't Is tijd, mijn vriend

't Is tijd, mijn vriend, 't is tijd! Het hart verlangt naar vrede -
De dagen vliegen heen, en ieder uur voert mede
Een deeltje van 't bestaan; en ook al willen wij
Van 't leven nog zoveel... Opeens is het voorbij.
Op aard is geen geluk, slechts rust is ons gegeven,
Ik droom allang van een benijdenswaardig leven,
Ik, moede slaaf, ik wens al sinds mijn prille jeugd
Te vluchten naar een oord van werk en puur geneugt.

Een prachtig gedicht van de ronduit geniale Poesjkin.




Voor de Russisch-kundigen:

Пора, мой друг, пора! покоя сердце просит —
Летят за днями дни, и каждый час уносит
Частичку бытия, а мы с тобой вдвоем
Предполагаем жить, и глядь — как раз умрем.
На свете счастья нет, но есть покой и воля.
Давно завидная мечтается мне доля —
Давно, усталый раб, замыслил я побег
В обитель дальную трудов и чистых нег.

 

 

Voor de liefhebbers die het ook willen horen:

Marina Tsvetajeva: Elk huis mij vreemd

de hoogste tijd voor een gedicht:

(Vreters van kranten metersdik,
Die gretig roddelpraat vergaren...)
Zij zijn van deze eeuw, maar ik -
Van toen er nog geen eeuwen waren!

Verstard als een gekapte spar,
Die vroeger tot een laan behoorde,
Loop ik voor niets of niemand warm,
En wat mij eens het meest bekoorde

Laat mij misschien het koudst van al.
Geen merk of teken draag ik, nergens,
Ik heb geen datum, geen getal:
Een ziel, geboren...zomaar ergens.

Zo slecht heeft mij mijn land behoed
Dat zelfs de meest geslepen speurder
In heel mijn ziel, wát hij ook doet,
Geen moedervlekje zal bespeuren!

Elk huis mij vreemd, leeg elke kerk.
Ik heb geen voorkeur en geen oordeel.
Maar als er langs de weg een berk
Staat, of een lijsterbes bijvoorbeeld...

Mei 1934

Marina Tsvetajeva

uit: Anna Achmatova, Vladimir Majakovski, Marina Tsvetajeva, Ode aan de voetvanger. Ingeleid en gekozen door Kees Verheul, Uitgeverij Van Oorschot, 2013, p. 62.

Allerzielen

Van al de lieve reisgezellen die weleer
de weg verlichten waar we zijn gevaren,
zeg niet bedroefd: ze zijn niet meer ...
maar dankbaar nog: ze waren!

Vasili Zjoekovski (1783 - 1852)

in een vertaling van Johan Daisne