"ongelijkheid maakt ons kwetsbaarder"

In Zorgwijzer, van Zorgnet ICURO, een zeer interessant interview met Els Hertogen, algemeen directeur van 11.11.11. Enkele passages: 

 

Uit een recent rapport van WHO bleek dat ongelijkheid meer impact heeft op de gezondheid dan DNA of zelfs medische zorgen.

“Daar schrik ik absoluut niet van. De ongelijkheid wereldwijd is gigantisch: Elon Musk heeft ruim 500 miljard dollar, terwijl één op de vier mensen wereldwijd honger lijden. Toegang tot gezond voedsel, drinkbaar water: dat is absolute basispreventie voor gezondheid. Maar ook toegang tot gezondheidszorg is heel ongelijk verdeeld, zowel tussen als binnen landen. Uit onderzoek blijkt dat dit de kans op pandemieën enorm vergroot. Dat hebben we tijdens de covidpandemie allemaal gezien: omdat heel wat mensen niet goed geholpen konden worden, bleven er maar nieuwe varianten opduiken en moesten we allemaal langer binnenblijven. Dat was een mondiale kwetsbaarheid. Maar wat me toen het meeste heeft gefrappeerd, is dat bij de vaccins het recht van de sterkste gold. Vooraf werd internationaal gezegd dat de vaccins wereldwijd gelijk verdeeld zouden worden: eerst aan zorgverleners, dan aan de meest kwetsbaren. Maar zodra het vaccin er was, werd dat solidariteitsprincipe overboord gegooid. Dat leidde niet alleen tot veel meer slachtoffers, maar ook tot langere economische stilstand op mondiaal niveau.”

Kort na zijn aanstelling besloot president Trump om het Amerikaanse agentschap voor internationale ontwikkeling (USAID) op te doeken. Hoe groot is de impact?

“Volgens de laatste schatting van het wetenschappelijke tijdschrift The Lancet zou dat tegen 2030 leiden tot 22 miljoen extra overlijdens. USAID investeerde vooral in humanitaire ontwikkelingshulp, waaronder veel gezondheidszorg. In 2023 ging er 16 miljard dollar naar Afrikaanse landen, dit werd onder meer besteed aan aidsmedicatie, en centra voor slachtoffers van seksueel geweld. Er was best wat kritiek op de manier waarop USAID werkte, met veel focus op Amerikaanse belangen en weinig evenwaardigheid. Maar als plots hulp van zo’n grootteorde wegvalt, is de impact uiteraard zeer groot. Bovendien gebeurde het van de ene dag op de andere, dat is ongezien. Dan gaat het om zeer veel verloren mensenlevens. Dat valt helaas niet meer te herstellen. Zeker omdat dit deel uitmaakt van een internationale trend. Globaal is het budget voor ontwikkelingssamenwerking in 2025 met maar liefst een kwart gedaald in één jaar tijd. Dat is nooit gezien. En het gaat zeker niet enkel over middelen. Het is een moreel kantelpunt: bepaalde waarden - zoals solidariteit en internationale samenwerking - worden overboord gegooid. Gelukkig is er ook een keerzijde: deze uitdagingen versterken de verbinding tussen actoren die wél bewust blijven kiezen voor internationale solidariteit. We laten ons niet zomaar omverblazen en we laten elkaar niet los.”

 

 

 

Ook België bespaart fors op ontwikkelingshulp: heeft dat een grote impact op wereldschaal?

“Uiteraard is die impact kleiner dan bij het wegvallen van USAID, maar we zullen het zeker voelen. Ngo’s zoals 11.11.11 zullen vanaf 2027 een kwart minder middelen krijgen. En de fiscale aftrek van schenkingen daalt, waardoor we ook daar een negatieve impact verwachten. Het is jammer dat België meedoet aan een internationale trend van afbraak, terwijl dat niet hoeft. Ook als klein land kun je daartegenin gaan en een positieve keuze maken. Maar helaas zien we in ons land een mentaliteitsverandering. Het idee van ontwikkelingssamenwerking vanuit solidariteit en herverdeling wordt omgedraaid: alles moet in functie zijn van ons eigen belang. De Belgische economie moet erbij winnen en het moet zoveel mogelijk mensen uit het Zuiden tegenhouden om te migreren naar België.”

 

Ontwikkelingssamenwerking is in ideologisch vaarwater terechtgekomen, zei u eerder.

“Toen het politieke debat over ontwikkelingssamenwerking werd gevoerd, in het kader van de begroting, viel heel erg op dat er niet over feiten werd gesproken. Waartoe heeft ontwikkelingssamenwerking al bijgedragen, waar loopt het moeilijk, wat kunnen hefbomen zijn, welke samenwerkingen zijn mogelijk tussen overheid en ngo’s… Die vragen werden niet gesteld. Het ging louter om ideologische symbolen: het was tijd om te kiezen voor onszelf, niet voor solidariteit. En dat is wraakroepend, omdat het bij ontwikkelingssamenwerking echt over mensenlevens gaat.”

 

In De Tijd zei Georges-Louis Bouchez (MR): "Ik ken niet één land dat ons al is komen zeggen: wij zijn nu voldoende ontwikkeld, we hoeven uw geld niet meer”. Is ontwikkelingssamenwerking inderdaad een “bodemloze put”?

“Ontwikkelingssamenwerking heeft wel degelijk dingen veranderd. De sterftecijfers door malaria en polio zijn bijvoorbeeld drastisch gedaald. Maar ontwikkelingssamenwerking is niet iets wat je lineair kunt bekijken: er is ongelijkheid, we pompen er geld in, het is opgelost. Zo werkt het niet. Ontwikkelingssamenwerking kan een belangrijke hefboom voor verandering zijn, maar daarnaast is het cruciaal om politiek beleid te voeren rond eerlijke handel, eerlijke fiscaliteit, klimaatproblemen, enzovoort.”

 

Is het een logische reflex om in budgettair moeilijke tijden te besparen op ontwikkelingssamenwerking?

“We zien dat er in dat debat een aantal mythes worden gehanteerd. Dat ontwikkelingshulp niet zou werken, zoals ik zonet al uitlegde. Dat klopt simpelweg niet. Daarnaast hoor je vaak dat er geen geld zou zijn. Als je weet dat er vorig jaar 13,5 keer meer aan defensie is gegeven dan aan ontwikkelingshulp, dan is dat ook onzin. Zeker omdat alle experten zeggen dat er nood is aan een combinatie van defensie, diplomatie én ontwikkelingshulp. En dan is er nog de mythe dat we nu moeten kiezen voor onze eigen mensen. De covidpandemie heeft duidelijk aangetoond dat de ongelijkheid ook ons kwetsbaarder maakte.”

Wat zijn volgens u de belangrijkste uitdagingen voor de toekomst?

“Ten eerste zien we dat het internationaal recht en de universele mensenrechten in vraag worden gesteld en uitgehold, ook door Belgische politici. Dat is schrijnend, omdat het gaat over fundamentele menselijkheid. Dat mogen we dus niet zomaar laten gebeuren. Daarnaast merken we dat - zowel internationaal als in eigen land - de democratische ruimte kleiner wordt. Middenveldorganisaties krijgen minder ruimte en bepaalde stemmen worden weggeduwd. Dat is nefast voor het debat, en het leidt tot meer ongelijkheid. Ook daar zullen we ons dus tegen blijven verzetten.”

 

 

Lees het volledige interview 

“bewust georganiseerde sociale afbraak”

 

aanzet uitvoeringsbesluiten LBV

De Vlaamse Regering gaat verder in haar ongegeneerde besparingsoperaties in het onderwijs. Het uitverkoren doelwit van minister Demir is de vakken LBV. De minister probeerde eerst de uren LBV af te schaffen of in te korten, dat mislukte compleet. Nu heeft toch een ferme besparing gevonden door het prutsen aan de uren van de leerkrachten LBV. 

 

In het officieel onderwijs ging er wat mis, vooral door het lerarentekort. Het was soms een immens kluwen met kleine klasjes. De minister heeft nu een draak laten goedkeuren voor de regering. De maatregel lijkt hét probleem, namelijk het lerarentekort, alleen nog maar te versterken. Niet in het minst door de tegenwoordig zo typische ronduit hufterige communicatie. 

 

Meer tekst en uitleg in onderstaand bericht. 

 

 

Beste collega 

Vandaag heeft de Vlaamse Regering een eerste principiële goedkeuring verleend aan het besluit tot wijziging van verschillende besluiten van de Vlaamse Regering. Dit besluit bevat een toelichting bij de wijze waarop de Vlaamse Regering de besparing binnen de levensbeschouwelijke vakken (LBV) wil realiseren en welke flankerende maatregelen daarbij worden voorzien. 

De voornaamste voorgestelde wijzigingen zijn de volgende:

• De uren LBV zullen vanaf volgend schooljaar worden berekend en toegekend per graad (en in het secundair onderwijs over de onderwijsniveaus heen). 
• Samenhangend daarmee worden nieuwe splitsingsnormen ingevoerd. 
• Er wordt voorzien in mogelijkheden tot wedertewerkstelling voor leraren LBV. 

De goedkeuring van vandaag betreft een eerste stap in het besluitvormingsproces. Het besluit moet nog worden voorgelegd aan de onderhandelingscomités (met onderwijsverstrekkers en vakbonden), vervolgens aan de Raad van State en nadien opnieuw aan de Vlaamse Regering voor definitieve goedkeuring. Scholen die via hun dienstbrief reeds het urenpakket voor volgend schooljaar hebben ontvangen, beschikken op dit moment nog niet over een toekenning van uren LBV. Deze toekenning kan pas plaatsvinden nadat dit besluit definitief is goedgekeurd. Tot zolang deze goedkeuring niet is verleend, is het niet mogelijk om de concrete impact voor een individuele school of de lesopdracht van een leraar te bepalen. Zoals steeds voorziet Thomas in een nadere toelichting en achtergrond bij de beslissing van vandaag. Vanuit de Erkende Instantie blijven wij het overleg nauwgezet opvolgen en actief deelnemen aan onderhandelingen, met bijzondere aandacht voor de positie van de leraar. Wij blijven ons inzetten om de impact van deze maatregelen zo beperkt mogelijk te houden, zodat u ook in de toekomst op een haalbare manier betekenisvol godsdienstonderwijs kunt blijven verzorgen voor elke leerling. 

 

Met vriendelijke groeten, 

Namens de Erkende Instantie RKG Lieve Van Daele, bisschoppelijk gedelegeerde bisdom Gent, Carolien Milis en Bernadette Wittoek, Inspecteur-adviseur rooms-katholieke godsdienst.

 

 

 

Meer uitleg bij Thomas. 

 

 

ACV: "Het lot van de gewone mensen staat onderaan de prioriteitenlijst van de regering"

Voor Vakbeweging Magazine, het militantentijdschrift van het ACV, schreef Maarten Gerard een zeer lezenswaardig stuk over wat er op de agenda staat van de federale regering. Het is niet opbeurend maar het is goed over een overzicht te hebben van wat onze regering voor ons in petto heeft. Het stuk eindigt met "Syndicaal is er alvast werk genoeg." We zijn er klaar voor. Dat zal wel zijn. 

 

Voor wie dacht dat 2026 zich rustig zou aandienen, zorgt de internationale actualiteit voor een ruw ontwaken. Ook het komende jaar zal er één zijn van onverwachte gebeurtenissen en wendingen die hun impact laten voelen op wat er in Europa en België zal gebeuren. Niets lijkt zeker en dat zal zijn schaduw werpen op alle politieke en economische beslissingen van het komende jaar. Wat wel zeker lijkt is dat wat er ook gebeurt, het lot van gewone mensen onderaan de prioriteitenlijst zal staan. Het feit dat we noch van de meeste voor- of tegenstanders van de recente gebeurtenissen in Venezuela iets horen over hoe de Venezolaanse bevolking zelf perspectief kan krijgen, spreekt boekdelen.

 

Tegelijk belooft de dubbelzinnigheid in de antwoorden van sommige van onze politici over het respecteren van de internationale rechtsorde weinig goeds over het politieke denken in termen van rechtszekerheid en het respecteren van regels, ook hier bij ons. De nogal gratuite manier waarop adviezen van de Raad van State worden genegeerd of de Grondwet zelf wordt geproblematiseerd via artikel 23 zou wat meer introspectie mogen krijgen. Nochtans is die rechtsorde essentieel, voor iedereen. Internationale, Europese en grondwettelijke bepalingen komen niet voort uit de waan van de dag, maar zijn de basis voor het garanderen van de rechten en vrijheden voor iedereen. Werknemers én werkgevers zijn niet gebaat bij  kramakkelig ad hoc beleid, waarbij feiten en regels moeten wijken voor ideologische en ongefundeerde keuzes. Op dat vlak staan we voor een reeks van belangrijke juridische uitspraken dit jaar, zoals die over de beperking van de werkloosheid in de tijd, waarover kort na het verschijnen van dit artikel al een uitspraak zou moeten zijn van het Grondwettelijk Hof over een mogelijke schorsing. En op internationaal vlak zal dit voorjaar het stakingsrecht uitgeklaard worden door het Internationaal Hof. Daarmee is het niet aan rechters om beleid te maken, maar het is wel aan hen om beleidsmakers er op te wijzen dat beleid correct moet gevoerd worden. 

 

Begrotingscijfers bol van optimisme. 

 

En we gaan wel degelijk beleid hard nodig hebben. Ondanks alle grote verklaringen heeft de regering haar huiswerk niet op orde. De begrotingscijfers staan nog steeds bol van optimisme, of, in het geval van de ingrepen op de bescherming van nieuwkomers, budgettaire fictie gebaseerd op ideologische aversie. Zo wil men het leefloon koppelen aan integratie-inspanningen en op die manier 268 miljoen euro besparen. Dan rekent men dus wel op ontzettend veel mensen die geen re-integratie-inspanningen doen en zo hun leefloon deels verliezen. Absurd, goed integreren wordt nu dus een last voor de begroting.
Maar het is meer dan dat. Wat met het beleid rond langdurig zieken, de effecten van de werkloosheidshervorming en de pensioenhervorming? De baten worden hoog ingeschat, de onmiddellijke kosten genegeerd of onderschat. Zolang deze regering echter de ogen sluit voor een rechtvaardig fiscaal beleid en blind blijft voor de enorme fiscale uitgaven voor bedrijven en de sterkste schouders, mogen we nog elke begrotingsronde een saga verwachten om de cijfers – schijnbaar – te doen kloppen.

 

Economische en sociale vooruitzichten wankel

 

Tegelijk zijn de economische en sociale vooruitzichten wankel. In de laatste cijfers van november, vóór de drastische beperking van de werkloosheidsuitkeringen vanaf 1 januari, schuifelt het aantal werkzoekenden terug naar omhoog. Hun uitkering afnemen zal daar niets aan wijzigen zegt intussen ook de Nationale Bank die spreekt van mogelijk 10 tot maximum 20% die het werk zou hervatten. Met de nadruk op de voorwaardelijke ‘zou’. Er wordt het komende jaar een lichte jobgroei verwacht, maar dit verbergt een stagnering van de gewone jobs. Wat groeit zijn de flexi-jobs en het aantal jobstudenten. Met de nog komende wijzigingen voor de verbreding van de flexi-jobs in 2026 en de uitbreiding van het aantal overuren vanaf april hoeft het echter niemand te verbazen dat werkgevers aangeven dat ze de komende periode minder overwegen nieuwe aanwervingen te doen.
Nog komend moet wel gezegd, want veel van wat er al verkondigd is, heeft de eindmeet nog niet bereikt. Verschillende wetten liggen nog bij de Raad van State die zich in januari moet bezighouden met onder meer, maar alles behalve uitsluitend, de pensioenhervorming, maatregelen rond overuren en bovengenoemde maatregelen voor de integratie van nieuwkomers. De Raad van State heeft de regering ondertussen wel al teruggefloten voor de wet-Quintin die de regering moest toelaten willekeurig organisaties te verbieden. Over meerdere ontwerpen is het laatste woord dus nog niet gezegd.

 

Dubbele indexsprong ook voor uitkeringen onder armoedegrens

 

Ook het ontwerp van programmawet moet nu geadviseerd worden. Die bevat onder meer de dubbele indexsprong. Volgens de ontwerpen zal deze enkel ingaan vanaf april 2026 voor de eerste keer en vermoedelijk, maar niet zeker, vanaf 1 januari 2028 voor de tweede keer. Voor de lonen kijkt men naar het basismaandloon, zonder premies of toeslagen, vanaf 4000 euro en a rato van de tewerkstelling. Voor de tweede indexsprong wordt het grensbedrag geïndexeerd. Bedrijven moeten telkens de helft van wat ze uitsparen aan lonen en sociale bijdragen doorstorten naar de sociale zekerheid. Gezien de verschillende indexatiemomenten en grenzen kan dat nog een soep worden, want de indexsprong loopt door tot men een volledige 2% cut heeft bereikt. Voor de uitkeringen ligt het grensbedrag op de helft, namelijk 2.000 euro. Een goede reden daarvoor is er niet, nog minder uit te leggen is dat men zo de gezinsuitkeringen
zwaarder treft dan de individuele uitkeringen. Zo worden de minima van het gezinspensioen (2.260 euro) of de uitkering bij gezinslast in arbeidsongeschiktheid (2.067 euro) getroffen, terwijl ze ruim onder de armoedegrens liggen (3.197 euro). Tot dusver lijkt de regering dat te willen negeren.

 

Fiscale hervorming telt niet alleen winnaars

 

Ook nog komende is de fiscale hervorming. Bij de begrotingsoefening is er al gemakshalve bespaard op het hoeraverhaal door 1 miljard op rekening van de volgende regering te schuiven. Maar hoe meer er gerekend wordt hoe relatiever alles wordt. Zo wordt de verhoging van de belastingvrije som voor kinderen ten laste niet geïndexeerd, en los daarvan enkel verhoogd voor het eerste kind en licht aangepast voor het tweede. Enkel al op dat aspect zijn gezinnen met twee kinderen al een verliezer en naargelang het aantal kinderen kan de negatieve impact zelfs de volledige verhoging van de belastingvrije som neutraliseren. Als het dan ook nog eens gaat om een vervangingsinkomen is men volledig gezien. Het valt dus
nog te bekijken hoe de verschillende maatregelen gaan ingrijpen op gezinnen en hun koopkracht.

 

Het is nog te bekijken wanneer de nieuwe ontwerpen uit de begrotingsbesprekingen zoals de programmawet, de vierde golf rond re-integratie en zo verder in het sociaal overleg terechtkomen, net zoals de maatregelen voor de invulling van de specifieke welvaartsenveloppe, het schaamlapje voor het schrappen van de welvaartsenveloppe. 
Syndicaal is er alvast werk genoeg.  

 

stakingsdriedaagse

 

 

 

Meer dan 100.000 mensen tijdens de betoging van 14 oktober. Maar dat maakte weinig indruk op de Arizona-regering. Integendeel, de asociale voorstellen vliegen ons om de oren. Tégen werknemers. Tégen de sociale zekerheid. Maar vooral: telkens in het voordeel van de werkgevers. We gaan door tot naar ons geluisterd wordt.

 

Staak mee tijdens de stakingsdriedaagse!  

 

24-25-26 november:  spoorwegen

25 november: openbare diensten en onderwijs

26 november:  interprofessionele nationale staking in de privésectoren

 

 

Liever dan te luisteren naar de bezorgdheden van zoveel mensen die telkens weer de straat op komen, liever dan het belang van het sociaal overleg te respecteren en compromissen te sluiten, provoceert de Arizona-regering onnodig. Deze regering laat onze sociale zekerheid nóg verder leegbloeden, met de uitbreiding van flexi-jobs, studentenjobs en werkgeversvrijstellingen. In verschillende sectoren staat het sociaal overleg intussen zwaar onder druk.

De gevolgen laten zich voelen in een almaar groeiende actiebereidheid. Staken doen we niet zomaar, maar in het algemeen belang. Voor méér sociale rechtvaardigheid, voor een sterkere sociale zekerheid én de toekomst van onze welvaartstaat. 

Staken is in deze context méér dan nodig, nuttig en constructief. 

 

 

 

 

"Voka is nu gansch het volk"

"De ware subsidieslurpers zijn niet die professoren en schrijvers die maandelijks in een academiezaal samenkomen, maar de arrogante bovenklasse die privévluchten vanuit Deurne naar Nice of Dubai door de belastingbetaler laat meefinancieren, maar dan met “werkingsmiddelen” in plaats van subsidies."  

 

 Op deze grijze zondag een lezenswaardige tekst van Jan Dumolyn over het besparingsbeleid van onze neoliberale Vlaamse regering. 

 

De N-VA luistert alleen nog naar de ondernemersclub Voka en heeft het traditionele culturele nationalisme definitief losgelaten, schrijft Jan Dumolyn.

 

Er is al wat inkt over gevloeid, maar het blijft schokkend: de Vlaamse regering heeft drastisch gesnoeid in de subsidies voor kerninstellingen van het Nederlandstalige culturele en intellectuele leven. De Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letterkunde (Kantl) verliest tegen 2027 bijna de helft van haar werkingsmiddelen, zonder inhoudelijke evaluatie. Ons Erfdeel, dat decennialang de culturele samenwerking tussen Nederland en Vlaanderen bevorderde, ziet zijn steun gehalveerd en in een volgende fase nog verder teruggeschroefd. Ook de Ultimas verdwijnen – een schrijnend afscheid van wat ooit de Belgische Staatsprijzen voor Vlaamse Letterkunde waren, de eerste officiële erkenning voor auteurs als Guido Gezelle, Cyriel Buysse, Louis Paul Boon, Hugo Claus, Patricia De Martelaere en Kristien Hemmerechts. Eenzelfde besparingslogica treft de Koninklijke Vlaamse Academie van België (KVAB).

 

Met die kortzichtigheid ondergraaft Vlaanderen niet alleen zijn taal-, cultuur- en wetenschapsbeleid, maar ook een deel van de intellectuele infrastructuur waarop dat beleid generaties lang steunde. Voor het grote publiek zijn ze misschien onbekend of stoffig, maar academies voor taal, kunst en wetenschap gaat terug tot de 17de eeuw, toen Europa kennis en cultuur begon te organiseren in instellingen als de Académie française en de Royal Society.

 

Het waren aanvankelijk natuurlijk elitaire genootschappen die de natievorming moesten ondersteunen, maar ze groeiden uit tot symbolen van de bijdrage van wetenschap, kunsten, geschiedenis, taal en cultuur aan de maatschappelijke ontwikkeling. In de oorspronkelijk uitsluitend Franstalige Belgische context kregen de Vlaamse academies bovendien een emancipatorische functie. Kantl en KVAB zijn nog altijd maatschappelijk relevant: ze stimuleren onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek en versterken taal en cultuur. En dat alles voor een overheidssubsidie die binnen de Vlaamse begroting bijna niets voorstelt.

 

De Vlaamse culturele wereld trok fel van leer tegen bevoegd minister Caroline Gennez (Vooruit). Filosofe Tineke Beeckman (DS 22 oktober) hekelde naar aanleiding van deze bezuinigingen het typische beoordelen van cultuur op ofwel economisch nut (door de rechterzijde) ofwel moreel activisme (door links). Zij pleitte voor de intrinsieke waarde ervan. Schrijver Christophe Vekeman (DS Weekblad 25 oktober) verweet Gennez een dedain voor het culturele verleden zelf. Niet dat er zonder zulke academies of Groot-Nederlandse initiatieven nu plots geen waarde aan de schone kunsten en letteren meer gehecht zou worden uiteraard. Impulsen tot creativiteit en vernieuwing komen van onderuit. Maar vanuit historisch standpunt is die cultuuraverse kleinburgerlijkheid van de Vlaamse regering wel een symbolisch breukmoment.

 

Hefboom voor emancipatie

 

Zowel de Vlaamse beweging, de socialisten en de christendemocraten beschouwden traditioneel taal en cultuur als een fundamentele hefboom voor emancipatie. Het Nederlands moest toegang bieden tot onderwijs, maatschappelijke participatie, zelfontplooiing en economische ontwikkeling. De flamingante socialist August Vermeylen benadrukte dat de taalstrijd een middel daartoe was, geen doel op zich. Hij stond aan de wieg van de vernederlandsing van de Gentse universiteit.

 

In dat streven naar geestelijke ontvoogding werd ook aan de letterkunde veel belang gehecht. De Vlaamse beweging had trouwens zelf ooit avant-gardistische schrijvers zoals Paul van Ostaijen en Wies Moens. Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde de Vlaamse literatuur zich echter kosmopolitischer en progressiever, met Claus en Boon als vrijgevochten boegbeelden. Priester-dichters moesten nu plaats maken voor maatschappijkritiek. Maar ook toen zou geen enkele politicus erover gedacht hebben de grote Vlaamse schrijvers niet meer op een voetstuk te plaatsen.

 

Vandaag breekt de Vlaamse regering dus nog wat meer met zijn emancipatorische tradities: taal en cultuur lijken geen hefboom meer. Maar die koerswijziging heeft diepere sociologische wortels. De Vlaamse kapitalistische elite die zich na de oorlog ontwikkelde, heeft nooit veel interesse betoond in cultuur of mecenaat, het bleef in hoofdzaak beperkt tot statusvertoon en lidmaatschap van societyclubs. Cultuur was voor veel hardwerkende ondernemers altijd een luxe en geen maatschappelijke noodzaak. Het huidige beleid is daar een logisch vervolg op: cultuur wordt gemeten aan economisch nut, niet aan intrinsieke waarde of identiteit. Vandaag zijn de kunstenaars en schrijvers die zichzelf Vlaamsgezind noemen bovendien op de vingers van een hand te tellen, maar de liefde komt ook niet van de andere kant.

 

De N-VA luistert nu blijkbaar alleen nog naar de ondernemersclub Voka en lijkt het traditionele culturele nationalisme definitief te hebben losgelaten – waarmee ik zeker niet wil suggereren dat alle Voka-leden cultuurbarbaren zijn. Zelfs de eigen Vlaamse Volksbeweging en de IJzertoren zetten ze op droog zaad. Vooruit en CD&V volgen slaafs dat beleid. Wat overblijft, is een soort centennationalisme en veel getoeter over technologische ontwikkeling en Vlaamse veerkracht. Jozef Deleu, de oprichter van Ons Erfdeel, waarschuwde al in de jaren 80 voor dat soort tamme middelmatigheid. Het is dan ook ironisch dat ook zijn erfenis nu wordt wegbezuinigd.

 

Maar ook links verzaakt dus aan zijn plicht. Het ideaal van volksverheffing – cultuur voor iedereen, ongeacht inkomen – werd eigenlijk al in de jaren 70 overboord gegooid.

 

Zogenoemde expats

 

Waar het Vlaams-nationalisme ooit taal zag als instrument van emancipatie, gebruikt de N-VA die taal nu eerder om te disciplineren. Migranten en anderstalige jongeren worden geconfronteerd met een hiërarchie van talen: alleen het Nederlands telt, hun moedertaal wordt bestraft of gemarginaliseerd. Die energie zouden we misschien beter gebruiken om onze anderstaligen intensief met de Nederlandse letterkunde te confronteren. Maar de zogenoemde expats – een woord dat ik nooit echt heb gesnapt, maar waarvan ik denk dat het ‘rijke migrant’ betekent – mogen natuurlijk wél overal ongehinderd Engels gebruiken. Ook aan de universiteiten, waar het Nederlands langzaam maar zeker doodgeknepen wordt.

 

Het idee dat echte levensvervulling voortkomt uit wetenschappelijke ontwikkeling of kunstzinnige ervaring, los van economische toepassing, klinkt hopeloos ouderwets. Maar literatuur, muziek, natuurobservatie of zuivere wiskunde zijn niet elitair – die misvatting bestaat jammer genoeg ook bij progressieven. Elitair zijn rijke mannen die met helikopters hun bedrijfsfeesten aandoen en er de werknemers gratis worsten en schlagermuziek voorschotelen. Of voetbalploegen kopen en daarom in de pers als ‘grote meneer’ betiteld worden. De ware subsidieslurpers zijn niet die professoren en schrijvers die maandelijks in een academiezaal samenkomen, maar de arrogante bovenklasse die privévluchten vanuit Deurne naar Nice of Dubai door de belastingbetaler laat meefinancieren, maar dan met “werkingsmiddelen” in plaats van subsidies.

 

Misschien moeten onze Vlaamse ministers Hendrik Consciences roman Baas Gansendonck nog eens lezen. Die rijke, maar ongeletterde herbergier uit de Kempen ging ten onder aan inhaligheid, hoogmoed en een gebrek aan zelfkritiek. Steeds meer lijkt hij het spiegelbeeld van onze zelfgenoegzame Vlaamse bovenklasse te worden.

 

 

Beweging.net: "Politieke inmenging subsidies middenveld kwalijk precedent"

 

 

Gisteren maakte de Vlaamse regering haar beslissing over de subsidies voor de middenveldorganisaties bekend. Het resultaat: boven op de twaalf organisaties die een negatief advies van de beoordelingscommissie ontvingen, worden ook de subsidies voor zes positief beoordeelde organisaties stopgezet of sterk teruggeschroefd. ‘Organisaties verliezen het gevoel dat ze kritisch mogen zijn.’

Na wekenlange discussies werd gisteren dan toch eindelijk de knoop doorgehakt over de subsidies van de 136 erkende socio-culturele organisaties. De werkingssubsidies voor de Vlaamse middenveldorganisaties worden om de vijf jaar toegekend. Voorafgaand ondergaan alle organisaties een grondige evaluatie van hun werking. Een onafhankelijke beoordelingscommissie geeft op basis van die doorlichting een advies aan de Vlaamse regering.

Die objectieve beoordelingscommissie gaf twaalf organisaties – waarvan enkele met Vlaams-nationalistische achtergrond zoals het Vlaams-Kruis en de Vlaamse Volksbeweging – een negatief advies. Dat viel in slechte aarde bij N-VA. De partij reageerde door de onafhankelijkheid van de beoordelingscommissie in twijfel te trekken. Door de politieke koehandel die volgde op het negatief advies voor de Vlaamsgezinde organisaties, verliezen nu ook twee linksgeoriënteerde organisaties hun subsidies. Vier organisaties krijgen ‘een tweede kans’. In de praktijk betekent dat zij financieel worden afgestraft door amper het wettelijk minimum te ontvangen.

Gewelddadig extremisme

Onder die organisaties bevindt zich ook GetBasic, de vzw achter nieuwssite De Wereld Morgen. Reden voor de beslissing om de linkse organisaties ondanks hun positieve beoordeling op droog zaad te zetten, zou volgens de regering steun aan organisaties met gewelddadig extremisme zijn. Daarmee doelt de regering op Code Rood, een organisatie die klimaatacties en pro-Palestijnse protesten organiseert. In de marge van die protesten kwam al eens materiele schade voor.

De Wereld Morgen laat in een open brief weten dat noch zij, noch een van de andere getroffen organisaties ooit hun steun uitspraken voor de acties van Code Rood: ‘Voor de duidelijkheid: geen enkele van de geviseerde organisaties was betrokken bij de vernielingen die door Code Rood zijn aangericht en geen ervan steunt die. Maar als je wil dat activisten leren hoe ze zich binnen de democratische ruimte kunnen verzetten, is het laatste wat je moet doen de organisaties die hen dat willen leren subsidies afnemen.’

N-VA neemt revanche

De nieuwssite is echter al langer een doorn in het oog van N-VA. Zo liet toenmalig minister van Cultuur Jan Jambon (N-VA) De Wereld Morgen twee jaar geleden doorlichten toen het na de vernieling van een Palestijns ziekenhuis de kant van de Palestijnen kozen. Niet toevallig op een moment waarop Bart De Wever (N-VA) zei ‘resoluut de kant van het licht en dus Israël’ te kiezen. ‘Wij konden ons niet van de indruk ontdoen dat het probleem van de N-VA niet zozeer was dat we een kant kozen, maar dat we niet aan hun kant gingen staan’, aldus De Wereld Morgen.

Het afnemen van de subsidies lijkt dus vooral politiek gemotiveerde revanche, eerder dan een eerlijk en gemotiveerd beleid. Dat vreest ook Hanne Geukens, directeur van De Federatie, de sectorvereniging van socio-culturele organisaties. ‘Organisaties verliezen het gevoel dat ze kritisch mogen zijn, dat ze mogen experimenteren, dat ze mogen vallen en opstaan. Het is bovendien een onverantwoorde beslissing en een alarmerend precedent dat rechtszekerheid van groepen burgers en organisaties tot nul herleidt.’

Experts door regering aangesteld

Geukens vindt het bijzonder kwalijk dat het oordeel van de beslissingscommissie niet alleen in de wind wordt geslagen, maar ook in twijfel getrokken wordt. ‘De commissie werkt met een grote groep experten met diverse achtergronden. Bovendien werden ze allemaal door de regering goedgekeurd. Het trieste politieke schouwspel dat zich de afgelopen weken voltrok, staat mijlenver af van het werk van de commissie. Voor haar advies gaat ze zeker niet over een nacht ijs. Elke beslissing wordt gemotiveerd en volgens neutrale parameters genomen. Dat hen nu wordt verweten linkse organisaties te bevoordelen, klopt gewoon niet. Er zijn ook vandaag nog organisaties met een rechtse insteek die subsidies ontvangen.’

‘Deze beslissingen zijn niet te motiveren binnen de eigen beleidskaders. Hiermee overschrijdt de Vlaamse regering een cruciale grens. Dit zijn intentieprocessen die geen enkele juridische grond hebben. En dus volslagen willekeur, om te raken wie men wil raken’, zegt Geukens strijdvaardig. ‘We gaan dan ook in gesprek met de getroffen organisaties om te zien wat de volgende stappen zijn.’

Mond snoeren

Ook algemeen directeur van beweging.net Liesbeth De Winter spreekt van een ongekend en gevaarlijk precedent. ‘Het feit dat de politiek kan ingrijpen in een procedure bij echte fouten, is op zich positief. Ook in deze beslissing zijn onderliggend enkele fouten rechtgezet. Maar tegelijk merk je dat op een voorheen ongekende basis, zonder duidelijke motivering of bewijs, enkele organisaties worden gestraft.’

‘De beslissing geeft de indruk een afrekening te zijn voor een kritische houding en andere mening. Dat is hoogst problematisch’, stelt De Winter. ‘Het is een niet mis te verstaan signaal naar anderen, zwijg of we zullen u financieel het zwijgen opleggen. Dat soort praktijken mogen we in een democratie niet tolereren.’

 

 

 

Artikel in Visie 

 

 

Vlaamse besparingsregering valt middenveld aan (nog maar eens)

"De Vlaamse regering trekt de stekker uit kritische verenigingen en noemt dat “evenwichtige besparingen”. In werkelijkheid is het een frontale aanval op het middenveld en daarmee op onze democratie." 

 

 

 

Marc Vandepitte schreef een zeer lezenswaardig stuk: https://www.dewereldmorgen.be/artikel/2025/11/13/schrappen-van-subsidies-waarom-rechts-het-gemunt-heeft-op-het-maatschappelijk-middenveld

 

 

arizona werkt aan een begroting, maar niet aan rechtvaardigheid

 

 

 Bart De Wever heeft nog maar eens uitstel gekregen voor de begroting. Onze voorzitter Ann Vermorgen reageert scherp en stelt dat er dringend meer rechtvaardigheid moet komen: "Dat vraagt vooral introspectie aan alle partijen aan tafel. Gewone mensen hebben geen boodschap aan politieke spelletjes, maar aan verantwoordelijke leiders. Daarom is een rechtvaardige begroting nodig. Een correcte bijdrage van vermogen, waarbij allé vermogensinkomsten, op een gelijke manier bijdragen als inkomsten uit arbeid."

Ook moet deze regering meer moed hebben om het geld daar te halen waar écht het zit. Onze voorzitter ziet alvast waar er gigantische efficiëntiewinsten te boeken vallen: "Er zijn correcte sociale bijdragen voor alle statuten nodig. En een afbouw van bewezen nutteloze loonsubsidies. Ook een correcte inning van belastingen, onder meer van de BTW. Deze BTW-kloof, – het verschil tussen de verwachte btw-inkomsten en het geïnde bedrag, is in ons land 4 procentpunt hoger dan het EU-gemiddelde. Die kloof terugbrengen van 11% naar 7% door striktere controles en procedures zou een meerinkomst van 1.6 miljard euro betekenen."

 

 

Meer op de campagnepagina van ACV 

DeWereldMorgen over De plannen van de regering De Wever

De flarden plannen van onze federale regering die in de pers verschenen voorspelden niet veel goed. Maar het is nog erger. 

 

DeWereldMorgen publiceerde een interessante analyse van het federale regeerakkoord. Een ideale longread voor tijdens de vakantie.

 

 

Deze regering wil niet dat de burgers haar beslissingen volledig begrijpen. Ze wil haar beleid zonder al te veel debat kunnen doorduwen. Net daarom is het democratisch gezien belangrijk om het akkoord wél te bestuderen. Daarom stelt DeWereldMorgen samen met mensen uit de vakbeweging, experten en het brede middenveld dit uitgebreide dossier op.

 

 

1. Waar komt dit regeerakkoord vandaan?

1.1 Waarom is er geen debat over de Europese begrotingsregels?  
1.2 Wat is de staatsschuld, waar komt ze vandaan en wie profiteert ervan? 
1.3 Het doemdenken van Bart De Wever 
1.4 De verrechtsing van het politieke debat

2. Wat staat er ons te wachten?

2.1 Een begroting op maat van grote bedrijven (Seppe De Meulder, DeWereldMorgen) 
2.2 Jef Maes (ABVV) over afbraak sociale zekerheid (Kristien Merckx) 
2.3 Vruchteloos zoeken naar werkbaarheid in de Arizona-woestijn (Raf De Weerdt & Lander Vander Linden, ABVV) 
2.4 Openbare diensten: eerst uithongeren, dan verkopen? (Chris Reniers, ACOD) 
2.5 Competitiviteit van bedrijven krijgt voorrang op klimaatambities (Greenpeace) 
2.6  Federaal regeerakkoord dreigt meer mensen dieper in armoede te drijven (Vlaams Netwerk tegen Armoede & het Belgisch Netwerk Armoedebestrijding) 
2.7 De impact van de nieuwe federale regering op vrouwen (Fauve Peirelinck & Matilde De Cooman, Collectief 8 maars) 
2.8 Het strengste asiel- en migratiebeleid ooit uitgelegd (Pascal Debruyne, migratie-expert) 
2.9 Miljarden sociale uitgaven doorgesluisd naar leger en wapenfabrikanten (Ludo De Brabander, Vrede vzw) 
2.10 Democratische rechten onder druk in het federale regeerakkoord (Toon Danhieux)

3. Macht en tegenmacht

3.1 Wij zijn de motor van dit land (Bert Engelaar, ABVV) 
3.2 Verzet tegen regeerakkoord: “De volgende 12 maanden zijn doorslaggevend” (Lieveke Norga, AVC Puls) 
3.3 De kracht van samenwerking (Fatiha Dahmani, union organiser) 
3.4 Ja, er is een alternatief voor de plannen van De Wever (Joris Van Gorp) 
3.5 Naar een nieuw realisme (Seppe De Meulder, DeWereldMorgen)

 

Samenvatting: Het federale regeerakkoord doorgelicht

 

 

Veel leesplezier 

"80 jaar sociale vooruitgang in 1 nacht weggeveegd"

 De regering De Wever bracht in het holst van de nacht haar "zomerakkoord" naar buiten. Een stevig afbraakplan. 

Vakbond ACV reageerde:

Onze ACV-voorzitter Ann Vermorgen reageert scherp op de aangekondigde hervormingen rond werk, pensioenen en belastingen.

"Vrouwen blijven keihard getroffen", zegt ze over de pensioenmalus. "Het is duidelijk dat al die maatregelen ook onze toekomstige generaties treffen. Onze kinderen gaan het slechter hebben dan wij het allemaal hebben gehad."

We blijven de druk opvoeren tegen deze sociale afbraak van de Arizonaregering! Blijf op de hoogte op www.hetacv.be/arizona

Beluister het volledige interview in https://www.vrt.be/.../fragment~80ad0e91-b812-456a-b5f6.../

 

 

 

Nee Nee Kapoen Stop de besparingen

 De Gentse stadsbegroting en dan vooral de besparingen zorgen voor heel wat protest. Besparen op personeel en de kinderboerderij afschaffen maar tegelijk wel miljoenen pompen in "zakelijk congrestoerisme" is vragen om stevig protest.

Nu vrijdag, bij de opening van de Gentse Feesten, organiseren de drie overheidsbonden ACV, ACOD en VSOA en HartBovenHard haar eigen openingsstoet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

NEE NEE KAPOEN, zo gaan wij dat hier niet doen!
De Gentse begroting krijgt van ons een dikke buis.

Samen trekken wij in een rebelse optocht naar het stadhuis – sociale organisaties, culturele sector, vakbonden en bezorgde burgers. Voor een stad op mensenmaat.
Voor solidariteit en zorg. Voor een eerlijke begroting, waarin de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen .

Het besparingsplan schrapt meer dan 400 jobs in de stad.
Waardevolle functies verdwijnen, ten koste van het personeel én de bevolking. Minder handen betekent immers meer werkdruk en minder dienstverlening, ook voor de vele Gentenaars die het moeilijk hebben.

De stad bespaart op sociale projecten, cultuur, buitenschoolse opvang en jeugdwerk. Ook het brede middenveld zal niet gespaard blijven. Daarmee verdwijnt niet alleen noodzakelijke ondersteuning, maar ook vertrouwen en nabijheid.

Daarom komen wij op straat! Gent moet een warme en solidaire stad blijven, voor haar personeel én haar burgers.
Wij eisen een sociaal, transparant en rechtvaardig Gent.
Een stad die investeert in mensen, niet in marketing. Die eerlijk verdeelt, niet blind bespaart. Een stad die luistert naar haar burgers, in alle toonaarden.

Wie snoeit in cultuur en sociaal werk, snijdt in het hart van onze stad. Trek mee aan de bel. Zet de toon tegen deze kilte.
Deze besparingen raken ons allemaal.
Sluit je aan en laat je stem horen!

Afspraak: vrijdag 18 juli om 10u – Stadskantoor Zuid
Vertrek optocht richting Stadhuis: 10u30

 

artsenstaking

Vandaag staken de artsen. 

Aanleiding is de aankondiging door minister van volksgezondheid VDB van hervormingen van onze geneeskunde en dan met name de financiering van onze ziekenhuizen. Daarbij ging in de media veel aandacht naar de ereloonsupplementen. 

De artsensyndicaten gingen op hun achterste poten staan. Een deel van onze gezondheidszorgsverstrekken lieten zich van hun meest corporatistische kant zien. 

 

  

Als patiënt is het bijna onmogelijk te voorspellen hoe je factuur er zal uit zien na een ziekenhuisbezoek. Eenzelfde ingreep kan in één ziekenhuis drie keer zo veel kosten als bij een ander. Dat komt omdat niet alle artsen dezelfde prijs vragen. Tarieven liggen in principe vast in de gezondheidszorg maar wie wil, kan extra supplementen vragen. Minister Vandenbroucke wil die supplementen nu een stukje inperken.  

 

 Artsen worden betaald door de sociale zekerheid, gefinancierd door ons loon. Het is dan ook logisch dat de overheid zeggenschap heeft over wat dat mag kosten.   

 

Staken voor supplementen of tegen de afbraak?  

Noem een kat een kat: de sector is in crisis door jarenlange onderfinanciering, niet omdat mensen te veel naar de dokter gaan. Artsen lijden onder enorme werkdruk omdat er al jaren bespaard wordt op de zorg – veel te weinig verpleging en ondersteunend personeel, veel te veel administratie. De crisis in de zorg kan enkel verlicht worden door meer middelen voor de sector. Dat is een standpunt waarvoor artsen, verpleegkundigen en patiënten samen kunnen strijden.  

Wij pleiten voor een sterke conventie die op zichzelf staat. Supplementen toestaan binnen de conventie zal die alleen maar uithollen. De artsen moeten daarom niet minder verdienen, alleen de grootste excessen moeten er uit. Dat zorgt voor tariefzekerheid voor de patiënt. Ook de ziekenhuizen verdienen een volwaardige financiering, die niet afhankelijk is van de artsen en alle zorgberoepen ademruimte geeft.  

Een staking rond de supplementen verdeeld patiënt en arts. Wij pleiten voor meer middelen voor de zorg: een sterke conventie voor artsen, duurzame financiering voor ziekenhuizen en betaalbaarheid voor patiënten.  

 

 

Lees hier het volledige stuk van Geneeskunde voor het volk

 

 

mentaal welzijn voor jongeren zonder geld gezet

Onze federale regering schrapt 3 miljoen euro steun aan projecten rond mentaal welzijn voor jongeren. Prachtige organisaties als Tejo en Overkop verliezen plotseling een pak middelen. De federale regering schrapt en de vlareg piept niet.

 

 

Stop Arizona: splitsing en besparing van de federale instellingen

Hoe Arizona het KMI, de federale musea en ontwikkelingssamenwerking wil splitsen. Een verkapte splitsing én besparing bij de federale instellingen van België, specifiek het KMI, de nationale musea en de ontwikkelingssamenwerking. 

 

 

https://www.pvda.be/nieuws/hoe-arizona-het-kmi-de-federale-musea-en-ontwikkelingssamenwerking-wil-splitsen

septemberverklaring Hart Boven Hard

de besparingen raken ons allemaal

Kameraden en vrienden,

De Vlaamse regering is in volle besparingsmodus. En die besparingen treffen ons allemaal. De cultuur- en de zorgsector reageren deze week met de VuurWerkWeek!

Vandaag, dinsdag 3 december, verzamelen werknemers uit de zorg aan het Vlaams Parlement, op donderdag 5 december is het de beurt aan het brede middenveld, de cultuursector en de vrt om hun ongevoegen te laten blijken aan de Vlaamse regering.

Maar het ongenoegen zit dieper. Ook andere sectoren worden getroffen door de Vlaamse bespraringsdrift. Eigenlijk is iedereen slachtoffer. De lijst van besparingen van de Vlaamse regering lijkt eindeloos. Elke dag horen en lezen we nieuws over de beslissingen van de nieuwe Vlaamse regering!

Meer informatie en de volledige actiekalender: http://vuur-werk.vlaanderen/

Le gouvernement flamand est en mode économie. Et ces économies nous touchent tous. Cette semaine, les secteurs de la culture et des soins y répondront par une semaine d'action : la VuurWerkWeek !

A 13h les employés du secteur de la santé se réuniront au Parlement flamand, et ce jeudi 5 décembre, ce sera au tour de la société civile, du secteur culturel et du Vrt de montrer leur disjonction au gouvernement flamand.

Mais l'insatisfaction est plus profonde. D'autres secteurs sont également touchés par la tendance flamande à la réduction des dépenses. En fait, tout le monde est une victime. La liste des économies réalisées par le gouvernement flamand semble interminable. Chaque jour, nous entendons et lisons des informations sur les décisions du nouveau gouvernement flamand.

Plus d'informations et le calendrier des actions http://vuur-werk.vlaanderen/ (en néerlandais)

Als de regering een warm Vlaanderen wil, dan schroeft ze haar desastreuze plannen terug

Meer dan 125 organisaties brachten deze week een zeer lezenswaardige open brief uit. Een antwoord van het middelwerk op alle besparingsplannen van de neoliberale regering. 

Pats! Binnen zes weken al. Dan moeten 130 sociaal-culturele organisaties 6 procent van hun geplande werking schrappen. Dat geldt ook voor jeugdverblijfcentra, voor de bovenlokale werkingen met kwetsbare kinderen en jongeren, bovenlokale jeugdhuizen en de bovenbouwers van de jeugdsector zoals de Kinderrechtencoalitie, Bataljong, de Vlaamse Jeugdraad en de Ambrassade. 93 jeugdorganisaties moeten 3 procent schrappen. SAM, het steunpunt voor opbouwwerk, straathoekwerk, schuldbemiddeling en algemeen welzijnswerk, verliest maar liefst 27 procent. De verenigingen van etnisch-culturele minderheden worden geviseerd in hun huidige werking. Duolegaten voor goede doelen worden afgeschaft.

Het beleid tornt aan het verenigingsleven in plaats van het uit te bouwen. Zo verliest het hart van de samen-leving, het sociale weefsel, zijn zuurstof.
Dat gaat gepaard met een algemene besparing van 6 procent op de kunstensector die het ook nog eens met 60 procent minder projectmiddelen moet doen. De VRT verliest 44 miljoen middelen en daarmee 250 mensen. Ook fondsen voor onafhankelijke journalistiek verdwijnen. Het openbaar vervoer zoals de Lijn kreunt onder het gebrek aan investeringen. De zorg kampt met lange, aangroeiende wachtlijsten. De klimaatambitie is navrant klein. Die beleidskeuzes maken van Vlaanderen een kille, harde samenleving
‘Iedereen moet besparen’, is het mantra. Maar dat klopt niet helemaal. Het beleid investeert in enkele paradepaardjes en in de privé-stichting van Fernand Huts. De 34,5 miljoen euro subsidie – uit het klimaatfonds (!) – voor een paar grote vervuilers in de (petro)chemie en het staal worden bijna verdrievoudigd.
Dat is geen karikatuur. De cijfers staan allemaal zwart op wit in regeringsdocumenten. Ze verarmen de samenleving. Intussen laat men middelen liggen door te weigeren zware vormen van fiscale ontwijking aan te pakken en weigert ons politieke bedrijf zelf te besparen.

In deze context wijzen wij de opgesomde besparingen af. Immers, de essentie is: in wat voor samenleving willen we leven? Hoe willen we die inrichten? Laten we winst voorgaan op waarde of omgekeerd?

Het middenveld gaat over mensen die elkaar in netwerken vinden en zich daar, grotendeels vrijwillig, inzetten voor wat waardevol is. Mensen met een handicap bijspringen, drempels voor participatie aangeven, verkeerssituaties en openbaar vervoer verbeteren, ijveren voor schonere lucht, mensen bijstaan die moeilijk de weg vinden in onze complexe samenleving, mensen een stem geven … Zonder onze verenigingen, belangenbehartigers en spreekbuizen wordt elke burger een eiland dat zelf maar moet zien te overleven wanneer zijn rechten worden ingeperkt. Onze verenigingen zorgen rechtstreeks en onrechtstreeks voor het welzijn en het welbevinden van de mensen in Vlaanderen. De meerwaarde ervan is onberekenbaar én onbetaalbaar. De brede social profit was de voorbije decennia bovendien goed voor een bovengemiddelde groei van de economische toegevoegde waarde, de werkgelegenheid en de impact op de rest van de economie.

Natuurlijk is er boosheid, ontgoocheling en frustratie. Bij professionals en vrijwilligers. Natuurlijk willen wij ons niet uit elkaar laten spelen voor enkele kruimels. Als de regering echt wil investeren in een warm Vlaanderen, dan schroeft ze haar desastreuze plannen voor het middenveld, de openbare dienstverlening en de cultuursector terug.

Om die overtuiging in het licht te zetten, maken wij een week lang VuurWerk. Voor een warme samenleving. In de VuurWerk-week van 2 december laten verschillende sectoren, in verbondenheid met elkaar, van zich horen en zien. In deze ‘VuurWerk-week’ houden we ook de beleidsnota’s tegen het licht en plaatsen iedereen die werkt voor ons allemaal in het voetlicht. 

www.vuur-werk.vlaanderen

Poor Europe

Op deze maandag een bekijkenswaardige documentaire.

Het Chinese CGTN bracht deze week een diepgaande reportage over armoede en austerity in Europa.

https://america.cgtn.com/2019/06/28/big-story-poor-europe

Met een interessant dossier bij.

Veel kijkplezier.

de maat is vol!

Een doorsnee gezin verliest 1200 tot 1500 euro per jaar, minstens 100 euro per maand. Dit bovenop zware besparingen bij overheid en onderwijs. Dit zonder jobs, jobs, jobs. Zonder sociaal overleg die naam waardig. Met sociale correcties om beschaamd te zijn. Met de lasten voor werknemers, zieken en uitkeringstrekkers en de lusten voor de rijken en de vermogens. Nog meer flexibiliteit is niet vol te houden. Over de 38u week wordt niet onderhandeld. Stop het gesjoemel van de regeringen en de werkgevers! Langer werken, harder en moeilijker werken voor lager loon en minder koopkracht, dat is de boodschap van deze regeringen en deze werkgevers. Dat is niet onze visie.

Wij willen een ander beleid, een rechtvaardig en juist beleid. Een eerlijk en evenwichtig beleid.

Wie beslist morgen over jouw leven: jij of je werkgever?
Als het van Kris Peeters afhangt: je werkgever.

• De regering wil via een wet werkweken tot 45 uur invoeren met dagen van 9 werkuren. Hoe? Door de arbeidstijd op jaarbasis te berekenen. Ze wil de regels versoepelen voor overuren en voor avond-, nacht- en weekendwerk: nachtwerk pas vanaf 22.00u en niet vanaf 20.00u. In de praktijk zal de werkgever beslissen wanneer we werken en wanneer we thuisblijven.
• 100 extra overuren automatisch uitbetalen = 3 weken langer werken en een terugkeer naar de 40-urenweek. Dit zonder toestemming van de vakbondsafvaardiging en zonder inhaalrust !
• Ook nu bestaan al heel wat afspraken over flexibiliteit en overuren met recht op inhaalrust en overloon. Een bepaalde flexibiliteit werd altijd gecompenseerd via goede sociale akkoorden over inhaalrust, toeslagen, extra jobs. Zo hoort het ook. Maar de regering vindt zulke akkoorden niet nodig: flexibeler en goedkoper werken wordt de standaard.
• Wisselende uurroosters maar 1 dag op voorhand bekendmaken: hoe kunnen we in zo’n flexibel arbeidsregime onze tijd en ons leven nog plannen?
• De concurrentie onder werknemers vergroten door een nieuw interimstatuut van onbepaalde duur in te voeren. Hoe kan zoiets ‘vooruitgang’ zijn wanneer jongeren snakken naar zekerheid en vragen om het misbruik van interimcontracten resoluut aan te pakken?

Wie bepaalt morgen jouw leven? Jij zelf! 
Maar dat vergt dan wel een goede wetgeving, inspraak, collectief overleg en werkbaar werk op mensenmaat.

• Werknemers tonen zich al vaak erg flexibel maar daar moet dan wel één en ander tegenover staan. Flexibiliteit is bespreekbaar, àls ze op mensenmaat wordt georganiseerd. Dus alleen met inspraak van de werknemers en op basis van degelijk sociaal overleg!
• Misschien werk je al meer of minder uren maar de 38-urenweek moet de voltijdse wettelijke basissokkel blijven. Voor individuele vrijheid heb je collectieve afspraken nodig.
• Loon naar werken: alle gepresteerde uren moeten correct geregistreerd en betaald worden, met afspraken over inhaalrust en overloontoeslag bij overuren.
• Ruim op tijd je uurroosters kennen, dat is pas modern!
• Minder en anders werken in ruil voor meer jobs: arbeid herverdelen kan op verschillende manieren voor ‘alle’ werknemers, ook voor kaderleden. Het kan heel wat jobs creëren. En het maakt het werk voor jou draagbaar: winst op twee fronten dus. Voor vrouwen en mannen.
• Degelijke afspraken over tijdkrediet, eindeloopbaanmogelijkheden en verlofstelsels leiden tot een goed evenwicht tussen werk en privé, gedurende je hele loopbaan.
• Een vaste voltijdse job, dat is pas modern. ‘Jobhoppen’ moet een vrije keuze blijven. Werknemers zijn niet gebaat met het misbruik van interimcontracten.
• Een toffe job die jou niet ziek maakt, dat is pas modern. Ziek zijn kies je niet, straffen geneest je niet.

DEZE WET VERNIETIGT JOBS!

19 werknemers die 100 extra overuren werken en laten uitbetalen 

= 1 voltijdse job minder.