"De linkse PvdA praat, de rechtse PvdA regeert"

Emile Roemer van de Nederlandse SP schreef een bijzonder hard opiniestuk over de Nederlandse sociaal-democratie. De parallellen met de Belgische sociaal-democratie zijn gemakkelijk te trekken. "Een partij kan links zijn, of een partij kan rechts zijn, maar niet allebei tegelijk" stelt Roemer. De trieste essentie van de zaak is dat partijen als de SPa gespecialiseerd lijken in linkse persberichten en altijd wel kritische progressieven partijleden uit de mouw weet te schudden rond de verkiezingen. Maar helaas wordt er steeds een beleid gevoerd waar de progressiviteit-in-de-feiten ver te zoeken blijkt.

Meer gemeenschapszin en georganiseerde solidariteit. Culturele verheffing en bestaanszekerheid. In het onderzoek 'Van waarde - Sociaal-democratie voor de 21ste eeuw' presenteert de Wiardi Beckman Stichting een klassiek sociaaldemocratisch programma. Het wetenschappelijk bureau van de PvdA kiest voor een linkse koers en neemt afscheid van de neoliberale politiek van meer markt en eigen verantwoordelijkheid.

Maar er is ook nog een andere PvdA, die eind vorig jaar een regeerakkoord sloot met de VVD. Daarin wordt de georganiseerde solidariteit verder afgebroken en worden mensen meer op zichzelf teruggeworpen. De linkse PvdA praat, maar de rechtse PvdA regeert.

De nieuwe oproep voor een meer linkse koers deed mij denken aan precies een jaar geleden. 'We moeten linksom uit de crisis komen', zeiden partijvoorzitter Hans Spekman en toenmalig partijleider Job Cohen in februari 2012. Ook toen moest het roer om: de crisis had bewezen dat de oude politiek, waarin het toezicht op de markten was afgeschaft en publieke voorzieningen uit handen waren gegeven, had gefaald.

In aanloop naar de verkiezingen van september schreef de PvdA een links programma en werd ook een linkse campagne gevoerd. Voor de verkiezingen riep Diederik Samsom samen met mij: 'de zorg is geen markt'. Maar na de verkiezingen stond hij toe dat in de zorg nog meer marktwerking wordt ingevoerd, het recht op zorg (AWBZ) wordt afgeschaft en de thuiszorg wordt afgebroken. Vóór september streed ik samen met de nieuwe PvdA-leider voor het behoud van de sociale werkplaatsen. Nu breekt een PvdA-staatssecretaris op termijn de WSW-bedrijven helemaal af.

Bouw
Voor de verkiezingen steunde de PvdA ons plan om miljarden te investeren in de bouw. Nu staat de PvdA toe dat miljarden worden weggehaald bij de woningcorporaties. Voor de verkiezingen zei de PvdA dat burgers niet meer zouden moeten bloeden voor het
falen van de financiële sector. Nu schuift een PvdA-minister het opkopen van SNS Reaal opnieuw af op de belastingbetaler. En dan heb ik het nog niet eens over de toegang tot het recht, dat wordt uitgehold, het afschaffen van een collectieve voorziening als de studiefinanciering of het verminderen van onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek.

Kort nadat in 1994 de SP voor het eerst in de Tweede Kamer kwam, sloeg bij de PvdA de ideologische onzekerheid toe. In december 1995 - tijdens de Joop den Uyl lezing - nam Wim Kok afscheid van de ideologische veren. Dat betekende volgens de toenmalige PvdA-leider een 'definitieve verbreking met de ideologische banden met andere nazaten van de socialistische beweging'.

Dolend bestaan
Sindsdien leidt de PvdA een dolend bestaan. Telkens als de PvdA regeert, voert zij een rechts beleid. Tijdens de Paarse kabinetten van premier Kok (1994-2002) werden onder meer de woningcorporaties, het openbaar vervoer en de energievoorziening geliberaliseerd en werd de zorg voor zieken, arbeidsongeschikten en werklozen steeds meer overgelaten aan de markt. Terecht zei VVD-leider Frits Bolkestein destijds: 'Zij de premier, wij het beleid'.

Na het mislukken van Paars gingen in de PvdA stemmen op voor een meer linkse koers. Partijdenker Paul Kalma, die Kok nog had geïnspireerd om het socialisme voor altijd af te zweren ('Socialisme op sterk water', 1988), pleitte nu voor een terugkeer naar de klassieke sociaaldemocratie ('Links, rechts en de vooruitgang', 2004). Maar deze roep om terugkeer naar de eigen waarden sloeg slechts aan bij een deel van de partij.

De traditionele bestuurders in de PvdA bleven vasthouden aan hun neoliberale opvattingen. In 'Dit land kan zoveel beter' (2006) sprak toenmalig partijleider Wouter Bos vooral in neoliberale termen over 'eigen verantwoordelijkheid' en 'welbegrepen eigenbelang'. In Balkenende III (2007-2010) werden door de PvdA de afbraak van de sociale zekerheid en de vermarkting van de zorg dan ook met volle kracht voortgezet.

Wantrouwen
Als politici telkens het ene zeggen, maar het andere doen, voedt dit het wantrouwen van mensen in de politiek. Een partij kan links zijn, of een partij kan rechts zijn, maar niet allebei tegelijk. Een partij kan niet nieuwe waarden formuleren, zonder dat dit gevolgen heeft voor het beleid. Als de PvdA rechts wil regeren, kan ze zich niet blijven verschuilen achter linkse praatjes. Als de PvdA een linkse koers wil, zal dit ook gevolgen moeten hebben voor het beleid.

Roepen om meer gemeenschapszin, maar hard bezuinigen op de zorg. Pleiten voor georganiseerde solidariteit, maar de studiebeurs afschaffen. Mensen willen verheffen, maar hard bezuinigen op kunst en cultuur. Pleiten voor bestaanszekerheid, maar de werkloosheid laten oplopen. Het kan niet allebei tegelijk.

Rutte II is een minderheidskabinet, omdat het geen meerderheid heeft in de Eerste Kamer. Dat betekent dat de regering zal moeten onderhandelen met de oppositie. Als Diederik Samsom de sociaaldemocratische waarden van de PvdA nu wel serieus neemt en de koers daadwerkelijk naar links wil bijstellen, staat bij mij de deur altijd open.

bron: SP.nl

Nederlandse verkiezingen, stem SP!

Onze noorderburen gaan vandaag naar de stembus.

Als je het mij vraagt, stem SP!

Ik snap niet dat mensen die al zo vaak in de PvdA teleurgesteld zijn er uiteindelijk toch weer voor kiezen. Omdat ze blijven denken dat die partij de beste dam tegen rechts is.

Een van onze leuzes is nog steeds: 'geen fractie zonder actie'. Maar ik moet er tegelijk bij vertellen dat dat met de groei van de SP wel eens op een andere manier wordt ingevuld. Volgens mij is onze grootste prioriteit werken aan een tegenmacht en daarna die tegenmacht politiek te vertalen. We hebben zeker al stappen vooruit gezet. Geen enkele partij ziet zoveel vakbondsleden binnenstromen als de SP.

citaat uit de boeiende reportages van Thomas Blommaert op DeWereldMorgen.be


De Nederlandse communisten van de NCPN stuurde volgende stemoproep de wereld in:

De keuze bij de komende verkiezingen zal zijn tussen een mildere, minder asociale, vorm van bezuinigen of voortgang en verdere intensivering van de neoliberale afbraakmaatregelen. Behoud van zoveel mogelijk sociale verworvenheden waarvoor in het verleden werd gestreden óf versnelde afbraak van de solidaire elementen uit de verzorgingsstaat. De Kunduz-partijen staan voor verdere en versnelde afbraak van het levenspeil en verder overdragen van politieke en economische autonomie aan Brussel. De PvdA doet weliswaar niet mee aan deze afbraakcoalitie maar heeft zich de afgelopen decennia politiek ongeloofwaardig gemaakt als (mede)uitvoerder van de neoliberale politiek. De partij wordt nu door een groot deel van de linkse kiezers onbetrouwbaar geacht.

De vakbeweging zou de stuwende kracht moeten zijn van het verzet tegen de afbraakpolitiek van regering en ondernemers, maar de interne tegenstellingen en organisatorische en ideologische zwakheden en tekortkomingen verhinderen dat op korte termijn een gezamenlijke en effectieve strijd tot ontwikkeling zal worden gebracht. De pogingen om de FNV vanaf de grond opnieuw op te bouwen vergen tijd. Om de voorwaarden te scheppen voor een radicaal ander beleid moet door links de komende periode nadrukkelijk prioriteit worden gegeven aan de opbouw van de strijd in buurten en bedrijven en dus aan de versterking en het strijdbaarder maken van de vakbeweging. Door te lonken naar regeringsdeelname plaatst de SP zich in de praktijk echter steeds meer buiten deze noodzakelijke strijd aan de basis en in de vakbeweging.

Roemer omschreef de nieuwe rol van de SP nauwkeurig in het FD toen hij beweerde: "het is daarbij van groot belang dat het kabinet, werkgevers en vakbonden elkaar vinden en niet elkaar op stang jagen". Dat is een pleidooi voor voortzetting van het sociaal partnerschap. Maar het gaat er juist om de jarenlange politiek van klassenvrede, sociaal partnerschap en achterkamertjesgepolder af te schudden. De vleugellamme vakbeweging die hiervan het resultaat is maakte het immers mogelijk het neoliberale afbraakbeleid tamelijk ongestoord te kunnen doordrukken. Zonder georganiseerde tegenstand zullen werkgevers en rechtse partijen brutaal doorgaan met de verdere verslechtering van arbeidsvoorwaarden, flexibilisering van de arbeid en verlagen van lonen en sociale uitkeringen.

Het is een illusie om te denken dat voortzetting van het sociaal partnerschap zal leiden tot successen aan de onderhandelingstafels. Alleen strijd en machtsvorming aan de basis zullen leiden tot onderhandelingsposities die tot behoud en verbetering van het levenspeil leiden. Succesvolle onderhandelingen vinden altijd hun basis in acties, strijd en verzet. Het is echter ook een illusie om te denken dat de gevolgen van de jarenlange inzet om van de Nederlandse vakbeweging een sociale ANWB te maken snel zullen verdwijnen. Het gevecht voor de opbouw van een strijdbare ééngemaakte vakbeweging is pas kortgeleden begonnen. De kansen en noodzaak daartoe worden steeds duidelijker nu steeds méér mensen tegen de gevolgen aanlopen van de afbraakplannen van de ongecontroleerde Europese machtscentra die volgzaam en onverbiddelijk worden uitgevoerd door de Europese regeringen.

Aan de mogelijkheid van politieke strijd in het parlement moet niet teveel gewicht worden gehecht. In de Tweede Kamer zal geen principiële discussie over de noodzaak van een socialistische maatschappij worden gevoerd. Zeker niet omdat pogingen tot meeregeren zelfs op voorhand zeer grote ideologische en materiële concessies betekenen, zoals GroenLinks heeft getoond, waarvan ook de PvdA zegt er de noodzaak van in te zien, en ook de SP die al doet. Wel kunnen verslechteringen milder worden gemaakt, vooruitgeschoven worden of zelfs (tijdelijk) worden gestopt. Onder de gegeven economische omstandigheden overigens van groot belang voor een groeiend aantal mensen in het land.

De strijd in Nederland tegen het voor de werkende bevolking funeste neoliberale beleid staat niet op zichzelf. Alle ontwikkelingen hangen in de eerste plaats samen met het verdere verloop van de sociaaleconomische en financiële mondiale crisis, de (Europese) antwoorden daarop van de Europese kapitaalgroepen en van het verzet ertegen van de werkende bevolking. Door de sociale en politieke instabiliteit die deze ontwikkelingen opleveren moet er ernstig rekening mee worden gehouden dat het mondiale imperialisme wederom en op grotere schaal naar het wapen van oorlogen zal grijpen. Het gevaar hiervan wordt vergroot omdat het voortbestaan van machtige groepen binnen het grootkapitaal zelf aan de orde is. Een hevige onderlinge mondiale kapitalistische concurrentiestrijd vindt plaats, waarin sociale en arbeidsrechten worden opgeofferd. De wereld staat voor grote gevaren. In dit kader is het veelbetekenend en verontrustend dat de SP al jaren geen onverkorte anti-NAVO-politiek meer wenst te voeren. De Nederlandse vredesbeweging is daardoor ernstig verzwakt.

De hevige onderlinge mondiale kapitalistische concurrentiestrijd gaat ten koste van sociale en arbeidsrechten. De gevolgen van die concurrentiestrijd zullen alleen kunnen worden gestopt door verzet en strijd van de aangevallen arbeidersklasse zelf. Zolang er binnen de werkende en uitkeringsgerechtigde bevolking nog illusies bestaan over de snelle oplosbaarheid van de crisis en de mogelijkheden van parlementaire oplossingen binnen het kapitalistische systeem heeft zij zich daadwerkelijk ideologisch en daarmee ook praktisch ontwapend.

Zolang de omvorming van de vakbeweging tot een strijdorgaan nog niet goed op gang is gekomen heeft de arbeidersklasse nog geen organisatorische macht om het kapitaal te weerstaan. En zolang velen nog niet de conclusie trekken dat de klassenstrijd tot het eind moet worden gevoerd en de omverwerping van het kapitalistisch maatschappijmodel en de opbouw van een socialistische maatschappij politiek en ideologisch bevochten moet worden, waarbij de communistische partij onmisbaar is, blijven zij en daarmee ook wij politiek zwak.

De groeiende onvrede onder de Nederlandse bevolking over de daadwerkelijke verslechteringen van het levenspeil - door de neoliberale maatregelen van de verschillende regeringscoalities in de afgelopen jaren - lijkt zich vooral te uiten in een electorale groei van de SP. Deze partij ontwikkelt zich steeds meer tot een moderne sociaaldemocratische partij en wordt niet vereenzelvigd met het zwalkende beleid van de al langer bestaande sociaaldemocratische partij, de PvdA. De SP krijgt het voordeel van de twijfel van een aanzienlijk deel van de bevolking en mag van de heersende klasse de rol overnemen van de PvdA.

De SP lijkt steeds meer geloof te hechten aan het idee dat langs parlementaire weg macht kan worden gevormd en doorslaggevende en blijvende verbeteringen kunnen worden bewerkstelligd. De geschiedenis toonde aan dat dit een illusie is. De SP kiest voor een mildere, minder asociale, vorm van bezuinigen, niet voor een andere maatschappij. Zij kiest voor het vertragen van de sociale afbraak. De NCPN is van oordeel dat voor het welzijn van de werkende bevolking een radicale breuk met het neoliberale beleid noodzakelijk is die alleen door machtsvorming in buurten en bedrijven en niet door verkiezingen kan worden afgedwongen.

Maar de voorwaarden hiervoor zijn nog nauwelijks aanwezig in Nederland. De verkiezingen op 12 september zijn een graadmeter voor het bewustzijn van de bevolking in Nederland. Die zullen laten zien of een rechtse regeringscoalitie onmogelijk zal zijn. Hoewel de invloed van verkiezingen op een radicale ombuiging van het neoliberaal beleid gering is, is een linkse regering altijd beter dan een rechtse.

De NCPN meent dat bij de verkiezingen op 12 september een stem op de SP de kans op mildere, minder asociale bezuinigingen het grootst is en in de gegeven omstandigheden de beste keus van de werkende bevolking. Het partijbestuur van de NCPN roept daarom op om op deze partij te stemmen. Als het gaat om het behoud van zoveel mogelijk sociale rechten en sociale solidariteit is er bij deze verkiezing voor de Tweede Kamer geen alternatief.

ruimte voor eerlijk links in Europa

Emile Roemer van de Nederlandse SP en Peter Mertens van ons eigenste PVDA staan in de GVA voor een heus dubbelinterview over de opgang van een eerlijk links in Europa. Zeer lezenswaardig en dus schaamteloos geript:

Links doet het weer goed in Europa. Een van zijn boegbeelden is Emile Roemer. De gemoedelijke leider van de vuurrode Socialistische Partij overtreft premier Mark Rutte en PVV-kopman Geert Wilders als populairste politicus van Nederland. Samen met PVDA-voorzitter Peter Mertens zocht De Gazet van Antwerpen Roemer op.

Na de rechtse fenomenen Pim Fortuyn en Geert Wilders heeft Nederland nu ook een linkse superster: Emile Roemer. Waaraan heeft deze schijnbaar doodgewone ex-onderwijzer uit Noord- Brabant zijn succes te danken? Roemer heeft blijkbaar de toverformule gevonden om de kloof tussen de politiek en de burger te dichten: doe maar gewoon.

Vrijdagmiddag, Den Haag. De Nederlandse regering met de liberale VVD, het christendemocratische CDA en gedoogsteun van PVV-leider Geert Wilders kraakt. Slaagt ze erin om overeenstemming te bereiken over een nieuwe besparingsronde, of valt het kabinet en komen er nieuwe verkiezingen? In dat geval wordt de SP misschien de grootste partij en boegbeeld Emile Roemer de volgende premier.

Dinsdagavond, het Binnenhof. Met een brede glimlach komt Emile Roemer zijn kantoor vlakbij de Tweede Kamer binnengestapt en schudt hartelijk de hand van zijn Vlaamse geestesverwant Peter Mertens. Ooit was dit de werkkamer van de legendarische socialistische premier Joop den Uyl. Ook andere toppolitici zoals Hans van Mierlo (D'66) en Roemers SP-voorganger Jan Marynissen waren er ooit thuis. Maar Roemer wordt er niet lyrisch van. "Ik ben een nuchter mens", zegt hij.

Op een plank in een kast staan de trofeeën voor 'Klare Taal 2010' en 'Politicus van het Jaar 2011', uitgereikt door het tv-actualiteitenprogramma EenVandaag. Sinds Roemer de SP leidt, heeft zijn partij de wind in de zeilen. "In de jongste peiling scoorde de VVD van Mark Rutte 31 Kamerzetels en wij net één minder", vertelt hij. "Maar peilingen zijn speeltjes, ik laat me er niet gek door maken."



Hoe verklaart u uw succes?

Emile Roemer: De SP heeft zich genesteld in het hart van de samenleving. Wij vertolken het geluid van de straat in de Kamer, we stellen voortdurend kritische vragen bij de gevestigde orde en de vele lobbyfabrieken. In tegenstelling tot de fi- guren achter de Haagse tekentafels, weten wij nog wat er op de werkvloer leeft.

Bezondigt u zich niet aan populisme?

Roemer: Als populisme betekent dat je weet wat er onder het volk leeft, dan heb ik daar geen problemen mee. Wij wijzen trouwens nooit iets af zonder er een alternatief bij te formuleren.

Blijft uw regering van VVD en CDA met de gedoogsteun van Geert Wilders overeind?

Roemer: Voorlopig nog wel, maar met heel veel pijn en moeite. Mark Rutte accepteert alle beledigingen van Wilders om in het zadel te blijven. Zoals onlangs nog, met dat waanzinnige plan van Wilders voor een meldpunt voor overlast door Oost-Europeanen. Rutte durfde het niet aan om dat plan af te schieten. Hij loopt voortdurend op eieren. Nu zijn er onderhandelingen bezig over een nieuw bezuinigingspakket van 9 à 16 miljard euro binnen de twee jaar. Ik hou mijn hart al vast.

Waarom slaan figuren zoals Fortuyn en Wilders zo makkelijk aan in Nederland?

Roemer: Omdat de kiezer zich wil afzetten tegen het establishment, na twintig jaar neoliberaal beleid en morele crisis. Jammer genoeg richten veel kiezers zich naar de verkeerde figuren.

Peter Mertens: Die afkeer van de traditionele partijen hebben wij in Vlaanderen ook beleefd, al is het verhaal van het Vlaams Belang nog wat complexer. En nu is het Bart De Wever die een deel van de antistemmen aantrekt. Ik vind dat bizar, want De Wever combineert zijn strijd tegen het establishment met een radicaal liberaal establishment-programma. Vroeg of laat zal hij toch moeten kiezen tussen die twee. Hoe dan ook, in Nederland is het de SP gelukt om veel stemmen terug te winnen op de antipolitiek. Ik heb daar grote bewondering voor. Want ik weet dat ook bij ons het kiezerspotentieel er is, maar je moet dat ook nog kunnen verzilveren.

Roemer: Ook in België is er ruimte voor een echte socialistische partij, voor eerlijk links. Diezelfde trend zie je ook in Frankrijk, Denemarken, IJsland, Finland, Cyprus ... Maar het moet groeien van aan de basis. Toen ik twee jaar geleden partijleider werd, was mijn eerste ambitie om binnen het jaar van 120 naar 200 lokale afdelingen te groeien. Politiek is veel meer dan interviews in de kranten of talkshows op tv. Wij besturen nu mee in twee provincies. Dat betekent dat we compromissen sluiten, we doen water bij de wijn. Maar die wijn moet wel te drinken blijven. Besturen is een middel. Het mag geen doel zijn, anders moet je er niet aan beginnen. Daarin verschillen wij van de traditionele partijen.

Roemer en Mertens

Volgt u de ontwikkelingen in de Belgische politiek?
Roemer: Niet goed genoeg om er een deskundig oordeel over te kunnen vellen. Maar ik ben wel blij dat zich links van de sp.a partijen beginnen te ontwikkelen zoals de PVDA en Rood!. Dat zijn de beste middelen tegen het VB en de N-VA.

De Wever, Fortuyn, Wilders ... Draait de politiek steeds meer om charismatische figuren, of is dat maar een tijdelijk verhaal?

Roemer: Nee, dat denk ik niet. Kijk maar naar de VS, daar worden tijdens een campagne al veel langer alle trucs van de personencultus uit de kast gehaald. Het heeft vooral te maken met de ontwikkeling van de media. De uitstraling van politici wordt steeds belangrijker. Ze doen maar, ik zal toch proberen om het met de inhoud van ons programma te halen. En in mijn verleden mogen ze gerust gaan spitten, ze kunnen hooguit ontdekken dat ik wel eens zonder achterlicht heb gefietst (lacht).

Mertens: Mijn moeder zei altijd: 'Wat er ook gebeurt, blijf met je voeten op de grond'. Groot worden, maar toch gewoon blijven: dat is de kracht van Emile

Roemer. Hij straalt tegelijk integriteit en tederheid uit. Tederheid in de betekenis die Jacques Brel eraan gaf: empathie als meest krachtige vorm van solidariteit. Roemer zal nooit een Binnenhof-bobo worden. Daarin verschilt hij van veel andere politici.

Roemer: Ik was laatst op werkbezoek in een groot ziekenhuis. Na de rondleiding vroeg een begeleidster: 'Waar heeft uw chauffeur de auto geparkeerd?'
Waarop ik zei: 'Bij de bushalte, maar de bus komt pas over tien minuten'. Je mag jezelf niet belangrijker gaan vinden omdat je in de politiek zit. Je zit er ook niet in voor jezelf, maar voor de mensen die jou het vertrouwen hebben gegeven.

Maar ondertussen wordt u misschien straks wel de volgende premier van Nederland.

Roemer: Ik heb geen persoonlijke ambities, alleen politieke. Mijn partij moet me maar neerzetten op de plek waar ik het best ben. Desnoods ga ik ons partijblad De Tribune vouwen (lacht).

Hoe komt het dat Nederland het economisch slechter doet dan België, ondanks de grote bezuinigingen van de jongste jaren?

Roemer: Omdat er fout bezuinigd is. De hele publieke sector is afgebroken. En nog meer besparingen zullen de economie nog verder doen krimpen en grote onrust veroorzaken in de samenleving. België zou het met een tekort van 2,8 procent op de begroting beter doen, maar is die prognose van jullie wel realistisch?

Mertens: (kwaad) Ik vind dat de situatie in België helemaal geen aanleiding geeft tot positieve geluiden. We hebben net voor 11 miljard aan besparingen gezocht, en met 100.000 werklozen onder de armoedegrens zijn we op weg naar een Duits model, waarin mensen een tweede en derde baan nodig hebben om aan de armoede te ontsnappen. Ondertussen bemoeit de Europese Commissie zich met onze soevereine bevoegdheden zoals de automatische koppeling van de lonen aan de koopkracht, via de index. Het beleid van de Commissie is tegen de Europese volkeren gericht. In Griekenland gaat ze vertellen welke ziekenhuizen, scholen en havens er moeten worden geprivatiseerd. En dat terwijl het beeld van de 'luie Griek' helemaal niet klopt. De Grieken werken langer en gaan later met pensioen dan wij.

Roemer: Ik ben zelf gaan kijken in Griekenland. De armoede is er gigantisch en er zijn nog nauwelijks sociale voorzieningen. Het geld dat nu zogenaamd naar Griekenland gaat, maakt hooguit een rondje rond de Akropolis en stroomt dan terug naar de Europese banken. Het sociale systeem wordt compleet afgebroken. En nu wil de Nederlandse regering ook die weg op.

Wat is de oplossing: weg met de euro en met de EU?

Roemer: De euro had nooit mogen worden ingevoerd. Dat hebben wij in 1999 al gezegd. Maar hem nu opheffen zou een enorme chaos veroorzaken. Wat we wel moeten doen, is ons verzetten tegen het neoliberale beleid van Europa, waarvan alleen de banken beter worden. En het is niet uitgesloten dat sommige Zuid-Europese landen zelf beslissen om uit de eurozone te stappen.

Welke recepten schrijft het socialisme van de 21ste eeuw voor?

Roemer: We moeten de economie democratiseren, want tegenwoordig hebben zelfs onze volksvertegenwoordigers nog weinig in te brengen tegen de dictatuur van de financiële sector. Nutsbedrijven worden geprivatiseerd, aandeelhouders van grote bedrijven gaan voor kortetermijnwinst in plaats van voor continuïteit. Hier in Nederland worden 12.000 postbodes ontslagen en via de achterdeur vervangen door studenten en huisvrouwen. Directeuren van woningbouwverenigingen verliezen het geld in hun beheer aan risicovolle investeringen en krijgen vervolgens ook nog een royale oprotpremie, zoals in Rotterdam is gebeurd.

Mertens: Volgens een rapport van Crédit Suisse heeft 0,5 procent van de wereldbevolking 38 procent van de rijkdom op aarde in handen. Economen zeggen dat dat nooit eerder in de wereldgeschiedenis is gebeurd. En de kloof wordt steeds groter.

Roemer: In Italië en Griekenland zijn regeringen gecreëerd door de financiële sector. We zouden er veel meer schande over moeten spreken en de straat op moeten om te knokken voor onze verworvenheden, zoals het stakingsrecht.

Leven we in een pre-revolutionair klimaat?

Roemer: (denkt na) We beleven de laatste stuiptrekkingen van het neoliberale beleid. Ik denk dat de mensen inzien dat het menselijker en socialer moet.

Mertens: De dichter Pablo Neruda schreef: 'Ze kunnen alle bloemen knippen, maar de komst van de lente kunnen ze niet tegenhouden'. Dat vat het mooi samen. Ik geloof in de kiemen van een linkse Europese lente. Laten we het hopen, want de alternatieven zijn dramatisch: ofwel de dictatuur van een onverkozen Europese macht, ofwel de terugkeer naar een eng nationalisme.

Meneer Roemer, aan uw muur hangt een foto van Martin Luther King. Is hij uw voorbeeld?

Roemer: King heeft een heroïsche strijd gevoerd tegen uitbuiting en discriminatie, hoewel hij de risico's heel goed kende. Ik hoop dat ik een klein beetje van hem in mij mag hebben. Heb jij ook zo'n voorbeeld, Peter?

Mertens: Doe mij maar Tijl Uilenspiegel, de kleine rebel met veel humor die tegen de Spaanse bezetter vocht. Die mag bij mij aan de muur.
Roemer: Heb je dan nog een foto van hem? (lacht)

Mertens: Om nog even terug te komen op King: zijn I have a dream blijft een grote les. We hebben mensen nodig met idealen en een moraal, die ons opnieuw leren dat samenleven niet alleen concurrentie inhoudt, maar ook samenwerking en empathie.

Roemer: Onlangs vroeg ik in de Tweede Kamer aan Mark Rutte wat de samenleving voor hem eigenlijk betekent. Hij kwam niet veel verder dan handel, economie en geld verdienen. Ik zei: 'Daar was ik al bang voor'. Voor mij draait een samenleving niet om een groep individuen, maar om mensen die samen-leven. Dat is de keuze die de Nederlandse bevolking bij de volgende verkiezingen moet maken: wil ze de samenleving van Rutte of die van Emile Roemer?

bron: http://www.sp.nl/nieuwsberichten/11677/120401-er_is_nog_ruimte_voor_eerlijk_links_in_europa.html