Cuba steeds meer bedreigd

Cuba wordt meer en meer bedreigd door de extreemrechtse Amerikaanse regering Trump. De openlijk corrupte, racistische, misogyne, autoritaire, orange mafkees en zijn minister van buitenlandse zaken Rubio hebben reeds toegeslagen in Venezuela en staan nu te popelen om hetzelfde te doen met Cuba. 

En de EU, die laat gewoon begaan. Sterker nog, die faciliteert. 

 

 

Marc Vandepitte schreef een veelzeggend getuigenis:

 

Cuba staat onder hoogspanning. Als toerist merk je dat al dadelijk als je het land binnenkomt. Zaterdagavond landden we op de luchthaven nabij de hoofdstad Havana. Terwijl we stonden aan te schuiven voor de securitycheck viel de elektriciteit plots uit. We stonden in het donker. De reactie van de aanschuivende mensen, voor het overgrote merendeel Cubanen, was merkwaardig. Gelach en wat kreetjes, zoiets van, ‘he, daar gaan we weer’. Geen gemor, geen gezaag, geen gezucht.

 

De tocht naar Havana; richting Playa; verloopt hobbelig. De weg is beschadigd en er is geen asfalt om dat te herstellen. Veel wegen zijn er heel slecht aan toe, met heel veel putten en verzakkingen. De rit duurt bijna dubbel zo lang als voorgaande jaren.

In bijna alle wijken is het pikdonker, wegens geen elektriciteit. Enkel de straten in een wijk met ziekenhuizen hebben stroom. De rest moet het stellen met soms maar twee uur elektriciteit per dag. Merkwaardig, op een aantal hoofdwegen werkt de straatverlichting. ‘De lampen werken op zonne)energie. Overdag laden ze op, voldoende om de hele nacht licht te geven’, weet de taxichauffeur ons te vertellen.

Ook opvallend: vuilnis wordt weinig of niet meer opgehaald, wegens gebrek aan brandstof. De straten liggen er proper bij, het afval wordt ‘netjes’ opgestapeld op bepaalde plekken in de wijken. In deze chaos is er blijkbaar toch nog wat orde.

 

Een half jaar geleden heeft Trump, bovenop de economische blokkade, ook nog eens een energieblokkade ingesteld. Landen die petroleum leveren aan Cuba worden afgedreigd met heuse sancties of tarieven. En het werkt, sinds begin februari heeft maar één Russische tanker het eiland bevoorraad van olie.

Daarnaast worden buitenlandse rederijen onder druk gezet om hun handel met Cuba te staken. Zo wordt cruciale import, zoals voedsel, medicijnen en zonnepanelen tegengehouden. Omwille daarvan is de nieuwe, moderne haven van Mariel, nabij Havanna, zo goed als tot stilstand gekomen.

De gevolgen laten zich raden. Het publiek transport is helemaal ingestort. Vandaag rijdt nog drie procent van de bussen in de hoofdstad. Omwille van de brandstofproblemen hebben meer dan de helft van de luchtvaartmaatschappijen hun vluchten naar Cuba stopgezet. Dat heeft dan weer een groot impact op het toerisme, waardoor er nauwelijks nog buitenlandse deviezen binnenkomen. Zonder deviezen is er geen aankoop van voedsel, medicijnen en heel wat andere essentiële producten mogelijk.

De gezondheidszorg kreunt onder de criminele maatregelen. Meer dan honderdduizend patiënten wachten op een behandeling of operatie. Bijna 2000 baby’s zijn door de maatregelen van Trump gestorven. Er is gebrek aan voedsel en er zijn problemen met de waterbevoorrading.

Na de val van de Sovjet-Unie in 1991 ging Cuba door een diep economisch dal. Maar vandaag is de situatie nog ernstiger. Eén cijfer maakt dat pijnlijk duidelijk. Op het dieptepunt van de crisis in de jaren negentig was de waarde van de Cubaanse peso gekelderd. Voor één dollar moest je dan 150 peso neertellen. Vandaag is dat rond 700 peso.

 

Ter gelegenheid van de nationale feestdag geeft president Miguel Díaz-Canel een speech. ‘Elke dag uiten de Verenigde Staten een nieuw dreigement en een nieuwe beschuldiging. De collectieve straf die ze aan ons volk opleggen heeft de vorm van genocide aangenomen.’

‘Vandaag in Cuba leven is een daad van moed en dapperheid’, aldus de president. En dapper zijn ze wel. De veerkracht van de bevolking is, gezien de omstandigheden, bewonderingswaardig. Artsen, leerkrachten en boeren werken door zonder brandstof of stroom. Cubanen zijn de situatie wel kotsbeu, maar weten drommels goed wie ze veroorzaakt. Dezelfde ‘klojo’ die het Midden-Oosten in brand steekt, de Venezolaanse president kidnapte en aan de hele wereld tarieven oplegt, probeer ook Cuba op de knieën te krijgen.

 

In Cuba zijn ze ondertussen veel gewoon. De afgelopen maanden waren op het eiland nauwelijks protesten. Stel je voor dat we in ons land nog over twee uur per dag elektriciteit beschikken, dat het transport stilvalt, dat er tekort is aan voedsel en dat de watervoorziening problematisch is. Stel je dat voor bij een temperatuur van boven de dertig graden en ’s nachts boven de vijfentwintig graden. Ik vraag me af of er genoeg waterkanonnen en traangas zou zijn om de boel bij elkaar te houden. Ik vrees ervoor.

Ondertussen zit het land niet stil. Er is een economisch hervormingsprogramma met meer dan 176 maatregelen om de economie te stimuleren, met behoud van sociale rechtvaardigheid. Er zijn community-projecten voor voedselproductie, energie en sociale media. En het land wordt voorbereid tegen een eventuele militaire agressie.

 

Dat de internationale gemeenschap deze middeleeuwse blokkade laat gebeuren is beneden alle peil. Na Palestina is Cuba het meest verkrachte land ter wereld. En net zoals ten aanzien van de genocide in Gaza kijken Europa en België toe, geven ze geen krimp en verliezen ze andermaal hun geloofwaardigheid. 

 

 

 

Ter illustratie een campagnebeeld van PVDA. 

 

 

 

 

brunchgesprek: Solidair met Cuba

 

Noodtoestand Gaza

 

 

 

"20 jaar achteruitgang in het onderwijsbeleid"

Gisteren brachten we een stuk van PVDA over de onderwijsplannen van onze regeringen, het deel over de pensioenhervormingen. Vandaag gaan we verder. 

 

20 jaar N-VA beleid, 20 jaar achteruitgang

De N-VA zit 20 jaar in de Vlaamse regering en levert al vijf jaar de minister voor onderwijs. Zuhal Demir volgde Ben Weyts op. Maar ook onder de voorgaande ministers Pascal Smet (SP.A, nu Vooruit) en Hilde Crevits (CD&V) maakte de N-VA deel uit van de Vlaamse regering.

Al die ministers zouden de kwaliteit van ons onderwijs verhogen, de tanker doen keren. Maar het omgekeerde is gebeurd, de tanker is aan het zinken. De N-VA bespaarde op scholen. Minister Pascal Smet van Vooruit schafte, in een regering met N-VA, de mentoruren af waarin oudere leerkrachten hun jongere collega’s hielpen.

Het M-decreet, ingevoerd door Smet, moest ervoor zorgen dat kinderen met een bijzondere zorgvraag les konden volgen in het gewoon onderwijs. Het werd een fiasco. Het aantal leerlingen met zorgnoden steeg, maar er werden onvoldoende middelen vrijgemaakt voor extra steun, waardoor de job voor de leerkracht nog zwaarder werd.

Ondanks allerlei initiatieven geeft 83% van het onderwijspersoneel aan dat ze veel tot heel veel planlast ondervinden. Alles moet genoteerd en gedocumenteerd worden, er blijft geen tijd over om les te geven.

In tegenstelling tot wat soms gedacht wordt, werken leerkrachten lange uren. Leerkrachten basisonderwijs werken in weken dat er les is, gemiddeld 49,5 uur per week. In het secundair onderwijs is dat bijna 48 uur. De klassen zijn groot, tot wel 30 leerlingen met allemaal verschillende zorgnoden. Hen allemaal de aandacht geven die ze verdienen lukt vaak niet, hoe graag leerkrachten dat ook zouden willen doen.

Dat zorgt er natuurlijk voor dat de kwaliteit van ons onderwijs daalt. Studie na studie, vergelijkende test na vergelijkende test: altijd komt naar boven dat Vlaanderen snel terrein verliest. Uit de laatste PISA-resultaten blijkt dat een vijfde van onze leerlingen zelfs geen basisniveau haalt voor lezen, wiskunde en wetenschappen. Vooral de kloof tussen de sterkste en de zwakste leerlingen valt op. Uit het laatste TIMMs onderzoek, dat de vaardigheden van leerlingen in de lagere school meet, blijkt dat de resultaten slechter zijn dan die van onze buurlanden.

De kennis en vaardigheden van onze leerlingen zijn dus onvoldoende en gaan erop achteruit. Twintig jaar N-VA heeft dat alleen maar versterkt.

De nood om het roer om te gooien en de strijd tegen het lerarentekort te versterken is hoog. Maar dat gebeurt niet. Hoewel Zuhal Demir zich ‘minister van de leerkrachten’ noemt, luistert ze weinig naar de bekommernissen in het onderwijs. Ze schaft pedagogische studiedagen af en verwacht dat leerkrachten zich bijscholen bovenop de uren. Ze stelt de vaste benoeming ter discussie, wil het aantal verlofstelsels verminderen en schaft de job van leerkrachten levensbeschouwing af. En het is nota bene haar partij die de pensioenen wil verlagen.

Niets aanpakken, maar de schuld op anderen steken

Wat doet de N-VA wél? Alles wat misloopt in het onderwijs in de schoenen van iemand anders schuiven. Zo is de daling van de kwaliteit volgens haar te wijten aan kinderen die niet ‘leergierig genoeg zijn’, of aan ouders die niet genoeg hun best doen. Lees: ouders die de schoolfactuur niet kunnen betalen, die kinderen geen boterhammen kunnen meegeven, niet op het oudercontact aanwezig zijn of te weinig Nederlands spreken. Zij kunnen worden gestraft door deel van de schoolbonus of de schooltoelage af te nemen, allebei onderdeel van het groeipakket, wat we vroeger het kindergeld noemden.

Het bestraffen van ouders werkt niet, zegt onder andere het Kinderrechtencommissariaat. Je duwt mensen die het al moeilijk hebben, nog wat dieper in de put. Daarmee zal de kwaliteit niet verhogen.

Terwijl het onderwijs op dit moment al kampt met een miljard euro aan onderindexeringen, beslist Demir nog te besparen op het secundair onderwijs. 100 miljoen door de levensbeschouwelijke vakken af te schaffen, 159 miljoen door de mysterieuze aankondiging ‘Tempering groei secundair onderwijs’ en daar bovenop zullen de werkingsmiddelen meerdere jaren niet geïndexeerd worden. De energieprijzen stijgen, de kosten voor meubels en materiaal stijgen, maar de scholen moeten het zelf oplossen. Het gevolg laat zich raden. Scholen kunnen hun gebouwen niet goed onderhouden of inrichten, ze sturen de factuur door naar de ouders, of leerkrachten steken hun eigen geld in goed materiaal voor de klas.

Met zo’n beleid is het lerarentekort geen verrassing. Het is gewoon wachten tot leerkrachten uitvallen of een andere baan kiezen. De aanval op de pensioenen is voor veel onderwijspersoneelsleden de druppel die de emmer doet overlopen. Ze voelen zich uitgeperst als citroenen.

A- en B-leerlingen: de N-VA wil onderwijs voor de elite

Peter geeft les in een beroepsschool: “Elk jaar zie ik leerlingen die het talent hebben om hoger onderwijs te volgen. Maar wie gaat hen die kans geven?”

Het beleid van de N-VA zorgt niet enkel voor een dalende kwaliteit, maar vergroot ook de ongelijkheid in het onderwijs. Vlaanderen is kampioen ongelijkheid in het onderwijs. Van de 10% rijkste leerlingen zit 80% in het ASO. Kijken we naar de 10% leerlingen die de meeste kansarmoede ondervinden, dan zit 49% in het BSO. Andere landen tonen betere resultaten. Daar maakt waar je wieg staat minder uit voor je schoolresultaten.

Ongelijkheid is geen fataliteit, het is een keuze die de laatste jaren door opeenvolgende regeringen werd gemaakt.

Het begint bij het lerarentekort. Door de grote hoeveelheid studie-uren in plaats van lesuren, hebben heel wat leerlingen achterstand opgelopen op school. Ouders maken zich terecht ongerust over de toekomst van hun kinderen. Een deel van hen zoekt zelf een oplossing: individuele bijles. De bijlesindustrie boomt. De zes grootste aanbieders van bijlessen groeien jaarlijks met 5 tot 30%. Maar zo’n bijles kost tussen 20 en 60 euro per uur. En het zijn de ouders die geld hebben, die wekelijks bijlessen kunnen betalen. De kinderen van ouders die het niet kunnen betalen, moeten een jaar zittenblijven of een andere studierichting kiezen.

In plaats van ouders te helpen die de schoolfactuur niet kunnen betalen, die hun kinderen geen maaltijd kunnen meegeven naar school of die onvoldoende Nederlands spreken, wil de Vlaamse regering hen bestraffen door delen van het kindergeld af te nemen. Dat zal mensen die het nu al moeilijk hebben, enkel dieper de put in duwen. De ongelijkheid wordt nog groter.

Ook de structuur van het onderwijs speelt een rol. In Vlaanderen kies je al in het eerste jaar secundair een basisoptie. Zo worden de leerlingen die theoretische richtingen in het ASO zullen studeren al afgezonderd van de leerlingen die technische of beroepsopleidingen zullen volgen. Op die leeftijd gebeurt de keuze vooral op basis van de sociale of economische achtergrond van de leerling. Maak je de opdeling pas later, dan spelen aanleg of interesse een grotere rol.

Ten slotte zullen ook de Vlaamse toetsen de ongelijkheid nog vergroten. Ouders kunnen nu al de resultaten van de school van hun kind opvragen. De minister wil nu de uitslag van de scholen op deze toetsen publiek bekendmaken. Zo ontstaat een ranking van scholen van ‘slecht’ naar ‘goed’, op basis van de schoolresultaten. Maar die resultaten hebben veel te maken met het soort leerlingen die op de school les volgen. Het wordt dus zaak voor de scholen om vooral die leerlingen aan te trekken die meer kans hebben op goede resultaten, bijvoorbeeld leerlingen met ouders die meer verdienen, leerlingen met ouders die intellectuele beroepen hebben, of leerlingen die geen anderstalige ouders hebben.

De anderen, leerlingen die thuis minder hebben, die uit een arbeidersgezin komen of een migratieachtergrond hebben, zijn minder welkom. Zij komen in scholen terecht waar het moeilijker lesgeven is en waar leerkrachten vaak niet lang willen blijven. Dat terwijl het net de taak van ons onderwijs is om ook die leerlingen te versterken. Wat is de volgende stap? Ouders die net zoals in de VS, moeten lobbyen voor een plek in een goede school?

“Behandel ons niet als B-leerlingen”, zeiden de leerlingen beroepsonderwijs die samen met Antwerps stadsdichter Ruth Lasters het gedicht Losgeld schreven. De N-VA luistert niet. Ze schaft nog liever de stadsdichter af.

 

 

 Lees het volledige dossier.

 

 

Hoe de Arizona-regering ons onderwijs verder afbreekt

PVDA maakt een sterk dossier over wat onze regeringen van plan zijn met  voor ons onderwijs. Het stuk over de pensioenplannen plak ik hieronder.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 De aanval op het onderwijspensioen

N-VA, Vooruit, MR, CD&V en Les Engagés hebben een regeerakkoord gesloten. En de leerkrachten gaan dat voelen. Ze zullen langer moeten werken voor minder pensioen. De regering noemt dat een ‘harmonisering’, maar het is een nivellering naar onder.

Wat is de regering precies van plan?

• Het referentiesalaris voor leerkrachten is momenteel het gemiddelde van het loon van de laatste 10 jaar, wanneer dat loon hoog is. Dat zal veranderen. De periode zal jaarlijks verlengd worden, zodat de berekening op basis van 45 jaar zal gebeuren. Zo telt ook het startersloon mee en zal het pensioen van leerkrachten aanzienlijk verlagen. Dat betekent voor een bachelor (salarisschaal 301) met 42 jaar anciënniteit al snel een verlies van 20%, of 800 euro bruto.
• Het aantal dienstjaren dat uitmaakt of je met pensioen mag, bestaat uit de effectief gewerkte jaren, maar ook een aantal verlofstelsels en periodes van werkloosheid worden ervoor meegerekend. Het verlof voorafgaand aan pensioen (VVP) zal voortaan nog voor maximaal 2 jaar meetellen.
• Momenteel krijg je als leerkracht een volledig pensioen na 42 dienstjaren, dat evolueert naar 45 dienstjaren, door een aanpassing van de loopbaanbreuk (tantième) van 1/55 naar 1/60.
• Er komt een pensioenmalus, wie minder dan 35 jaar effectief gewerkt heeft, krijgt een nog lager pensioenbedrag. Dat verlies kan oplopen tot 404 euro minder per maand.
• Leerkrachten kunnen voortaan pas een jaar later met vervroegd pensioen gaan door een aanpassing van de verhogingscoëfficient. Die maatregel heeft ook gevolgen voor het pensioenbedrag.
• Pensioenen boven de 3.100 euro bruto (zo’n 2.350 euro netto) worden niet meer geïndexeerd.
• De perequatie, een systeem dat ervoor zorgt dat het pensioen van een leerkracht sneller stijgt dan de index, wordt afgeschaft en geïntegreerd in de nieuwe welvaartsenveloppe. Dat betekent dat er alleen maar geld bijkomt als er productiviteitsgroei is in België, en na overleg tussen werkgevers en vakbonden.

Een voorbeeld: Sanne begon te werken als leerkracht op haar 22ste. Ze werd vastbenoemd op haar 23ste. Ze is nu 27 jaar. Volgens de huidige regeling zou ze in 2062 – dan is ze 63 jaar en heeft ze 40 jaar gewerkt als vastbenoemde leerkracht – met pensioen kunnen gaan. Ze zou dan een volledig pensioen van 75% van haar gemiddelde wedde van de laatste tien jaar krijgen.

Als Sanne, zoals veel leerkrachten, startte met werken in september, dan moet zij een jaar langer werken. Haar startjaar telt dan niet mee als loopbaanjaar omdat ze geen 156 dagen heeft gewerkt dat jaar. Ze zal daarnaast minstens één jaar langer moeten werken, door de aanpassing van de verhogingscoëfficiënt.

Bovendien zal ze ook een pak pensioen verliezen: door de verhoging van alle tantièmes naar 60 krijgt ze nog slechts 68 procent van haar wedde (41/60) en haar pensioen wordt ook niet meer berekend op de laatste tien loopbaanjaren, maar op de volledige loopbaan. Sanne verliest daardoor ongeveer 20% van haar pensioen.

Resultaat: vóór Arizona kon Sanne nog op haar 63ste, na 40 gewerkte jaren, met pensioen gaan met een brutopensioen van 3.800 euro per maand. Na Arizona moet ze minstens één jaar langer werken voor een véél lager brutopensioen van 2.856 euro.

Als Sanne in haar loopbaan pech heeft gehad en ernstig ziek is geweest, dan riskeert ze nog eens 15% van haar pensioen te verliezen (door de pensioenmalus van 5% per jaar op de leeftijd van 64 jaar). Ze houdt dan nog 2.428 euro over. Dat bedrag zal bovendien niet meer welvaartsvast zijn, omdat een eventuele verhoging telkens weer moet besproken worden tussen vakbonden en werkgevers. Op langere termijn riskeert ze daardoor nog eens honderden euro’s te verliezen in vergelijking met de regeling die van toepassing is vandaag.

 

 

 Lees het volledige dossier.

 

Stop Arizona: splitsing en besparing van de federale instellingen

Hoe Arizona het KMI, de federale musea en ontwikkelingssamenwerking wil splitsen. Een verkapte splitsing én besparing bij de federale instellingen van België, specifiek het KMI, de nationale musea en de ontwikkelingssamenwerking. 

 

 

https://www.pvda.be/nieuws/hoe-arizona-het-kmi-de-federale-musea-en-ontwikkelingssamenwerking-wil-splitsen

Schoolstart in Franstalig België: lerarentekort én besparingsregering

Terug naar school in het Franstalig onderwijs.

 

Over de maatregelen van de neoliberale kliek die de Franse Gemeenschapsregering vormen, het woord aan Bruno Bauwens, Brussels parlementslid voor PVDA.

 

 

 

Manque de moyens et de profs, trop d’élèves par classe, matériel et bâtiments en mauvais état… L’école est en crise et est loin d’être gratuite et accessible à chaque enfant. Le projet MR-Engagés va encore aggraver la situation. Faire des économies sur l’avenir de nos enfants.

 

 

 

de graaicultuur in Marxistische termen

 Raoul Hedebouw, voorzitter van de PVDA en parlementslid, gaf deze week een vlammende toespraak over de graaicultuur. Een Marxistische analyse van de verwevenheid tussen de economische en politieke elite.

 

 

"De Wever maakt ruk naar uiterst rechts, elitair en nationalistisch Vlaanderen"

Op de zonnige zaterdag een kleine long read.

De PVDA bracht een zeer lezenswaardige analyse van de verkiezingsresultaten en zogenaamde startnota van de n-va. Ik neem het verhaal gewoon geheel en al over.

Je zou kunnen denken dat een herhaling van de Zweedse coalitie business as usual betekent, nog eens vijf jaar hetzelfde beleid. Maar niets is minder waar. Sinds de verkiezingen marcheert Bart De Wever met rasse schreden in de richting van een bijzonder hard rechts, elitair en nationalistisch Vlaanderen.

De startnota van Bart De Wever leest als een handboek van neoliberale ideeën. Hij maakte het extreemrechtse Vlaams Belang salonfähig en nam voorstellen die lang ondenkbaar waren, zonder verpinken over. Bovendien zorgt hij voor een totale blokkering van de federale regeringsvorming om het land te kunnen splitsen, iets waar geen enkele kiezer om gevraagd heeft. We hebben een helder sociaal alternatief nodig om het tij te keren.

Het signaal van de kiezer was sociaal

Op 26 mei gaf de kiezer de Zweedse partijen een oplawaai van jewelste. Regeringspartijen N-VA, CD&V en Open Vld verloren samen meer dan een half miljoen stemmen. Het was een sterk signaal tegen het asociale besparingsbeleid van de afgelopen vijf jaar. Een sociaal signaal voor lagere facturen, betere pensioenen, betaalbaar wonen. Het Vlaams Belang wist daar handig op in te spelen door demagogische sociale eisen te koppelen aan ronduit racistische en islamofobe retoriek en kon zo heel wat stemmen winnen. Maar ook de PVDA, die veel sociale thema’s op de agenda zette, groeide fors.

Terwijl grote happen uit het budget naar het grootbedrijf gaan, wil De Wever de Vlamingen met de ‘nieuwkomers’ doen vechten voor de kruimels

Twee maanden na de verkiezingen hebben De Wever en co de sociale bekommernissen aan de kant geschoven. De N-VA wil de turbo op het concurrentievermogen van de Vlaamse bedrijven zetten, terwijl de bevolking besparingen en sociale afbraak mag verwachten. Vlaams Belang en haar racistische en nationalistische ideeën worden op het schild gehesen om de asociale agenda van de nieuwe regering te verbergen. Terwijl grote happen uit het budget naar het grootbedrijf gaan, wil De Wever de Vlamingen met de ‘nieuwkomers’ doen vechten voor de kruimels.

Neoliberale agenda

In de startnota voor de onderhandelingen over een nieuwe Vlaamse regering neemt Bart De Wever de vlucht vooruit naar een bijzonder neoliberaal beleid. Het grootbedrijf kan op royale steun rekenen, terwijl heel wat gewone mensen uit de boot geduwd worden. “De lat ligt waar we ze voor onze bedrijven gevraagd hebben”, klinkt het dan ook goedkeurend bij werkgeversorganisatie Voka, terwijl het Netwerk tegen Armoede “zeer verontrust” reageert.

In centrumsteden waar de nood aan betaalbare woningen het grootst is, wordt zelfs een bouwstop voor nieuwe sociale woningen afgekondigd

“Overal waar het over het economische gaat, moet er ‘geëxcelleerd’ worden”, analyseert het Vlaams ABVV. “Waar het gaat over sociale doelstellingen primeert de ‘haalbaarheid’.” Terwijl huurprijzen de pan uit swingen en 135.000 mensen op de wachtlijst staan voor een sociale woning, verlaagt De Wever de ambities voor bijkomende sociale woningen. In Gent, Antwerpen, Mechelen en Hasselt, centrumsteden waar de nood aan betaalbare woningen het grootst is, wordt zelfs een bouwstop voor nieuwe sociale woningen afgekondigd.
Terwijl ons landje nu al 400.000 langdurig zieken telt, meer dan ooit tevoren, wordt een werkzaamheidsgraad van 80 procent als doelstelling vooropgesteld. Dat betekent dat je niet alleen zieken en ouderen, maar ook langdurig zieken en mensen met een handicap de arbeidsmarkt gaat opjagen. Zo blijft de druk op de lonen en arbeidsvoorwaarden hoog genoeg. “Over werkbaar werk, een goed loon of discriminatie geen woord”, merkt het Vlaams ABVV terecht op. Bij de overheid wordt na jaren van bezuinigingen zwaar verder bespaard en geflexibiliseerd. De statutaire aanwerving gaat er op de schop en de openbare diensten worden nog verder uitgekleed.

Lidstaten moeten elkaar blijven beconcurreren met lagere belastingen voor multinationals en goedkopere werknemers

De centen die zo vrijkomen, sluist De Wever op vraag van Voka door naar de grote multinationals onder de vorm van risicokapitaal en investeringen in onderzoek en ontwikkelingen. Zelfs de Europese Unie moet daar bij helpen, schrijft Sacha Dierckx van denktank Minerva. “Lidstaten moeten elkaar blijven beconcurreren met lagere belastingen voor multinationals en goedkopere werknemers. Wel meer internationale vrijhandelsakkoorden - zoals in de startnota staat - maar geen Europese of internationale akkoorden die een race to the bottom vermijden op vlak van sociale en arbeidsrechten, belastingen, of milieu- en klimaatregulering.” Om de Vlaamse topindustrie te laten excelleren moet het klimaatbeleid boven alles ‘realistisch’ zijn en vooral geen inspanningen vragen van vervuilende multinationals. Soepele vergunningsprocedures zorgen dat hen geen strobreed in de weg wordt gelegd.

Een Vlaanderen voor de elite

“Wij willen van Vlaanderen een warme gemeenschap maken en iedereen opnemen”, beweert De Wever in zijn startnota. “De drempel aan de deur wordt hoger om aan het buffet aan te schuiven”, voegde hij daar in Terzake aan toe. Maar ook wie langer dan vijf jaar in België woont, hoeft geen warm beleid te verwachten. Door “het portretteren van mensen van buitenlandse herkomst als zijnde mensen die de rechtstaat niet respecteren en hun burgerlijke en maatschappelijke verantwoordelijkheden niet zouden opnemen”, zoals het Minderhedenforum schrijft, wil hij Vlamingen met en zonder migratieachtergrond uit elkaar spelen en doen vergeten dat zijn startnota geschreven is op maat van de elite.

De Wever zet de jacht op langdurig zieken voort, houdt de bouw van sociale woningen tegen en gaat mensen in armoede nog harder bestraffen

De Wever wil helemaal geen goede sociale voorzieningen voor het “eigen volk”. Hij zet daarentegen de jacht op de langdurig zieken voort, houdt de bouw van sociale woningen tegen en gaat mensen in armoede nog harder bestraffen. De stijgende kinderarmoede wordt in de startnota zelfs niet vernoemd. Hij wil de sociale voorzieningen en de publieke dienstverlening afbouwen, steen voor steen, om meer en meer cadeaus uit te kunnen delen aan de grote multinationals.
Die keuze voor de elite loopt ook als een rode draad door de onderwijsplannen in de startnota. Ons onderwijs behoort tot de meest ongelijke ter wereld. Doorstromen naar het hoger onderwijs is voor kinderen uit de werkende klasse veel moeilijker. Die ongelijkheid aanpakken zet De Wever weg als een nivellering en niveauverlaging. Elitescholen voor de besten, dat is zijn prioriteit. En dus gaan de bescheiden maatregelen naar meer democratisering, via een betere sociale mix en een latere studiekeuze, op de schop en worden de absurde schotten tussen ASO, BSO, TSO en KSO behouden. Centrale examens moeten de concurrentie tussen scholen bovendien nog verder aanwakkeren.

De diepe sociale kloof die ons onderwijs teistert, wordt doelbewust in stand gehouden

De diepe sociale kloof die ons onderwijs teistert, wordt doelbewust in stand gehouden. Als ouders daarvoor aan de schoolpoort moeten gaan kamperen, dan is het maar zo. Over maatregelen die elke leerling kunnen doen excelleren, zoals het aanpakken van het prangende lerarentekort, wordt met geen woord gerept. Tot slot moet het algemeen verbod op het dragen van de hoofddoek in het officieel onderwijs aan duizenden jongeren en leerkrachten het signaal geven dat ze niet welkom zijn.

Vlaams Belang houdt de pen vast

“De N-VA is geen dam tegen, maar een brug naar extreemrechts”, zei PVDA-voorzitter Peter Mertens op de verkiezingsavond van 26 mei. Vandaag blijkt dat het asociale beleid en de rechtse taal van De Wever en co het Vlaams Belang opnieuw groot hebben gemaakt. Door maanden met Vlaams Belang te onderhandelen heeft de N-VA er na de verkiezingen ook alles aan gedaan om Vlaams Belang als een normale partij te behandelen. “De reden waarom de coalitie van N-VA en Vlaams Belang er niet komt, is dat die partijen een paar zitjes tekort komen”, klinkt het bij politicoloog Bart Maddens. “Een coalitie met Vlaams Belang is een realistisch perspectief voor N-VA.” Zo wordt een extreemrechts Vlaams-nationalistisch front uitgebouwd met het oog op een absolute meerderheid bij de verkiezingen van 2024.

De “Chinese muur” tussen De Wevers ‘inclusief nationalisme’ en het extreemrechtse gedachtegoed wordt steeds dunner

De Wever houdt vol dat zo’n samenwerking enkel mogelijk is als het Vlaams Belang ‘de juiste kant van de Chinese muur’ kiest. Maar die Chinese muur tussen De Wevers ‘inclusief nationalisme’ en het extreemrechtse gedachtegoed wordt steeds dunner. Het gaat nog slechts over stijl, niet over inhoud. “In werkelijkheid gaat het om een wand met beweeglijke panelen die steeds verder terugwijken”, schrijft Bart Eeckhout van De Morgen. “Door die wand stukje bij beetje achteruit te duwen, heeft het VB al zoveel van zijn weerzinwekkende 70-puntenplan kunnen realiseren.”
Dat blijkt ook uit de startnota van De Wever, die sociale rechten voorwaardelijk maakt en zo eerste- en tweederangsburgers creëert. “Niet alleen om de overwinning van het Vlaams Belang in het akkoord op te nemen, maar ook omdat de N-VA zelf achter die voorstellen staat”, schrijft politicoloog Carl Devos. “Wie aanspraak wil maken op de Vlaamse sociale bescherming en andere sociale voordelen, moet volgens de nota eerst vijf jaar in België verblijven, wat aansluit bij een aparte sociale zekerheid voor vreemdelingen, punt 49 van het 70-puntenplan”, schrijft Sacha Dierckx. “Punt 54 van dat plan was de kinderbijslag voor niet-Europeanen verminderen, de startnota introduceert een wachtperiode van zes maanden voor nieuwkomers.”

‘Rijk volk eerst’ en een hard neoliberaal economisch beleid, dat is waar Vlaams Belang voor staat

“Met nieuwe bijkomende voorwaarden, controles en sancties vermoeilijkt de N-VA de integratie en participatie van veel nieuwkomers in onze samenleving”, reageert Landry Mawungu, directeur van het Minderhedenforum. “Het zijn stuk voor stuk maatregelen die de meest kwetsbare mensen met een migratieachtergrond raken en die net een averechts effect zullen hebben op hun integratie.” Zo wijzen de Gezinsbond en de Kinderrechtencoalitie erop dat kinderbijslag een recht van het kind is, dat niet hoort af te hangen van de situatie van de ouders. Dat recht inperken zal de kinderarmoede enkel verder doen toenemen.
Vlaams Belang blijft de partij die ze altijd geweest is. Het is nog steeds de partij die in 2004 werd veroordeeld voor het aanzetten tot haat en racisme. Het personeel is hetzelfde, het programma is hetzelfde, en de doelstellingen zijn dezelfde. Vlaams Belang haalde zelfs Dries Van Langenhove binnen, die vervolgd wordt voor racisme, negationisme en wapendracht. Het enige nieuwe aan de koers van de huidige voorzitter Van Grieken is dat het Vlaams Belang zich inzake sociaal beleid als een wolf in schaapsvacht gedraagt. Van alle sociale punten uit hun campagne is in de startnota waar de partij zo lang over onderhandeld heeft, niets terug te vinden. ‘Rijk volk eerst’ en een hard neoliberaal economisch beleid, dat is waar Vlaams Belang voor staat.

Nationalisme als bindmiddel

Om zijn aanval op de werkende mensen onder de mat te vegen, zet De Wever volop in op het creëren van een gemeenschappelijk ‘Vlaams bewustzijn’. Hij wakkert het nationalisme aan om ons te doen geloven dat het ‘grootse Vlaanderen’ ons allemaal verenigt. Van flexwerker tot aandeelhouder, van sociale huurder tot CEO, binnenkort leren we in het museum van de Vlaamse geschiedenis broederlijk dat we dezelfde geschiedenis, waarden en belangen hebben. Cultuur wordt herleid tot propagandahefboom en visitekaartje voor Vlaanderen.
De Wever gaat daarin bijzonder ver in de instrumentalisering van het onderwijs, de cultuur en de openbare omroep voor zijn nationalistisch project. “De nieuwe minister van Cultuur zal zich mogen beperken tot het promoten van de ‘Vlaamse Meesters’ die – daar komt de pathetiek weer – ‘het uithangbord moeten worden van de grootsheid die Vlaanderen in zich heeft’”, schrijft journalist Christophe Callewaert van De Wereld Morgen. “Ook de VRT moet zich toeleggen op die vorming van de ‘Vlaamse identiteit’.” Heel wat historici verzetten zich ook hevig tegen het vastleggen van een Vlaamse canon, een lijstje met Vlaamse figuren en geschiedenis die in het onderwijs aan iedereen zou moeten worden opgedrongen. “De Vlaamse canon neigt naar superioriteitsdenken”, merkt de Leuvense professor Karel Van Nieuwenhuyse op.

Uit onderzoek blijkt dat Vlamingen, Walen en Brusselaars dezelfde prioriteiten stellen: een eerlijke bijdrage van de grote vermogens, een minimumpensioen van 1.500 euro of het behoud van de index

Nooit is de splitsing van het land een thema geweest tijdens de campagne. Amper 6 procent van de Vlamingen wil een nieuwe staatshervorming, bijna even weinig als de 5 procent in Franstalig België. Bovendien blijkt uit onderzoek dat Vlamingen, Walen en Brusselaars dezelfde prioriteiten stellen: een eerlijke bijdrage van de grote vermogens, een minimumpensioen van 1.500 euro of het behoud van de index.
Toch zet De Wever de Vlaamse regering in om het hele land te blokkeren. Een volgende stap in het gijzelen van de verkiezingsuitslag om De Wevers “historische missie”, het confederalisme, op te dringen. Die splitsing van het land dient dezelfde agenda als het rechtse beleid in Vlaanderen. Door het uit elkaar trekken van de sociale zekerheid, de collectieve onderhandelingen over lonen en rechten of de automatische loonindex, is confederalisme een regelrechte aanval tegen de sociale verworvenheden van de werkende mensen in ons land. Niet enkel tussen de regio’s, maar ook tussen zwakke sectoren en sterke sectoren, tussen gezonde mensen en langdurig zieken, enzovoort.

Nood aan positieve tegenbeweging en tegencultuur

De startnota van De Wever komt tegemoet aan de wensen van het grootbedrijf en heeft voor de gewone Vlaming vooral besparingen en sociale afbraak in petto. De mensen in Vlaanderen hebben nood aan betaalbaar wonen en lagere facturen in de zorg, het onderwijs, voor water en energie. We hebben nood aan een onderwijs dat élk talent doet schitteren en de sociale ongelijkheid eindelijk de wereld uit helpt. We hebben nood aan een goed uitgebouwd openbaar vervoer, bindende normen voor vervuilende multinationals en het massaal isoleren van huizen. De strijd tegen de kinderarmoede hoort eindelijk ambitieus aangegaan te worden. Tegenover het enge nationalisme, hebben we een positieve tegencultuur nodig. Een cultuur van de werkende mensen in Vlaanderen en daarbuiten. In al hun diversiteit en met al hun ervaring in de strijd voor een meer rechtvaardige maatschappij.

Die beweging kan op de steun rekenen van de PVDA, de enige partij in Vlaanderen die niet tegen de N-VA heeft aangeschurkt om mee te kunnen besturen

Om de plannen van De Wever te counteren, is er nood aan een brede tegenbeweging voor een sociaal, duurzaam en rechtvaardig alternatief. Van het terecht verontwaardigde middenveld en de vakbonden over de culturele sector tot de klimaatbeweging die terecht om actie vraagt. Als we van wonen een recht willen maken, de armoede daadkrachtig willen aanpakken, werk willen maken van échte inclusiviteit en de leefbaarheid van onze planeet willen verzekeren, kunnen we niet anders dan de handen in elkaar slaan en opkomen voor een heel ander beleid. Die beweging kan op de steun rekenen van de PVDA, de enige partij in Vlaanderen die niet tegen de N-VA heeft aangeschurkt om mee te kunnen besturen. Van de straat tot in het parlement zullen we mee de sociale prioriteiten op de agenda zetten.

oorspronkelijk artikel

 

Rode Zondag

Uw kameraad heeft nog niets gepost over de verkiezingsuitslag en dat kan natuurlijk niet zijn.

Rode Zondag

De verkiezingen van 2019 brachten dé grote doorbraak van de PVDA.

De verkiezingen worden heel sterk geframed als 'zwarte zondag', als verkiezingsoverwinning van het Vlaams Behang. Jan Blommaert wijst heel terecht op het volgende: '

Het is goed te beseffen dat Vlaams Belang nu gewoonweg teruggekeerd is naar z’n niveau van 2003, toen het ook 18 zetels in de Federale Kamer haalde.

Op 21 oktober 1991 sprak men van “zwarte zondag”, want we kregen deze uitslag:

Het Vlaams Blok van Dewinter en Annemans schoot plots door naar 12 zetels. Die doorbraak zette de hele zogenaamde vernieuwingsbeweging van de jaren 90 in gang, met als motief “de kloof tussen burger en politiek”. Alle Vlaamse partijen schoven naar rechts want de new kid on the block pikte nogal wat stemmen in. Dit proces is nooit gestopt.

De doorbraak van PTB-PVDA op 26 mei 2019 is precies even groot: ook Mertens en Hedebouw rijven 12 zetels binnen. 

(lees de volledige analyse)


De verkiezingsuitslag van de PVDA is gewoonweg impressionant. 43 zetels, 12 in de kamer, 4 in het Vlaams Parlement, 10 in het Waals, 11 in het Brusselse en een zetel in het Europees Parlement.

Het is de plicht van progressieven om deze overwinning te vieren.


Daarnaast  stemden ontstellend veel mensen voor het Vlaams Behang.  Racisme bestrijden, dag in dag uit maar vooral vechten voor het algemene belang, vechten voor een rechtvaardiger samenleving, vechten tegen de neoliberale agenda van regeringen én van het Behang.

Nederlandse regering onderuit

De Nederlandse verkiezingen, veel slogans, veel oppervlakkige en ronduit slechte analyses. Een uitstekende analyse van de PVDA neem ik hier met veel plezier geheel en al over:

“Rutte wint, Wilders gestopt”. Zo beginnen zowat alle commentaren bij de uitslag van de Nederlandse parlementsverkiezingen. De echte boodschap van de kiezer klinkt nochtans anders: de regeringspartijen worden afgestraft voor hun keiharde liberale besparingsbeleid, en het verraad van de sociaaldemocratische PvdA vertaalt zich in een spectaculaire duik naar beneden.
Zij beloofden de Nederlanders een sociaal beleid. In de plaats daarvan voerden ze mee een rechts besparingsbeleid uit. Voor dat verraad betalen ze nu de prijs. De liberale VVD juicht omdat ze minder verliest. Eigenlijk zouden ze zich moeten schamen. Rutte praatte gewoon haatzaaier Geert Wilders na. Over sociale problemen mocht het niet gaan.

Sociaaldemocraten zakken in elkaar

De Nederlandse regeringscoalitie van VVD en PvdA verliest. Vooral de sociaaldemocraten incasseren zwaar. Die hadden de Nederlanders in de verkiezingscampagne van 2012 nog een sociaal beleid beloofd. Maar stapten fluks in een coalitie met de liberalen van Rutte, om zwaar te gaan besparen op de zorg en de pensioenen. Vandaag halen de Nederlandse sociaaldemocraten geen 6% van de stemmen meer, een historische afgang. Ze verliezen bijna vier op de vijf van hun kiezers. Te noteren dat minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem mee in de klappen deelt en dus zijn ministerpost zal kwijtspelen. De man zit tot nader order de Eurogroep voor (de landen van de eurozone) en is berucht om zijn snoeiharde aanpak van Griekenland.
De VVD had na de verkiezingen enkel goede woorden voor de “verantwoordelijkheidszin” van de sociaaldemocratie. Het sociaaldemocratische kiezersbedrog verzwakte ook het hele progressieve kamp. Er stemden minder mensen duidelijk links van het centrum. Rechts bedankt.

Liberalen lopen Wilders achterna

Ook de grootste regeringspartij, de liberale VVD van premier Mark Rutte, verliest acht zetels. Dat is minder dan Rutte vreesde en de peilingen aangaven. Ruttes operatie redding bestond uit twee pijlers.
Ten eerste praatte Rutte haatzaaier Geert Wilders na. Iedereen moest “normaal doen”, heette het. De mensen moeten hun ongenoegen kanaliseren naar wie niet “normaal doet”, naar minderheidsgroepen, moslims, vluchtelingen, Turkije. Het mocht vooral niet over sociale problemen gaan, over de vastgoedspeculatie of de private gezondheidsverzekeringen. De regering-Rutte maakte van Nederland een belastingparadijs, waar bedrijven uit de hele wereld een postbusadres hebben om elders aan belastingen te ontsnappen. Multinationals krijgen vrij spel, aandeelhouders kunnen zich maximaal verrijken. Wilders is het daar volmondig mee eens. Hij stemde verschillende keren tegen voorstellen van de linkse SP om iets te doen aan het ‘eigen risico’ in de ziekteverzekering, het bedrag dat voor rekening van de patiënt is vooraleer de verzekering tussenkomt. Bescherming van huurders met een huurtoeslag: nee, zeiden Wilders en VVD in koor.

Op zoek naar een sociaal alternatief

Een tweede pijler in Ruttes discours was de mantra dat de economische groei nu ook de gewone Nederlander ten goede zal komen. Maar die merkt na jaren neoliberaal beleid veeleer het tegendeel. Meer Nederlanders stellen gezondheidszorg uit wegens de verhoogde kostprijs – hun aantal is meer dan verdubbeld sinds 2010. De pensioenleeftijd stijgt. De woningmarkt is in crisis, met hoge huren. Studenten moeten studieleningen aangaan en starten nadien hun loopbaan met een zware schuldenlast. Op de arbeidsmarkt zitten zowat één miljoen ‘zelfstandigen zonder personeel’ (zzp): jobs waarvoor voorheen een arbeidscontract bestond, maar die nu door slecht betaalde schijnzelfstandigen uitgevoerd worden, zonder ernstige sociale bescherming.
Dat moet anders, vindt de kiezer. Zowat alle oppositiepartijen gaan dan ook vooruit. Enkele die zich in het comfortabele centrum positioneren, zoals de CDA (christendemocraten), D66 (links-liberalen) en GroenLinks, dat spectaculair stijgt met een jong, dynamisch imago. Andere die zich profileren rond één bepaald thema of bevolkingsgroep (Partij voor de Dieren, 50Plus, DENK). De linkse SP (Socialistische Partij) heeft nu de meeste stemmen op links. Welke regering er ook komt, druk van onderuit zal essentieel zijn om echte verandering af te dwingen.
Er liggen duidelijk grote kansen voor zo’n linkse beweging, die het bedrog van de sociaaldemocraten vervangt door een verenigend sociaal alternatief.

bron

Graailand on tour

Peter Mertens heeft met 'Graailand' wederom zeer straffe kost bijeengebracht.
Vanavond kun je naar de Gentse Vooruit naar een boekvoorstelling.

Pascal Debruyne en Dominique Willaert gaan in sofagesprek met Stef Doise (LBC-NVK), Angeline Van Den Rijse (ABVV, Algemene Centrale), Ewald Engelen (financieel geograaf aan de Universiteit van Amsterdam, publicist in o.a. De Groene Amsterdammer), Sofie De Graeve (Furia), Jeroen Robbe (LABO vzw), Sacha Dierckx (Progressieve denktank Minerva), Saïda Isbai (Hart Boven Hard) en Peter Mertens himself.

Aminata Abdoul en Fatih zorgen voor muziek. Cartoonist Joris Vermassen alias Fritz Van den Heuvel neemt op pittige manier de graaiers op de korrel. Lezers Mohamed Omar (Engage) & Hagar Rebahi vertellen u graag wat zij ervan vonden.

Vooruit - 20u - volledig gratis - schrijf je in: https://vooruit.be/nl/show/detail/11885/Peter_Mertens

Tom De Meester over actie - tuupetegoare

Vrijdag maakte de PVDA bekent dat Tom De Meester de lijsttrekker wordt voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Akkoord dat is nog een eindje, maar toch, alle traditionele partijen hebben hun 'kanonnen' al klaargezet en zijn al zich volop aan het profileren. Een uittreksel uit zijn speech.

In januari vorig jaar lanceerden wij een petitie met een 5-punten-plan tegen sluikstorten. Eén van de eisen: méér personeel bij IVAGO om het zwerfvuil snel op te ruimen.

Direct reactie van schepen Tine Heyse. “Milieuschepen ontkracht vijfpuntenplan PVDA.” Extra personeel was “geen goed idee”, zei Heyse. Want “welk signaal geef je dan? Stort maar, wij ruimen het wel op.”

Maar onder druk wordt alles vloeibaar. Vele handtekeningen later, in maart 2015, pakt Tine Heyse plots uit met een nieuw actieplan tegen sluikstorten, met als hoofdpunt: 25 man extra personeel in de strijd tegen sluikstorten. Voortschrijdend inzicht, heet dat. En vooral: actie loont!

En weet je nog, dat ponton op de Graslei? Tien dagen lang mocht projectontwikkelaar Real Estate het mooiste plekje van Gent afhuren voor een privé-feestje. Officieel vergund door het schepencollege als een ‘cultureel evenement’.

Wij vonden het van de pot gerukt dat de openbare ruimte, onze Graslei, voor een appel en ei tijdelijk geprivatiseerd werd voor een exclusief luxefeestje van projectontwikkelaars en vastgoedbaronnen. Oeioeioei. Een “hetze”, riep schepen Peeters, “hysterie”. Maar uiteindelijk moest het stadsbestuur wel plooien. “Dit is niet voor herhaling vatbaar”, moest Termont publiekelijk toegeven.

Maanden hebben we actie gevoerd om te pleiten voor meer betaalbare huisvesting in onze stad. Er staan 10.000 mensen op de wachtlijsten, en 2 op 3 sociale woningen moet gerenoveerd worden. Resultaat: het stadsbestuur maakt 5 miljoen euro extra vrij voor de renovatie van sociale woningen plus 120.000 euro om de verhuiskosten van sociale huurders te helpen betalen. Dat is één van de eisen die we in september nog op het stadhuisoverleg met Tom Balthazar in september hebben benadrukt, vandaag is het realiteit. We zitten niet in de gemeenteraad, nog niet, maar we wegen wel.

Al vijf maanden was de roltrap in het station Gent-Dampoort kapot. De PVDA voert actie, en twee dagen later staat er al ploeg technici om de roltrap te herstellen. Het heeft ons bloed, zweet en tranen gekost, we hebben handtekeningen opgehaald, we hebben minder mobiele mensen zélf de trap opgeholpen, we hebben parlementaire vragen gesteld in de Kamer, maar het heeft opgebracht. Hout vast houden, maar sinds vorige week werkt de roltrap in Gent-Dampoort weer.

We zijn een partij van de actie, vrienden. Nie neuten, nie pleujen, maar samen actie voeren voor wat Gentenaars belangrijk vinden, voor een stad op mensenmaat. Tuupetegoare, zoals we hier zeggen.

'racisme is niet aangeboren'

Kameraden en vrienden, vorige week barstte er wederom een racistische etterbuil.
Youssef Handichi, Brussels Parlementslid voor de PVDA, schreef een aangrijpende tekst over racisme en dagelijks racisme.
Ik neem het hier geheel over.

Ik was drie jaar toen ik in België aankwam. Ik ben nu negenendertig. De voorbije zesendertig jaar kreeg ik te maken met racisme. Ik niet alleen. Zoveel mensen die voor en na mij kwamen, hadden en hebben dezelfde ervaringen.

Hoe komt het dat men er niet in slaagt de gesel van het racisme uit te roeien? Zit er iets in de menselijke natuur dat racisme veroorzaakt, iets wat met de moedermelk wordt doorgegeven? Natuurlijk niet. Vanwaar komt het dan? Hoe komt het dan dat het zovelen kan aantasten?

Racisme is iets wat je wordt aangeleerd. Er zijn krachten die het racistische gif bewust door de aders van de samenleving laten stromen. Er zijn ideologieën die het racisme hanteren als een werktuig, een wapen om ons te verdelen. Racisme ís ideologie. Het is de verzameling van denkbeelden en ideeën die ongelijkheid en discriminatie vanzelfsprekend maakt en in stand houdt.

Politici van de N-VA plengen vandaag krokodillentranen en veroordelen de racistische commentaren op de dood van de vijftienjarige Ramzi uit Genk. Nochtans hebben hun eigen recente uitlatingen bijgedragen aan het klimaat waarin vandaag die ranzige commentaren zonder terughoudendheid worden gespuid. Zo zag Theo Francken de “economische meerwaarde” niet van Marokkanen in ons land. Bart De Wever stelde dat met name de Berbers een probleemgroep vormen, een groep die zich niet integreert en wantrouwig staat tegenover de overheid. Begrijpen deze politici niet dat deze uitlatingen de ideologie van ongelijkheid en discriminatie versterken? Of begrijpen ze dat net al te goed?
Deze politici verleggen niet alleen de grenzen van een “politiek correct racisme”, ze ontnemen onze maatschappij ook de wapens om dat racisme te bestrijden. Door het racisme te relativeren, zoals Liesbeth Homans en Bart De Wever dat deden. Door te stellen dat racisme alleen een excuus is voor het eigen falen. Of door de verantwoordelijkheid voor racisme bij de slachtoffers ervan te leggen. “Er moet toch een reden voor zijn, als de Vlaamse samenleving allochtonen verwerpt”, zei opnieuw Bart De Wever.
Er ontstaat zo een politiek correct racisme. Het is niet langer het racisme dat als abnormaal wordt beschouwd, maar het antiracisme. Als samenleving moeten we ons de vraag stellen of dat de richting is waarin we willen gaan.
Niemand kan mij vertellen dat het normaal is om zich vrolijk te maken over de dood van een jongen. Ramzi was een mens zoals ik, een jongen zoals mijn zoon of zoals de zonen van de mensen die racistische commentaren hebben gepost. Medeleven is de enige normale, menselijke reactie op zijn dood, zoals het medeleven dat we voelden bij de dood van drie jonge Vlaamse vrouwen in Latijns-Amerika.

Het antiracisme moet opnieuw normaal worden. Het moet opnieuw vanzelfsprekend, onvoorwaardelijk en krachtdadig worden. Een antiracisme dat zich uit in de krachtige veroordeling van racistische commentaren zoals we die vandaag opnieuw in hun meest gortige vormen moeten lezen, maar ook door het politiek correcte racisme niet te aanvaarden. De veroordelingen alleen zijn niet genoeg. Het is ook noodzakelijk om het ideologische karakter van het racisme te doorgronden, het racisme als gedachtegoed dat ongelijkheid en discriminatie in stand houdt. Op die ideologie moet een duidelijk politiek antwoord komen. Niet alleen met grote woorden, maar met doortastende maatregelen, zoals praktijktesten om discriminatie effectief op te sporen en te veroordelen.

Onze kinderen worden niet geboren met racisme in het bloed. Ze verdienen het om op te groeien in een samenleving waarin de verwerpelijke ideologie van het racisme geen bestaansrecht heeft. Onze politici van vandaag dragen de volle verantwoordelijkheid voor die samenleving van morgen.

bron: pvda.be

'deze regering is kwetsbaarder dan wij denken'

1 mei is een plezante feestdag, altijd schoon weer, stoeten,  en vooral congé. En vooral een strijddag!

Peter Mertens, voorzitter van de PVDA, gaf in zijn 1 mei-speech volgende strijdbare boodschap:

Beste kameraden, deze regering is kwetsbaarder dan wij denken. Niet alleen rond de privileges van de ministers. Niet alleen rond de Turteltaks. Maar ook rond de politiek die zij voert. Dat is de politiek van het verleden. Dat is de politiek van de kloof tussen rijk en arm. Dat is de politiek die in scherven uiteen is gevallen tijdens de bankencrisis van 2008.
Wij kunnen deze regering doen buigen. Wij hebben nu nood aan een grote sociale beweging. Makkelijk is dat niet, maar zij zijn kwetsbaar. Net zoals de generatie die de 8-urendag heeft afgedwongen. Net zoals onze broeders en zusters vandaag in Frankrijk de regering onder druk zetten. Wij zullen de oproep tot een grote betoging einde mei volop ondersteunen. En wij zullen ook de oproep om tot een algemene staking te komen volop ondersteunen. Deze eerste mei, beste kameraden, is een strijddag. Het is het begin van een nieuwe sociale lente.

lees de volledige speech op pvda.be

Wij plooien niet

Dag tegen Racisme: 'de rug rechten en omhoog kijken'

Peter Mertens, voorzitter van de linkse PVDA, stuurde deze verklaring de wereld in naar aanleiding van de Internationale Dag tegen het Racisme.

Op deze Internatonale Dag tegen Racisme en Discriminatie is het goed te weten wat discriminatie doet. Het tast ons gevoel voor onrecht aan. Het laat ons wennen aan ongelijkheid en onrecht. In plaats van empathie komt afkeer. In plaats van solidariteit komen verwijten. Discriminatie maakt dat we slachtoffers van onrecht misprijzen, en hen zelf de schuld geven van hun situatie. Het zorgt er ook voor dat we 'argumenten' beginnen te zoeken om de discriminatie goed te praten, net zoals in de 'Verdeelde Klas'. Hoewel de discriminatie van de blauwogen arbitrair beslist werd, legden de kinderen al snel totaal onbestaande verbanden tussen blauwe ogen, intelligentie en karakter. Het onrechtvaardige werd gerechtvaardigd, en ongemerkt sloop een meerderwaardigheidsgevoel binnen voor de enen, en een minderwaardigheidsgevoel voor de anderen.

Uiteindelijk leert discriminatie ons om naar beneden stampen, en niet naar boven. Het is geen toeval dat racisme en discriminatie in de meeste gevallen gericht is naar bevolkingsgroepen die onderaan de sociale ladder staan. Discriminatie en racisme richten zich op de zwaksten. Op je buur die een sociale woning krijgt, en niet op de partijen die al jaren te weinig sociale woningen bouwen. Op je allochtone collega bij de voetbal, omdat hij wel een job heeft gevonden en jij niet, en niet op het beleid dat steeds meer hamburgerjobs mogelijk maakt en steeds minder voor vaste contracten gaat. Alles wat ons verdeelt, verzwakt ons. We hebben er net alle belang bij om samen de rug te rechten en naar boven te kijken, en samen op te komen voor een ambitieuze investeringspolitiek die echt investeert in betaalbare woningen, een plaats voor elk kind in de crèches en in het onderwijs, toegankelijke zorg, een democratisch jeugdbeleid en vast werk.

Het kan anders, het moet anders. Discriminatie is van vorige eeuwen. Diversiteit is realiteit geworden. In steden zoals Antwerpen en Brussel is de meerderheid ondertussen divers en heterogeen. Dat is aanpassen voor wie het anders heeft gekend. En het is gewoon voor wie er is opgegroeid. 'Tolerantie troef, bij de 15- tot 21-jarigen in de stad', zo schreef Gazet Van Antwerpen onlangs op basis van een uitgebreid opinie-onderzoek onder Antwerpse jongeren. 'Van thema's als een migratiestop of het dragen van een hoofddoek liggen ze al lang niet meer wakker.'. Zij zien de diversiteit als een positief aspect van hun stad. De politiek moet zich daar aan aanpassen, en van samenleven een prioriteit maken. Net zoals vele andere organisaties en bruggenbouwers, zetten we die diversiteit om in een troef met Geneeskunde voor het Volk en de PVDA. Door samen met diverse groepen aan de slag te gaan, voor een gezonde en leefbare buurt, voor kwaliteitsvolle en betaalbare woningen of een zebrapad voor de schoolpoort. Of door jongeren van diverse afkomst die samen 'Diversity in Antwerp City' te organiseren, een festival in Park Noord, waar op zondag 15 mei duizenden mensen in hun buurt het samenleven vieren. 'Ik heb een droom dat mijn vier kinderen op een dag zullen leven in een land waar zij niet beoordeeld zullen worden op hun huidskleur, maar op hun capaciteiten'. Dat vertelde Martin Luther King een halve eeuw geleden. De 21^ste eeuw is de beste eeuw om die droom in vervulling te brengen.

meer lezen: knack

Turteltaks

Volgende maand, zijnde dus nu dinsdag, gaat de 'Turteltaks' in werking. Een simpele, schandalige extra belasting.

De PVDA organiseerde gisteren een 'pay back dag', een protestactie tegen deze Turteltaks.
Peter Mertens zei het volgende  “Wij willen een duidelijk signaal geven: waarom moeten wij opdraaien voor de woekersubsidies aan commerciële zonnepanelenparken van multinationals als Katoen Natie? Elk gezin, elke alleenstaande, elke zelfstandige betaalt 100 euro Turteltaks, terwijl de dertig grootste multinationals buiten schot blijven. Is dat de ‘solidariteit’ waarover minister Turtelboom het heeft? Dat is onaanvaardbaar. Wij gaan door tot de Turteltaks is afgeschaft!”

PVDA laceerde ook haar alternatief, het PayBackPlan.

1. een zonneplantagetaks op commerciële zonneplantages zoals die van Fernand Huts en Jan De Nul. Die roomt onverantwoorde woekerwinsten af en brengt 115 miljoen euro op. 
2. investeringen in zonne-energie en windenergie. De PVDA stelt voor de geplande biomassacentrales te vervangen door windmolens op land, en door zonnepaneleninstallaties. Dat is duurzamer, ecologischer en goedkoper, en het brengt 186 miljoen euro. 
3. de nucleaire woekerwinsten van Electrabel moeten geïnvesteerd worden in groene stroom, in plaats van ze uit te keren aan aandeelhouders. Dat levert 194 miljoen euro op.

De drie maatregelen leveren samen 495 miljoen euro op, berekende de PVDA-studiedienst, precies evenveel als de Turteltaks moet opbrengen.

lees vooral zelf het PayBackPlan (pdf)

meer info ook hier: www.turteltaks.vlaanderen, samen met www.turteltaks.info, www.turteltaks.net, www.turteltaks.org en www.turteltaks.online.

nieuwjaarsreceptie PVDA

PVDA Oost-Vlaanderen nodigt jullie graag uit om het nieuwe jaar feestelijk in te zetten.
★ Wij trakteren op een drankje en hapjes.
★ Luister naar live muziek.
★ Ontdek wie de Nie Pleuje - troffee, editie 2015 in de wacht sleept. ...
★ Met een nieuwjaarstoespraak van Tom De Meester, provinciaal PVDA-voorzitter en uitvinder van het woord 'Turteltaks'
★ Er is kinderopvang voorzien, voor kinderen van 3 tot 14 jaar

Datum

vrijdag, 22 januari, 2016 - 18:30

 

Plaats

De Buurtsloods

Patrijsstraat 10

9000 Gent

vanavond debat 'maximale dienstverlening'

Vanavond kunt u naar een interessante info- en debatavond over de stand van zaken en vooral de toekomst van de NMBS. Michaël Verbauwhede, auteur brochure “Maximale Dienstverlening” en PVDA-volksvertegenwoordiger voor het Brussels Parlement, Henk Himpe, bestuurslid TreinTramBus,Olivier Pintelon, Wijk Zonder Trein, Jozef Cnudde, nationaal secretaris ACOD Spoor en een vertegenwoordiger van ACV-Transcom komen samen om elk vanuit hun perspectief meer licht te werpen op de bijzonder belangrijke kwestie.

vanavond, 19u30

Geuzenhuis -Kantienberg 9 

Trein te laat of gewoon afgeschaft, stijgende ticketprijzen, gesloten stations of loketten, propvolle wagons, ... De pendelaars en reizigers van de NMBS worden niet bepaald verwend.

Bovendien is er een regering die met het “Plan Galant” 3 miljard wil besparen op de spoorwegen. Dit staat gelijk aan 20% van het budget van de NMBS wegsnijden, onrendabele lijnen sluiten, nog minder service… net nu we met een mobiliteitsprobleem zitten (“België fileland”) en we midden een klimaatcrisis vooral nood hebben aan méér openbaar vervoer. Ook de Vlaamse Regering wil drastisch snijden in het aanbod van De Lijn buiten de stad.

Ook het NMBS-personeel heeft het niet onder de markt. De NMBS wil 6000 jobs schrappen, terwijl de spoorwerkers nu al hun rust- en verlofdagen amper of niet kunnen opnemen. Bovendien wil men de flexibiliteit en de werkdruk nog meer opdrijven.

Naar aanleiding van de splinternieuwe PVDA-brochure "Wij gaan voor maximale dienstverlening", brengen we een sterk en boeiend panel samen dat de discussie met elkaar en met u zal aangaan.