Pasen en dus ook Urbi et Orbi.
Paus Leo XIV gaf op het Sint-Pietersplein een krachtige toespraak met een opmerkelijke vredesoproep.
Christus, onze „zegevierende Koning“, heeft zijn strijd gestreden en gewonnen door zich vol vertrouwen over te geven aan de wil van de Vader, aan zijn heilsplan (vgl. Mt 26,42). Zo bewandelde hij tot het einde toe de weg van de dialoog, niet in woorden maar in daden: om ons, die verloren waren, te vinden, werd hij mens; om ons, die slaven waren, te bevrijden, werd hij slaaf; om ons stervelingen leven te geven, liet hij zich aan het kruis doden.
De kracht waarmee Christus is opgestaan, is volkomen geweldloos. Ze is te vergelijken met die van een graankorrel die, nadat hij in de aarde is vergaan, groeit, door de kluiten heen breekt, ontkiemt en uitgroeit tot een gouden korenaren. Ze lijkt nog meer op die van een menselijk hart dat, gekwetst door een belediging, de drang naar wraak van de hand wijst en, vervuld van mededogen, bidt voor degene die de belediging heeft begaan.
Broeders en zusters, dit is de ware kracht die vrede brengt aan de mensheid, omdat zij respectvolle relaties bevordert op elk niveau: tussen individuen, gezinnen, sociale groepen en naties. Zij streeft niet naar eigenbelang, maar naar het algemeen welzijn; zij wil niet haar eigen plan opleggen, maar samen met anderen een plan helpen uitwerken en uitvoeren.
Ja, de verrijzenis van Christus is het begin van een nieuwe mensheid; het is de toegang tot het ware beloofde land, waar gerechtigheid, vrijheid en vrede heersen, waar iedereen elkaar erkent als broeders en zusters, kinderen van dezelfde Vader die Liefde, Leven en Licht is.
Broeders en zusters, door zijn verrijzenis confronteert de Heer ons nog krachtiger met de ingrijpende realiteit van onze vrijheid. Voor het lege graf kunnen we, net als de discipelen, vervuld raken van hoop en verwondering, of juist van angst, zoals de wachters en de farizeeën, die gedwongen waren hun toevlucht te nemen tot leugens en uitvluchten in plaats van te erkennen dat degene die veroordeeld was, werkelijk is opgestaan (vgl. Mt 28,11–15)!
Laten we ons, in het licht van Pasen, door Christus laten verrassen! Laten we ons hart laten veranderen door zijn immense liefde voor ons! Mogen zij die wapens hebben, deze neerleggen! Mogen zij die de macht hebben om oorlogen te ontketenen, voor vrede kiezen! Geen vrede die met geweld wordt opgelegd, maar vrede door dialoog! Niet vanuit de wens om anderen te domineren, maar om hen tegemoet te treden!
We raken gewend aan geweld, leggen ons erbij neer en worden onverschillig. Onverschillig tegenover de dood van duizenden mensen. Onverschillig tegenover de gevolgen van haat en verdeeldheid die conflicten zaaien. Onverschillig tegenover de economische en sociale gevolgen die ze teweegbrengen en die we allemaal voelen. Er is sprake van een steeds toenemende “globalisering van de onverschilligheid”, om een uitdrukking te gebruiken die paus Franciscus na aan het hart ligt, die een jaar geleden vanaf deze loggia zijn laatste woorden tot de wereld richtte en ons eraan herinnerde: “Wat een enorme dorst naar de dood, naar het doden, zien we elke dag in de vele conflicten die in verschillende delen van de wereld woeden!” (Urbi et Orbi-boodschap, 20 april 2025).
Het kruis van Christus herinnert ons altijd aan het lijden en de pijn die de dood omringen, en aan de doodstrijd die daarmee gepaard gaat. We zijn allemaal bang voor de dood, en uit angst wenden we ons af en kijken we liever niet. We kunnen niet onverschillig blijven! En we kunnen ons niet bij het kwaad neerleggen! De heilige Augustinus leert ons: „Als je bang bent voor de dood, heb dan de verrijzenis lief!” (Preek 124, 4). Laten ook wij de verrijzenis liefhebben, die ons eraan herinnert dat het kwaad niet het laatste woord heeft, omdat het verslagen is door de Verrezene.
Hij is door de dood gegaan om ons leven en vrede te schenken: „Ik laat jullie vrede na; ik geef jullie mijn vrede. Niet zoals de wereld die geeft, geef ik die aan jullie“ (Joh. 14:27). De vrede die Jezus ons schenkt, is niet louter het zwijgen van de wapens, maar de vrede die het hart van ieder van ons raakt en verandert! Laten we ons laten veranderen door de vrede van Christus! Laten we de roep om vrede die uit ons hart komt, laten horen!
Laten we op deze feestdag elk verlangen naar conflict, overheersing en macht van ons afwerpen, en de Heer smeken om zijn vrede te schenken aan een wereld die geteisterd wordt door oorlogen en getekend is door haat en onverschilligheid, waardoor we ons machteloos voelen tegenover het kwaad. Aan de Heer vertrouwen we alle harten toe die lijden en wachten op de ware vrede die alleen Hij kan schenken. Laten we ons aan Hem toevertrouwen en ons hart voor Hem openen! Hij is de enige die alle dingen nieuw maakt (cf. Openb. 21:5).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten