Kameraden en vrienden, vorige week barstte er wederom een racistische etterbuil.
Youssef Handichi, Brussels Parlementslid voor de PVDA, schreef een aangrijpende tekst over racisme en dagelijks racisme.
Ik neem het hier geheel over.
Ik was drie jaar toen ik in België aankwam. Ik ben nu negenendertig.
De voorbije zesendertig jaar kreeg ik te maken met racisme. Ik niet
alleen. Zoveel mensen die voor en na mij kwamen, hadden en hebben
dezelfde ervaringen.
Hoe komt het dat men er niet in slaagt de gesel van het racisme uit
te roeien? Zit er iets in de menselijke natuur dat racisme veroorzaakt,
iets wat met de moedermelk wordt doorgegeven? Natuurlijk niet. Vanwaar
komt het dan? Hoe komt het dan dat het zovelen kan aantasten?
Racisme is iets wat je wordt aangeleerd. Er zijn krachten die het
racistische gif bewust door de aders van de samenleving laten stromen.
Er zijn ideologieën die het racisme hanteren als een werktuig, een wapen
om ons te verdelen. Racisme ís ideologie. Het is de verzameling van
denkbeelden en ideeën die ongelijkheid en discriminatie vanzelfsprekend
maakt en in stand houdt.
Politici van de N-VA plengen vandaag krokodillentranen en veroordelen
de racistische commentaren op de dood van de vijftienjarige Ramzi uit
Genk. Nochtans hebben hun eigen recente uitlatingen bijgedragen aan het
klimaat waarin vandaag die ranzige commentaren zonder terughoudendheid
worden gespuid. Zo zag Theo Francken de “economische meerwaarde” niet
van Marokkanen in ons land. Bart De Wever stelde dat met name de Berbers
een probleemgroep vormen, een groep die zich niet integreert en
wantrouwig staat tegenover de overheid. Begrijpen deze politici niet dat
deze uitlatingen de ideologie van ongelijkheid en discriminatie
versterken? Of begrijpen ze dat net al te goed?
Deze politici verleggen niet alleen de grenzen van een “politiek
correct racisme”, ze ontnemen onze maatschappij ook de wapens om dat
racisme te bestrijden. Door het racisme te relativeren, zoals Liesbeth
Homans en Bart De Wever dat deden. Door te stellen dat racisme alleen
een excuus is voor het eigen falen. Of door de verantwoordelijkheid voor
racisme bij de slachtoffers ervan te leggen. “Er moet toch een reden
voor zijn, als de Vlaamse samenleving allochtonen verwerpt”, zei opnieuw
Bart De Wever.
Er ontstaat zo een politiek correct racisme. Het is niet langer het
racisme dat als abnormaal wordt beschouwd, maar het antiracisme. Als
samenleving moeten we ons de vraag stellen of dat de richting is waarin
we willen gaan.
Niemand kan mij vertellen dat het normaal is om zich vrolijk te maken
over de dood van een jongen. Ramzi was een mens zoals ik, een jongen
zoals mijn zoon of zoals de zonen van de mensen die racistische
commentaren hebben gepost. Medeleven is de enige normale, menselijke
reactie op zijn dood, zoals het medeleven dat we voelden bij de dood van
drie jonge Vlaamse vrouwen in Latijns-Amerika.
Het antiracisme moet opnieuw normaal worden. Het moet opnieuw
vanzelfsprekend, onvoorwaardelijk en krachtdadig worden. Een antiracisme
dat zich uit in de krachtige veroordeling van racistische commentaren
zoals we die vandaag opnieuw in hun meest gortige vormen moeten lezen,
maar ook door het politiek correcte racisme niet te aanvaarden. De
veroordelingen alleen zijn niet genoeg. Het is ook noodzakelijk om het
ideologische karakter van het racisme te doorgronden, het racisme als
gedachtegoed dat ongelijkheid en discriminatie in stand houdt. Op die
ideologie moet een duidelijk politiek antwoord komen. Niet alleen met
grote woorden, maar met doortastende maatregelen, zoals praktijktesten
om discriminatie effectief op te sporen en te veroordelen.
Onze kinderen worden niet geboren met racisme in het bloed. Ze
verdienen het om op te groeien in een samenleving waarin de
verwerpelijke ideologie van het racisme geen bestaansrecht heeft. Onze
politici van vandaag dragen de volle verantwoordelijkheid voor die
samenleving van morgen.
bron:
pvda.be
