winterlezing "Deerlijke slachtoffers van de groote wereldramp"

 

Di Tsukunft

 Op deze fraaie dinsdag tijd voor muziek.

De fantastische jiddische band The Klezmatics brengt Di Tsukunft - de toekomst, samen met La Manga, een soort Jiddisch - Afro-Colombian mix. 

De tekst is een prachtig gedicht van Morris Winchewsky.  

 

 

 

Voor de meezingers: 

 

O, di velt vet vern yinger,
Un dos lebn laykhter, gringer,
Yeder kloger vet a zinger
Vern, brider, bald!
Loz dos folk nor vern kliger,
Un faryogn dem batriger,
Im, dem fuks, un oykh dem tiger
Fun zayn sheynem vald.

O, di velt vet vern shener,
Libe greser, sine klener,
Tsvishn froyen, tsvishn mener,
Tsvishn land un land;
O, di velt vet vern frayer,
Frayer, shener, yinger, nayer,
Un in ir di varheyt tayer,
Tayer vi a fraynd.

O, di velt vet vern dreyster
Un es vet nit zayn a mayster,
Nit di kroyn un nit der tayster, –
Nit dem zelners shverd.
Alzo mutik in di reyen,
In di reyen, tsu bafrayen,
Tsu bafrayen un banayen
Undzer alte velt!

 

In vertaling:

 

O, de wereld zal jonger worden,
en het leven stralender en gemakkelijker.
Elke klager zal spoedig zanger worden,
spoedig broeders!
Als ons volk maar slimmer zou worden,
en de bedrieger zou verjagen,
de vos, en ook de tijger,
uit ons prachtige bos.

O, de wereld zal mooier worden.
De liefde zal groter worden, de vijandschap kleiner,
tussen echtgenotes en echtgenoten,
tussen land en land.
O, de wereld zal vrijer worden,
vrijer, mooier, jonger en nieuwer,
en de waarheid zal worden gekoesterd,
gekoesterd als een vriend.

O, de wereld zal moediger worden
en er zal geen meester zijn,
noch kroon, noch beurs,
noch zwaard van de soldaat.
Dus, houd moed in de gelederen,
in de gelederen om te bevrijden,
om te bevrijden en terug nieuw te maken
onze oude wereld!

Hoe overheid en levensbeschouwelijke initiatieven elkaar versterken

De interlevensbeschouwelijke werkgroep Gent organiseert vandaag een zeer interessante vormingsavond over de verhouding overheid - middenveld, met prof. em. Eric Lancksweerdt (burgerparticipatie en spiritualiteit), prof. Bert De Munck (informeel sociaal schaduwwerk) en Gentse solidariteitsinitiatieven vanuit formele en (inter)levensbeschouwelijke hoek.

 

Paulo Freire: Reading the World

Paulo Freire was een van de invloedrijkste progressieve pedagogen uit de tweede helft van de 20ste eeuw. Democracy Now brengt een interessant item over een nieuwe documentaire. De makers focussen op het basiswerk van Freire in de jaren '60. Hij werkte in wijken, in basisgroepen, en experimenteerde met zijn pedagogie van de verdrukten. De brutale extreemrechtse militaire staatsgreep maakte in 1964 een einde aan deze experimenten.  

 

 

 

 

Documentairemaker Catherine Murphy:

 

You know, Paulo Freire was one of the most influential educators of the past century and is still widely studied all around the world. But the studies often focus on his ideas, his philosophies, his books, and much less is known about his original praxis, the beginning, those early on-the-ground, in-the-trenches, grassroots-level experiences that Paulo Freire had in the years leading up to writing Pedagogy of the Oppressed and his other first books. And that’s exactly what we ask in this film. 

 

 

 

 

17 oktober Dag van verzet tegen armoede

 

Ieders Stem Telt en Gents Collectief tegen Armoede zetten opnieuw het werk van het stadsbestuur in de kijker. Op welke manier zorgt de stad voor àlle burgers? Welk beleid draagt bij aan het terugdringen van armoede en de gevolgen ervan? Neemt de stad beslissingen mét mensen in kwetsbare situaties?

Net als vorig jaar organiseren we een award- en rapportuitreiking. In 2025 verdiende het stadbestuur een pluim voor het verlagen van drempels in sociale restaurants. Je kan in een sociaal restaurant eten met een identiteitskaart in plaats van een aparte pas. Dat is eerlijker, eenvoudiger en respectvoller voor iedereen.

Wie krijgt dit jaar de Ieder1Gent-award? En aan welk beleid reiken we dit keer de ‘Doe er iets aan’-award uit? Daarnaast geven we met Ieders Stem Telt ook een tweede rapport mee, op basis van onze 21 eisen.

Wil jij ons mee steunen in onze strijd voor een rechtvaardig en sociaal beleid? Afspraak om 12u30 stipt aan de rode loper van het Filmfestival (Ter Platen 12) voor de prijsuitreiking. Het einde is voorzien rond 13u15.

boekvoorstelling: De laatste dagen van het oude normaal

 

Erfgoed in Uitverkoop

 

Filmfest Mouse

Met school naar de film, dat is altijd leuk. 

Vandaag een aangrijpend verhaal over rouw. Een film van Kelly O'Sullivan met Sophie Okonedo en Katherine Mallen Kupferer. 

 

 

 

Iedereen Leest - "alle grote geesten van de mensheid veilig bewaard in de handen van de boekwerken"

 Iedereen Leest. Een schooldag eindigen met een goed boek, dat kan niet beter. Voor de gelegenheid een SF-klassieker met een wel zeer passend citaat. 

 

 

 

 

 

actiedag openbare diensten

 

 

 

Op 12 oktober is het actiedag van de openbare sector. ACV Openbare Diensten zet daarbij volop in op een informatie- en sensibiliseringsactie naar de burger en lanceert tegelijk een petitie voor sterke openbare dienstverlening. 

 

Deze regering kiest niet voor de belangen van gewone mensen. Jong en oud, werknemer, gepensioneerde, zieke of werkzoekende: iedereen wordt zwaar getroffen. De brute besparingen en hervormingen raken iedereen, maar de regering richt haar vizier meer dan ooit op de openbare sector. Daarom wordt er op 12 oktober actiegevoerd.

 

ACV Openbare Diensten roept niet op tot staking maar zet wel volop in op een grote informatie- en sensibiliseringscampagne op tientallen plaatsen in het hele land. Wie daaraan wil deelnemen, kan daarvoor contact opnemen met het provinciale secretariaat.

 

De regering loeihard snoeien in de openbare dienstverlening. De gevolgen daarvan zijn duidelijk: de werkdruk stijgt, kerntaken worden uitbesteed en expertise gaat verloren. Uitbesteding en privatisering kosten meer en zorgen voor minder kwaliteitsvolle dienstverlening.  Basisdiensten worden minder toegankelijk en wie het moeilijk heeft telt niet meer mee.

 

Nochtans zijn sterke openbare diensten onmisbaar. Zorg, onderwijs, opvang, veiligheid, openbaar vervoer zijn essentieel voor een samenleving waarin iedereen de kans krijgt op een kwaliteitsvol en waardevol leven.

 

Dat wordt telkens opnieuw duidelijk, zoals tijdens corona, de overstromingen of deze zomer met de bosbranden, of met het schrappen van buslijnen, de beperking van de werkloosheid in de tijd.

 

Wij vragen steun om de openbare dienstverlening robuust en kwalitatief te houden. Niet enkel vandaag, maar ook morgen en overmorgen.

 

Daarom wordt op 12 oktober ook de petitie ‘Teken mee voor sterke openbare diensten’ gelanceerd waarmee we oproepen om te tekenen voor een sterke publieke sector. 

 

De petitie ondertekenen kan tot december via deze link.

Meer info:
- Openbare diensten zijn onmisbaar.
- Onmisbaar Openbaar krant met alternatieven voor een sterke openbare sector

Van Istanbul tot Boekarest: de politiek achter popmuziek

MO* heeft een leuke podcast over popmuziek, politiek en Cultuur.

 

 

Achter muziek schuilt vaak meer dan klank. Dat merkten Dilara Karatas en Diana Burlacu, journalistiekstudenten en stagiairs bij MO*, toen ze hun eerste artikels schreven. Allebei kozen ze voor muziek.

Dilara volgde Manifest, een Turkse girlband die in september 2025 na een 18+ concert voor de rechter moesten verschijnen. De reden? Provocerende kledij en de manier waarop ze dansten. Ze kregen een reisverbod en uiteindelijk een voorwaardelijke celstraf. In een land dat 2025 uitriep tot “jaar van het gezin” passen deze zes vrouwen niet in het plaatje. Sinds de zaak is hun fanbase alleen maar gegroeid.

Diana schreef over manele, een post-Ottomaans popgenre dat wordt gedragen door Roma-muzikanten en dat viraal ging tot ver buiten Roemenië. Toch wordt de muziek nog altijd weggelachen, en in 2024 werd de manele-muzikant Babasha zelfs uitgejouwd op een Coldplay-concert. Het genre draagt eeuwen van uitsluiting van de Roma-gemeenschap met zich mee.

In deze aflevering van Uitgeklapt zoeken ze de parallellen tussen beide verhalen: generaties die botsen, minderheden die uit het nationale beeld worden geschreven en jongeren die dat beeld openbreken.

 

 

 

 

Veel luisterplezier!

 

 

Ecodag 2026

Vandaag organiseert Ecodag Bisdom Gent een heuse Ecodag. Een studie- en ontmoetingsdag rond ecologische acties - rond "de zorg voor de Schepping". 

 

 

Op het programma:

 

Voormiddag in het Sint-Baafshuis

9u                         Onthaal met koffie/thee

9u30                   Verwelkoming door Aletta Rambaut (Ecokerk)

9u45-11u30        Lezingen afgewisseld met muziek

    Arjan Knop (VPKB): ‘De plaats van de natuur in de Bijbel'. Wat betekent schepping? Op welke manier zijn God, mensen, planten en dieren met elkaar verbonden volgens de Bijbel?
    Yves De Maeseneer (KUL): ‘Leven, loven, liefhebben: christelijke ethiek in het spoor van paus Franciscus’ integrale ecologie’
    Hilmi Lazhar (Artevelde hogeschool): ‘Islam en de zorg voor de schepping/natuur’

11u30   Ritueel (Cléo Rosseneu, Ecokerk) onder begeleiding van muziek

11u45   Kringgesprekken

 

12u30 – 13u45: Lunch met lekkere, gezonde en biologische ingrediënten

 

Namiddag in de Sint-Baafsabdij

14u-15u45:        Twee werkwinkels te kiezen uit onderstaande vijf of Clean-up wandeling:

    Plantensymboliek en geneeskundige planten vroeger en nu! Paul Vanden Bremt
    Macharius en ecologie. John Vandaele
    Een poëtische exploratie van de wonderlijke wereld der insecten op basis van gedichten van oa. Guido Gezelle en Dave Goulson. Yves De Maeseneer en Lieve Orye
    Natuurbeelden. Hilmi Lazhar
    Spel: Verken het Zonnelied spelenderwijs met een spel kaarten waarin alle Zonneliedelementen aan bod komen: van de Allerhoogste, de hemellichamen, de vier elementen, de medemensen en tot slot zuster dood en de nederigheid. Met het Zonneliedkwartet leggen we ons eigen Zonnelied en delen we met elkaar wat ons geraakt heeft. Stijn Demaré

Buiten de abdij: Clean-up wandeling in de stad met stops op bijzondere plekken en plek voor verwondering: Sandra Elpers en Jan van Houwelingen

15u45-16u: Slot

 

Zonder archieven geen historici, en zonder historici geen collectief geheugen

De landelijke culturele archiefinstellingen in Vlaanderen kregen enkele dagen geleden te horen dat de Vlaamse regering hun werkingssubsidies vanaf januari 2027 halveert.

 

Leidinggevenden van vakgroepen en opleidingen geschiedenis aan alle Vlaamse universiteiten luiden de noodklok na de aankondiging van drastische besparingen in de erfgoedsector.
 

 

Alles van waarde is weerloos, wist Lucebert al meer dan zeventig jaar geleden. De landelijke culturele archiefinstellingen in Vlaanderen (ADVN, AMSAB, CAVA, KADOC, Letterenhuis, Liberas, VAi) kregen enkele dagen geleden te horen dat de Vlaamse regering hun werkingssubsidies vanaf januari 2027 halveert. Ook de bovenlokale archiefinstellingen AMVB en de stadsarchieven van Mechelen en Ieper moeten de helft van hun Vlaamse subsidies inleveren. Voor de erfgoedbibliotheken blijft geen eurocent Vlaams geld meer over.

 

De gevolgen zijn ingrijpend. Deze besparingen gaan zelfs verder dan de 30 procent waarmee de bovenlokale musea en de regionale en landelijke dienstverlenende erfgoedorganisaties worden geconfronteerd. Voor bewaarinstellingen die niet op andere overheden kunnen terugvallen en decennialang collecties hebben opgebouwd, bewaard en ontsloten, zoals de landelijke culturele archieven, vormt deze ingreep een bedreiging voor hun voortbestaan.

 

De strategische visienota van minister Caroline Gennez van nauwelijks een half jaar geleden wordt hiermee feitelijk naar de prullenbak verwezen. Die benadrukte nog de waarde van minder zichtbare erfgoedtaken als registreren, bewaren, digitaliseren en onderzoeken. Dat net landelijke collectiebewarende instellingen, waarvan de impact misschien minder zichtbaar maar wel bijzonder breed is, het zwaarst worden getroffen, valt moeilijk te rijmen met de ambitie middelen in te zetten waar ze de grootste impact hebben.

 

Ook de nadruk op zogenaamde ‘cultuurmakers’ creëert een valse tegenstelling over wat cultureel-erfgoedwerking inhoudt. De beperkte publieke zichtbaarheid van archivarissen en bibliothecarissen lijkt de politieke drempel te verlagen om zwaar te besparen op archieven en erfgoedbibliotheken.

 

Hetzelfde geldt voor de kleinere, bovenlokale musea. Ook de opdrachten van deze bewaarinstellingen die verband houden met onderwijs, sociaal-cultureel werk en armoedebestrijding worden getroffen: de begeleiding van studenten, stagiairs en vrijwilligers en het digitaal toegankelijk maken van collecties voor een breed publiek.

Onherstelbare schade

 

Vooral de universitaire opleidingen geschiedenis dreigen onherstelbare schade te ondervinden. Zij voelen vandaag al de gevolgen van de drastische besparingen bij het Rijksarchief, terwijl ook lokaal steeds vaker wordt bezuinigd op archieven en bibliotheken. Zonder archieven kan geen historisch onderzoek worden verricht en kunnen geen toekomstige historici worden opgeleid. Zonder historici kan het collectieve geheugen van onze samenleving niet kritisch worden onderzocht en levend gehouden.

 

Besparingen op het beheer en de ontsluiting van historisch archief- en bibliotheekmateriaal raken daarom, net als besparingen op instellingen die museale collecties beheren, aan een essentiële maar vaak onzichtbare pijler van de democratische rechtsstaat. Het gaat niet alleen om het ondersteunen van de cultuurmakers en kritische stemmen van vandaag, zoals de minister benadrukt, maar ook om het bewaren en blijven valoriseren van wat cultuurmakers en kritische stemmen uit het verleden ons hebben nagelaten.

 

Dat net archiefinstellingen, die ons collectieve geheugen bewaren, onderzoeken en ontsluiten en de geschiedwetenschap van een onmisbare basis voorzien, bijna geruisloos zo zwaar worden getroffen, is pijnlijk. Als leidinggevenden van vakgroepen en opleidingen geschiedenis aan alle Vlaamse universiteiten vragen wij een meer evenwichtige of op zijn minst minder disruptieve en beter gespreide budgettaire ingreep in een sector die onmisbaar is voor de geschiedbeoefening in al haar vormen, van onderzoek en onderwijs tot publieksgeschiedenis.

 

Kaat Wils, voorzitter departement Geschiedenis, KU Leuven; Violet Soen, opleidingsvoorzitter Geschiedenis, KU Leuven; Koenraad Verboven, voorzitter vakgroep Geschiedenis, UGent; Prof. dr. Anne-Laure Van Bruaene, opleidingsvoorzitter Geschiedenis, UGent; Nel de Mûelenaere, opleidingsvoorzitter Geschiedenis, VUB; Karl Verstrynge, voorzitter vakgroep History, Archeology, Arts, Philosophy and Ethics, VUB; Tim Soens, voorzitter departement Geschiedenis, UAntwerpen; Bert De Munck, opleidingsvoorzitter Geschiedenis, UAntwerpen 

 

 

bron: De Morgen 

Pastoor Romanelli uit Gaza: "The situation continues to be very bad"

Eind juli 2026 spraken Paul Lansu en Annemarie Gielen, beiden van Pax Christi, met Gabriel Romanelli, Rooms-katholiek priester in Gaza Stad. Samen met zijn parochianen en de gelovigen van de Orthodoxe Kerk, vormen zij een sterk geslonken christelijke gemeenschap in het door genocide geteisterd Gaza.

Ontdek met welk een kracht vader Romanelli zijn parochianen en andere Gazanen bijstaat met raad en daad, hoor hoe het dagelijks leven wordt gedomineerd door de miserie van de genocide en de willekeur van het Israëlisch leger, maar ook hoe hij de hoop niet verliest. "Peace is possible," zegt hij aan het einde van het interview. Ook al getuigt hij vanuit "the worst place", er zijn nog steeds die medemenselijkheid, het geloof en de enorme solidariteit, waarvan Romanelli getuige is.

bron: Pax Christi

Als alle lichten uitgaan, wat blijft er dan over?

 

Als alle lichten uitgaan, wat blijft er dan over?

 

Vlaanderen bespaart 47 miljoen euro op cultuur. De cultureel erfgoedsector wordt hard geraakt. Musea, erfgoedcellen, archieven, erfgoedbibliotheken, landelijke dienstverleners, de immaterieel-erfgoedorganisatie en het steunpunt worden getroffen. Zo dooft 25 jaar aan cultureel erfgoedbeleid.

 

Dat is geen detail. Achter die cijfers zitten mensen die bewaren, verbinden en een stem geven aan wat anders verloren zou gaan. Mensen die ruimte maken voor ontmoeting, participatie en democratie.

 

En wat rest er dan? Duisternis.

 

Voor de hele sector is dit een no go.

#LaatHetLichtAan #StopCultuurbesparingen

Capitalist vs. Buddha

 De Indische activist en auteur Vijay Prashad maakte volgend gedicht over kapitalisme en Boeddhisme.

 

Capitalist vs. Buddha

The capitalist sits in his car
His eyes upon the road;
He measures life by profit,
His conscience bears no load.

He will not see the homeless
Or the child who taps the glass,
He keeps his gaze on what he owns
And lets their sorrows pass.

A woman may die of hunger,
A child may long to read,
But he drains the wealth of others
To feed his endless greed.

Siddhartha was once a prince
Who left his home to learn;
He saw the sorrows of the world
And felt his conscience burn.

As Buddha he sat with open eyes
Beneath a spreading tree;
The capitalist shuts his gates
And chants, ‘me, me, me…’

 

 

 

 

bron: substack

aanwinsten 09

 Een overzicht van aanwinsten van de zeer vermoeiende maand september.

 

 Reinirkens, Leonhard, De culinaire avonturen van fra Bartolo, Baarn, 1995.

 

Kenter, E.G.H., Het leven verlaten. over euthanasie, Haarlem, 1984.

 

De Neef, Greet en Uytterhoeven, Rik, Fundamenten in seniorenzorg. 175 jaar Zusters van Liefde van Jezus en Maria te Bertem, Bertem, 1992.

 

Van de Velde, Fernand, De Wereld van Edward Poppe, Antwerpen, 1983.

 

van Schoor, Jaak, 100 jaar M.A.J. Hoste, Antwerpen, 2012.

 

Van Rooy, Wim, Waarover men niet spreek. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa en Islam, Groningen, 2015.

  

Rondelez, Valeer, Scheut zo begon het ... Leven en werk van Provicaris T. Verbist, Stichter van de Missiecongregatie van Scheut. 1823-1868,  Leuven, 1960.

 

de Vries, Jelle, De Gatha's van Zaratushtra, Den Haag, 1995.

 

Chassériau, Nathalie, Het Boeddhisme ontdekken en beleven. De principes van de boeddhistische levenshouding praktisch toepassen in uw dagelijks leven, Aartelaar, 2008.

 

Hoste, Lode, Gent poppenspelstad. Een bijdrage tot de geschiedenis van het Gentse poppenspel, Gent, 1979.  

 

Spink, Kathryn, Groeien in Verwondering. Jean Vanier en de Ark, Averbode, 2007.

 

Bianchi, Enzo, Waarom bidden, hoe bidden?, Tielt, 2010.

 

Ratzinger, Joseph, Jezus van Nazareth. Proloog. De kinderjaren, Tielt, 2012.

 

Neckebrouck, Valeer, De Stomme Duivelen. Het antimissionaire syndroom in de westerse Kerk, Leuven, 2002.

 

Hermans, Toon, Levensboek, Baarn, 2001.

 

 

"Wie vandaag bespaart op mensen, betaalt morgen dubbel"

 

 

Elke begrotingsronde hetzelfde verhaal: Vlaanderen moet besparen. Natuurlijk moet Vlaanderen de financiën op orde houden. De vraag is echter: welke keuzes maken we aan de inkomstenzijde, en welke besparingen komen ons morgen duur te staan? Over welk tijdspad spreiden we die inspanningen, zodat duurzame productiviteit niet wordt gefnuikt.

Wie vandaag snijdt in kinderopvang, opleiding, mobiliteit, werkbaar werk of publieke dienstverlening boekt snel een begrotingswinst. Maar de factuur duikt elders en later op: werknemers die uitvallen, vacatures die niet ingevuld raken, competenties die niet meer up-to-date zijn, minder kansen voor werkzoekenden op een duurzame job. Door zo te besparen, wordt de rekening gewoon doorgeschoven en wordt het tekort structureel. Wie duurzame productiviteit wil, moet investeren in mensen en dus in onderwijs, vaardigheden, werkbare jobs, mobiliteit, kinderopvang, gezondheid. Dat is geen sociale luxe naast het economisch beleid. Dat is structureel begroten.

Willen we zeggen dat Vlaanderen dan maar meer moet uitgeven? Neen. Ook aan de uitgavenzijde zijn ingrepen mogelijk. Vlaanderen gaf de voorbije jaren een berg geld uit aan bedrijfssubsidies en ook dure consultancy.

De werkgeversoproep voor een kleinere overheid en minder ambtenaren gaat veel te weinig gepaard met zelfkritiek. Een overheid die minder expertise intern opbouwt, betaalt die expertise vaak duur terug via consultants.

Ook zijn er heel wat besparingen mogelijk in het miljard dat jaarlijks aan Vlaamse bedrijvensteun gegeven wordt. Veel te dikwijls wordt er gekozen voor inefficiënte subsidies die zwaar doorwegen op de begroting zonder dat daar kwaliteitsvolle jobs of maatschappelijke return tegenoverstaat. Participaties in O&O-portfolio’s van bedrijven creëren aandeelhouderswaarde en bijkomende investeringsmiddelen als projecten slagen. Ook achtergestelde leningen of terugbetaalbare voorschotten zijn een beter alternatief dan klassieke subsidies. Ze vermijden ook dat belastingsgeld terechtkomt bij grote multinationals die investeringen wellicht ook zonder die subsidies zouden uitvoeren.

Wie gezonde overheidsfinanciën ernstig neemt, kan niet voorbij stabiele inkomsten. Toe nu toe zijn het vooral de grootste erfenissen en de kopers en verkopers van de riantste villa’s die het meest profiteren van lagere tarieven in de registratie-, erf- en schenkingsrechten. Vlaanderen blijft vandaag ook een uitzonderlijk fiscaal cadeau toekennen voor de overdracht van familiale ondernemingen. De schenking van een onderneming kan onder voorwaarden gebeuren aan een tarief van 0%. De geraamde gederfde inkomsten kost van deze gunst loopt snel op in de honderden miljoen euro per jaar. Terwijl een beperkt tarief van 5% al aanzienlijke bijkomende middelen zou kunnen opleveren, zonder ondernemingen in hun werking te treffen. Het zorgt voor heel wat middelen die elders hard nodig zijn.

Vlaanderen wordt niet sterker door dezelfde mensen steeds meer te laten doen met steeds minder ondersteuning. Het wordt sterker wanneer meer mensen hun talenten kunnen ontwikkelen, gezond kunnen werken, kunnen omscholen en mee kunnen in verandering. Het wordt sterker wanneer ondernemingen afstappen van fossiele brandstoffen, investeren en innoveren op een manier die ook de samenleving vooruithelpt. Een begroting die werkt voor Vlaanderen, moet eerst werken voor de mensen die Vlaanderen doen draaien. Het is niet uit te leggen dat besparingen in kinderopvang, begeleiding van werkzoekenden, opleiding en loopbaanbegeleiding als een vanzelfsprekendheid blijven opduiken in de shitlist van Diependaele. Het zijn geen gewone uitgaven, maar noodzakelijke productiviteitsinvesteringen. 

10% minder cultuur, kost meer dan je denkt

Terwijl de Vlaamse neoliberale besparingsregering in beslotenheid uitzoekt met welke besparingsmaatregelen ze weg gaan proberen komen, slaat de cultuursector terug. Lees de tekst en teken de petitie. 

 

 

Leo XIV op Werelddag van Migranten en Vluchtelingen

 

Boodschap van paus Leo ter gelegenheid van de 112de Werelddag van Migranten en Vluchtelingen

Zelfs als maar één van deze kinderen (vgl. Mt 18,10)

Beste broeders en zusters,

Elk jaar nodigt de Werelddag van Migranten en Vluchtelingen ons uit om aandacht te schenken aan verschillende aspecten van het complexe migratiefenomeen. Het thema voor de 112e Werelddag van Migranten en Vluchtelingen, ‘Zelfs als maar één van deze kinderen’, vestigt onze aandacht op minderjarigen die migreren en vluchten aan de lijve ondervinden, op de zorg die zij verdienen en op de belofte van de Heer: “Wie in mijn Naam één zo’n kind ontvangt, ontvangt Mij" (Mc 9,37).

Ontheemde minderjarigen: een complexe realiteit van kwetsbaarheid

Minderjarigen vormen de meest kwetsbare groep uit de wereldwijde migratiestromen. Het zijn concrete gezichten met unieke verhalen, die een beroep doen op ons geweten. Elk jaar worden miljoenen kinderen en jongeren gedwongen hun thuisland te verlaten omwille van oorlog, armoede, geweld, milieurampen en andere tragedies. Helaas blijft hun aantal groeien. De economische, politieke en militaire gevolgen zijn immens. Het lijden van migrantenkinderen eindigt niet met hun verplaatsing. Er zijn zeer jonge kinderen die hun  ouders, broers, zussen en vrienden hebben verloren en die onbeschrijflijke gewelddaden hebben meegemaakt. Anderen, die lange tijd van hun familie gescheiden zijn geweest, proberen zich met hen te herenigen terwijl ze de pijn van de scheiding voelen. Er zijn ook minderjarigen die de reis wel samen met hun ouders maken, maar toch worden blootgesteld aan extreme en traumatische omstandigheden. Tenslotte mogen we de tragische situatie van degenen die door repatriëring van hun ouders worden gescheiden, niet vergeten. Bovenop deze toch al verschrikkelijke situaties komen nog meer tragedies: doden langs migratieroutes, mensenhandel en uitbuiting, rekrutering van minderjarigen voor gewapende conflicten, seksueel geweld, gedwongen huwelijken en wreedheden die ze tijdens hun reizen ondergingen of waarvan zij getuige waren. Hun waardigheid wordt op talloze manieren miskend.
In zijn Boodschap voor de Werelddag van Migranten en Vluchtelingen 2017, met als thema ‘Kindermigranten, de kwetsbaren en de stemlozen’, herinnerde paus Franciscus eraan dat migrantenkinderen “op drie manieren weerloos zijn: ze zijn minderjarig, het zijn buitenlanders en ze hebben geen middelen om zichzelf te verweren. Ik vraag iedereen om hulp te bieden aan hen die, om verschillende redenen, gedwongen zijn ver van hun thuisland te leven en van hun familie gescheiden zijn."
 

Te midden van zoveel duisternis ontbreekt het licht van de solidariteit echter niet. 

Individuen, gezinnen, maatschappelijke instellingen en kerkelijke gemeenschappen kiezen ervoor om niet met een boog om hen heen te gaan (vgl. Lc 10,29-37). We denken aan de gezinnen die de deuren van hun huis openen om deze kinderen opnieuw de warmte van een huiselijke haard te bieden; aan de opvoeders die in opvangcentra werken; aan de vrijwilligers en hulpverleners die zich dagelijks inzetten om de onzichtbare wonden van deze kinderen langs migratieroutes en in onze steden te helen. Zij getuigen door hun inzet dat liefde onverschilligheid kan overwinnen.

Bij deze tragische realiteit gaan mijn gedachten uit naar de woorden van Jezus, die ons geweten diep raken: "En wie in mijn naam één zo’n kind ontvangt, die ontvangt Mij" (Mt18,5). Het gaat niet om aantallen of statistieken. Het Evangelie nodigt ons uit om niet te tellen: zelfs maar één. Elk kind, elk mens, bezit een oneindige waardigheid. 
Ieder is het evenbeeld van God, lijkt op Hem (vgl. Gen 1,26); ieder mens is een aanwezigheid van de Heer. We zijn geroepen om elk migrantenkind met een daad van menselijkheid en geloof tegemoet te treden, want zo kunnen we de Heer verwelkomen en ontmoeten. Deze oproep wordt nog dringender in het licht van een andere uitspraak van de Heer in het Evangelie van Mattheüs: "Ik was een vreemdeling en jullie namen Mij op" (Mt 25,35).
Helaas worden migrantenkinderen makkelijker over het hoofd gezien, omdat ze geen volwassenen hebben die hen kunnen beschermen en ondersteunen. Het is daarom nodig om in de landen van herkomst in te grijpen. De oorzaken die hen dwingen te vluchten, dienen we weg te nemen. Tegelijkertijd moeten we bescherming en een warm welkom bieden in de landen van doorreis en bestemming. De noodkreet van ontheemde kinderen stijgt vandaag de dag op tot God, net zoals de noodkreet in het boek Exodus: "Ik heb gezien hoe ellendig mijn volk er in Egypte aan toe is, Ik heb hun jammerklachten over hun onderdrukkers gehoord, Ik weet hoe ze lijden. Daarom ben Ik afgedaald om hen uit de macht van de Egyptenaren te bevrijden." (Ex 3,7-8). God hoort hun noodkreet. Om bevrijding te bewerkstelligen, doet hij een dringend beroep op het geweten en de daden van ieder van ons, net zoals hij dat bij Mozes deed. We kunnen niet onverschillig blijven of aan dergelijk lijden wennen.

 

Een oproep tot verantwoordelijkheid voor iedereen

 

Zelfs als ook maar één van deze kinderen ons persoonlijk aanspreekt, is het een oproep aan ons allen om onze ogen en ons hart te openen voor een aandachtig luisteren naar zijn of haar verhaal, angsten en dromen, om zo de afstandelijkheid te overwinnen die de mens reduceert tot een statistisch gegeven dat ons niet direct aangaat. Het is een uitnodiging om de waardigheid van elk kind te erkennen, nog voordat we de status van 'migrant' in ogenschouw nemen, en om zijn of haar fundamentele rechten te beschermen: het recht op leven, onderwijs en een levensstandaard die een volledige fysieke, mentale, spirituele, morele en sociale ontwikkeling mogelijk maakt. 

 

Zelfs als maar één van deze kinderen welkom is in het leven van de Kerk, verandert gastvrijheid van een abstract concept naar een volgehouden pastorale praktijk. We kunnen deze taak niet zomaar delegeren aan instellingen of verenigingen met een specifiek charisma. Geconfronteerd met echte gezichten die ons dagelijks uitdagen, wordt de hele christelijke gemeenschap opgeroepen om hen als haar eigen kinderen te beschouwen en zich te verdiepen in het concrete verhaal van ieder van hen. Christelijke gemeenschappen moeten worden aangemoedigd om de integratie van vluchtelingen en migranten te bevorderen en hen te waarderen als volwaardige leden van de kerkelijke familie. Dat kan door in te zetten op nieuwe educatieve en spirituele paden, inclusief gepersonaliseerde trajecten, die verder gaan dan louter hulpverlening. Het is met name essentieel om eenzaamheid, isolatie en afwijzing te voorkomen die niet zelden ook de kinderen van migranten treffen. Men moet daarnaast ook mogelijkheden creëren voor ontmoeting en integratie waarbij lokale jongeren en jonge migranten elkaar kunnen ondersteunen op een pad van wederzijds respect, solidariteit en vriendschap. 

 

Zelfs als maar één van deze kinderen, in de context van de verschillende religies, ons eraan herinnert dat kwetsbaarheid van jongeren geen religieuze grenzen kent, verenigt het ons in een gedeelde humanitaire en spirituele verantwoordelijkheid. Dit vormt een vruchtbare bodem voor een concrete interreligieuze dialoog, waarin gelovigen, puttend uit hun eigen gevoel van transcendentie, samenwerken om beschermingsnetwerken te weven. Geloofsgemeenschappen worden opgeroepen om ruimtes te creëren waarin elke jongen en elk meisje wordt gerespecteerd en gewaardeerd in zijn of haar eigen culturele identiteit, waardoor het risico op radicalisering door extremistische groeperingen wordt voorkomen. Uiteindelijk betekent het beschermen van een kind het beschermen van het goddelijke beeld dat in hem of haar is gegrift. 

 

Zelfs als maar één van deze kinderen ons raakt, roept het ons op om in de context van maatschappelijke instellingen het principe van het belang van het kind opnieuw te  bevestigen. Publieke en private instellingen zijn verplicht om de bescherming en waardigheid van elk kind en elke jongere prioriteit te geven. Dit vraagt de invoering van effectieve wettelijke beschermingsinstrumenten, de bevordering van gezinshereniging en de preventie van het trauma dat door scheiding wordt veroorzaakt. Een dringende verandering van perspectief is nodig. De focus van het debat moet verschuiven van het louter beheersen van migratie naar de volledige en onmiddellijke bescherming van mensenrechten, door middel van "een gecoördineerde, ondersteunende en effectieve respons, die in staat is om bescherming, een warm welkom en echte integratie-mogelijkheden te garanderen aan degenen die migreren" (Toespraak tot het Spaanse parlement , Madrid, 8 juni 2026). 

 

Laten we migranten- en vluchtelingenkinderen toevertrouwen aan de moederlijke bescherming van de Heilige Maagd Maria, die samen met de Heilige Jozef en het kindje Jezus de wreedheid van Herodes' geweld en de tragedie van de ballingschap in Egypte heeft meegemaakt (vgl. Mt 2,13-15). Moge zij hen begeleiden op hun pad en onze gemeenschappen helpen om levende en geloofwaardige tekenen van het Evangelie te worden.

LEO PP. XIV

Grote Gentse Boekenverkoop

 

Dit en volgend weekend Grote Gentse Boekenverkoop - ongelofelijk veel boeken aan lage prijzen, ten voordele van het DSMG - Documentatiecentrum Voor Steekgeschiedenis. 

Ons documentatiecentrum krijgt bijzonder veel materiaal binnen, sommigen krijgen een plaats in onze uitgebreide collectie. Maar veel boeken passen niet, romans, historische studies, politiek, medische handboeken, boeken over plantverzorging en konijnenkweek. Elk jaar verkopen we onze voorraad, boeken, tijdschriften, affiches, platen. En dat alles ten voordele van het goede doel.

Zaterdag en zondag 26 en 27 september, 3 en 4 oktober

10u - 17u

In de kerk van het Groot Begijnhof van Sint-Amandsberg

 

 

End Times Fascism

 We leven in ongelofelijke tijden, fascisme is ongegeneerd terug. Een tijdje terug lanceerde Naomi Klein en Astra Taylor hun these over End Times Fascism. Ze werken het uit in een boek. Op nogal wat plaatsen konden ze het uitgebreid toelichten.

 

Democracy Now

 

 

 

Tegenlicht

 

 

En de Amerikaanse omroep MSNOW

 

"Then we take Berlin!"

De verkiezingsoverwinning van Die Linke in Berlijn heeft de nodige schokgolven veroorzaakt. Nu ja, in de vrt heeft het niet veel losgemaakt. Geen grote analyses over het succes van Die Linke, zoals ze wel heel opvallend gedaan hebben en doen met de AfD. 

 

Aan het woord Peter Mertens, algemeen secretaris van de PVDA:

 

Die Linke wordt de grootste politieke kracht van de Duitse hoofdstad : "Berlijn kleurt rood, proficiat kameraden"

 

Wie de campagne van Elif Eralp de voorbije maanden volgde, voelde dat er iets bijzonders groeide. Duizenden vrijwilligers van Die Linke trokken de wijken in. Van deur tot deur. Van gebouw tot gebouw. Met één centrale vraag: waar liggen mensen wakker van?

Voor honderdduizenden Berlijners is het antwoord duidelijk: de huur.

Elif Eralp maakte daar het hart van haar campagne van. De huren betaalbaar maken. De macht van vastgoedreuzen als Vonovia aanpakken. De uitslag van het referendum respecteren waarin meer dan één miljoen Berlijners voor de vermaatschappelijking van grote woningbestanden stemden. En huurders zelf wapens in handen geven: met de Mietwucher-App van Die Linke werden al meer dan 66.000 gevallen van mogelijk illegaal hoge huur gemeld. Een eerste zaak leidde dit jaar zelfs tot een veroordeling van een verhuurder.

Opvallend: Die Linke keek daarbij ook naar de campagne van DSA in New York, waarbij Zohran Mamdani werd verkozen. Zowel DSA, als Die Linke waren vorige week nog bij ons te gast op ManiFiesta en werd er gesproken om samen te kijken hoe succesvolle campagnes kunnen worden uitgewerkt, om grote politieke thema's heel concreet te maken: de huur, boodschappen, vervoer - en vervolgens duizenden vrijwilligers te organiseren om daarover met mensen aan de deur te praten.

 

Politiek begint bij de dagelijkse problemen van miljoenen mensen. Niet alleen praten óver huurders en werkende mensen, maar hen organiseren om zelf iets af te dwingen.

 

New York en Berlijn zijn twee heel verschillende steden, net als Brussel. Maar de overeenkomst is interessant: politiek begint bij de dagelijkse problemen van miljoenen mensen. Niet alleen praten óver huurders en werkende mensen, maar hen organiseren om zelf iets af te dwingen.

 

In januari kondigde Elif al aan dat Die Linke massaal de wijken zou intrekken, huurdersvergaderingen zou organiseren en buren met elkaar zou verbinden tegen de macht van grote vastgoedconcerns. Dat was dus geen verkiezingsslogan van de laatste week. Het was de methode van de hele campagne.

 

En vandaag staat Die Linke bovenaan in Berlijn.

 

Proficiat kameraden.

 

link

 

Die Linke wint in Berlijn

In de Duitse deelstaat Berlijn won de linkse partij Die Linke overtuigend de verkiezingen. 

 

 

 

Die Linke voerde een optimistische campagne, waarbij de partij letterlijk overal aanbelde. De partij voerde met name campagne rond de onhoudbare huurprijzen. 

 

 

 

Wie een beeld wil krijgen van de campagne, het tiktok-account van Elif Eralp staat bol van de positiviteit. 

 

 

workshop Deerlijke slachtoffers

  

 

 

Zaterdagnamiddag zat ik in het Erfgoedhuis ZvL voor een zeer interessante workshop “Deerlijke slachtoffers van de Groote Wereldramp” over de lotgevallen van Belgische vluchtelingen in Engeland.

Het eerste deel was toelichting bij het onderzoeksproject. Jozefien De Bock werkt aan de universiteit van Utrecht rond oorlogsvluchtelingen en mentale gezondheid. Tijdens de Eerste Wereldoorlog ontvluchten zo'n 1,5 miljoen Belgen het land. Het specifieke onderzoek dat nu toegelicht werd, focust op 320 Belgische vluchtelingen in het Verenigd Koninkrijk die opgenomen werden in een psychiatrische instelling en die na de oorlog gerepatrieerd werden naar de zorginstelling van de Zusters van Liefde Caritas in Melle, het huidige Karus. 

In het tweede deel doken we in de bronnen. Onder deskundige begeleiding van Jozefien De Bock bekeken we enkele dossiers van Caritas van concrete patiënten. Dit is gevoelige persoonlijk informatie. In die patiëntendossiers lazen we informatie over hun opname in het VK, nota's van de behandelende artsen, correspondentie met administraties en soms zelfs een brief van de patiënt zelf. 

De combinatie van de inhoudelijke inleiding en het bronnenonderzoekje was ongemeen interessant. Zeer goede wetenschapscommunicatie. De bronnen zelf, de patiëntendossiers maakten de data meteen heel erf concreet. Concrete mensen, met concrete problematieken, soms zelfs letterlijk zelf aan het woord. Ik moet zeggen zeer aangrijpend.

Op 22 oktober organiseert het Erfgoedhuis ZvL een winterlezing van Jozefien De Bock, rond hetzelfde onderzoek. 

 

“Deerlijke slachtoffers van de groote wereldramp”

Deze namiddag organiseert het Erfgoedhuis Zusters van Liefde een zeer interessante workshop.

 

 

Tijdens deze workshop krijg je de kans om zelf een bijzonder verhaal uit het archief van het Erfgoedhuis Zusters van Liefde van Jezus en Maria te ontdekken.

We gaan aan de slag met de archieven van het psychiatrisch centrum Caritas in Melle, nu Karus. In dit archief bewaren we onder andere ook documenten van mensen die tijdens de Eerste Wereldoorlog vluchtten naar Engeland, en er mentale problemen kregen.
De repatriëring van deze patiënten naar hun thuisland in 1919 was in handen van de Zusters van Liefde van Jezus en Maria.

Onderzoekster Jozefien De Bock, archivaris Jef De Langhe en samensteller van het Caritas archief, Johan Demets zijn de enthousiaste begeleiders tijdens deze namiddag.

  

 

Elaine Mokhtefi (1928-2026)

 Deze week overleed Elaine Mokhtefi, een fascinerende vrouw wiens hele leven in dienst stond van de strijd tegen racisme en voor een betere wereld. 

 In 1928 werd in het Amerikaanse Long Island Elaine Klein geboren in een recent geïmmigreerd joods gezin dat een beter leven probeerde uit te bouwen voor zichzelf. Elaine kon gaan studeren in Georgia. Daar werd ze geconfronteerd met openlijke rassensegregatie en vulgair racisme. Ze kon dit niet aanvaarden en werd al snel van school gesmeten. Ze ging studeren in New York en werd daar actief in de United World Federalists (UWF), een organisatie die ijverde voor een Verenigde Naties als supranationale overheid, om zo komaf te maken met oorlog, nationalisme en racisme. In 1951 werd zij samen met andere militante studenten aan de deur gezet. De Amerikaanse inlichtingendienst FBI hield haar toen al in de gaten. De Verenigde Staten kwamen meer en meer in de ban van de 'communistenjacht'. Senator McCarthy had vergaande bevoegdheden gekregen om (echte en vermeende) communisten op te sporen en te verwijderen uit het publieke leven. Elaine pakt haar valiezen en trekt naar Parijs. Ze komt terecht in een bruisende kosmopolitische stad maar ook in Frankrijk zat er diep geworteld racisme. Elaine wordt diep geraakt door de ronduit wrede behandeling van Algerijnen in Frankrijk en de onafhankelijkheidsstrijd van Algerije. Zo nam ze deel aan het invloedrijke All-African Peoples' Conference in Accra, Ghana, in 1958. 

In 1962 verhuist ze naar Algiers om haar steentje bij te dragen aan het pas onafhankelijke Algerije en het progressieve regime van het bevrijdingsfront FLN en president Ben Bella. Ze werkte voor het officiële Algerijnse persbureau en stond mee in voor de uitbouw en het onderhouden van internationale contacten. Ze was bevriend met Frantz Fanon en de gevluchte Amerikaanse Black Panthers Eldridge en Kathleen Neal Cleaver.

Na de val van Ben Bella moet haar echtgenoot, Mokhtar Mokhtefi Algerije ontvluchten. Ze reist hem na naar Parijs waar ze zo'n twintig jaar wonen, om daarna terug naar de Verenigde Staten te verhuizen. Over haar Algerijnse periode schreef ze het fascinerende Algiers, Third World Capital: Freedom Fighters, Revolutionaries, Black Panthers.

 

Meer over haar leven en betekenis; een zeer interessant panelgesprek in het International Institute van UCLA, met professoren Aomar Boum, Susan Slyomovics en Ali Behdad. 

Open Monumentendag 2026

 

 

“Het systeem kraakt, maar in solidariteit vinden we de kiem van hoop”

Raoul Hedebouw gaf op Manifiesta vandaag een zeer lezenswaardige toespraak. 

 

Een toespraak vol sneren naar de neoliberale besparingsregeringen en hun militarisme. Met een gepassioneerde oproep om zich te engageren in de sociale strijd de komende maanden.

 

Bart De Wever en Conner Rousseau wilden met hun regering als een bulldozer over ons heen rijden met hun sociale afbraak en militarisering.

Maar tegenover die bulldozer is een beweging gegroeid zoals we er in jaren geen meer gezien hebben. Honderdduizenden mensen kwamen op straat. Algemene stakingen. Zorgpersoneel, spoormensen, arbeiders, leerkrachten, jongeren, bedienden, brandweerlui. En nog tal van andere sectoren. Ook mensen uit de cultuursector, de feministische beweging en vele anderen. Mensen die nog nooit gestaakt hadden, die voor het eerst mee gingen. Met jongeren overal in die betogingen. Veel jongeren.

En die strijd gaat door, kameraden.

Daarom wil ik hier vandaag één ding heel duidelijk zeggen. Tegen Bart De Wever. Tegen Conner Rousseau. Tegen de hele regering.

De sociale beweging gaat niet stoppen. De vakbonden roepen op tot een nationale betoging op 9 oktober, gevolgd door nog meer acties tegen de nieuwe besparingen en ze hebben groot gelijk. Wij zullen er bij zijn, en we zullen met veel zijn.

 

 

En met een ronduit excellent slot over het project voor de toekomst.

 

Ja, onze samenleving moet anders functioneren. Niet in functie van de winst, maar in functie van de behoeften van de mensen en onze planeet. Een samenleving waarin niet de belangen van een kleine groep centraal staan, maar die van de meerderheid. Een socialistische samenleving.

Dat is geen verre droom. Dat is de strijd die vandaag al bezig is.

En daar ligt ook onze rol als partij. 

Wij willen aan de zijde staan van al die mensen staan die in beweging komen.

Aan de zijde van wie strijdt voor koopkracht. Aan de zijde van wie de superrijken wil laten betalen. Aan de zijde van werknemers die hun pensioen en hun loon verdedigen. Aan de zijde van jongeren die zich verzetten tegen militarisering. Aan de zijde van iedereen die de oorlogspolitiek van Trump aanklaagt. Aan de zijde van de beweging voor Palestina. Aan de zijde van iedereen die strijdt voor een rechtvaardige klimaattransitie. Aan de zijde van de brandweerlieden en de landbouwers die de natuur beschermen. En aan de zijde van iedereen die vandaag, soms voor het eerst, zegt: dit aanvaard ik niet langer.

Onze rol is die krachten te steunen, samen te brengen en sterker te maken. Om van afzonderlijke strijd solidariteit te maken. Van solidariteit organisatie. En van organisatie een kracht die de samenleving kan veranderen.

Daarom zullen we het komende jaar aan de zijde staan van iedereen die strijdt.

Niet alleen om tegen te houden wat zij ons willen opleggen. Maar om samen iets anders op te bouwen.

Een andere logica. Een andere samenleving. Een andere wereld.

Een wereld die aan de behoeften van werkende mensen voldoet.

Die wereld heet het socialisme.

En zal tot stand komen dankzij onze strijd wereldwijd

Wij gaan door met de strijd!

 

  

lees de volledige toespraak 

Manifiesta 2026

 Dit weekend is het weer verzamelen in Oostende voor het progressieve festival Manifiesta.

 Het programma is weer overweldigend, lezingen, debatten, workshops, concerten en zoveel meer.  

 Het festival van de solidariteit kreeg dit jaar veel media-aandacht, onder meer door de ranzige aanval van Theo Francken. De boodschap van Manifiesta is er een van solidariteit, van sociale strijd en van bouwen aan een nieuwe wereld. Daar kan zo'n oorlogsstokende extreem-rechtse reltweeter niet tegen. Sociale strijd en solidariteit botsen op hun autoritaire dromen. 

 

 Peter Mertens formuleerde een gepast antwoord:

 

Dat de extreemrechtse vleugel van de N-VA ons aanvalt, daar lig ik niet wakker van. Dat hoort bij het politieke debat. Theo Francken mag mij een ‘rood gevaar’ noemen, hij mag onze ideeën verschrikkelijk vinden. Hij mag elke ochtend boos opstaan en elke avond nog bozer gaan slapen. Geen enkel probleem.

Maar er is een verschil tussen een rechtse politicus die een politieke tegenstander aanvalt en een minister die zijn functie gebruikt om die tegenstander juridisch te laten vervolgen of verbieden. Precies daar wordt het ernstig.

Deze keer wil Theo Francken niet gewoon een beetje schelden op X. Hij wil een festival laten verbieden. Omdat de boodschap hem niet zint.

Wanneer zo'n minister publiek vraagt of een politiek festival juridisch kan worden aangepakt, dan gaat het niet langer alleen over een zoveelste provocatie. Dan ontstaat een democratisch probleem. 

 

ManiFiesta is het Feest van de Solidariteit. Manu Chao en Noordkaap staan er op het podium, vakbonders, auteurs, artiesten en activisten uit binnen- en buitenland nemen er het woord en duizenden mensen uit alle hoeken van het land komen er samen. Dat festival wil Theo Francken nu laten aanpakken met verwijzingen naar de “antiterrorismewetgeving”.

Maar Francken is niet zomaar een boze twitteraar uit Lubbeek. Hij is minister van Defensie. Wanneer zo'n minister publiek vraagt of een politiek festival juridisch kan worden aangepakt, omdat hij de ideeën en sprekers ervan onaanvaardbaar vindt, dan gaat het niet langer alleen over een zoveelste provocatie. Dan ontstaat een democratisch probleem.

Want de logica verschuift. Eerst klinkt het: ik ben het niet met jullie eens. Daarna: jullie ideeën zijn gevaarlijk. Vervolgens worden de sprekers verdacht gemaakt, daarna de organisaties. En uiteindelijk wordt de vraag gesteld of die organisaties niet vervolgd, beperkt of verboden kunnen worden.

 

Bandung: Afro-Asian Rhythms

Zeventig jaar geleden werd in de Indonesische stad Bandung een grote internationale conferentie georganiseerd, the Asian-African Conference. De conferentie werd gewijd aan de uitbouw van een nieuwe dekoloniale realiteit en de uitbouw van een Beweging van Niet-Gebonden Landen. Aanwezig waren staatshoofden en regeringsleiders van Afghanistan, Cambodia, China, Egypte, Ethiopië, Cote-d'Ivore, Iran, Irak, Japan, Jordanië, Laos, Libanon, Liberia, Libië, Nepal, de Filippijnen, Saudi-Arabië, Soedan, Syrië, Thailand, Turkije, Thaïland, Turkije, Viëtnam en Jemen. 

 

Vandaag een bijzonder interessant artikel van Su Lin Lewis en Ben GJ Thomas over 'de muziek van Bandung'.  

 

Closer attention to the music of the era gives us an even richer dimension to this story, one rooted in a visceral spirit of connection across continents, from Africa and Asia to Latin America and the Caribbean. This was evident at an event I co-led in Bristol last spring at IC Visual Lab (ICVL), a local arts organisation and project space that focuses on overlooked social histories. I collaborated with IC Visual Lab’s co-director Ben G.J. Thomas, who spent the weeks prior carefully sourcing rare vinyl records and researching the varied sounds that might have been heard during the Bandung Conference. In this piece, we trace the stories behind these sounds, exploring the role of music and internationalism across Southeast Asia in the era of decolonisation. Many experimented with Western popular music; yet also, well before Havana’s Tricontinental Conference, Indonesian and Cambodian musicians were reworking the sounds of Black America, Africa, and Latin America for local audiences as they rediscovered their own regional traditions. These sounds captured a sense of people on the move, always looking outwards to the rest of the world, even as the Cold War threatened to tear it apart.

 

Indonesian President Sukarno, the host of the Bandung Conference, was passionate about the role of culture in representing the country abroad. Indonesian artists, too, announced their arrival on the world stage, declaring themselves ‘Heirs to World Culture’ in a fiery cultural testimonial issued in 1950 (also the title of an excellent collection on the era). Amidst a cultural cold war between the Soviet Union, China, and America, who sent ballet troupes, circus performers, and jazz musicians to post-colonial Asia and Africa, these artists drew inspiration from multiple sources and found their own voice.

 

The Sukarno government used dance diplomacy to promote Indonesian cultural heritage. With the Dancers of Bali world tour of 1952-53, dancers and gamelan musicians travelled from the small Balinese village of Peliatan to the great cities of the world, including London and New York. The show was produced by an English ballet enthusiast, John Coast, who once shipped arms and medicine to supply the Indonesian revolution. Coast repurposed some of the same programs featured in the 1931 Paris Exhibition, which showcased the cultures of the French Empire and fed Western appetites for exoticism. The show featured elaborate costumes, as well as the intricate hand and eye movements and complex footwork associated with Legong, a form of dance which originated in Bali’s royal courts.

...

 

In Southeast Asia, the music of the Bandung era stands as a testament to the internationalism of the time and to the role of musicians in giving voice to the tensions between home and the world that resonated in the hearts of many. Yet like the nations present at Bandung, musicians, too, could not help but be caught up in the violent repercussions of a global Cold War.

 

Lees meer bij The History Workshop.

 

Er is ook een geweldige playlist

 

 

Veel luisterplezier. 

 

Delhaize in Sint-Anna open najaar 2027

Vorig week stuurde Delhaize een persbericht de wereld in met een stand van zaken van de restauratie en reconversie van de Sint-Annakerk. Dit bericht, met bijbehorende foto's van Sébastien Adriaensen, werd vlot overgenomen door de media.

 

 

Ik neen de tekst over van Otheo:

Over de herbestemming van de historische Sint-Annakerk in Gent was veel te doen in 2019, toen Delhaize toestemming kreeg om ze in erfpacht te nemen en om te vormen tot supermarkt. Was die bestemming niet te commercieel? Het bisdom vond destijds dat de nieuwe bestemming het criterium ‘niet-onwaardig’ kon doorstaan, ook al was het daarom nog niet de meest ideale bestemming. ‘Op zich is een commerciële bestemming niet per se onwaardig’, zei toenmalig verantwoordelijke voor kerkpatrimonium Joris De Jonghe. ‘Je kunt nu eenmaal niet van elke kerk een concertzaal maken.’

Renovatie op schema

Na heel wat procedures van burgerorganisaties volgde een definitieve toestemming in 2023 en begonnen de renovatiewerken. Grote onverwachte structurele of archeologische verrassingen bleven tot nu toe uit, waardoor de geplande opening in het najaar van 2027 haalbaar blijft.

In een persbericht geeft Delhaize een update van de werken. De linkergevel en bijbehorende glas-in-loodramen zijn klaar en geven al een glimp hoe de kerk eruit zal zien als de hele renovatie afgerond is. Aan de binnenkant is de eerste kapel afgewerkt. 

Staan nog op de planning: natuursteen, gevels, dakleien en glas-in-loodramen restaureren en  binnen alle historische schilderingen reinigen en de andere zijkapellen stelselmatig aanpakken. Tegelijk lopen de voorbereidende werken voor de integratie van hedendaagse technieken en de toekomstige herbestemming van het gebouw. Ook de funderingswerken voor de nieuwe servicevleugel zijn gestart. Een deel van de funderingspalen werd inmiddels geplaatst.

Opvallende cijfers

De omvang van het project blijkt uit enkele opvallende cijfers:

• 325 m³ natuursteen (witsteen) wordt hersteld of vervangen
• 190 m² glas-in-loodramen wordt gerestaureerd
• 9.250 m² historische interieurschilderingen wordt gereinigd en geconserveerd
• 1.500 m² gevel wordt gereinigd en gerestaureerd
• 141 funderingspalen vormen de basis voor de nieuwe constructies
• 390 m² stalen schrijnwerk wordt gerestaureerd of vernieuwd

Volgens Delhaize behoort de restauratie van de Sint-Annakerk tot de meest omvangrijke erfgoed- en herbestemmingsprojecten momenteel in Vlaanderen. De kosten lopen in de tientallen miljoenen, waarvoor de winkelketen een subsidie van 3 miljoen euro krijgt van Vlaanderen.

Evenwichtsoefening

De restauratie vraagt een uitzonderlijke combinatie van gespecialiseerde ambachten en hedendaagse technieken. De grootste uitdaging ligt volgens Delhaize in die evenwichtsoefening: het behoud van een iconisch erfgoedgebouw combineren met een nieuwe toekomst als Delhaize-winkel, restaurant en wijnbar.

En dat zou er kunnen uitzien als in onderstaand virtueel beeld. Let op de respectvolle afscheiding voor het hoogkoor.

Virtueel beeld van de binnenkant van de Sint-Annakerk, met wijnbar, winkel en afscheiding voor het koor met altaar. © Delhaize

 

De bijbehorende foto's