Hoe corrigeer je de geschiedenis? Robert Fisk

Ik denk dat wij uiteindelijk moeten aanvaarden dat onze tragedie altijd in het verleden ligt, dat wij moeten leven met de dwaasheid van onze voorvaderen en ervoor moeten lijden, niet als zij op hun beurt hebben geleden, en zoals wij, door onze ijdelheid en arrogantie, de pijn en het lijden zeker zullen stellen voor onze eigen kinderen. Hoe corrigeer je de geschiedenis, daar gaat het om. Dat is waarom ik, terwijl ik dit boek schreef, herhaaldelijk en pijnlijk en droomachtig realistisch de stampende voeten hoorde van luitenant Bill Fisk en zijn kameraden van het 12de bataljon, van het King's Liverpool Regiment, die op 11 november 1918 een klein Frans dorpje binnenmarcheerden, Louvencourt, aan de Somme.

 

Robert Fisk, De Grote Beschavingsoorlog, Ambo, 2005, p. 1370.

 

 

Robert Fisk, 1946 - 2020

Voor wie meneer Fisk aan het werk wil horen:

MO*magazine · MO*lezing Robert Fisk @ De Roma (2 dec 2015)

Frank Grypdonck 1938 - 2020

Enkele dagen geleden overleed pastoor Frank Grypdonck. Een foto uit de oude doos, met mezelf poserend met kaart. 

Frank Grypdonck, geboren op 11 oktober 1938, was in 1963 tot priester gewijd en promoveerde in 1968 tot doctor in de klassieke filologie. Na enkele lesopdrachten werd hij benoemd tot diocesaan inspecteur voor het basisonderwijs. Een functie die hem in alle uithoeken van de provincie bracht. Er is geen katholiek basisschooltje waar ze zijn naam niet kenden.

Op 1 september 1981 stapte de pas aangestelde Frank Grypdonck door de monumentale poort van het Klein Begijnhof.

Onze-Lieve-Vrouw Presentatie werd zijn eerste benoeming als parochiepastoor. Het Klein Begijnhof werd al vlug Zijn Begijnhof. De pastoor bracht de liturgie dichter bij de mensen, zonder evenwel ‘luister’ te verliezen. Het altaar kwam dichter bij het volk, de gelovigen kregen voor elke mis, lof of vesper een aangepast misblaadje en iedereen werd uitgenodigd om mee te zingen. Misdienaars konden er nooit genoeg zijn. Kazuifels met prachtig en praal, een versierde kerk, aangepaste informatieborden en zelfgemaakte kerststallen. Hij haalde gedreven muzikanten naar de kerk en zocht voor de hoogdagen steeds naar een uitmuntend koor. Hij stelde de kerk open voor concerten en stond regelmatig zelf rondleidingen te geven.

Als parochieherder wou hij inzetten op mensen samen brengen. Wanneer hij in 2003 de zorg over de buurparochie van Sint-Anna kreeg, introduceerde hij daar koffie na de mis. En hij greep elke gelegenheid aan om de mis te laten volgen door een aangename receptie. Zoals hij het zelf verwoorde, ‘parochie zijn is mensen samen brengen, de eenzaamheid van de grootstad doorbreken, kansen bieden om elkaar te ontmoeten en mens te worden in verbondenheid.’

Frank Grypdonck begeleidde ook reizen naar Het Heilig Land, gaf conferenties, stormde van vergadering naar vergadering en componeerde.

Op 31 december 2012 kon hij op rust en ging in Eeklo wonen, een stad waar hij zich thuis voelde en waar hij reeds vele jaren koorlid was.

Op 15 mei 2020 ging Frank Grypdonck ons voor naar, wat hij rotsvast geloofde, het eeuwige leven.

In de woorden van het door hem gecomponeerde lied ZJ 715 'Gij komt tot ons, gans onverwacht':

Gij komt tot ons als 't avond is, in 't sterven van de dingen,

in 't afscheid dat het laatste is, in 't lied dat wij niet zingen.

Op 't woord dat Gij spreekt hopen wij;

uw liefde is ons toch nabij in duizend duizend dingen.

Jan Vermassen, voorzitter van de Kerkfabriek van Onze-Lieve-Vrouw Presentatie (de kerk van het Klein Begijnhof), schreef volgende treffende woorden:

Ik had het genoegen om voorzitter te zijn van de kerkraad van het Begijnhof waar Frank pastoor was. Mijn diep respect blijft overeind en zal ik koesteren na dit veel te vroege afscheid! Hij was een gecultiveerd, overtuigend, menslievend en breeddenkend persoon. Bijzonder sterk in zijn liturgie en met een groot verantwoordelijkheidsbesef naar mens en samenleving. Wat een gemis! 

Aart Staartjes

Dit weekend overleed de geniale Aart Staartjes.


Een zeer lezenswaardig artikel op de Lage Landen:

Vlaamse kinderen die opgroeiden in de late jaren 1970 en ’80, zo tussen Nonkel Bob enerzijds en Studio 100 en Ketnet anderzijds, waren aangewezen op de Nederlandse televisie. Behalve Tik Tak, Carolientje en Merlina had de BRT nog niet zo veel te bieden aan de schoolgaande jeugd.

Die gerichtheid op Nederland opende een wereld met exotische plekken als Flevoland en Appelscha, vreemd voedsel als beschuit met muisjes en vooral een kanaal van grote taalvaardigheid en rijke woordenschat – vieze woorden (de dubbelzinnigheid van ‘poep’!) niet te na gesproken – of van onbekende concepten als ‘brugklas’.

De gemeenschappelijke laaglandse ruimte die dankzij kinderprogramma’s met en van Staartjes werd gecreëerd, toonde de met grote ogen kijkende Vlaamse jeugd ook wat er allemaal kon in het minder brave Nederland. Je begreep als Vlaams kijkbuiskind niet altijd helemaal waar het over ging. Deels door de tongval, deels door de Nederlandse context, maar dat maakte het juist intrigerend.

De figuren die Staartjes vertolkte vormden een wereld die vlakbij lag, maar waartoe je nog geen toegang had. Geografisch dan, maar ook de geheimzinnige, gelaagde en soms ronduit saaie of absurde wereld van de volwassenen werd getoond zonder door de knieën te gaan. Ook al snapte je niet alles, meneer Aarts mondhoeken verraadden altijd humor. Wat had die man overigens een innemend gezicht wanneer zijn norsheid in een monkelende glimlach openbarstte. Meer.