Op de laatste schooldag van 2025 trokken de vierdes MW en MWW naar de kapel van de Zusters van Liefde JM. Samen stilstaan bij kerstmis en het eerste semester samen afsluiten met bezinning, tekst en muziek.
Of een kerstbezinning door Brussel als "nuttige lestijd" gezien zal worden, weet ik niet. Maar ik weet in elk geval dat het zinvol was.
Vandaag wordt in de kapel van de Zusters van Liefde in de Molenaarsstraat te Gent het boek ”Wereldwijd toegewijd – 222 jaar Zusters van Liefde van Jezus en Maria” voorgesteld.
De Zusters van Liefde, het Erfgoedhuis ZvL en projectbureau Geheugen Collectief verzamelden de geschiedenis van de orde.
Meer info: Erfgoedhuis ZvL
De jaarlijkse Open Monumentendag is steeds zeer de moeite. Een heel gamma aan monumenten die hun deuren open zetten.
Dit jaar slechts 1 bezoek op mijn programma.
Wie herinnert zich nog La Florida? Of klinkt de naam Pauli je bekender in de oren? Misschien hoorde je al van Huis Congo? Of van hospice Sint-Anna?
Deze namen zijn onlosmakelijk verbonden met het domein dat geprangd ligt tussen onder andere de Molenaarsstraat, Brandweerstraat en Blaisantvest. Dat deze site een bewogen en boeiende geschiedenis heeft valt niet te ontkennen : van waterwijk, tot kloppend hart van de Gentse textielindustrie tot de zorgplek die het nu is.
De Zusters van Liefde van Jezus en Maria speelden een belangrijke rol in de ontwikkeling van de site en hoe deze er nu uitziet. Ze kochten grond, bouwden een verpleegsterschool, legden boomgaarden aan en richtten ziekenhuizen op.
Tijdens een rondleiding nemen we je op sleeptouw en staan we stil bij de gebouwen die nu stille getuigen zijn van dit bijzondere verleden. Een gids leidt je langs schoolgebouwen uit de jaren 1920, een klooster uit de zeventiende eeuw, het eerste instituut voor doofstommen in België en fabrieksgebouwen uit de negentiende eeuw. Afwisselend wordt het dus zeker!
Petrus Joseph Triest is vandaag door de Paus "eerbiedwaardig" verklaard. De eerste stap in het proces van heiligverklaring.
On 14 April 2025, during the audience granted to His Eminence Cardinal Marcello Semeraro, prefect of the Dicastery for the Causes of Saints, the Supreme Pontiff authorized the same Dicastery to promulgate the Decrees regarding:
- the heroic virtues of the Servant of God Petrus Jozef Triest, diocesan priest; founder of the Congregation of the Brothers of Charity, the Sisters of Charity of Jesus and Mary and the Sisters of the Childhood of Jesus; born on 31 August 1760 in Brussels, Belgium, and died in Ghent, Belgium, on 24 June 1836;
Op 18 november 2015 werd het dossier overhandigd aan de Congregatie voor de heiligverklaringen in het Vaticaan, waardoor de Romeinse fase in het proces een aanvang nam.
Op basis van dit onderzoek heeft de Congregatie de Paus geadviseerd.
Nu kanunnik Triest Eerbiedwaardig is verklaard, is de volgende stap de zaligverklaring en de eventuele heiligverklaring. Wordt vervolgd.
De erfenis van kanunnik
Triest is in het Gentse nog op veel plaatsen zichtbaar. Zorginstellingen
zoals PCGS, het Sint-Lucasziekenhuis, Karus in Melle, het Guislain.
Styrka, MFC Sint-Lievenspoort en Sint-Gregorius Gentbrugge in het
buitengewoon onderwijs, tal van basisscholen en niet te vergeten
excellente secundaire scholen Ten Doorn in Eeklo en Sint-Paulus,
Sint-Bavo en IVV in Gent.
Zondag overleed zuster Monica. Voormalig directeur van Sint-Bavohumaniora en daarvoor College Ten Doorn. Oud-politica. Zuster van Liefde.
In 2 Het Laatste Nieuws een interview met haar. Enkele typerende fragmenten.
Amper 21 was ik toen ik besloot naar het klooster te gaan. Ik wou dat eens uitproberen, want ik had een paar nonnen bezig gezien en hun leven sprak me aan. Eerlijk gezegd dacht ik niet dat ik het zou volhouden. Ik had dan wel nooit gedroomd van huisje-boompje-beestje, maar ik had wel een vriendje dat overal mee naartoe ging. Pas op, dat was allemaal heel braaf en platonisch. Een echt lief heb ik nooit gehad, en ik verlangde er ook niet naar.
Ik kom uit een goed, warm gezin in Gentbrugge, waar ik met plezier en dankbaarheid aan terugdenk. Vader was onderwijzer en moeder deed het huishouden. Mijn twee jongere zussen waren nog niet schoolplichtig toen ik al met papa te voet naar school ging. Elke dag 'n stevige wandeling die onze band nog nauwer maakte. Maar mijn vader, nochtans een gelovige man, was er radicaal tegen dat ik naar het klooster ging. Hij vroeg zich af wat zijn dochter in 's hemelsnaam kon gaan doen bij de Zusters van Liefde. Hij begreep niet wat nonnen bezielde en wat ze aan de gemeenschap konden bijdragen. Maar hij verzette zich niet toen ik vertrok en hem vroeg of ik een auto mocht huren. Waarschijnlijk dacht hij dat ik een paar weken later met hangende pootjes wel weer thuis zou staan.
Die eerste periode in het klooster mocht ik niet buiten, en toen er eindelijk bezoek mocht komen, was alleen mijn moeder op de afspraak. Papa weigerde haar te vergezellen, hij wou dat ik daar een tijd alleen zat om goed te beseffen waaraan ik begon. Hij ging er nog altijd van uit dat het een gril was. Pas toen hij besefte dat ik er echt wou blijven en dat ik gelukkig was met mijn keuze, is hij helemaal bijgedraaid. Dat zie je op de foto van mijn intrede in vol ornaat: hoe fier mijn vader daar is...
Ik zat dan wel in een klooster, ik ben altijd een vrije vogel geweest die binnen de vastgestelde grenzen haar eigen weg zocht. Toen ik verplicht een andere naam moest kiezen, noemde ik mezelf ‘zuster Francisca Van Assisi'. Je begrijpt, dat heeft niet lang geduurd. (schatert) Zes maanden later mocht ik mijn eigen voornaam weer gebruiken en werd ik ‘zuster Monica'.
Bij de Zusters van Liefde in de Molenaarsstraat in Gent kwam ik terecht in een groep met een dertigtal zusters van alle leeftijden. De sfeer was uitstekend, ik heb me daar als jonge zuster goed geamuseerd. Wreed gelachen met van die dwaze stoten. Toen ik er nog maar pas woonde, moest ik samen met een andere zuster poetsen. Geen van beiden kenden we daar iets van, thuis deed moeder dat immers. We kregen de opdracht om buiten het gras met een borstel te poetsen. En we déden dat!
Het was natuurlijk soms ook hard werken, en dan verging het lachen ons al eens. Ik werd bijna meteen gevraagd om 's morgens vroeg te helpen in het bejaardenhuis. Mijn eerste opdracht: een man wassen die in een zaal lag. Ik stroopte mijn mouwen op, stapte naar dat bed en trok zonder aarzelen de dekens van hem af. Een oudere medezuster kwam in paniek aangelopen met een scherm om die man wat privacy te geven. Geopenbaard worden in zijnen bloten, dat kon natuurlijk niet en ik had daar niet bij stilgestaan. Raar maar waar: hoewel ik uit een beschermd milieu kwam en geen enkele ervaring had, kon ik de confrontatie met die naakte man toch aan. Ik ben zo'n type, ik maakte daar allemaal geen spel van. Terwijl een vriendin van mijn jaar zo beschaamd werd, dat ze moest afhaken en een andere taak vroeg.
Ik ben 80 jaar, zo heel lang kan ik niet meer leven, maar ik hoop natuurlijk dat het nog een tijdje duurt. Wat er na de dood komt, kan ik me moeilijk voorstellen, maar ik denk wel dat er iets is. Ik ga ervan uit dat ik ergens terechtkom waar het goed is. Maar ik moet bekennen: ik kijk er niet naar uit. Laat me hier nog maar wat blijven.”Ik heb nooit getwijfeld aan m'n geloof, het beeld van God dat ik koester is hetzelfde gebleven als toen ik jong was. Ik zeg altijd: de Heer is mijn herder, maar ieder gelooft op zijn manier.
