich binnen de democratische ruimte kunnen verzetten, is het laatste wat je moet doen de organisaties die hen dat willen leren subsidies afnemen.’

N-VA neemt revanche

De nieuwssite is echter al langer een doorn in het oog van N-VA. Zo liet toenmalig minister van Cultuur Jan Jambon (N-VA) De Wereld Morgen twee jaar geleden doorlichten toen het na de vernieling van een Palestijns ziekenhuis de kant van de Palestijnen kozen. Niet toevallig op een moment waarop Bart De Wever (N-VA) zei ‘resoluut de kant van het licht en dus Israël’ te kiezen. ‘Wij konden ons niet van de indruk ontdoen dat het probleem van de N-VA niet zozeer was dat we een kant kozen, maar dat we niet aan hun kant gingen staan’, aldus De Wereld Morgen.

Het afnemen van de subsidies lijkt dus vooral politiek gemotiveerde revanche, eerder dan een eerlijk en gemotiveerd beleid. Dat vreest ook Hanne Geukens, directeur van De Federatie, de sectorvereniging van socio-culturele organisaties. ‘Organisaties verliezen het gevoel dat ze kritisch mogen zijn, dat ze mogen experimenteren, dat ze mogen vallen en opstaan. Het is bovendien een onverantwoorde beslissing en een alarmerend precedent dat rechtszekerheid van groepen burgers en organisaties tot nul herleidt.’

Experts door regering aangesteld

Geukens vindt het bijzonder kwalijk dat het oordeel van de beslissingscommissie niet alleen in de wind wordt geslagen, maar ook in twijfel getrokken wordt. ‘De commissie werkt met een grote groep experten met diverse achtergronden. Bovendien werden ze allemaal door de regering goedgekeurd. Het trieste politieke schouwspel dat zich de afgelopen weken voltrok, staat mijlenver af van het werk van de commissie. Voor haar advies gaat ze zeker niet over een nacht ijs. Elke beslissing wordt gemotiveerd en volgens neutrale parameters genomen. Dat hen nu wordt verweten linkse organisaties te bevoordelen, klopt gewoon niet. Er zijn ook vandaag nog organisaties met een rechtse insteek die subsidies ontvangen.’

‘Deze beslissingen zijn niet te motiveren binnen de eigen beleidskaders. Hiermee overschrijdt de Vlaamse regering een cruciale grens. Dit zijn intentieprocessen die geen enkele juridische grond hebben. En dus volslagen willekeur, om te raken wie men wil raken’, zegt Geukens strijdvaardig. ‘We gaan dan ook in gesprek met de getroffen organisaties om te zien wat de volgende stappen zijn.’

Mond snoeren

Ook algemeen directeur van beweging.net Liesbeth De Winter spreekt van een ongekend en gevaarlijk precedent. ‘Het feit dat de politiek kan ingrijpen in een procedure bij echte fouten, is op zich positief. Ook in deze beslissing zijn onderliggend enkele fouten rechtgezet. Maar tegelijk merk je dat op een voorheen ongekende basis, zonder duidelijke motivering of bewijs, enkele organisaties worden gestraft.’

‘De beslissing geeft de indruk een afrekening te zijn voor een kritische houding en andere mening. Dat is hoogst problematisch’, stelt De Winter. ‘Het is een niet mis te verstaan signaal naar anderen, zwijg of we zullen u financieel het zwijgen opleggen. Dat soort praktijken mogen we in een democratie niet tolereren.’

 

 

 

Artikel in Visie 

 

 

arizona werkt aan een begroting, maar niet aan rechtvaardigheid

 

 

 Bart De Wever heeft nog maar eens uitstel gekregen voor de begroting. Onze voorzitter Ann Vermorgen reageert scherp en stelt dat er dringend meer rechtvaardigheid moet komen: "Dat vraagt vooral introspectie aan alle partijen aan tafel. Gewone mensen hebben geen boodschap aan politieke spelletjes, maar aan verantwoordelijke leiders. Daarom is een rechtvaardige begroting nodig. Een correcte bijdrage van vermogen, waarbij allé vermogensinkomsten, op een gelijke manier bijdragen als inkomsten uit arbeid."

Ook moet deze regering meer moed hebben om het geld daar te halen waar écht het zit. Onze voorzitter ziet alvast waar er gigantische efficiëntiewinsten te boeken vallen: "Er zijn correcte sociale bijdragen voor alle statuten nodig. En een afbouw van bewezen nutteloze loonsubsidies. Ook een correcte inning van belastingen, onder meer van de BTW. Deze BTW-kloof, – het verschil tussen de verwachte btw-inkomsten en het geïnde bedrag, is in ons land 4 procentpunt hoger dan het EU-gemiddelde. Die kloof terugbrengen van 11% naar 7% door striktere controles en procedures zou een meerinkomst van 1.6 miljard euro betekenen."

 

 

Meer op de campagnepagina van ACV 

"80 jaar sociale vooruitgang in 1 nacht weggeveegd"

 De regering De Wever bracht in het holst van de nacht haar "zomerakkoord" naar buiten. Een stevig afbraakplan. 

Vakbond ACV reageerde:

Onze ACV-voorzitter Ann Vermorgen reageert scherp op de aangekondigde hervormingen rond werk, pensioenen en belastingen.

"Vrouwen blijven keihard getroffen", zegt ze over de pensioenmalus. "Het is duidelijk dat al die maatregelen ook onze toekomstige generaties treffen. Onze kinderen gaan het slechter hebben dan wij het allemaal hebben gehad."

We blijven de druk opvoeren tegen deze sociale afbraak van de Arizonaregering! Blijf op de hoogte op www.hetacv.be/arizona

Beluister het volledige interview in https://www.vrt.be/.../fragment~80ad0e91-b812-456a-b5f6.../

 

 

 

Nee Nee Kapoen Stop de besparingen

 De Gentse stadsbegroting en dan vooral de besparingen zorgen voor heel wat protest. Besparen op personeel en de kinderboerderij afschaffen maar tegelijk wel miljoenen pompen in "zakelijk congrestoerisme" is vragen om stevig protest.

Nu vrijdag, bij de opening van de Gentse Feesten, organiseren de drie overheidsbonden ACV, ACOD en VSOA en HartBovenHard haar eigen openingsstoet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

NEE NEE KAPOEN, zo gaan wij dat hier niet doen!
De Gentse begroting krijgt van ons een dikke buis.

Samen trekken wij in een rebelse optocht naar het stadhuis – sociale organisaties, culturele sector, vakbonden en bezorgde burgers. Voor een stad op mensenmaat.
Voor solidariteit en zorg. Voor een eerlijke begroting, waarin de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen .

Het besparingsplan schrapt meer dan 400 jobs in de stad.
Waardevolle functies verdwijnen, ten koste van het personeel én de bevolking. Minder handen betekent immers meer werkdruk en minder dienstverlening, ook voor de vele Gentenaars die het moeilijk hebben.

De stad bespaart op sociale projecten, cultuur, buitenschoolse opvang en jeugdwerk. Ook het brede middenveld zal niet gespaard blijven. Daarmee verdwijnt niet alleen noodzakelijke ondersteuning, maar ook vertrouwen en nabijheid.

Daarom komen wij op straat! Gent moet een warme en solidaire stad blijven, voor haar personeel én haar burgers.
Wij eisen een sociaal, transparant en rechtvaardig Gent.
Een stad die investeert in mensen, niet in marketing. Die eerlijk verdeelt, niet blind bespaart. Een stad die luistert naar haar burgers, in alle toonaarden.

Wie snoeit in cultuur en sociaal werk, snijdt in het hart van onze stad. Trek mee aan de bel. Zet de toon tegen deze kilte.
Deze besparingen raken ons allemaal.
Sluit je aan en laat je stem horen!

Afspraak: vrijdag 18 juli om 10u – Stadskantoor Zuid
Vertrek optocht richting Stadhuis: 10u30

 

Rerum Novarum: ACV-voorzitter Ann Vermorgen over de alternatieven voor het neoliberale besparingsbeleid

 

 

 

 

Versterk onze openbare diensten

 

 Waarom voeren ABVV, ACLVB en ACV op donderdag 13 februari actie?

Sterke openbare diensten maken een sterke samenleving

Onderwijs is een fundamentele pijler binnen de openbare diensten. Elk kind, elke jongere, elke volwassene heeft recht op kwaliteitsvol onderwijs en de overheid moet dat recht waarborgen. Scholen functioneren niet in een vacuüm: ze zijn afhankelijk van andere openbare diensten zoals openbaar vervoer, welzijnsdiensten en lokale besturen om hun opdracht te kunnen vervullen. Zonder die ondersteuning wordt onderwijs ontoegankelijk en ongelijk. Toch zien we dat de overheid blijft besparen op die cruciale diensten, en dat heeft verregaande gevolgen.

Blijvende besparingen

De afgelopen jaren hebben onze openbare diensten al veel moeten inleveren, terwijl de werkdruk alleen maar toenam. De onderhandelaars van de nieuwe federale regering plannen nu nog diepere besparingen, zonder genoeg rekening te houden met de impact op de dienstverlening en de samenleving als geheel.

Openbare diensten: de ruggengraat van onze samenleving

Dankzij sterke openbare diensten krijgen onze cursisten, leerlingen en studenten goed onderwijs, wordt er voor ons gezorgd bij ziekte of tegenslag, en kunnen we rekenen op een veilige en leefbare omgeving. Openbare diensten zorgen voor meer gelijkheid en versterken de democratie en sociale cohesie. Ze garanderen dat iedereen toegang heeft tot basisvoorzieningen, zonder dat de kosten de pan uit rijzen. Wanneer we die diensten afbreken, dreigen ze een luxe te worden die enkel de welgestelden zich kunnen permitteren.

De mensen achter de openbare diensten

Elke dag opnieuw zetten duizenden medewerkers in de publieke sector zich in voor het welzijn van de burger. In scholen, ziekenhuizen, gemeentediensten, bij de politie en brandweer, op het openbaar vervoer ... Ze doen dat met passie en toewijding, vaak onder moeilijke omstandigheden en voor lonen die nauwelijks marktconform zijn. Toch blijven ze het doelwit van besparingen: hun statuut wordt uitgehold, hun werklast vergroot en hun arbeidsvoorwaarden verslechteren. Dat leidt tot ontmoediging, uitstroom en uiteindelijk een verschraling van de dienstverlening. Zonder genoeg en goed ondersteunde medewerkers verliezen openbare diensten hun kracht en effectiviteit.

Investeren in publieke diensten is investeren in de toekomst!

 

Arizona: ernstige bedreiging voor welvaart en welzijn

ACV reageert op het regeerakkoord van afbraakregering Arizona:

 

Het is goed dat er een regering is. Maar het ACV is bijzonder teleurgesteld over wat nu geweten is over de inhoud van het federaal regeerakkoord, ook al hebben de centrumlinkse partijen nog een aantal correcties kunnen afdwingen. 

 

Wat we nu kunnen lezen, toont een regeerprogramma met een stortvloed aan maatregelen die een ernstige bedreiging vormen voor de welvaart en het welzijn van werknemers en de cohesie van onze samenleving. In de zwaar overschatte terugverdieneffecten kiemen bovendien al de volgende problemen die ook weer op gewone mensen terecht zullen komen.

 

Werknemers, gepensioneerden, zieken, werkzoekenden, de meest kwetsbaren, ze zullen de gevolgen van dit akkoord sterk voelen in hun portemonnee. Lagere pensioenen, zware besparingen in de gezondheidszorg en in de werkloosheidsvergoedingen, lonen die bevroren blijven, overuren en nachtwerk dat minder zal vergoed worden... Werknemers worden nettoloonverhogingen voorgespiegeld, maar dan wel pas in 2027, terwijl ondernemingen meteen langs de kassa mogen passeren. Werknemers betalen die netto-verhogingen trouwens zelf cash, door de afbouw van de sociale zekerheid. De ene hand geeft, maar de andere neemt het meteen terug. De haalbaarheid van de belofte voor meer netto is bovendien hoogst onzeker, omwille van de wankele budgettaire veronderstellingen. 

 

Dit regeerakkoord bevat ook veel maatregelen die een bedreiging zijn voor het welzijn van werknemers. De geplande arbeidsflexibilisering die aanstuurt op langer werken, op meer overuren, op meer nachtwerk, de regels rond minimale arbeidsduur die op de schop gaan, landingsbanen die afgebouwd worden,…. Het zal de werkdruk nog meer verhogen en leiden tot nog meer werknemers die het niet volhouden en ziek uitvallen. Hen vervolgens sanctioneren zal mensen niet genezen. Net zoals de armen bestrijden in plaats van de armoede hen alleen armer zal maken. 

 

Tegenover deze onevenredige inspanningen die van werknemers en hun sociale bescherming gevraagd wordt, staat een bijzonder schrale inspanning van vermogenden en ondernemingen. De meerwaardebelasting en andere maatregelen vallen te licht uit. 

 

Het ACV zal het regeerakkoord en de maatregelen en impact op alle werkers nu verder analyseren. Op basis hiervan zal het ACV een verder plan van aanpak uittekenen.

 

 

 

Arizona? Neen bedankt

Meer op vakbeweging.be

Marc Leemans "De vakbond is de vijfde macht"

Op 1 januari zette Marc Leemans een stap opzij als voorzitter van ACV. Het ACV-tijdschrift Vakbeweging brengt een uitgebreid interview. 

"De vakbond is de vijfde macht. Eentje die tegengas geeft aan de macht van het geld”

“Misschien leggen we inderdaad te weinig uit wat we allemaal doen en gedaan hebben. Omdat we al snel met het volgende bezig zijn, zetten we te weinig in de verf wat we wél bereikt hebben. De vakbond moet het verhaal blijven vertellen dat er niets zo maar is gekomen en dat er niets zo maar zal komen. Voor alles rond loon- en arbeidsvoorwaarden hebben we actie moeten voeren. Denk de vakbond weg – of verzwak ze – en ik geef je op een briefje dat de sociale zekerheid zal worden uitgekleed en dat de indexering niet overeind blijft. Mensen beseffen dat ergens ook wel. Het vertrouwen in de vakbond is nog altijd veel groter dan het vertrouwen in de politiek of de media. Maar ik heb wel de indruk dat – door de komst van het neoliberalisme – de tegenkanting verscherpt. Kijk maar naar het Verenigd Koninkrijk, waar een regering de openbare sector en sociale bescherming steeds verder ontmantelt. We hebben dat in Europa altijd wat kunnen temperen, maar onze schokdempers zijn aan onderhoud toe: we voelen de putten vaker dan vroeger. Ook al betaalt de sociale zekerheid onze pensioenen, onze wettelijke pensioenen blijven bij de laagste in Europa. Ze zijn zelfs onvoldoende voor veel mensen om er hun rusthuis mee te betalen. En daar moeten we blijven aan werken.”

 

 

 

 

 

 

petitie tegen de loonnormwet

 

Het leven is duur. Maar de lonen stijgen niet gelijk mee. Want de loonnormwet verhindert een eerlijke loonstijging.  Het is tijd om de politici wakker te schudden. Teken de petitie tegen de loonnormwet en voor meer loon! Een initiatief van het gemeenschappelijk vakbondsfront.

Rerum Novarum (en Laudato Si)

Beste vrienden,

het is vandaag Rerum Novarum. Dé feestdag van de Christelijke Arbeidersbeweging.


Quarantine-stijl-speechen van ACV voorman Marc Leemans, CM chef Luc Van Gorp en Peter Wouter van Beweging.Net.





Rerum Novarum gaat traditiegetrouw gepaard met een eucharistie. Vandaag uitgezonden vanuit de Livinusparochie in Herzele & Sint-Lievens-Houten met pastoor Herbert Vandersmissen en nationale zingevingscoördinator Tony De Jans.

In de preek stelde Tony De Jans interessante dingen, enkele uittreksels:

De crisis leert ons dat solidariteit werkt en dat solidariteit nodig is.

De impact van dit virus legt de ongelijkheid pijnlijk bloot.

Wij zijn geen markteconomie maar voor alles een samenleving. Een economie ten dienste van de mens en de planeet schept algemeen welzijn en welvaart, solidariteit met komende generaties, een gezonde planeet en een aarde die we eerlijk delen.

Hoe begin je aan zo'n nieuwe tijd en samenleving? Niet naar de hemel staren maar werk maken van: Goed doen voor elkaar, elkaars welbevinden versterken, samen leven bevorderen, kwetsbare medemensen beschermen, gezonder en groener leven. Zo laten we vandaag God gebeuren.

De sociale zeker­heid kan niet met pensioen

Onze Sociale Zekerheid is jarig.

Op 28 december 1944 werd de Sociale Zekerheid geboren, vandaag 75 jaar geleden. Marc Leemans, Miranda Ulens en Mario Coppens, namens de drie vakbonden, ACV, ABVV en ACLVB, schreven een open brief, 'Onze Sociale Zekerheid is jarig'.

Werkgevers en vakbonden sloten in 1944 een ontwerppact voor sociale zekerheid, dat een reeks oriëntaties bepaalde voor het naoorlogse sociaal overleg en de sociale zekerheid. De tekst werd nooit formeel ondertekend, maar werd omgezet in de Besluitwet van 28 december 1944 – het fundament van de sociale zekerheid.
Hoe willen we wie getroffen wordt door ziekte, een ongeval, een handicap of werkloosheid beschermen? Hoe wil onze samenleving solidariteit organiseren voor jongeren, senioren, mensen met een beperking en zieken? Welke bijdragen zijn we bereid te leveren voor de zorg? Hoe kunnen we gelijkheid tussen vrouwen en mannen garanderen? De vragen van 75 jaar geleden blijven actueel. De antwoorden bepalen net zoals toen welke richting we uitgaan met de sociale zekerheid.
Voor ons is die richting duidelijk. 2.250.000 Belgen kampen met armoede en sociale uitsluiting. De situatie van mensen met de laagste inkomens verslechtert. De sociale zekerheid kan dus nog niet met pensioen. Ze moet een tandje bijsteken, zodat ze een betere bescherming kan bieden. Sociale minimumuitkeringen moeten daarom opgetrokken worden tot boven de armoedegrens (60 procent van het mediaaninkomen voor een alleenstaande en 90 procent voor een koppel).

Om die uitdaging te kunnen aangaan heeft de sociale zekerheid nood aan een stabiele financiering. Werk­gevers, werknemers en politieke mandatarissen moeten bereid zijn om voldoende middelen vrij te maken. Want het budget van de sociale zekerheid staat zwaar onder druk. De laatste decennia komen bij elke begrotingsoefening de gepensioneerden, zieken en werklozen in het vizier. Die trend moeten we keren. Het is tijd om de sociale zekerheid te herfinancieren. Daarvoor moeten we het moeilijke debat over arbeidsvormen en extralegale voordelen zonder socialezekerheidsbijdragen voeren. De loonwet die dankzij sjoemelsoftware de loonontwikkeling en de groei van socialezekerheidsbijdragen fnuikt, moet worden aangepast. Tegenover de kortingen die opeenvolgende regeringen op kap van de sociale zekerheid uitdeelden, moet sluitende alternatieve financiering staan.

De sociale zekerheid wordt nu voor een groot deel gefinancierd door bijdragen op één inkomenscategorie: de inkomens uit arbeid. De uitgaven dekken nochtans veel meer (gezondheidszorg voor bijna iedereen, arbeidsmarktmaatregelen, solidariteit). Daarom pleiten we voor een algemene nieuwe socialezekerheidsbijdrage, die ook de kapitaalinkomens – volgens draagkracht – aanspreekt. De opbrengst daarvan moet rechtstreeks naar de sociale zekerheid stromen.
75 jaar geleden werd een sociaal solidariteitsproject onderhandeld in volle oorlogstijd. Vandaag duiken nieuwe uitdagingen op. Maar het doel blijft hetzelfde: vorm geven aan de sociale bescherming en de sociale democratie in ons land.

"de sleutels om het vertrouwen van de mensen terug te winnen"

Op Rerum Novarum, hoogdag van de Christelijke Arbeidersbeweging, bracht Marc Leemans, voorzitter van het ACV, een straffe toespraak.
Gisteren brachten we zijn analyse van de verkiezingsuitslagen. Vandaag brengen we zijn analyse van de uitdagingen voor de nieuwe regeringen.

De politici die komende weken en mogelijks maanden zullen onderhandelen over nieuwe regeringen ontsnappen niet aan vijf belangrijke uitdagingen. Tegelijk zijn die uitdagingen ook de sleutels om het vertrouwen van mensen terug te winnen. En dat is toch wat iedere politicus wil?

Ten eerste, de budgettaire sanering. Vijf jaar terug trad de Zweedse coalitie aan met het vaste voornemen ten spoedigste naar een begrotingsevenwicht te gaan. Vijf jaar later laat die regering een put na van 13,5 miljard, volgens de berekeningen van de gerenomeerde KULeuven professor André Decoster. En met de verkiezingsprogramma’s wordt die krater nog dieper, berekende het Planbureau. Sommigen willen in die zelf gegraven put nu de sociale zekerheid en overheidsdiensten begraven. Dat zullen we niet laten gebeuren. Het enorme budgettaire gat moet nu vooral een hefboom zijn voor echte fiscale rechtvaardigheid, waarbij iedereen eindelijk eens zijn eerlijk deel zal leveren. De nieuwe regering moet daarom prioritair werk maken van een vermogenskadaster. Van wie werkt, kent men tot op de komma het inkomen. En dat zal men geweten hebben. Wie er met een loon van 2000 euro bruto 100 euro bij krijgt, die houdt daarvan amper 18 euro over. Dat is een fiscale aanslag van 82%. Wie veel verdient draagt veel minder bij. Dat kan toch niet. Dit is geen natuurwet. Dit is een politieke keuze. En die kan en moet worden omgedraaid. Maak eindelijk dat vermogenskadaster en een meerwaardebelasting. Zodat inkomen uit een seconde speculatie evenveel belast wordt als inkomen uit uren transpiratie. Want een euro is een euro. Hoe je die ook verdient.

Ten tweede, werken moet opnieuw meer lonen. Ik zal u iets verklappen: het is niet de aandeelhouder die zorgt voor welvaart en welzijn. Wel de mannen en vrouwen die zich elke dag keihard inzetten voor hun boterham, voor die van hun baas én voor die van de aandeelhouders. Hun inzet moet men beter belonen. Met centraal en verantwoordelijk loonoverleg tussen sociale partners. Bovenop de automatische indexering. En met behoud van loonbarema’s. Zonder bemoeienis van de politiek die met hulp van patronale adviseurs een loonwet vol sjoemelsoftware hebben gemaakt. Zonder discriminerende jeugdlonen, zonder flexi-jobs met een uurloon onder het minimumloon. Minimumloon waarvan tweehonderduizend Petra's trouwens niet kunnen leven.

Ten derde, politici moeten opnieuw beseffen dat we werken om te leven. En niet omgekeerd. Mensen zijn geen machines die je steeds sneller en langer kan doen draaien. Tot ze versleten zijn. Om ze dan te vervangen door een nieuwe lading. Vandaag nog in de krant: het aantal langdurige zieke werknemers is opnieuw gestegen. Een triest record. Het is heel simpel: er moet opnieuw meer ruimte komen om arbeidsduur, werktijd en loopbaan aan te passen aan de individuele en gezinsnoden. Tijdkrediet, landingsbanen en thematische verloven moet opnieuw uitgebouwd worden, na de afbouw van de voorbije jaren. En voor iedereen. Ik krijg niet uitgelegd waarom tijdkrediet geen recht is als je werkt in een bedrijf met minder dan 11 werknemers.

Ten vierde, we dragen allen stevig bij tot de sociale zekerheid. Dat is goed. Het is een toppunt van beschaving; een solidaire samenleving die iemand die ziek is, oud is of zijn werk verloor niet alleen met zijn lot achter laat. Maar dat contract is uitgehold. Want het patronale en liberale front duwt vooral naar minder financiering en dus naar privatisering, commercialisering, individualisering, responsabilisering, … Het tekort van 1,5 miljard in de sociale zekerheid is vooral de verdienste van deze regering met financiële drooglegging door verlaagde patronale bijdragen, door allerhande jobs zonder bijdragen, door de indexsprong op lonen die maakt dat de bijdragebasis achterop blijft, door allerlei netto-systemen, door het onbelast bijverdienen tot 6130 euro -onze eigen binnenlandse variant van sociale dumping- die deloyale concurrentie organiseert tussen loyale werkgevers en werknemers. Bovendien moet iemand aan het minimumloon voor dat bedrag vier maand hard werken. Wie dat bijklussen noemt, staat ver van de echte wereld. En die krijgt dan nog als liberale boodschap dat je voor jezelf moet zorgen met pensioensparen, een hospitalisatieverzekering, een inkomensverzekering, een rechtsbijstandsverzekering, … en liefst zoveel mogelijk fiscaal aftrekbaar, dus op de rug van mensen die niet genoeg verdienen.

De inkomsten aan de sociale zekerheid moeten weer omhoog. Trouwens, zoals UGent professor Gert Peersman aantoonde: de verlaging van sociale bijdragen heeft niet geleid tot meer jobs -amper 30.000 ipv 230.000- maar wel tot meer bedrijfs-winst. De werkgevers hebben zelf de taxshift van Michel verraden.

Ten vijfde, we moeten de klimaatverhitting tegengaan. De rechtse partijen zijn er in geslaagd de jonge klimaatactivisten de wind uit de zeilen te nemen, door de kiezers de stuipen op het lijf te jagen met de kost van de klimaatmaatregelen. Maar dat is niet iets om trots op te zijn. Eerder beschamend. Omdat wij allemaal maar al te goed weten dat de kost van nietsdoen op termijn veel groter wordt. Daarom: bouw het fiscaal voordeel voor salariswagens en bijhorende tankkaart af. En investeer dat geld linea recta in spoor en bus. En ik roep de collega’s sociale partners op om te werken met een mooie kers op de taart: geef iedereen voor woon-werkverkeer een recht op de fietsvergoeding.

lees de volledige toespraak (pdf).