LBV, belangrijker dan ooit

 

In deze tijden van extreem-rechtse haaizaaiers die dwepen met een bepaalde visie op de samenleving én op godsdienst, is levensbeschouwelijke vorming op school belangrijker dan ooit. 

Onze jongeren worden overspoeld op sociale media met vaak zeer eenzijdige visies op mens en samenleving. "Controverse" wordt beloond, haat is een verdienmodel. 

Godsdienst wordt meer en meer ingezet als 'identity marker" en als manier om je af te zetten tegen anderen.

Godsdienstonderwijs toont de leerlingen dat God en religie mensen samenbrengt, dat het Rijk Gods niet zal ontstaan door anderen uit te sluiten of door het bevechten van tegenstanders.

Levensbeschouwelijke Vorming op school zorgt voor kennis en verdieping, zorgt voor discussie én verbinding.   

 

 

President vs. Pope

De extreem-rechtse Amerikaans president heeft een frontale aanval geopend op Paus Leo XIV. 

 

De vredesoproepen van de Kerk waren in het verkeerde keelgat geschoten. Extreem-rechtse autoritaire bullebakken dulden geen tegenspraak, zelfs niet van de Kerk.  

 

Democracy Now! vat de ronduit hallucinante interactie goed samen.

 

 

Veel kijkplezier! 

Parkinson: "Men weet wat oorzaak kan zijn en toch gebeurt niets"

In het kader van Wereld ParkinsonDag bracht Radio 1 een interview met Rudy Morren, acteur én ervaringsdeskundige.

 

Morren was 55 toen hij in 2018 tijdens het schrijven merkte dat zijn linkerarm vreemde bewegingen maakte. "Die arm bleef maar kloppen. Ik heb meteen naar de dokter gebeld", vertelt hij. Na verschillende scans volgde de diagnose: parkinson.

 

De gevolgen waren ingrijpend. Door het dopaminetekort krijgen zijn hersenen soms geen signalen meer door naar zijn spieren. "Ik heb constant het gevoel dat mijn lijf met 10.000 volt zit te trillen. Dat is 24 uur per dag aanwezig", beschrijft Morren zijn toestand.

 

Zijn laatste draaidag voor 'De zonen van Van As' werd een nachtmerrie. "Ik had de indruk dat ik Chinees aan het spreken was. Ik was heel verward." Het werd meteen zijn afscheid van het acteren. "Ik wilde niet de zwakke schakel zijn in een groep."

 

Na zeven relatief stabiele jaren ging zijn toestand plots achteruit. Eenvoudige handelingen werden onmogelijk. "Een boterham klaarmaken kostte mij uren. Mijn kwaliteit van leven was nul." 

 

Ik kan mij alleen maar aansluiten bij zijn boosheid over het feit dat oorzaken van deze epidemie niet aangepakt worden. 

 

"Wij zijn met 50.000 mensen met die kloteziekte, en tegen 2030 zouden dat er 100.000 kunnen zijn. Men weet wat de oorzaak kan zijn, en toch gebeurt niets. Dat is toch verschrikkelijk?".

 

Volgens Morren wordt het mogelijke verband tussen parkinson en pesticiden nog te weinig ernstig genomen, ondanks onderzoek en signalen die al jaren beschikbaar zijn. "Die cijfers liggen al jaren te wachten. Doe er iets mee. Maar er gebeurt niets", zegt hij. 

 

Hij benadrukt dat het probleem volgens hem op Europees niveau moet worden aangepakt. "Ik ben geen boer of ondernemer, maar het kan toch niet dat je weet waar die ziekte vandaan kan komen en er niets tegen doet?", zegt hij.

 

Voor hem persoonlijk hoeft de exacte oorzaak niet meer te worden achterhaald. "Maar voor de honderdduizenden die het nog kunnen krijgen, is het wél belangrijk dat er iets gebeurt."

 

 

Meer bij vrt 

oorlogsmisdaden

 

De Verenigde Staten en Israël voeren oorlog tegen Palestina, Libanon en Iran. 

De corrupte oranje mafkees heeft Venezuela aangevallen en staat te popelen om Cuba aan te vallen.

En de Europese leiders, die doen helemaal niets of doen vrolijk mee. Ook onze regering. Francken staat op en neer te springen van opwinding. De tsjeven en de sossen die durven zelfs geen 'respecteer de internationale rechtsregels' als regeringsstandpunt te formuleren.

 

  

Wereld Parkinsondag

 

 

 

 

 

 

 

 

11 april is Wereld Parkinsondag. 

 

Zo'n 50.000 à 65.000 Belgen hebben de ziekte van Parkinson.  

 

11 april 1755 is het geboortejaar van James Parkinson. In 1817 publiceerde hij An Essay on the Shaking Palsy uit 1817, waarin de ziekte van Parkinson voor het eerst als medische aandoening werd erkend. 

 

Zij die meer willen weten, kan ik deze zeer interessante podcastaflevering aanraden.

 

Gezondheid en Wetenschap · Aflevering 71. De ziekte van Parkinson

 

 

Het is een aflevering van Gezondheid en Wetenschap. Aan het woord komen ervaringsdeskundige Yvan Ackaert en dr. Bruno Bergmans, neuroloog UZ Gent.

 

Veel luisterplezier

 

10 april, 9 jaar geleden

 10 april 2017.

 

Op zo'n dag zijn oude fotoalbums extra belangrijk. Voor de gelegenheid een foto uit de zomer van 1984. 

31 was hij op deze foto. 

 

 

 

Historische Kritiek met Walter Prevenier

Vorige week gaf professor op rust Walter Prevenier nog eens een college Historische Kritiek. De titel alleen al is geweldig:

"Kunnen we met Historische Kritiek in het hoofd kruipen van Trump en Putin? en in dat van de allereerste Europese actrice op de scène in 15e eeuws Vlaanderen?"

Het college is integraal online te bekijken. 

 

 

Veel luisterplezier.  

LBV: flexibilisering op school

Sommige collega's LBV zijn actiebereid én creatief. 

In dit geval twee delen van een cartoon, IA-generated, van Yelena Bolzakova.

 

 

Munther Isaac on "Two versions of Christianity"

Democracy Now!, de uitstekende Amerikaanse progressieve nieuwszender, brengt een interview met Palestijns dominee Munther Isaac. 

 

I applaud the pope for his courage to say what his position demands him to say as a leader of faith, as someone we look up to, to speak truth to power and to call for a vision of peace.

 

And what we’ve witnessed is actually two versions of Christianity, one represented by the pope, shaped by the ethics of Christ, shaped even by Old Testament prophetic tradition that emphasizes justice, care for the poor, for the oppressed, and, as I said, shaped by the vision, the ethics of Jesus. “Blessed are the merciful. Blessed are those who are thirsty for righteousness and peace.” At the other hand, we see another version, shaped by Christian nationalism, shaped by even a fascination of returning to the days of the Crusades, that by Pete Hegseth and many Christian Zionists.

 

And I’m grateful that the pope is bringing back sanity and trying to reclaim, as I said, the ethics of Jesus into this conversation. Our God is not a god of war. And this is really frightening to have this war framed as a religious war, even as a holy war. And ironically, they accuse the Iranian regime of invoking religion into their politics, and now we have the same thing done by the American secretary of war. So I’m grateful for the voice and courage of Pope Leo on this matter.

 

 

 

 

Minerva brengt alternatieven voor de neoliberale begroting van Arizona

De progressieve denktank Minerva brengt een interessante analyse van de begrotingsplannen van onze neoliberale federale regering. In deze analyse ligt de focus op alternatieven.  

 

In het licht van de weerkerende begrotingsdebatten wil dit artikel maatregelen voorstellen die het begrotingstekort fors kunnen terugdringen en die tegelijkertijd het Belgische fiscale en sociale systeem rechtvaardiger maken. Wij tonen aan dat het mogelijk is om bijna 40 miljard euro vrij te maken in 2029 door de sterkste schouders meer te laten bijdragen en door uitgaven te beperken die economisch of op milieuvlak inefficiënt zijn, zonder de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking aan te tasten.

 

Onze bedoeling is om aan te tonen dat het mogelijk is om het begrotingstekort op een andere manier terug te dringen. Voor een kritische discussie over de noodzaak om het begrotingstekort terug te dringen, verwijzen we naar andere artikels over het onderwerp: Lebeau, et al., 2025 en Van Doorslaer, 2025.

 

Onze voorstellen steunen op twee vaststellingen. De eerste is dat in België de belastingen regressief zijn: hoe meer geld je hebt, hoe lager het belastingtarief. In hun boek De paradox van ongelijkheid in België toont het team van André Decoster (2024) aan dat een gemiddelde Belg 42% belastingen en taksen betaalt op zijn totale inkomen, terwijl de rijkste 1% slechts een effectief tarief betaalt van 24%. Dat komt doordat de fiscale architectuur toelaat dat de rijksten bepaalde belastingen vermijden en doordat inkomsten uit kapitaal (dividenden, huurgelden, meerwaardes op aandelen enz.) weinig belast worden in België. Een deel van de maatregelen die wij voorstellen trekt die scheve situatie recht.

 

De tweede vaststelling is dat een aanzienlijk deel van de begrotingstekorten te wijten is aan de erosie van de inkomsten van de staat en van de sociale zekerheid. In 2024 lagen die inkomsten 17,6 miljard lager dan in 2014, bij gelijke omstandigheden (Somers, 2025). De maatrelen die de Arizona-regering aangekondigd heeft, zouden de fiscale inkomsten van de staat met nog eens 8 miljard euro per jaar doen afnemen vanaf 2029. De meerderheid van die inkomstendalingen komt voort uit de onvoorwaardelijke toename van steunmaatregelen aan privébedrijven. Die namen de afgelopen jaren sterk toe (Van Tichelen et al., 2025 en Godefroid et al., 2025). Onze voorstellen willen sommige van die maatregelen, die in de wetenschappelijke literatuur als inefficiënt bestempeld worden, beperken.

 

 

 

 

Pasen: Urbi et Orbi - "Mogen zij die wapens hebben, deze neerleggen"

Pasen en dus ook Urbi et Orbi. 

 

Paus Leo XIV gaf op het Sint-Pietersplein een krachtige toespraak met een opmerkelijke vredesoproep.

 

 

Christus, onze „zegevierende Koning“, heeft zijn strijd gestreden en gewonnen door zich vol vertrouwen over te geven aan de wil van de Vader, aan zijn heilsplan (vgl. Mt 26,42). Zo bewandelde hij tot het einde toe de weg van de dialoog, niet in woorden maar in daden: om ons, die verloren waren, te vinden, werd hij mens; om ons, die slaven waren, te bevrijden, werd hij slaaf; om ons stervelingen leven te geven, liet hij zich aan het kruis doden.

 

De kracht waarmee Christus is opgestaan, is volkomen geweldloos. Ze is te vergelijken met die van een graankorrel die, nadat hij in de aarde is vergaan, groeit, door de kluiten heen breekt, ontkiemt en uitgroeit tot een gouden korenaren. Ze lijkt nog meer op die van een menselijk hart dat, gekwetst door een belediging, de drang naar wraak van de hand wijst en, vervuld van mededogen, bidt voor degene die de belediging heeft begaan.

 

Broeders en zusters, dit is de ware kracht die vrede brengt aan de mensheid, omdat zij respectvolle relaties bevordert op elk niveau: tussen individuen, gezinnen, sociale groepen en naties. Zij streeft niet naar eigenbelang, maar naar het algemeen welzijn; zij wil niet haar eigen plan opleggen, maar samen met anderen een plan helpen uitwerken en uitvoeren.

 

Ja, de verrijzenis van Christus is het begin van een nieuwe mensheid; het is de toegang tot het ware beloofde land, waar gerechtigheid, vrijheid en vrede heersen, waar iedereen elkaar erkent als broeders en zusters, kinderen van dezelfde Vader die Liefde, Leven en Licht is.

 

Broeders en zusters, door zijn verrijzenis confronteert de Heer ons nog krachtiger met de ingrijpende realiteit van onze vrijheid. Voor het lege graf kunnen we, net als de discipelen, vervuld raken van hoop en verwondering, of juist van angst, zoals de wachters en de farizeeën, die gedwongen waren hun toevlucht te nemen tot leugens en uitvluchten in plaats van te erkennen dat degene die veroordeeld was, werkelijk is opgestaan (vgl. Mt 28,11–15)!

 

Laten we ons, in het licht van Pasen, door Christus laten verrassen! Laten we ons hart laten veranderen door zijn immense liefde voor ons! Mogen zij die wapens hebben, deze neerleggen! Mogen zij die de macht hebben om oorlogen te ontketenen, voor vrede kiezen! Geen vrede die met geweld wordt opgelegd, maar vrede door dialoog! Niet vanuit de wens om anderen te domineren, maar om hen tegemoet te treden!

 

We raken gewend aan geweld, leggen ons erbij neer en worden onverschillig. Onverschillig tegenover de dood van duizenden mensen. Onverschillig tegenover de gevolgen van haat en verdeeldheid die conflicten zaaien. Onverschillig tegenover de economische en sociale gevolgen die ze teweegbrengen en die we allemaal voelen. Er is sprake van een steeds toenemende “globalisering van de onverschilligheid”, om een uitdrukking te gebruiken die paus Franciscus na aan het hart ligt, die een jaar geleden vanaf deze loggia zijn laatste woorden tot de wereld richtte en ons eraan herinnerde: “Wat een enorme dorst naar de dood, naar het doden, zien we elke dag in de vele conflicten die in verschillende delen van de wereld woeden!” (Urbi et Orbi-boodschap, 20 april 2025). 

 

Het kruis van Christus herinnert ons altijd aan het lijden en de pijn die de dood omringen, en aan de doodstrijd die daarmee gepaard gaat. We zijn allemaal bang voor de dood, en uit angst wenden we ons af en kijken we liever niet. We kunnen niet onverschillig blijven! En we kunnen ons niet bij het kwaad neerleggen! De heilige Augustinus leert ons: „Als je bang bent voor de dood, heb dan de verrijzenis lief!” (Preek 124, 4). Laten ook wij de verrijzenis liefhebben, die ons eraan herinnert dat het kwaad niet het laatste woord heeft, omdat het verslagen is door de Verrezene.

 

Hij is door de dood gegaan om ons leven en vrede te schenken: „Ik laat jullie vrede na; ik geef jullie mijn vrede. Niet zoals de wereld die geeft, geef ik die aan jullie“ (Joh. 14:27). De vrede die Jezus ons schenkt, is niet louter het zwijgen van de wapens, maar de vrede die het hart van ieder van ons raakt en verandert! Laten we ons laten veranderen door de vrede van Christus! Laten we de roep om vrede die uit ons hart komt, laten horen! 

 

Laten we op deze feestdag elk verlangen naar conflict, overheersing en macht van ons afwerpen, en de Heer smeken om zijn vrede te schenken aan een wereld die geteisterd wordt door oorlogen en getekend is door haat en onverschilligheid, waardoor we ons machteloos voelen tegenover het kwaad. Aan de Heer vertrouwen we alle harten toe die lijden en wachten op de ware vrede die alleen Hij kan schenken. Laten we ons aan Hem toevertrouwen en ons hart voor Hem openen! Hij is de enige die alle dingen nieuw maakt (cf. Openb. 21:5).

 

 

 

Stabat Mater van Kim André Arnesen

 

Arte Musicale brengt deze Goede Week een uitvoering van het Stabat Mater van de eigentijdse Noorse componist Kim André Arnesen. 

Zeer de moeite.

 

Arte Musicale · 1. Stabat Mater Dolorosa

 

Veel luisterplezier.

 

Patriarch Pizzaballa: "De deuren zijn nog gesloten. De stilte is bijna volkomen"

Op deze Stille Zaterdag een hoopvolle Paasboodschap uit Palestina.

 

 

 

De Katholieke Patriarch van Jeruzalem, Pierbattista Pizzaballa, schreef deze tekst als preek voor de Paaswake:

Deze Heilige Nachtwake neemt ons mee op een reis vol verwachting en hoop, van duisternis naar licht. Niet plotseling, maar via een lange en geduldige pelgrimstocht die gekenmerkt wordt door het Woord van God, door stilte, door vuur en water. Pasen begint niet met een overwinningskreet, maar met het luisteren naar een verhaal: een verhaal dat de dood trotseert om het leven te bereiken.  

 

De deuren zijn nog gesloten. De stilte is bijna volkomen, misschien doorbroken door het verre geluid van wat de oorlog nog steeds zaait in dit heilige en verscheurde land. Maar juist hier, op deze plek waar de dood door God is bewoond, klinkt het Woord van God luider dan welke stilte dan ook. En ik zeg het ronduit: ook wij vieren vandaag met een kwetsbaar geloof dat op de proef is gesteld, misschien vermoeid… maar nog steeds standhoudend. Niet omdat wij sterk zijn, maar omdat Iemand ons hier ondersteunt. 

 

Hier werd de dood niet vermeden of afgezwakt, maar ten volle onder ogen gezien tot het einde toe. God koos geen uitweg, maar besloot de menselijke conditie in haar diepste werkelijkheid binnen te treden, waarbij Hij alle aspecten van het menselijk bestaan op Zich nam, inclusief datgene wat wij vandaag de dag helaas vaak op gewelddadige wijze ervaren: pijn en dood. Hij deed dit niet om ze van een afstand te ‘verklaren’, maar om ze van binnenuit te beleven. 

De uitgebreide Woorddienst die we zojuist hebben gehoord, heeft ons door beslissende momenten in de geschiedenis geleid. De schepping die uit de chaos tevoorschijn komt: „God zei: ‚Er zij licht‘, en er was licht“ (Gen. 1:3). De beproeving van Abraham op de berg Moria, waar een vader wordt tegengehouden voordat hij zijn mes heft en een ram ziet die vastzit in het struikgewas, een voorafschaduwing van het ware Lam. Dan horen we over de doortocht door de Rode Zee: de open zee als een weg naar bevrijding, niet naar vlucht. 

 

Troostende woorden van de profeet Jesaja: „Even heb Ik Mijn aangezicht voor u verborgen, maar met eeuwige liefde heb Ik medelijden met u, spreekt de HEER, uw Verlosser“ (Jesaja 54:8). De universele uitnodiging: „Komt allen die dorst hebben, naar het water“ (Jes. 55:1). Vervolgens de stem van Baruch, die wijst op de Wijsheid als de weg van het leven. Ten slotte de belofte van Ezechiël: “Ik zal u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in u leggen” (Ezechiël 36:26). 

 

Elke stap heeft ons naar dit punt geleid, waar het Evangelie volgens Matteüs vertelt: „Er vond een grote aardbeving plaats; want een engel van de Heer daalde uit de hemel neer, kwam naar voren, rolde de steen weg en ging erop zitten“ (Mt 28:2). 

 

Deze scène is niet zomaar een detail in het verhaal. Het vormt de kern van een passage die de hele wereld op zijn kop zet: een steen die niet door menselijke kracht, maar door goddelijke macht is weggerold. Op dit moment lijkt er niemand te zijn die de stenen kan wegrollen van de graven van het lijden die voortdurend door oorlog worden blootgelegd. Maar juist daarom luisteren we met nog grotere urgentie naar de vraag die de vrouwen in hun hart droegen: „Wie zal de steen voor ons wegrollen?“ (Mc 16,3).

 

Het is niet alleen een praktische kwestie. Het is de vraag die ten grondslag ligt aan elke zoektocht naar hoop wanneer het lijkt alsof er niets meer te doen valt. Het is de zoektocht van hen die liefhebben zonder onmiddellijke antwoorden te zoeken, van hen die het mysterie met vertrouwen benaderen, zelfs wanneer het pad verborgen lijkt. Vandaag de dag wordt deze vraag gesteld in het hele Heilige Land, en vanuit elke plek in de wereld die getekend is door geweld. En het antwoord is geen loze verklaring, maar een daadwerkelijk gebeuren: de steen is weggerold. 

Niet uit eigen kracht, maar door de kracht van Gods liefde, die sterker is dan de dood.  

 

Broeders en zusters, die vraag – „Wie zal de steen voor ons wegrollen?“ – is hier, vandaag, geen verre weerklank van het evangelie. Het is de kreet die uit onze huizen opstijgt, want om ons heen zijn de stenen weer op hun plaats gezet. En toch zijn we hier vandaag: in een graf dat voor eens en voor altijd is geopend. Niet omdat we de steen uit eigen kracht hebben kunnen weghalen – we weten  maar al te goed hoe zwak we zijn, hoe bang we zijn – maar omdat Iemand hem al eerder heeft weggerold, zonder te wachten tot wij ertoe in staat waren, zonder te vragen of we wel genoeg geloof hadden. De steen werd weggerold terwijl het nog donker was, toen niemand het nog voor mogelijk hield. En dit is de eerste paasboodschap, hier en nu: God wacht niet tot onze oorlogen voorbij zijn voordat Hij begint met het herstellen van het leven. Hij begint in de duisternis. Hij begint in de stilte. Hij begint in het graf dat nog gesloten is. 
 

 

Op deze wake worden we geconfronteerd met de vraag: proberen we nog steeds in ons eentje de stenen weg te rollen die ons onderdrukken? Of laten we Hem, de Levende, voor ons uitgaan? Want Pasen is niet het resultaat van onze inspanningen om vrede te bereiken, hoe noodzakelijk die ook mogen zijn. Het is het fundament dat elke inspanning mogelijk maakt. Als het graf leeg is, dan is er nog niets echt gezegd en gedaan. Geen enkel land is voor altijd betwist, geen enkele wond is voor altijd ongeneeslijk, geen enkele herinnering is voor altijd gevangen in haat. Niet omdat het gemakkelijk is  – we weten hoe moeilijk het is – maar omdat de loop van de geschiedenis is veranderd. We lopen niet langer de dood tegemoet: vanuit dit graf ligt de dood achter ons. En zelfs als de oorlog ons iets anders lijkt te vertellen, zijn wij degenen die hebben gezien hoe de steen werd weggerold. 

 

En samen met die steen lijkt het evangelie nog een andere steen weg te rollen: angst. Want de eerste paasboodschap is eenvoudig en ontwapenend: „Wees niet bang“ (vgl. Mt 28,5). Het binnengaan van dit lege graf – zelfs zonder medepelgrims, alleen, ondanks de oorlog – betekent oog in oog komen te staan met het mysterie van het vernieuwde leven. Het lege graf is geen leegte die de geschiedenis uitwist. Het vertelt ons niet dat lijden niet bestaat of dat het zal ophouden. 

 

Zoals de evangeliën ons in herinnering brengen, is het verrijzenislichaam van Christus niet vrij van de sporen van de Passie. Maar die wonden zijn geen tekenen van een nederlaag: ze zijn het zegel van een leven dat de dood heeft overwonnen door deze in Zichzelf te dragen. Dit is de kern van Pasen: God wist onze geschiedenis niet uit; Hij transformeert haar door haar in het licht te brengen. 

 

De liturgie van vandaag herinnert ons eraan dat de Verrijzenis ons niet opdraagt het kwaad door de vingers te zien. Ze leert ons dat de werkelijkheid zelf kan worden getransformeerd door de kracht van God. Hij heeft een weg gebaand waar voorheen een muur stond. Waar voorheen een onwrikbare steen lag, is er nu een drempel. 

 

Jeruzalem, een stad die getekend is door de herinnering aan de dood, en vandaag de dag door zoveel verdeeldheid, wordt de plek waar het leven wordt verkondigd. Niet een ideaal, ver weg gelegen, vergeestelijkt leven. Maar het echte leven – het leven van mensen, thuis, in relaties, in gemeenschappen. De vraag waar de profeet Ezechiël zich over buigt – „Kunnen deze beenderen weer tot leven komen?“ (Ez 37,3) – is een vraag die ook wij ons vandaag stellen, als we kijken naar de ruïnes om ons heen en in ons. Het antwoord van het geloof in het paasmysterie is duidelijk: ja, ze kunnen weer tot leven komen. Niet omdat God wonderbaarlijke wonderen verricht, maar omdat God trouw is aan het leven in zijn meest authentieke vorm. Niet een leven zonder tegenstrijdigheden, maar een leven dat tegenstrijdigheden kan doorstaan en er getransformeerd uit tevoorschijn komt. En dit is nu al een paasoordeel over de geschiedenis: de dood met zijn angel (vgl. 1 Kor. 15:55) is niet de meester, is niet de heerser.  

 

En sta mij toe dit te zeggen: als er hier, vandaag, een ‘steen’ is die we werkelijk kunnen wegrollen, dan is het wel degene die op ons hart drukt – de steen van berusting, van wrok, van wantrouwen. Het evangelie vraagt ons niet om buitengewone daden te verrichten, maar om het leven te beschermen, zelfs op kleine schaal. We zijn geroepen om het kruis niet te verloochenen, maar om het te verheerlijken, door het onderdeel te maken van de weg naar verlossing die ons verenigt met het leven van God.  

 

 En dit is de paasboodschap, hier vanuit de Heilige Grafkerk: blijf niet stilstaan voor de stenen van de wereld, maar laten we – voor zover we daartoe in staat zijn – „levende stenen” worden, tekenen van verzoening, bouwers van hoop, getuigen van een leven dat de dood niet langer kan uitdoven. 

 

Christus is opgestaan. Hij is waarlijk opgestaan. Alleluia! 

 

bron: LPJ 

Bert Roebben: "Christus wordt weer gekruisigd"

 In De Standaard verscheen op deze Goede Vrijdag een column van godsdienstpedagoog Bert Roebben over Goede Vrijdag en LBV op school.

 

De titel van de roman van Nikos Kazantzakis beklijft en houdt mij als christen uit mijn slaap. Het verhaal is in zijn eenvoud universeel: een groep vluchtelingen, voornamelijk vrouwen, kinderen en ouderen, belandt in de weken voor Pasen in een welstellend dorp, zoekt zich een onderkomen en zorgt voor vijandige reacties bij de inwoners. Enkele jongeren in het dorp bekommeren zich om de vluchtelingen. Zij bereiden zich tegelijk voor op hun rol in het passiespel dat om de zeven jaar op Goede Vrijdag opgevoerd wordt. Meer en meer gaan zij zich identificeren met de vluchtelingen en met Christus, die het voor hen opneemt en het met de dood bekoopt. De passie is niet langer een spel maar wordt brute realiteit in het dorp. Het boek laat de lezer niet onberoerd: in de gestalte van mensen die lijden onder onrecht en uitsluiting verschijnt Christus vandaag opnieuw. 

 

Ik zie ze op mijn dagelijkse nieuwsberichten voorbijtrekken: zij die op de vlucht zijn voor weer een nieuwe oorlog, onschuldige burgers vooral, slachtoffers van de brutale machtswellust en het schaamteloos geldgewin van enkelen. Maar ook dichterbij huis schaam ik me voor het gebrek aan gastvrijheid en inclusie in onze samenleving. En sluimerend onder dit alles wordt de taal van de ontmoeting besmeurd en heerst het narratief van afgrenzing en afschrikking. Ik vrees dat de latere Habermas gelijk heeft: als de taal van de humaniteit, die opgeslagen ligt in de grote levensbeschouwingen verloren gaat of besmeurd wordt, gaat ook de ervaring van humaniteit zelf verloren. Paus Leo voegde er vorige zondag in niet mis te verstane woorden aan toe dat Christus niet kan ingezet worden om een oorlog goed te praten. 

 

Vooral de toekomst van onschuldige mensen, met name kinderen en jongeren, staat deze dagen onder druk. Als lerarenopleider voor het vak levensbeschouwing vraag ik me oprecht af hoe we met de taal van de ontmoeting zullen blijven “opboksen” tegen de taal van afgrenzing en afschrikking. Hoe blijft een humaan discours overeind, wanneer fake news, hate speech, leugens en een gebrek aan transparantie de toon zetten in samenleving en politiek? Hoe leren jonge mensen een cultuur van vertrouwen in een context die voortdurend het tegendeel beweert? En mag de school een plek zijn waar jonge mensen op verhaal mogen komen en hun kwetsbare identiteit mogen ontdekken, voorbij prestatiefascinatie en kennisrijke curricula? Akkoord, we moeten hen voorbereiden op moeilijke tijden, maar hoeveel “leerschool in humaniteit” willen we daarvoor opofferen? Ik wil er als christen nog wel eens over nadenken en me in het interlevensbeschouwelijke gesprek hierover engageren. Niet alleen op Goede Vrijdag.

 

aanwinsten 03

 De aanwinsten van afgelopen maand. 

 

Boudens, Robrecht, Het spel van God en mens, Jecta, 1968 (1967).

Boudens, Robrecht, Over liefhebben en goed-zijn, Jecta, 1968.

Boudens, Robrecht, naar wie zouden wij gaan?, Jecta, 1969.

Boudens, Robrecht, De weelde van het arm-zijn, Jecta, 1969.

Boudens, Robrecht, de getijen van ons leven, Jecta, 1971.

Boudens, Robrecht, onze woorden kunnen u niet grijpen, Jecta, 1973. 

De Witte, Kim, Ze draaien ons zot. Langer werken, ratrace, burn-out, Berchem, 2021.

Lehning, Arthur en (red.), De internationale avant-garde tussen de twee wereldoorlogen, bert bakker, 1963.  

Vromman, Steven, Hoop. Een kompas in turbulente tijden, Gent, 2023.

Wildiers, Max, Het verborgen leven van de cultuur, Brussel, 1988.

Burggraeve, Roger, Hoog tijd voor een andere God. Bijbels diepgronden naar de ziel van ons mens-zijn, Leuven, 2015.

 

Leo XIV over Palmzondag en Vrede

 

Lees de volledige preek

Palmzondag

Palmzondag.

Voor de gelegenheid twee stukken uit de Johannespassie van J.S. Bach.

 

 

 

 

 

 

Maarten Van Rossem over Tolkien en The Lord of the Rings

Beste vrienden, vandaag is het 25 maart, Tolkien Reading Day. Voor de gelegenheid een overpeinzing van Nederlands historicus en publiekslieveling Maarten Van Rossem.  

 

 

 

The Lord of the Rings: een zonderling boek

Hoewel In de ban van de Ring van J.R.R. Tolkien zich misschien onttrekt aan de voorschriften van de modernistische romankunst, heeft Maarten het ademloos gelezen. Het is een fantastische geschiedenis die fantastisch is beschreven.

Uit Maarten! 2022-4.

Het zal in 1957 zijn geweest dat mijn vriend Frank mij attent maakte op een dik boek met de titel In de ban van de Ring, geschreven door J.R.R. Tolkien. Het was het eerste deel van een trilogie die eigenlijk helemaal geen trilogie was. De Engelse uitgever had aanvankelijk zo weinig vertrouwen in de zonderlinge geschiedenis die Tolkien had geschreven, dat hij voorzichtig startte met het eerste deel van het omvangrijke avontuur. Nadat ik dat op aanbevelen van Frank had gelezen, was het smartelijk wachten op de volgende twee delen, waarmee de vertaler – die een prijs kreeg voor zijn inspanningen – kennelijk nog niet klaar was.

Dat het driedelige avontuur gaat over de noodzakelijke, maar risicovolle vernietiging van een machtige ring die de zwarte vorst Sauron de wereldheerschappij zal schenken als hij hem te pakken krijgt, is tegenwoordig algemeen bekend. Dat het ringavontuur onderdeel is van een ronduit fantastische alternatieve sprookjeswereld, wist ik helemaal niet en werd mij pas in de loop van de volgende jaren duidelijk. Die was voor vele lezers een extra attractie, waarin sommigen zich obsessief verdiepten.

 

Balings

Zover is het bij mij nooit gekomen. Ik heb het befaamde Silmarillion, waarin de complexe schepping en geschiedenis van die alternatieve wereld uit de doeken wordt gedaan, nooit gelezen en ben ook niet van plan dat alsnog te doen. De enigszins geheimzinnige verwijzingen naar een wereld achter de ringgeschiedenis waren mij genoeg. Je wist dat er meer was en dat gaf diepte aan het verhaal.

Dat het boek en Tolkiens fantasiewereld zo beroemd zijn geworden ligt louter aan de uitzonderlijke kwaliteit van dat verhaal. Het is een fantastische geschiedenis die fantastisch is beschreven. Wie het ooit koortsachtig heeft gelezen, vergeet tal van scènes nooit meer en zal diverse onderdelen waarschijnlijk regelmatig hebben herlezen. Van hoeveel enorm dikke boeken kun je dat zeggen?

Ian McKellen als Gandalf en Elijah Wood als Frodo in The Fellowship of the Ring.

Zodra ik vlot Engels kon lezen, heb ik mij een driedelige Engelse luxe-editie aangeschaft. Ik kan dat iedereen die begonnen is met de Nederlandse vertaling aanbevelen. Tot mijn ergernis bleek dat de familienaam Baggins in de Nederlandse vertaling Balings was geworden. Ik begreep uit een cryptische opmerking op Wikipedia dat Tolkien niet te spreken was over de Nederlandse vertaling. Waarom werd niet duidelijk.

 

Kabouters en racisme

Toen ik zelf literatuur ging lezen en steeds meer mensen leerde kennen die dat ook deden, kwam ik erachter dat The Lord of the Rings in literaire kring een uiterst controversioneel boek was. Niet alleen was het evident geen literatuur, het was ook verdacht: het rook naar kabouters en racisme. Deze controverse bestaat nog steeds, al is mijn indruk dat Tolkien aan de winnende hand is. Wellicht omdat LotR voortdurend in tal van verschillende landen wordt gekozen als het meest geliefde boek van de vorige eeuw. De controverse vindt natuurlijk zijn oorsprong in het feit dat de geschiedenis van de ring van macht zich volledig onttrekt aan de voorschriften van de modernistische romankunst. De modernistische kunstcritici zijn strenge bewakers van de grenzen van wat wel en wat geen kunst is.

Scène uit The Rings of Power, die is gebaseerd op Silmarillion.

Zodoende hebben zij een exclusieve museale ivoren toren gebouwd waar de toegangsprijzen, zowel letterlijk als metaforisch, vaak te hoog zijn voor het overgrote deel van de rest van de mensheid. O wee als duidelijk wordt dat een roman, een schilderij of wat dan ook, zich ophoudt buiten de grenzen van het modernistische kunstterritoir.

Er waren overigens tal van literaire autoriteiten die LotR wel een fantastisch boek vonden. Mijn indruk is dat mensen die het boek hebben gelezen voor zij hadden geleerd wat ‘goede smaak’ is, zich het veel meer hebben toegeëigend dan mensen die het pas tot zich namen na een solide culturele opvoeding.

 

Rare jurken

Ik moet onvermijdelijk iets zeggen over de ongekend succesvolle monsterfilms die naar aanleiding van Tolkiens grootse avontuur zijn gemaakt. Ik had mij aanvankelijk voorgenomen die films niet te zien, bang als ik was dat ze mijn eigen beelden, gevormd door lezing van het boek, zouden verdringen. Ik ben toch gaan kijken en heb gemengde gedachten.

Essentiële onderdelen van het boek zijn weggelaten, laat ik daarmee beginnen. Ik denk aan Tom Bombadil. Het Kwaad ziet er in de films goed uit. De zwarte ruiters zijn overtuigend en de scènes in Moria, het voormalige dwergenrijk, zijn meesterlijk gedaan.

Frodo vond ik niet sterk, het staal in zijn karakter komt er niet uit. De belangrijke vrouwenfiguren, Arwen en Galadriel, vond ik niet om aan te zien – niet meer dan jonge vrouwen in rare jurken. Dat geldt ook voor de ‘gezellige’ Hobbitwereld in The Shire. Het Goede komt, kortom, niet uit de verf. Mocht u wel de films hebben gezien, maar nooit het boek hebben gelezen, doe dat dan zo spoedig mogelijk. Maak uw eigen film!

Op Amazon Prime is er nu ook The Rings of Power, de duurste tv-productie ooit gemaakt. Ik kijk daar nogal afstandelijk naar. Het beeld is prachtig, maar het verhaal – een soort studentenuittreksel van Silmarillion – hangt als los zand aan elkaar. Als u een niet al te kritische kijker bent die zich niet aanhoudend afvraagt: hoe zit dat eigenlijk?, kunt u er best plezier aan beleven. Het is weer eens wat anders dan het obligate drugsepos.

Ik ga The Lord of the Rings voor de zoveelste keer herlezen!

 

 

Bron: Maarten! 

aanzet uitvoeringsbesluiten LBV

De Vlaamse Regering gaat verder in haar ongegeneerde besparingsoperaties in het onderwijs. Het uitverkoren doelwit van minister Demir is de vakken LBV. De minister probeerde eerst de uren LBV af te schaffen of in te korten, dat mislukte compleet. Nu heeft toch een ferme besparing gevonden door het prutsen aan de uren van de leerkrachten LBV. 

 

In het officieel onderwijs ging er wat mis, vooral door het lerarentekort. Het was soms een immens kluwen met kleine klasjes. De minister heeft nu een draak laten goedkeuren voor de regering. De maatregel lijkt hét probleem, namelijk het lerarentekort, alleen nog maar te versterken. Niet in het minst door de tegenwoordig zo typische ronduit hufterige communicatie. 

 

Meer tekst en uitleg in onderstaand bericht. 

 

 

Beste collega 

Vandaag heeft de Vlaamse Regering een eerste principiële goedkeuring verleend aan het besluit tot wijziging van verschillende besluiten van de Vlaamse Regering. Dit besluit bevat een toelichting bij de wijze waarop de Vlaamse Regering de besparing binnen de levensbeschouwelijke vakken (LBV) wil realiseren en welke flankerende maatregelen daarbij worden voorzien. 

De voornaamste voorgestelde wijzigingen zijn de volgende:

• De uren LBV zullen vanaf volgend schooljaar worden berekend en toegekend per graad (en in het secundair onderwijs over de onderwijsniveaus heen). 
• Samenhangend daarmee worden nieuwe splitsingsnormen ingevoerd. 
• Er wordt voorzien in mogelijkheden tot wedertewerkstelling voor leraren LBV. 

De goedkeuring van vandaag betreft een eerste stap in het besluitvormingsproces. Het besluit moet nog worden voorgelegd aan de onderhandelingscomités (met onderwijsverstrekkers en vakbonden), vervolgens aan de Raad van State en nadien opnieuw aan de Vlaamse Regering voor definitieve goedkeuring. Scholen die via hun dienstbrief reeds het urenpakket voor volgend schooljaar hebben ontvangen, beschikken op dit moment nog niet over een toekenning van uren LBV. Deze toekenning kan pas plaatsvinden nadat dit besluit definitief is goedgekeurd. Tot zolang deze goedkeuring niet is verleend, is het niet mogelijk om de concrete impact voor een individuele school of de lesopdracht van een leraar te bepalen. Zoals steeds voorziet Thomas in een nadere toelichting en achtergrond bij de beslissing van vandaag. Vanuit de Erkende Instantie blijven wij het overleg nauwgezet opvolgen en actief deelnemen aan onderhandelingen, met bijzondere aandacht voor de positie van de leraar. Wij blijven ons inzetten om de impact van deze maatregelen zo beperkt mogelijk te houden, zodat u ook in de toekomst op een haalbare manier betekenisvol godsdienstonderwijs kunt blijven verzorgen voor elke leerling. 

 

Met vriendelijke groeten, 

Namens de Erkende Instantie RKG Lieve Van Daele, bisschoppelijk gedelegeerde bisdom Gent, Carolien Milis en Bernadette Wittoek, Inspecteur-adviseur rooms-katholieke godsdienst.

 

 

 

Meer uitleg bij Thomas. 

 

 

Lamentationi

 Op deze zondag in de Veertigdagentijd een passend stuk muziek. Voor de gelegenheid de prachtige Lamentationi van de zeventiende eeuwse Italiaanse componist Della Ciaia.

 

 

 

Veel luisterplezier! 

Eid Mubarak!

 

Onroerend Erfgoed - achter de schermen bij de interieurrestauratie

 Onroerend Erfgoed poste deze week een update op haar sociale media over de interieurrestauratie van de Gentse Sint-Annakerk. 

 

 

Zuster Lucy

 In Otheo deze week een zeer lezenswaardig interview met zuster Lucy, de algemeen overste van de Zusters van Liefde van Jezus en Maria. 

 

 

 Zuster Lucy (75) reist de wereld rond om 1.200 zusters te steunen die strijden tegen mensenhandel

Vrouwen en religie, deel 4 | Veerle Saman interviewt vier vrouwen over hun geloof. Lucy is algemeen overste van een internationale congregatie.

 

Zuster Lucy Jacob Palliam Pallithura is verantwoordelijk voor een internationale congregatie die gesticht werd in Vlaanderen. Als algemeen overste van de Zusters van Liefde van Jezus en Maria reist ze onophoudelijk de wereld rond om de 1.200 zusters te steunen in hun strijd tegen mensenhandel, armoede en een gebrek aan onderwijs en basisgezondheidszorg.

 

 Ze is 75, maar haar agenda is goed gevuld. Ik kreeg de kans om haar te spreken vlak na haar bezoek aan de Filipijnen en Nederland en voor haar reis naar Pakistan. ‘Ik geef normaal geen interviews, maar voor jou maak ik een uitzondering.’

 

Je bent algemeen overste van een internationale congregatie. Wat houdt dat precies in?

 

‘Ik werk niet alleen. Het centraal bestuur bestaat uit een team van vijf zusters en is gevestigd in Brussel. Het is onze taak om de activiteiten van de congregatie te faciliteren, coördineren en bevorderen. En als katholieke groep brengen we de door God geïnspireerde boodschap om elkaar lief te hebben in de praktijk. Dat is de belangrijkste reden waarom we hier zijn. Als katholieken, als christenen, geloven wij dat wij geschapen zijn naar Gods beeld en gelijkenis, dat wij een familie van God zijn en dat wij er zijn om voor elkaar te zorgen.’

 

‘Onze zusters, we zijn met ongeveer 1.200, doen dat door middel van verschillende diensten, afhankelijk van de behoeften van de mensen met wie ze samenleven. Wij zijn meer dan 200 jaar geleden begonnen in België als reactie op de noden die ontstaan waren in een door oorlog verscheurd land dat geteisterd werd door armoede, onrecht en ziekte. Dat is de traditie die we voortzetten in andere landen, overal waar dergelijke noden bestaan: de behoefte aan onderwijs, gezondheidszorg en sociale diensten in verschillende domeinen. Wij zijn overal waar mensenlevens bedreigd worden, waar mensenlevens in gevaar zijn door het verlies van waardigheid, door een gebrek aan onderwijs of gezondheidszorg. Wij zijn vooral daar waar kwetsbare personen zijn, met een fysieke of mentale beperking.’

 

‘Het centraal bestuur houdt contact met onze zusters die overal ter wereld actief zijn. We bezoeken hen in hun eigen specifieke context en luisteren naar hun verhalen, teleurstellingen en moeilijkheden. Het is onze taak om hen te motiveren, aan te moedigen en te ondersteunen, en om een ​​plan te maken hoe ze op een creatieve manier kunnen doorgaan. Als leider van de congregatie wil ik tijdens mijn mandaat iedereen minstens een keer persoonlijk ontmoeten

 

‘Het Algemeen Kapittel is het hoogste gezag dat de uiteindelijke beslissingen neemt voor de congregatie. Elke zes jaar komen vertegenwoordigers van over de hele wereld bijeen om te bespreken wie we zijn, wat we vandaag doen en hoe we moeten verdergaan om in te kunnen spelen op de veranderende noden van vandaag. De laatste bijeenkomst was in 2023.’

 

‘Het Algemeen Kapittel werkt een programma, een visie, uit voor de komende zes jaar, dat uitgevoerd wordt door het centraal bestuur. Zo wordt bijvoorbeeld benadrukt dat het noodzakelijk is om internationaal en intercultureel samen te werken en samen te leven. We worden aangespoord om persoonlijke en materiële middelen te delen, te leren samenwerken en elkaar te helpen en te ondersteunen, zodat we overal waar we zijn het hogere doel kunnen bewerkstelligen.’

 

‘In overeenstemming met de leer van de Rooms-Katholieke Kerk zetten we ons hard in voor milieukwesties en voor het bevorderen van een gezonde manier om samen te leven op de planeet aarde, die wij een gemeenschappelijke thuis noemen waar we allemaal in vrede en harmonie samenleven en de hulpbronnen delen. Zo hebben we projecten om zelf groenten te kweken, bomen te planten en de natuur op te ruimen. Op plaatsen waar we eigendommen en land bezitten, is een bepaald deel voorbehouden aan landbouw en de vergroening van de grond. We vormen netwerken en werken samen met gelijkgestemde groepen en organisaties. En we integreren dit aspect ook in het curriculum van de onderwijsinstellingen die we op verschillende continenten hebben.

 

Veel zusters zijn opgegroeid in Azië of Afrika en zijn jonger dan de zusters in Vlaanderen. Is het makkelijk om overeen te komen en een gemeenschappelijke basis te vinden?

 

‘Tijdens internationale bijeenkomsten kunnen discussies makkelijk gevoerd worden dankzij simultaanvertaling, maar in het dagelijks leven is het niet altijd even makkelijk. In ons huis in Brussel wonen zeven nationaliteiten samen. Ieder van ons heeft een andere manier van eten en drinken en er zijn verschillen in de manier van denken en begrijpen. Wat ik denk en zeg, is misschien niet wat door een ander begrepen wordt en andersom. Maar we doen ons best om te leren en elkaar te begrijpen en een taal te spreken die iedereen kan verstaan.’

 

‘Soms kost het tijd om het eens te worden over een bepaalde zaak. Een van onze prioriteiten vandaag is om de eigen culturele grenzen te overstijgen, de ander de hand te reiken en anderen in de eigen wereld toe te laten. We proberen zo goed mogelijk samen te leven en te werken omdat we interculturaliteit als een rijkdom, als een bron van verrijking beschouwen. Maar dat gaat niet vanzelf. We proberen internationale gemeenschappen te vormen met verschillende nationaliteiten en zij worstelen ermee om elkaars standpunt te begrijpen en ruimte te maken voor elkaars verschillen. Maar wat ons verenigt is het doel waarvoor we samenkomen: ons beschikbaar stellen voor de noden van anderen. En wij geloven dat er een goddelijk plan schuilt in ons interculturele samenzijn.’ 

 

Je bent geboren en getogen in India, waar de overgrote meerderheid van de bevolking hindoe is. Hoe ben je een zuster geworden van een katholieke congregatie die nota bene in Vlaanderen ontstaan is?

 

‘Ik ben in een zeer religieus gezin geboren, dat diepgeworteld was in het christelijk geloof. We werden opgevoed met het idee dat het doel van ons leven is om elkaar lief te hebben en te zorgen voor anderen. Ik heb gezien hoe mijn moeder, naast het zorg dragen voor de familie, geld, kleding en eten gaf aan de armen. Af en toe nam ze me mee als ze een familie of een zieke in het ziekenhuis bezocht. Ik ging ook naar katholieke scholen, waar ik zusters ontmoette die ten dienste stonden van anderen en ik luisterde naar de ervaringen van degenen die in het buitenland actief waren. Zo kreeg ik interesse om een Zuster van Liefde te worden.’ 

 

En hoe word je dan algemeen overste?

 

‘Een algemeen overste wordt, samen met een team van raadsleden, verkozen door het Algemeen Kapittel. Zo wordt het centraal bestuur van de congregatie gevormd. Je kan jezelf daarvoor niet naar voren schuiven. Ik werd door de leden van het Kapittel gekozen als leider van de congregatie. Het is een mandaat voor zes jaar, dat maar een keer hernieuwd kan worden. In 2029 zijn er nieuwe verkiezingen.’

 

Kan je weigeren?

 

‘In theorie kan dat, maar we proberen ons af te stemmen op wat God van ons verlangt. God bereikt je via anderen of samen met anderen. Wanneer God je roept en je een taak toevertrouwt, dan vertrouw je erop dat je ook de genade ontvangt die nodig is om die taak te vervullen. Je bereikt dus een punt waarop je geen nee meer kan zeggen; in gehoorzaamheid zeg je ja. Maar bij het vervullen van die taak krijg ik veel steun van de raadsleden en de zusters van de congregatie. Ik ervaar dat gemeenschapsgevoel elke dag.’

 

Wat viel je het meeste op toen je meer dan tien jaar geleden voor de eerste keer naar België kwam?

 

‘De lege kerken en de vergrijzing van de bevolking, ook van de zusterpopulatie. Maar de mensen zijn heel vriendelijk en zorgzaam. Hoe België bijvoorbeeld buitenlanders en immigranten verwelkomt en er alles aan doet opdat ze zich op hun gemak zouden voelen. Ik bewonder de vrijgevigheid en goede wil. In India bestaat, hoewel het wettelijk afgeschaft is, nog altijd het kastenstelsel dat armoede en lijden als onderdeel van je lot tolereert.’

 

En in de manier waarop wij hier vaak naar de Rooms-Katholieke Kerk kijken?

 

’Het was een grote schok voor mij te ontdekken dat er zo veel ongezonde dingen gebeuren binnen de Kerk. Er is wel een neiging om dat allemaal te veralgemenen. Je kan al de goede zaken die de Kerk gedaan heeft, en nog steeds doet, niet negeren door de misstappen van een aantal mensen. België is een ontwikkeld land met goed opgeleide inwoners, dus er zou meer op een objectieve manier over gedacht kunnen worden.’

 

Je bent de leider van meer dan duizend vrouwen. Hoe kijk jij naar de positie van vrouwen in de Rooms-Katholieke Kerk?

 

‘Ik ben er helemaal voor dat vrouwen een grotere rol binnen de Kerk opnemen en betrokken worden bij de besluitvorming. En ik ben er ook voor dat vrouwen, om te beginnen, tot diaken en priester gewijd kunnen worden. Ik zie daar geen probleem in, hoewel er bepaalde theologische en culturele kwesties mee verbonden zijn.’

 

‘Zonder vrouwen zou de Kerk misschien niet meer functioneren, als we kijken naar het leven binnen de Kerk. De bijdrage van vrouwen aan de dagelijkse werking en aan het uitdragen van de boodschap van het evangelie door hun dienstbaarheid aan de mensheid, is enorm. Ik geloof oprecht dat mannen en vrouw even capabel zijn.’

 

Jullie hebben wereldwijd verschillende projecten die zorgen voor onderwijs en basisgezondheidszorg. Soms wordt die hulp ook gezien als een verdekte manier om mensen te kunnen bekeren.

 

Dat is een beschuldiging die soms tegen ons gebruikt wordt. Wij bekeren niet, maar het wordt vaak als een politiek instrument ingezet tegen bijvoorbeeld de christenen in India omdat zij zich richten op onderwijs voor armen en analfabeten die voor sommige politici een vaste groep kiezers vormen.’

 

Welke noden proberen jullie vandaag te lenigen?

 

‘Vandaag proberen we een antwoord te bieden op de nieuwe vormen van armoede die in onze samenlevingen ontstaan. In bepaalde delen van Congo bijvoorbeeld zijn er tienermoeders die aan hun lot overgelaten worden. In Sri Lanka zetten we ons dan weer in om mensenhandel te voorkomen. En onze zusters die als advocaat in India werken, verlenen rechtsbijstand aan armen die anders geen juridische hulp krijgen. In een ander gebied van het land waar er veel bedelaars zijn, hebben we een dorp geadopteerd. We proberen hun kinderen te helpen door ze speciaal onderwijs aan te bieden, zodat die families een nieuw leven kunnen opbouwen. Daarnaast hebben we verschillende programma’s die vrouwen ondersteunen die geen zeggenschap in het gezin hebben. Daardoor kunnen ze economisch onafhankelijker worden en kunnen de vrouwen die anders geen stem hebben het heft in handen nemen.’

 

 

 

Zuster Lucy Jacob Palliam Pallithura

geboren in 1950 - rooms-katholiek - algemeen overste van de Zusters van Liefde van Jezus en Maria - studie Engelse literatuur en doctoraat Formative Spirituality - woont in Brussel

Er zijn wereldwijd ongeveer 1200 Zusters van Liefde van Jezus en Maria.

 

 

Otheo 

iftar

De islamitische vastenmaand loopt stilaan op zijn einde. Onze leerlingenraad organiseert vandaag een iftar.   

Leerlingen, soms met hun hele familie, komen samen op school, op onze "Franse koer" iftar vieren. Samen eten uit door iedereen aangeleverde potten en caserollen. Bijzonder gezellig en gemoedelijk, samen eten, bidden en praten. School maak je samen. 

betoging 12 maart: het moet anders!

 

Op donderdag 12 maart organiseert het gemeenschappelijk vakbondsfront een betoging in Brussel, want de winter van Arizona is verre van voorbij. Integendeel, de maatregelen die de regering doorduwt zijn koud en kil en roepen blijvend terechte vragen en bezorgdheden op.

Een gezondere Belgische begroting is belangrijk, maar niet op de kap van werknemers, ambtenaren, jobstudenten, werkzoekenden of gepensioneerden. Dat moet anders! Wij kiezen voor evenwichtige loopbanen, rechtvaardige pensioenen, werkzekerheid, solidariteit en respect. De onrechtvaardigheden moeten uit de regeringsplannen verdwijnen. 

Dat actievoeren werkt, bewezen we in 2025. Na onderhandelingen zijn een aantal bijsturingen gebeurd aan de pensioenhervorming en werd die met één jaar uitgesteld. De pensioenhervorming is nog geen wet! Als de Raad van State fundamentele bemerkingen heeft, verwachten we aanpassingen door de regering. Komen die er niet, dan bereiden we ons voor op de procedure bij het Grondwettelijk Hof.

We blijven ook strijden tegen de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd, het viseren van (langdurig) zieken en het hypothekeren van de toekomst van onze jongeren. We laten onze leden niet los. We blijven iedereen steunen die door deze maatregelen dreigt te worden geraakt.

Minimus strijdt tegen Maximus
COC zal samen met het COV zichtbaar aanwezig zijn op de manifestatie van 12 maart. Minimus, de supermuis met een groot hart voor sterk onderwijs, gaat er blijvend de strijd aan met Maximus. Want wie raakt aan onderwijspersoneel, raakt aan de toekomst!

voorjaarslezing 'De Sint-Annakerk herleeft'

 De dienst Monumenten van Stad Gent organiseert vandaag haar tweede voorjaarslezing van dit jaar. Vanavond gaat het over de Sint-Annakerk, over de restauratie en de nieuwe bestemming. 

 

Het monument wordt binnenkort opnieuw het ‘hart van de buurt’, een bruisende ontmoetingsplek voor iedereen. Het is deze herbestemming die een grondige restauratie mogelijk maakt. Delhaize stelde WoonWerk architecten, Bressers Architecten en ontwerpbureau Omgeving aan om de restauratie en de herbestemming vorm te geven. 

Herwig Beyaert, restauratie-architect en senior projectmanager bij Bressers Architecten licht kort het ontstaan en de geschiedenis van de kerk toe en vertelt vervolgens aan de hand van heel wat foto’s over de restauratie van de buitengevels, de glas-in-loodramen en het interieur. De werken zijn volop bezig, maar nu al wordt duidelijk hoe het kerkgebouw weer in haar volle glorie zal schitteren.

Rik De Vooght, ir-architect, partner bij WoonWerk architecten Antwerpen toont aan hoe elk deel van het monument een rol speelt in de herbestemming. Het rijk gedecoreerde schip wordt een winkel. De sacristieën en het koor vormen een prachtig decor voor een restaurant. Het balkon bij het oksaal wordt een wijnbar met uitzonderlijk zicht vanaf zeven meter hoogte. Ook ingrepen naar integrale toegankelijkheid en klimatisatie komen aan bod.

"Wij willen niet worden als mannen"

Acht maart is Internationale Vrouwendag. Een excellente reden om deze tekst van de 20ste eeuwse Duitse theologe Dorothe Sölle te delen. 

Feminisme, de beweging voor de bevrijding van de vrouw, de beweging tegen discriminatie, seksisme en vrouwenhaat is ook een beweging voor de bevrijding van de man. De Andrew Tates en andere toxische idioten brengen niet alleen vrouwen in gevaar met hun idioot machisme en vulgair patriarchaat, ze brengen ook mannen in gevaar. Niet kunnen praten over gevoelens, geen huishoudwerk wil doen, zelfs geen vegiburger, salade of fruit willen eten omdat dat niet "mannelijk" is. 

Dus op deze 8 maart extra luid fck machisme, fck toxic masculinity en leve het feminisme!

 

 

 

Wij willen niet
worden als mannen
in onze maatschappij
verminkte wezens
door de prestatiedwang
verarmd in hun emoties
verzakelijkt tot burokraten
afgericht tot specialisten
gedoemd tot karrièrebouw

Wij willen niet
de seksuele rechten en
de seksuele afstomping van de mannen
genitale prestatie
in kwantiteit gemeten
seks als waar
gevraagd verkocht
betaald en vertoond

Wij willen niet
het door mannen bedachte
en beheerste gezin 
dat alleen bestaat voor zichzelf
dat mensen apolitiek maakt
vrouwen infantiel
en jongeren neurotisch

Wij willen niet
verzorgd beschermd opgetut worden
de kinderen voeden africhten aanpassen
de mannen bemoederen en oplappen

Wij willen niet
leren wat de mannen kunnen
heersen en kommanderen
bediend worden en veroveren
jagen buit maken onderwerpen. 

 

 

pedagogische studiedag

 

 Pedagogische Studiedag. Een interessante vorming van Thomas More met nabespreking in leerteams, evidence-based didactiek met directe toepasbaarheid in de onderwijspraktijk. Daarna een stukje personeelsvergadering, o.a. over de besparingsplannen van Vlaamse Regering. In de namiddag teambuilding, voor ons in een inhoudelijk interessante rondleiding langsheen Gentse circusverleden. 

 

Dit was de laatste pedagogische studiedag in zijn huidige vorm. De bevoegde minister vond dit allemaal maar tijdverlies, letterlijk, "waardevolle lestijd" die "verloren" gaat. Schoolbrede bijscholingen en overlegmomenten zullen in de toekomst 's avonds moeten, na een lange werkdag. Tijd dat we dus niet meer kunnen verbeteren of voorbereiden. Of we moeten de leerlingen een dagje afstandsonderwijs geven, maar daar kruipt een berg voorbereidingstijd in, om nog maar te zwijgen van het verbeterwerk. Met daarbij nog het probleem dat een deel van de leerlingen niet in staat is tot afstandsonderwijs, door een gebrek aan een degelijke internetverbinding, een eigen rustige werkplek, ouderlijk toezicht,... Tekenend voor het huidig onderwijsbeleid besparen en conservatieve oneliners toeteren en het onderwijs mag direct schakelen. 

 

 

 

En voor alle duidelijkheid, op vrijdag geef ik normaliter drie uur les, dus vandaag was ook overwerk, maar dat heb ik graag voor over. Het onderwijs barst van de mensen die sowieso al een heel pak extra werk verzetten, met veel plezier. En het cynische is dat de beleidsmakers daar ook gewoon op rekenen. Voor volgende week staat een staking aangekondigd, maar in het onderwijs hoor je dan vooral allerlei bezwaren, want de leerlingen, want de planning, want dan hebben we die activiteit op het programma staan. En zo tuft de besparingstrein steeds maar verder. 

 

 

Honderd Dagen

 

Vandaag vierden onze zesdejaars honderd dagen. De leerlingen, ondersteund door enkele gedreven collega’s, organiseerden een geweldige show. Opzwepende muziek, filmpjes en ingewikkelde choreografieën, kortom een echt feest. Een vast onderdeel is het nadoen van de leerkrachten, kledingstijl, maniërismes, terugkerende catchphrages. Geweldig. De leerlingen kennen jou vaak zo goed, dat de impressies er helemaal op zitten. 

Honderd dagen is een prachtige traditie die we werkelijk moeten koesteren. De leerlingen tonen hun creativiteit, hun talenten, ze tonen durf en lef om op een podium voor een volle zaal te zingen of te dansen. De voorbereidingen beginnen maanden op voorhand, planningsvergaderingen, excell-sheets en eindeloze brainstorms en oefensessies. Of dit als “nuttige lestijd” wordt gezien, weet ik niet, maar het zó nuttig. 

De leerlingen vieren niet dat ze aftellen, maar ze vieren hun schooltijd en nemen afscheid in stijl.