septemberverklaring Hart Boven Hard

Right(s) Now!

Beste vrienden,

Het is wederom betogingstijd.




Op deze fraaie zondag komen sociale organisaties, geëngageerde burgers, klimaatactivisten, syndicalisten en vele vele anderen samen om met ze'n allen onze sociale rechten op te eisen.

 




Vertrek om 13u aan Brussel-Noord.

Het is stralend mooi weer, dag van de verpleging én moederdag, redenen ten overvloede om samen op straat te komen.

Alle info: RightsNow!

Tot straks!

Hart Boven Hard-dag

Vandaag zit uw kameraad op een Hart Boven Hard-dag.

Een Hart Boven Hard-dag voor de late sprint in aanloop naar de Mars voor het klimaat en sociale rechtvaardigheid op 12 mei.

Op het programma zowel praktische dingens als stevige inhoud.

10u45: Ontvangst met koffie en thee
11u00: Terugblik op de campagne rond artikel 23.
11u15: Stand van zaken RIGHT(S) NOW!: Hoe zal het er uit zien? Hoe gebeurt de communicatie? Wat is de taakverdeling?
Pauze
12u15: Inspiratiemoment: Wat kunnen we nog doen in de laatste weken voor 12mei? Laat je inspireren door goede ideeën en praktijken van individuen en verenigingen.
12u30: Projectpresentaties (Netwerk Duurzame mobiliteit, Arbeid & Milieu en studenten van Thomas Moore).
12u45: LUNCH (vrije bijdrage)
13u30: Lezing Paul Verhaeghe: welke gevolgen heeft een individualiserende samenleving op ons leven, en hoe kan collectief in actie komen een antwoord zijn.
14u20: Doe-moment: Onder begeleiding van een aantal filmmakers maken we een aantal promofilmpjes voor 12 mei.
16u00: Einde.

Plaats van gebeuren: TimeLab, Kogelstraat 34 (200 meter van station Gent-Dampoort)

link


Tot straks en/of tot op 12 mei!

Right(s) Here!

Beste vrienden, uw kameraad is vandaag te vinden op de studie-, denk-, ontmoetings-, mobilisatie- en actiedag van Hart Boven Hard en Tam Tam, Right(s) Here!

meer bij Hart Boven Hard en het facebook-event

j'ai climat!

Zondag 2 december - Claim The Climate!

de splitsing van België is nabij

Dit weekend kon u een zeer lezenswaardig opiniestuk lezen over dé kloof in ons land, niet noord-zuid, maar boven en onder de armoedegrens.

Schrijvers: Wouter Hillaert, Hart boven Hard; Aleidis Devillé (docent Thomas More); Bérénice Storms (CEBUD, Thomas More & CSB UAntwerpen); Bernard Hubeau (UAntwerpen); Heidi Degerickx (UGent); Ides Nicaise (KU Leuven); Jan Vranken (UAntwerpen); Michel Vandenbroeck (FPPW, UGent); Sacha Dierckx (Denktank Minerva); Sara Willems (UGent); Tess Penne (CSB UAntwerpen).

Ik neem het hier geheel en al over:

We leven in België steeds meer in twee landen. Niet zozeer ten noorden en ten zuiden van de taalgrens, maar boven en onder de armoedegrens. Het is een splijtzwam die dit land veel dieper dreigt te splitsen dan de communautaire kwestie. Beste nieuwe burgemeesters, beste federale regering: neem uw verantwoordelijkheid.

De voorbije weken kwamen zowel ongelijkheid als armoede prominent in het nieuws. Op 8 oktober presenteerde Oxfam haar ongelijkheidsindex, waarin België op de zesde plaats van de wereld prijkt. ‘België bijna kampioen ‘ongelijkheid bestrijden’’, kopte De Standaard. Nog geen week later kwamen armoedeorganisaties op straat om aandacht te vragen voor de 1,8 miljoen mensen in België die nog steeds in armoede leven. Van de wereldtitel armoedebestrijding is dus nog lang geen sprake.

Bijna lijkt het alsof er twee Belgiës bestaan. Het België van de mensen van stand boert goed. De dividenden stijgen, het aantal miljonairs stijgt, hun vermogen stijgt. Opeenvolgende pogingen om die vermogenswinst ook maar een beetje te herverdelen hebben amper iets opgeleverd. De kaaimantaks haalt slechts kruimels op van het gebakken broodje van de aandeelhouders in dit land.

In het andere België leeft één op de zes Belgen in armoede. Drie miljoen inwoners zijn niet in staat een week vakantie te betalen, één op de vier mensen met een handicap leeft in armoede en 157.000 mensen zijn afhankelijk van de voedselbank – een verdubbeling sinds 2000. Hallucinante cijfers.

Hou uw belofte om alle uitkeringen op te trekken tot boven de armoedegrens. En pak de olifant in de kamer aan: een rechtvaardige herverdeling van de rijkdom

De kloof tussen de rijkste rijken en het gros van de bevolking gaapt: de rijkste 1% bezit al evenveel als de onderste 60% van de bevolking. Dat die ongelijkheid in internationaal perspectief nog meevalt, is voor die 1,8 miljoen mensen in armoede slechts een heel schrale troost. Ze zijn niet alleen financieel kwetsbaar, maar zien ook hun gezondheid en zelfs hun levensduur gefnuikt.
Vooral in onze centrumsteden is de situatie alarmerend. In Antwerpen eindigde de kinderarmoede het afgelopen jaar alweer hoger: vandaag groeit maar liefst 17,5% van de peuters op in omstandigheden waartoe niemand zijn eigen kinderen wil veroordelen. In Oostende steeg de armoede sinds 2012 van 26,7% naar 34%.

Voor een rijke samenleving als België is dat een rood knipperlicht. Zeker als de plek waar je geboren wordt, bijna perfect je verdere ontwikkelingskansen voorspelt, mede omdat ons onderwijssysteem dat onevenwicht eerder nog versterkt dan remedieert. De latere sociale factuur van die ongelijkheid valt vele malen hoger uit dan wat het kost om alle kinderen de kansen te bieden waar ze recht op hebben.


Beste regering Michel, toch laat u intussen uitschijnen alsof u iedereen een banket aanbiedt. Dat klopt vooral voor het België van de grote portemonnees – en in mindere mate voor hen die werk gevonden hebben (laat ons eerlijk zijn, mede dankzij een gunstige internationale conjunctuur). In het andere België gooit u voor velen de deur voor de neus dicht. Zelfs van uw regeringsbelofte om de minimumuitkeringen boven de armoedegrens te tillen kwam nog niet veel in huis, terwijl dat maar een eerste stap zou zijn. Referentiebudgetten leren immers dat zelfs een inkomen net boven de armoedegrens niet volstaat voor gezinnen die huren op de private markt. Er zijn dus nog veel meer mensen met geldzorgen dan de cijfers verklappen.

‘Jobs jobs jobs’ is uw antwoord. Maar wat als die voor veel werknemers steeds minder geld in het laatje brengen, onder meer door flexibilisering?

Toch bemoeilijkte u de toegang tot de sociale zekerheid, bijvoorbeeld door besparingen op de uitkeringen voor langdurig zieken en het beperken van de inschakelingsuitkering. Niet toevallig steeg tussen 2014 en 2018 het aantal leefloongerechtigden met 40%. Het armoederisico van werklozen steeg tot 49,1%. De helft van de vrouwen heeft minder dan duizend euro pensioen.

‘Jobs jobs jobs’ is uw antwoord. Maar wat als die voor veel werknemers steeds minder geld in het laatje brengen, onder meer door flexibilisering? Activering lost de ongelijkheid niet op: de jongste tien jaar kwamen er 50.000 à 55.000 ‘werkende armen’ bij en steeg het armoederisico voor werkenden van 3,9% naar 5%.

Maak dus, voor de zeven maanden die u nog resten, eindelijk werk van zeker twee maatregelen om beide Belgiës weer dichter bij elkaar te brengen. Hou uw belofte om alle uitkeringen op te trekken tot boven de armoedegrens. En pak de olifant in de kamer aan: een rechtvaardige herverdeling van de rijkdom, met een progressieve vermogensbelasting en een echte aanpak van fiscale fraude. Hoeveel LuxLeaks en PanamaPapers moeten we nog verteren vóór dat wegstromende geld wordt ingedijkt? Volgens onderzoek varieert het tussen 8 en 36 miljard euro aan verloren belastinginkomsten per jaar.

U had het die zondagavond na de gemeenteraadsverkiezingen allemaal over ‘verbinden’. Nu bent u aan zet om die belofte ook waar te maken

Beste nieuwe burgemeesters, ook u kan iets doen aan die splitsing van België. Gaat u voor een stad waarin zieken en ouderen zich opgegeven voelen, waarin nieuwkomers wegschimmelen in krotten, waarin egoïsme en hardheid de toon uitmaken? Of kiest u voor een stad waarin niet pech je toekomst bepaalt, maar wel een gezamenlijke keuze voor medemenselijkheid? Echte veiligheid begint bij ieders welbevinden thuis, op school, op het werk.

U had het die zondagavond na de gemeenteraadsverkiezingen allemaal over ‘verbinden’. Nu bent u aan zet om die belofte ook waar te maken. Breng gelijkheid in de praktijk door naast luxeappartementen in het centrum ook echt ambitieus te zijn in sociale woningbouw. Voer praktijktesten in tegen de manifeste discriminatie. Investeer in aanvullende steun bovenop het leefloon. Een splitsende stad is een tikkende tijdbom voor iedereen. Ook voor het eerste België.

Leven in het België van onder de armoedegrens leidt tot sociale uitsluiting op allerlei levensdomeinen: inkomen, werk, onderwijs, wonen, sport en cultuur. Mensen in armoede missen de kansen om aan het maatschappelijk leven deel te nemen. Hoe wankeler dat fundament, hoe dieper de kloof en hoe onzekerder de democratie. Ons land is welvarend genoeg om iedereen vooruit te helpen.
Dit is geen naïeve praat. De ‘goede samenleving’ bouwt op rechten voor iedereen en staat zwart op wit beschreven in artikel 23 van onze Grondwet: het recht van ieder op een menswaardig bestaan. Van die grondwet hebben we er nog altijd maar één. Geen twee.

samen 1 voor Artikel 23

We moeten praten. Voor één keer niet over de waan en het getwitter van de dag, maar over de bedding van onze samenleving ónder die stroom van nieuws. Stilzwijgend wordt die bedding meter bij meter verlegd. Tot we op een dag dreigen uit te monden in een zee van gesmolten ijskappen, waarop een blije minderheid vrij kan surfen, terwijl de rest kopje onder gaat?
Velen van ons hebben kinderen. Zij maken de komende vijftig jaar heel concreet. Hoe kunnen zij een zinvol en menswaardig leven leiden? Hoe starten zij hun leven, met wat in hun rugzak? En welk soort steden willen we voor hen achterlaten, op welke planeet?

De antwoorden zijn geen toekomstmuziek. Het zijn cruciale keuzes die we vandaag moeten maken: over de ecologische kost van onze energie, de prijs van onze zorg, de verhouding tussen werk en rust. Laten we dat allemaal over aan de meest concurrentiële onderneming of zorgen we voor een gedeelde basis als samenleving? Gunnen we andere kinderen ook wat we dromen voor die van ons?
Op al deze vragen bestaat het antwoord in feite al. Het staat in onze grondwet, in Artikel 23: ‘Ieder heeft recht een menswaardig leven te leiden.’ Er staat niet in dat onze economie kost wat kost moet groeien. Er staat niet in: ‘je afkomst bepaalt je kansen’. Wel staat er zwart op wit: ‘Iedereen heeft recht op arbeid, op sociale zekerheid, op bescherming van de gezondheid, op een behoorlijke huisvesting, op een gezond leefmilieu, op culturele en maatschappelijke ontplooiing, op gezinsbijslag.’

Vanuit het Vlaamse én franstalige middenveld voelen wij vandaag de nood om iedereen aan dit grondwetsartikel te herinneren. Samen delen wij immers het gevoel dat we afglijden naar een samenleving waarin deze rechten meer een luxe worden dan een vanzelfsprekendheid.
In de dagelijkse stroom lijken het slechts nieuwtjes: meer stikstof in onze longen, meer burn-outs op het werk, minder verdienende flexi-jobs, hele gezinnen in beschimmelde woningen, verhoogde pensioenleeftijd voor een kleiner pensioen, rechtszaken tegen wie hulp biedt aan mensen op de vlucht, besparingen op openbaar vervoer, opgesloten asielkinderen, lange wachtrijen voor een sociale woning, stijgende kinderarmoede in onze steden, te dure rusthuizen, discriminatie op de arbeidsmarkt… Het glijdt voorbij in het nieuws, maar voor veel mensen doet het de grond onder de voeten wegbrokkelen.

Natuurlijk kan niemand de twaalf werken van Herakles in één keer fiksen. Ook onze regering is het kind van bredere mondiale tendensen. Maar we mogen van onze politieke vertegenwoordigers toch wel verwachten dat ze Artikel 23 niet nog verder ondergraven? De regering-Michel zou de uitkeringen optrekken tot de armoedegrens, maar de tijd tikt weg om die belofte alsnog waar te maken. Ze zou de koopkracht aanzwengelen, maar trok voor vele gezinnen eerder de vaste rekeningen op. En zo wordt alles en iedereen die vandaag niet ‘nuttig’ zou zijn, steeds meer verdacht.
Dus daarover moeten we praten. Hoe leggen we aan onze kinderen uit dat de waarden die we koesteren in ons gezin, van gelijkheid tot onvoorwaardelijke zorg, steeds minder terugkomen in de samenleving zelf?

Wij zijn tot zoveel meer in staat. Elke dag werken zoveel mensen en verenigingen aan meer duurzaamheid, meer gelijkheid, meer menswaardigheid, minder racisme en discriminatie. Weinigen van hen kennen Artikel 23, maar ze handelen ernaar als van nature. Omdat we met stijgende dividenden niets zijn als ook het water stijgt, als het verkeer vastloopt, als de muren rond Europa er een gevangenis van maken, als in het land van ‘eendracht maakt macht’ het volk diep verdeeld geraakt.

De debatten in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen hebben het aangetoond: mensen willen in de eerste plaats gezonde lucht, een betaalbare woning, meer zekerheid, gelijke kansen, genoeg ruimte om zich vrij te verplaatsen en te ontplooien… Zijn dat overdreven wensen omdat de beurs vaak anders redeneert?

Wij moeten het terug hebben over de kern van de zaak: wat wij noodzakelijk achten als mens, los van inkomen of achtergrond. In essentie gaat onze toekomst over grondrechten: de menselijke basisgarantie die we elkeen willen bieden, als kroon op het werk van onze lange ontwikkelingsgeschiedenis.

Daarvoor staan wij vandaag op. Wij willen het niet langer aankijken van aan de oever. Over de stroom van nieuws, als bewakers van de menselijke bedding van onze samenleving, slaan wij een brug over sectoren en taalgrens heen. Met de tweetalige campagne ‘Tam Tam – Hart boven Hard’ komen wij samen op voor Artikel 23.

En dat doen we met een voorstel: om elke politieke beslissing, van onze Belgische regering tot onze kersverse gemeenteraden, voortaan officieel te toetsen aan Artikel 23. Respect voor onze menselijke waardigheid moet de bedding blijven waarop onze samenleving blijft varen.

Wij, ondertekenaars van deze oproep, houden het niet bij praten alleen. De komende maanden zullen wij 23 concrete voorstellen uitwerken en voorleggen aan vele duizenden mensen: hoe willen wij dat onze volgende regering Artikel 23 invult voor de 21e eeuw? Voor ons wordt dat de inzet van de verkiezingen in mei: de basisvoorwaarden garanderen voor een open, duurzame en rechtvaardige samenleving voor iedereen. Onze kinderen verplichten ons daartoe. Omdat er wel degelijk alternatieven zijn. 

een open brief onderschreven door een impressionant aantal personen en  organisaties. Meer op hartbovenhard.be

'laten we onze tijd terug nemen'

Nieuwjaarsbrieven, die horen er ook bij. Hart boven Hard heeft een pareltje geschreven.
We nemen ze hier geheel over:

Terugbladeren door de zwarte bladzijden van 2016 is geen pretje. Tot in den treure herhaalden alle jaaroverzichten het vaste lijstje: de aanslagen in Brussel en Nice, de Brexit, de mislukte staatsgreep in Turkije, de verkiezing van Trump, de oorlog in Syrië, politici die zich boven de rechtstaat verheffen…

Andere feiten dreigen alweer vergeten te worden, of haalden zelfs amper de media: aanslagen in Nigeria en Pakistan met dubbel zoveel slachtoffers als in Brussel, het toetje van 9 miljard dat de federale regering inschreef voor nieuwe gevechtsvliegtuigen, het haastig weer begraven Pietenpact, de vluchtelingendeal met Turkije, de besparingen in de zorg, massale privatiseringen en verder piekende werkloosheid in Griekenland, extreemrechts dat in heel Europa terrein blijft winnen …


Kwade tijden?

We worden er makkelijk moedeloos van. Waar gaat het heen met de tijd? Het jaar 2016 volgde 2015 op als het warmste jaar ooit. Ook de samenleving lijkt op drift, maar dan in omgekeerde richting: we stevenen veeleer af op een sociale ijstijd. In 2016 plaatsten al te veel geweld, wanhoop en politiek tumult mensen schijnbaar lijnrecht tegenover elkaar.

Is er dan niets meer dat ons bindt? Toch wel. Elke dag holden we met z’n allen achter weer nieuwe feiten en debatten aan. Tijd om er even bij stil te staan – laat staan ermee om te gaan – was er nauwelijks. Misschien is dat wel het ware probleem. Al die nieuwsfeiten op zich zijn maar signalen van wat er echt verschuift: we zijn met z’n allen steeds minder meester van de tijd waarin we leven. We hebben het wel gewusst, maar vonden de tijd niet om er samen tegenin te gaan.

Intussen vloeit de tijd zelf onverstoorbaar verder. Het besef dat elke tijd verleden tijd wordt helpt relativeren, maar biedt ook hoop. Alles gaat voorbij. Na elk einde, hoe donker ook, volgt een nieuw begin. Maar of dat betekent dat we gewoon bij de pakken moeten blijven zitten? De tijd is rijp…


Een nieuw tijdvak

Zo’n tienduizend jaar geleden, toen het ijs van de laatste IJstijd zich terugtrok, begon het Holoceen. Dat tijdvak, met zijn mild en stabiel klimaat waarin de menselijke beschaving zich kon ontwikkelen, is definitief voorbij. Geologen stelden vast dat onze planeet zonet een nieuw geologisch tijdperk is binnengetreden: het Antropoceen. De invloed van de mens op aarde is nu zo groot dat die voor altijd in de aardlagen aanwezig zal blijven. ‘Antropoceen’ is een planetair alarm.

Al die menselijke activiteit is in strijd met de natuurkrachten. In enkele tientallen jaren maken we veranderingen mee die eigenlijk honderdduizenden jaren nodig hebben. Die transformatie brengt chaos mee: het uitsterven van soorten, chemische vervuiling, ozonconcentratie, vernietiging van bossen, verzuring van de oceanen, erosie. De aarde heeft de grenzen van haar draagkracht bereikt en overschreden. Ons ecosysteem is in crisis. Als we niets doen, dan volgt een dramatische achteruitgang van onze fysieke, sociale en economische omgeving.

Naomi Klein gaf haar jongste boek de titel No Time. Er is geen tijd meer te verliezen. Ons productiesysteem heeft onze planeet tot aan de rand van de afgrond gebracht. Het verstoort de biochemische processen. Het verspilt, het verwoest en transformeert alles wat het op z’n pad vindt. Het is tijd om het fossiele kapitalisme te vervangen door een nieuwe ecologische en sociale beschaving.


Tijd wordt geschiedenis

Tijd maakt geschiedenis. Wie de geschiedenis bestudeert, ziet een patroon. Na elke periode van onrust en opstand volgt meer gelijkheid voor burgers. Eerst stijgt de welvaart, maar al snel ontwikkelt zich een kleine elite die meer politieke macht en rijkdom verwerft. Soms gaat dat gepaard met verzet. Soms wordt dat verzet beantwoord met geweld. Want om haar macht en invloed te behouden, schermt die elite zich steeds meer af en gaat ze dwangmiddelen toepassen. De welvaart daalt en de maatschappij raakt in verval. Zo is vandaag de val van het kapitalisme onafwendbaar, aldus Bas Van Bavel, hoogleraar sociale en economische geschiedenis in Utrecht. Is dat goed of nog slechter nieuws?

Opnieuw leven we nu in zo’n ongelijke samenleving, waar de welvaart voor de meesten daalt en de samenhang bedreigd wordt. Volgens The Global Wealth Report 2016 bezit amper 1% van de wereld 51% van alle welvaart, terwijl de 10% rijksten 89% bezit. De armste helft heeft niet meer dan 1% van onze rijkdom. Een slordige 60 miljoen mensen zijn ergens ter wereld op de vlucht, tussen een thuis die geen hoop te bieden heeft, en een onzekere toekomst elders. De superdiverse samenleving wordt van alle kanten aangevallen om ons te verdelen. Terwijl we ons zouden moeten verbinden en verenigen.

Wat betekent die scheefgroei voor onze menselijke verhoudingen? Blijft er nog samenleving over als we blind aanvaarden dat het de markt is die de maatschappij ordent? Als we de band tussen mensen herleiden tot een economische relatie? Als drie microseconden op westerse beurzen een effect van jaren kunnen hebben voor mensen in het Zuiden? De tijd is uit zijn voegen, zei Hamlet al.

Laten we opnieuw een paar basisvragen stellen: Wat is onze rijkdom? Waar komt ze vandaan? Aan wie behoort ze toe? Hoe kunnen we haar delen en beschermen? We delen een planeet, waarvan we de rijkdom samen gecreëerd hebben. Het is tijd om haar wereldwijd fair te verdelen.


Neem de tijd

Hoe gaan we dat aanpakken? Elke verandering vraagt tijd, te beginnen bij tijd voor bewustzijn en verzet. Alleen moeten we onze tijd vandaag vooral besteden aan arbeid. Het is de tijd van de prikklok, de tijd als een hamsterrad van presteren, efficiëntie en productiviteit. Druk, druk, druk. De epidemie van overwerk en tijdtekort maakt elk jaar meer slachtoffers.

Terwijl de ene zich uit de naad werkt, staat de ander werkloos aan de kant. De combinatie van betaald werk en privéarbeid (opvoeden, huishouden, mantelzorg, vrijwilligerswerk) is toe aan een nieuw en meer inspirerend verhaal. We hebben een ander levensmodel nodig, dat vrouwen en mannen toelaat om werk, zorg, engagement en vrije tijd menswaardig te combineren. We moeten herzien hoe we betaalde en onbetaalde tijd waarderen en verdelen. Laat mensen met tijdshonger terug meester worden van hun tijd, hun gezondheid, hun relaties, hun leven. Zo kunnen we vaker stilstaan bij wat er echt gebeurt.

Nieuwe technologie biedt de sleutel tot een toekomst waarin we veel minder moeten werken en tijd krijgen voor zinvol werk, creativiteit, zorg voor elkaar, verzet als het moet. Het is mogelijk. Op voorwaarde dat we de keuze maken om recht te zetten wat krom is: het is tijd voor een ‘economie van het geluk’, die niet winst tot doel heeft, maar het vervullen van menselijke behoeftes.


Tijd om te verbeelden

Bij de oude Grieken stond de gevleugelde reuzengod Chronos voor de meetbare tijd, de kloktijd. Maar Chronos had een pendant: Kairos, de god van het juiste ogenblik. Kairos was een jongeling met een lange haarlok op het voorhoofd. Hij symboliseerde de tijd die we ervaren wanneer de kloktijd ons niet opjaagt, wanneer we opgaan in magische momenten van bezieling of wanneer we tot rust komen, rust die een voorwaarde is voor denken, creativiteit en verbeelding. Voor een andere toekomst.

Dat is de tijd die we met Hart boven Hard nastreven én vorm geven: tijd voor een ander geluid. Zo kan je alvast 7 mei in je verse agenda noteren: die zondag gaan we in Brussel de langste tafel ter wereld bouwen, als een massaal gebaar voor herverdeling van middelen, arbeid en basisrechten. Zowel voor wie moedeloos dreigt te worden, als voor wie zich extra wil smijten voor een nieuw tijdperk, is dat het moment. Alleen kan je veel, maar samen nog veel meer.

Dat is wat wij je wensen voor 2017: dat we terug meester worden van onze tijd, dat we de tijd grijpen, en zelf vorm geven. De tijd is aan ons. Het is en blijft onze tijd.

blijf van mijn bibs!

Fête divers!

Kameraden en vrienden, racisme en islamofobie zijn een niet-te-onderschatten probleem in onze samenleving. Er zijn subtiele vormen van racisme, er is het structurele racisme, er is een hele serie semi-neutrale overheidsbeslissingen die dit structurele racisme alleen nog maar versterken. Maar er is daarnaast ook het ordinaire, vulgaire, platvloerse racisme, van ranzige bendes als Pegida. Vanavond doet Pegida een poging om zich stoer voor te doen, door in onze Gentse straten te marcheren.

Hart boven Hard geeft een positief tegensignaal, een divers feestje, zonder in te gaan of zelf maar echt te reageren op die marginale bende racisten. Een divers feest, met een volksfeest en een picknick in het park.

Dus Fuck Pegida, door hen straal te negeren en een divers feestje te bouwen.






Dus alles en iedereen vanavond om 20u naar het Rabotpark.

de Grote Parade

De Grote Parade is een kleurrijke en kritische optocht van mensen, families en organisaties uit alle hoeken met tien hartenwensen voor een andere samenleving:

Samen rijk Eerlijke belastingen! Sterk jong en oud! Stop armoede! Werkbaar werk! Leefbare buurt! Diversiteit is realiteit! Eco is logisch! Wees wereldwijs! Doe de democratie!

nie wieder faschismus!

speciaal voor Pegida, Gouden Dageraad, Vlaams Belang, en al die anderen die haat willen zaaien:

Hart boven hard

de Alternatieve Septemberverklaring

Een welvarend land, met welzijn en geluk voor iedereen. Dat is waar regeringen en minister-presidenten voor gaan. In elke speech, bij elke legislatuur. Dat is waarom we ze hebben verkozen. Dat is waarop we ze te allen tijde kunnen aanspreken.

Vlaanderen is ongerust

In menige huiskamer en op vele werkvloeren groeit de ongerustheid, nu allerlei besparingsballons uitlekken. Besparen op onderwijs, wat betekent dat voor mij als leerkracht, student of ouder? Besparen op verenigingen, wat betekent dat voor onze sportclub of jeugdbeweging? Besparen op kinderopvang, water en elektriciteit, wat betekent dat voor ons gezin? Besparen op zorg en rusthuizen, wat betekent dat voor de oude dag?
De ongerustheid groeit omdat elk doorsnee gezin in de hoek lijkt te staan waar de klappen vallen. Een gezin met twee kleine kinderen en concrete plannen om te verbouwen zal wellicht per maand al snel een paar honderd euro extra moeten neertellen. Zelfs de minister van Welzijn verklaarde “nachten wakker te liggen” van wat we de gezinnen vragen.
De geluiden uit de federale regeringsvorming klinken niet veel beter.
Wij, mensen en verenigingen van mensen, willen vandaag spreken, met één stem. Wij willen niet dat de een voor zichzelf uit de brand sleept wat de ander dan extra moet ophoesten. Wij geloven in een samenleving die alle mensen versterkt, en niet alleen de sterksten. Noem het onze eigen Septemberverklaring: hart boven hard!

Iedereen de broeksriem aan, behalve…

We zijn bezorgd. Meer zelfs, er is reden om behoorlijk boos te zijn. Vlaanderen lijkt wel te willen besparen om te besparen. En dat in alle flappen van onze portemonnee. In alle geledingen van onze samenleving. Meer inschrijvingsgeld voor de muziekschool of de sportclub? Niks aan te doen. Duurder kampmateriaal? Het kan niet anders. Duurder onderwijs en duurdere bibliotheken? Er is geen alternatief. Duurder openbaar vervoer? Er valt niet aan te ontkomen. Duurdere zorgpremie en rusthuizen? Het volk had maar niet zo grijs moeten worden. Want ja, ‘iedereen moet z’n steentje bijdragen’.
Iedereen? Niet zo snel. Sommigen, de grote ondernemingen en de grote vermogens, worden net bevoordeeld. Voor ondernemers zijn er in Vlaanderen maar liefst 150 soorten subsidie. En kijk eens wat een verschil tussen de 33 procent vennootschapsbelasting en de reële aanslagvoet van 4 à 6 procent bij de grootste ondernemingen. Van zulke gunsten kan een gezin, een kleine zelfstandige of kmo alleen maar dromen. Er is dus wel degelijk een alternatief.
Op zich is er niks fout met een gezond klimaat voor bedrijven na te streven. Zonder bedrijven geen jobs. Maar om van ondernemersvriendelijkheid nu hét criterium te maken voor een land waar het goed is om te wonen? Om het grote geld ongemoeid te laten, terwijl wij de rekening betalen van wat banken hebben verspeeld? Dat is toch verregaand. Een economie staat in dienst van mens en samenleving, en niet omgekeerd. Wij wensen zuurstof voor de samenleving, en niet dat alle zuurstof uit de samenleving naar de ondernemingen gaat. Het verenigingsleven, het onderwijs, de zorg, de cultuur, de diensten… zijn geen “last”. Integendeel, ze maken deel uit van onze rijkdom.

Alles van waarde...

Het gaat ons niet alleen om de besparingen. Het regeerakkoord vertaalt ‘waarde’ in uitsluitend economische termen. De vele dimensies van het rijke menselijke bestaan – de lerende, de creatieve, de spelende, de zorgende, de sociale, de liefhebbende… mens – moeten plaatsmaken voor de economische dimensie. Het is intussen toch wel duidelijk dat het economische als enge maatstaf niet de fijnste en zeker niet de eerlijkste wereld oplevert? Kijk naar de rest van Europa. De massawerkloosheid piekt verder. De armoedecijfers stijgen. De ongelijkheid neemt toe. Vele jonge Europeanen kijken tegen een no future aan. De keerzijde van de medaille van ondernemersvriendelijkheid heet nu eenmaal ‘zelfredzaamheid’: iedereen dopt uiteindelijk zijn eigen boontjes. Ook werklozen, mensen in armoede, mensen met een leefloon… Ieder voor zich, is dat de samenleving die we willen?
De essentie van de sociale zekerheid en van het sociale weefsel is niet de liefdadigheid uit de tijd van priester Daens. Wel onderlinge verantwoordelijkheid: tussen jong en oud, tussen gezonden en zieken, tussen gezinnen met en zonder kinderen, tussen koppels en alleenstaanden, tussen werkenden en werklozen. Over sectoren en generaties heen. Want hoe groter de kloof tussen arm en rijk, hoe slechter iedereen af is. Ook de welgestelden.
Alleen worden menselijke waarden als solidariteit en gelijkheid op de 191 pagina’s van het regeerakkoord amper twee keer genoemd. Als focus kan dat tellen.
Waarom zou het logisch zijn om in naam van het ondernemerschap in te zetten op de vermarkting van overheidstaken? We moeten onderwijs, ziekenhuizen en gevangenissen niet vermarkten. Niet ons erfgoed, niet de natuur, niet het milieu, niet de lucht, niet de wegen, niet het water, niet de kunst. Waar winst het wint van waarde, wordt verlies het resultaat.

Alle kleuren en horizonten

Wij staan een open Vlaanderen voor. In ons dagelijkse leven is de wereld nog nooit zo dichtbij geweest. Het internet, de tv en relatief goedkoop reizen maken van de wereld ons dorp. In onze supermarkt, in onze straten, in het klaslokaal van onze kinderen, overal borrelt de smeltkroes van culinaire en culturele invloeden. De nieuwe mensenlandschappen van de 21e eeuw zijn globaal verbonden. In Brussel valt dat nog meer op. Daarom zou het wereldvreemd zijn om in Brussel en de Brusselse rand alleen maar te focussen op het Nederlandstalige. Het veeltalige en veelkleurige karakter van Brussel en Vlaanderen is een kans! En we weten: ook milieuvervuiling en de klimaatcrisis overstijgen de Vlaamse grenzen.

Behouden wat goed is...

Goed kiezen is ook kiezen voor het behoud van wat goed is. Onze regio wordt internationaal geroemd om zijn sociale voorzieningen en zijn zorg. Die kwaliteit wordt dag aan dag bewaakt én verbeterd door leden, vrijwilligers en professionals van maatschappelijke organisaties die samen een sterk middenveld vormen. Onze sociale zekerheid geeft waardigheid en kansen. Onze leerkrachten werken dagelijks aan een hoogstaand onderwijs, onze academici en wetenschappers aan grensverleggend onderzoek en vernieuwende oplossingen voor morgen. Omringende landen benijden ons het alomtegenwoordige verenigingsleven. Wie is in zijn jeugd niet in aanraking gekomen met sportclub, muziekschool of zomerkamp?
Talrijke verenigingen brengen stemlozen in onze samenleving samen en geven hen een krachtige stem. Ons bibliotheeknet is fijnmazig. In musea en archieven komen we in aanraking met schitterend cultureel erfgoed. Onze cultuur- en kunstencentra, onze kunstenaars, theatermakers en musici verrijken ons leven met hun kunnen, dat ook in het buitenland op brede waardering kan rekenen. Onze openbare omroep brengt dagelijks nieuws, duiding en uitstekende programma’s in de huiskamer. Op heel die sterke dienstverlening werd de voorbije jaren al stevig besnoeid. Gaan we die kwaliteitsvolle zorg voor het leven, opgebouwd door een collectief van mensen, te grabbel gooien? ‘Meer doen met minder’ kan allang niet meer. Laten we in dit sterke aanbod blijven investeren.

… en investeren in wat beter kan

En ja, er is ruimte voor verbetering. We worden ongelijk geboren en ons onderwijs slaagt er nog steeds onvoldoende in om kinderen gelijke kansen te bieden. Te veel jongeren verlaten het onderwijs zonder middelbaar diploma. In Vlaanderen heeft 10 procent van de bevolking een inkomen onder de armoedegrens, in België 15 procent. Kinderen in armoede groeien op zonder fatsoenlijk toekomstperspectief. En wat te denken van de jeugdwerkloosheid? Voor één laaggeschoolde job zijn er tientallen jonge kandidaten. Een job vinden wordt zo wel erg moeilijk. Nee, het heeft geen zin om dan maar snel snel minder kwalitatieve mini-jobs en flexbanen te creëren. Daar is niemand mee geholpen. We staan met z’n allen stil in het verkeer – Antwerpen en Brussel staan in de wereldtop qua files. Het aantal astmapatiënten rond ring- en invalswegen stijgt. Om mensen aan te moedigen de auto te laten staan, moet het openbaar vervoer aantrekkelijker worden.
Kortom, er ligt een waslijst aan uitdagingen. Of het nu gaat om onderwijs, wetenschap, werk of duurzame mobiliteit: vooruitgaan is investeren in keuzes die renderen op de lange termijn. Het kan toch niet verwonderen dat we daarop aandringen. De overheidsinvesteringen zijn de laatste twintig jaar gehalveerd. Meer autonomie voor de lokale besturen dreigt veeleer een financiële strop te worden. De regering zegt dat ze geen facturen wil doorschuiven naar de volgende generaties, maar wat heeft het voor zin vandaag te besparen op bijvoorbeeld het openbaar vervoer, met alle file-, milieu- en gezondheidsproblemen én kosten van dien? Dat zijn pas facturen voor onze kinderen. Vandaag investeren in mens en maatschappij levert vruchten op voor morgen.

De lasten en de schouders

“Wie gaat dat betalen?” hoor je dan. Econoom Paul De Grauwe en vele van zijn collega’s zeggen waar het op staat: “Als de economie niet goed draait en je begint te besparen, maak je het alleen maar erger.” De ervaring heeft geleerd: hoe forser de Europese Unie haar lidstaten dwong te besparen, hoe groter de catastrofe. Gaan we in Vlaanderen dan echt dezelfde fout maken? Nee, inderdaad, we kunnen niet alles betalen als de toplaag de dans ontspringt en jongeren, werknemers, gezinnen het gros van de inspanningen moeten dragen. Van de doorsnee Vlaming worden nu onevenredig veel inspanningen gevraagd. Maar wie hele dagen achter een scherm met beurskoersen aandelen koopt en verkoopt, betaalt daar amper belastingen op. Wat maakt deze vermogende aandeelhouder méér waard dan een gemiddeld gezin? Wij willen dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen.  

Samen voor hart boven hard

Wij, mensen en organisaties van mensen die bekommerd zijn om elkaar, gaan voor andere, meer menselijke keuzes. Wij geloven dat gebundelde krachten die menselijke keuzes kunnen aanreiken. Dat werk start vandaag. We gaan de komende maanden informeren. We gaan het gevoel doorgeven dat het kan: de toekomst van onze kinderen, van onze welvaart en ons welzijn veiligstellen, én investeren in betaalbare en nog betere maatschappelijke dienstverlening en voorzieningen. Met aandacht voor maatwerk voor mensen van alle slag. Dat is écht vooruitgaan.
We willen iedereen het gevoel geven dat hij of zij kan bijdragen aan een samenleving waarin hart boven hard gaat, als we ons maar verbinden. Solidair zorgen voor elkaar, dat is pas echt vertrouwen geven. Van de overheid verwachten we dat ze die aandacht deelt. En daar zullen we met alle ondertekenaars over waken. Wie gelijkheid, rechtvaardigheid en andere waarden van samenleven miskent, kan op ons verzet rekenen. Samen maken we het verschil.

Onderteken mee op www.hartbovenhard.be!