Die Linke wahlen

 Zondag 23/02 zijn er verkiezingen in Duitsland. 

Wij zijn bezorgd

 

 

Wij zijn bezorgd

Wanneer in verkiezingen de menselijke waardigheid op het spel staat

Met het oog op de komende Europese, nationale en regionale verkiezingen maken wij ons als christenen uit diverse tradities ernstig zorgen over recente politieke ontwikkelingen. Wij, ondergetekenden, willen deze bezorgdheden uiten en met u delen.

1. Wij zijn zeer bezorgd omdat een extreem rechts discours niet langer beperkt blijft tot extreme partijen, maar in de programma’s en praktijk van bijna alle partijen insijpelt. Het is een neerbuigend discours dat migranten, mensen met een migratieachtergrond en mensen aan de onderkant van de samenleving minacht of tot zondebok maakt.
2. Wij zijn zeer bezorgd over politieke programma’s en beleidsvoorstellen waarin een ongelijke behandeling wordt voorgesteld van mensen met een migratieachtergrond. Wij zijn in dit verband bijzonder bezorgd over de misleiding van ‘het eigen volk’: alsof een beter sociaal beleid (onder meer inzake sociale huisvesting en arbeid) vereist dat men de sociale rechten van mensen met een migratieachtergrond zou moeten beperken.  Hun reële bijdrage tot de economie wordt daarbij op onrechtvaardige wijze genegeerd, ondanks het feit dat zij bijdragen tot de economie (zij oefenen onmisbare beroepen uit) en tot de staatsfinanciën (zij betalen belastingen en bijdragen tot de sociale zekerheid). Eveneens verwerpen wij de intrekking van subsidies aan verenigingen van migranten of verenigingen die mensen met een andere cultuur of godsdienst een rechtmatige stem geven.
3. Wij zijn ten zeerste bezorgd over de samenwerking en netwerking tussen extreem rechtse partijen in Europa met het oog op een terugkeer naar een eng nationalisme, meer autoritaire macht, een verdere verzwakking van het parlement en een aantasting van de onafhankelijkheid van het gerecht.  In dit verband verwerpen wij de samenwerking in bepaalde kringen met autoritaire regimes die mensenrechten schenden en die ernaar streven om Europa te verdelen, de Europese waarden te ondermijnen en de vrije meningsuiting en persvrijheid aan banden te leggen.
4. Wij maken ons ernstig zorgen over de wijze waarop standpunten die niet in de lijn liggen van het extreem rechtse gedachtengoed, worden bestreden. In het bijzonder maken wij ons zorgen over aanvallen, bedreigingen en laster ten nadele van mensen die hun stem durven te verheffen of kritiek te uiten. Wij zijn bezorgd over aanvallen tegen dichters, kunstenaars en muzikanten omdat hun  culturele expressies niet in overeenstemming worden geacht met een eng gedefinieerde nationale cultuur.
5. Wij zijn verontrust over de invloed van en propaganda voor extreem rechtse ideologieën zoals de “omvolkingstheorie” die aanleiding kan geven tot  (massa)deportaties.   Wij maken ons zorgen over de groeiende kloof tussen de politieke partijen en de burgers. Het probleem van onze samenleving is inderdaad niet alleen extreem rechts. Meer en meer burgers zijn hevig ontstemd over de gang van zaken en voelen zich politiek in de steek gelaten. Wij begrijpen dat zij overwegen om als reactie een proteststem aan extreem rechts te geven.  Deze mensen bekritiseren heeft geen zin. Men moet de oorzaken van het probleem wegnemen. Politieke partijen en politici moeten meer naar de mensen luisteren en hun ervaring als burgers ernstig nemen. Zij moeten concrete en zinvolle stappen zetten naar een meer rechtvaardig beleid dat rekening houdt met de reële problemen en noden van de bevolking.
6. Wij zijn tenslotte bijzonder verontwaardigd over de wijze waarop extreem rechtste partijen zich opwerpen als verdedigers van een zogenaamde “christelijke cultuur” , terwijl hun ideologie en praktijk regelrecht in tegenspraak zijn met het Evangelie.

Met het delen van deze bezorgdheden willen wij onze verantwoordelijkheid opnemen en wijzen op het feit dat de universaliteit van de menselijke waardigheid en de fundamenten van de democratie op het spel staan.

Tijdens de komende Europese, nationale en regionale verkiezingen staat inderdaad veel op het spel: mensenrechten, een op grondrechten gefundeerde democratie en het respect voor de menselijke waardigheid van migranten, mensen met een migratieachtergrond en mensen aan de onderkant van de samenleving. Met hoogdringendheid vragen wij aan alle medeburgers om goed na te denken vooraleer hun stem uit te brengen. Wij raden hen aan om niet alleen rekening te houden met mooi klinkende verkiezingsbeloften, maar ook en vooral met wat werkelijk in partijprogramma’s wordt voorgesteld, alsook met het reëel stemgedrag in parlementen van partijen en individuele verkozenen tijdens de voorbije jaren. Bij dit alles vragen wij oog te hebben voor de achterliggende mensvisie.

Wij vragen met aandrang dat burgers in geweten zouden beslissen om nooit hun stem te geven aan programma’s, politici of partijen van wie de visie of praktijk bijdraagt tot een uitholling van de menselijke waardigheid en van de fundamentele waarden van de Europese samenleving.

Heel in het bijzonder richten wij ons tot medechristenen. Wij roepen hen op om zich te verzetten tegen het ideologisch misbruik van verwijzingen naar ‘christelijke waarden’ of ‘christelijke cultuur’.  Wij hopen dat het “ja” van christenen aan Gods menslievendheid die zij in Christus herkennen, ook een engagement wordt voor een rechtvaardige en menswaardige politiek. Concreet betekent zo een “ja” ook een “neen” aan politieke partijen of personen die de fundamentele waarden van het Evangelie aantasten. Ook een “ja” dat een “neen” is aan de criminalisering van solidariteit met kwetsbare mensen.
Wij nodigen leden van andere godsdiensten en levensbeschouwingen uit om vanuit hun inspiratie een gelijkaardige keuze voor menselijkheid te maken.

Alleen door een moedige houding van verzet tegen onmenselijkheid kan in deze turbulente tijden het politieke tij worden gekeerd.

 

Ondertekenaars

Daniël Alliet en Marcel Cloet, House of Compassion, Brussel
D.S. Douwe Boelens en Marc Van Tente namens de Oecumenische Overleggroep Pastores en Predikanten Brussel
Roger Burggraeve, emeritus hoogleraar KU.Leuven
Dirk De Ceulaer, ere-algemeen directeur HUBrussel en Odissee
Peter De Mey, gewoon hoogleraar KU.Leuven
Ria Dereymaeker, vormingsmedewerker vicariaat Brussel
Johan De Tavernier, emeritus hoogleraar KU.Leuven, voorzitter CCV.
Annemie Dillen, gewoon hoogleraar KU.Leuven
Theogène Havugimana Ph.D, directeur Missio
Lieve Herijgers, directeur Broederlijk Delen
Bénédicte Kusendila, bewegingsmedewerker vredesspiritualiteit
Johan Leemans, gewoon hoogleraar KU.Leuven
Katelijne Malfliet, emeritus hoogleraar KU.Leuven
Martijn Steegen, hoofdpastor Universitaire Parochie KU.Leuven
Johan Temmerman, hoogleraar Faculteit voor Protestantse Theologie en Religiestudies, Brussel
Koen Trappeniers, directeur Welzijnszorg
Ine Van Den Eynde, docent ethiek, Thomas More Hogeschool Kempen
Didier Vanderslycke, maatschappelijk assistent, priester
Toon Vandevelde, emeritus hoogleraar KU.Leuven
Wim Vandewiele, docent KU.Leuven
Johan Verstraeten, emeritus hoogleraar KU.Leuven, voorzitter NRV

 

verkiezingen in Spanje

 Spanje trekt vandaag naar de stembus. 

Vandaag vinden in Spanje de vervroegde parlementsverkiezingen plaats. De Partido Popular staat in de startblokken om een rechtse coalitie aan de macht te brengen. Ze gaat dat ongetwijfeld proberen doen mét de fascisten van Vox. De Spaanse fascisten van Vox zijn nostalgisch naar het tijdperk Franco, ultranationalistisch, xenofoob, homofoob, transfoob. Meer Het is niet dat Vox plotseling zo populair is geworden, de peilingen geven zelfs aan dat Vox zetels gaat verliezen, maar de PP streeft nu open en bloot naar een rechts blok, mét Vox. 

Gelukkig is er ook tegengewicht. Een aantal authentiek linkse partijen trekken samen naar de kiezer met Sumar.

 

 

Sumar is een heel brede coalitie.

Partido
Partidos estatales
			Movimiento Sumar
			Podemos
			Izquierda Unida
			Más País
			Verdes Equo
			Alianza Verde
Partidos autonómicos
			Más Madrid
			Batzarre-Asamblea de Izquierdas
			Chunta Aragonesista
			Coalició Compromís
			Més-Compromís
			Iniciativa del Poble Valencià
			Verds Equo del País Valencià
			En Comú Podem
			Catalunya en Comú
			Iniciativa del Pueblo Andaluz
			Izquierda Asturiana
			Més per Mallorca
			Més per Menorca
			Partido Drago Canarias

Sumar trekt naar de kiezer met een sterk programma (pdf in link):

 Economía para una vida mejor

 Consumo sostenible y con derechos

Trabajo decente. Mejorar la vida de las personas trabajadoras

La transición ecológica justa, el desafío de nuestro tiempo

Por un mundo rural vivo y activo 

Hábitat para la vida 

Una sociedad del bienestar justa, saludable y verde
 Políticas de bienestar y de cuidados
 El derecho a la salud
 Protección de los derechos de los niños y las niñas y de sus familias
 Envejecer con autonomía y seguridad
 Inclusión de personas con discapacidad
 Un país para jóvenes
 Migraciones. Frenar el racismo y la xenofobia

Un proyecto para ensanchar la democracia
 Feminismos e igualdad
 Un feminismo del 99%
 Derechos y libertades LGTBI+
 Democracia de calidad
 Democratización y sociedad civil
 Administración y buen gobierno
 Modelo territorial
 Un país más justo
 Un modelo de Justicia
 Políticas de seguridad y prevención
 Memoria democrática

Un programa internacional.
España, potencia de paz y progreso
 Una política exterior para cuidar la democracia y el planeta
 Una Europa que proteja a las personas
 Una política de desarrollo a favor de la justicia global
 Una política de movilidad humana con los derechos humanos en el centro

Un proyecto de educación, universidad, conocimiento, ciencia, cultura, deporte, innovación y digitalización para la cohesión social y la transición justa y sostenible
 Derecho a la educación y sistema educativo
 Universidad, ciencia e innovación  Cultura y deporte

GUE/NL, de partij van Europees Links, over SUMAR:

The Left in the European Parliament endorses the Sumar platform. As fellow advocates for workers’ rights, feminism and climate justice, we stand with Sumar in these crucial times and commend its dedication to tackling both inequalities and climate change.

 

We are living in a decisive moment that demands changes in our lives and our societies. A reality tackled head-on by Yolanda Díaz and the Ministries headed by Podemos and Izquierda Unida, who have played a decisive role in the Spanish government in response to these challenges. First, by advancing social reforms and deploying a progressive response to the cost-of-living crisis, notably by increasing the minimum wage by 47% over five years, but also by boosting key welfare programmes. This government has been one the first to force energy giants, banks and the rich to contribute to the recovery by creating a tax on windfall profits. It has also been clamping down on fake self-employment in the gig economy and has advanced workers’ rights in labour law. It has been at the forefront of the global feminist struggle, putting women’s rights and the fight against patriarchy at the centre of the political agenda, expanding abortion rights and the rights of the LGBTIQ+ community.

 

Such social advances were only possible because Left members of the government from Podemos and Izquierda Unida raised the level of ambition to achieve those results. Deputy Prime Minister Diaz played a particularly crucial role in promoting equality in all its facets. Sumar will now continue this project by bringing these parties and many others behind a single banner as a broad movement.

 

For all these reasons, The Left group is proud to count among its members Spanish representatives who played a key role in the creation of Sumar and are now fully involved in the campaign. We commend their hard work in developing a progressive programme that resonates with our values.

 

Now that the struggle has reached a new phase, it is more essential than ever that political platforms like Sumar are strengthened to embody the alternative against divisive right-wing rhetoric and policies. The risk of a new right and far-right government in power – in a context where they are starting to govern together at local and regional levels – is real and demands a strong response. Success in these elections would be a victory and a positive signal for the progressive movement across Europe against the alarming widespread convergence of the European right and far right.

 

Therefore, we extend our best wishes to all the inspiring Sumar candidates and activists and trust that their hard work to serve the people will connect strongly across the state.

 

Throughout the campaign, we will actively support Sumar and reaffirm our commitment to the shared principles of justice, equality, and solidarity. Together, we can work towards another Spain, another Europe, in the interests of all.

 

Lees ook het zeer interessante interview van de lijsttrekker van Sumar met de Rosa Luxemburg Stiftung.

 

"De Wever maakt ruk naar uiterst rechts, elitair en nationalistisch Vlaanderen"

Op de zonnige zaterdag een kleine long read.

De PVDA bracht een zeer lezenswaardige analyse van de verkiezingsresultaten en zogenaamde startnota van de n-va. Ik neem het verhaal gewoon geheel en al over.

Je zou kunnen denken dat een herhaling van de Zweedse coalitie business as usual betekent, nog eens vijf jaar hetzelfde beleid. Maar niets is minder waar. Sinds de verkiezingen marcheert Bart De Wever met rasse schreden in de richting van een bijzonder hard rechts, elitair en nationalistisch Vlaanderen.

De startnota van Bart De Wever leest als een handboek van neoliberale ideeën. Hij maakte het extreemrechtse Vlaams Belang salonfähig en nam voorstellen die lang ondenkbaar waren, zonder verpinken over. Bovendien zorgt hij voor een totale blokkering van de federale regeringsvorming om het land te kunnen splitsen, iets waar geen enkele kiezer om gevraagd heeft. We hebben een helder sociaal alternatief nodig om het tij te keren.

Het signaal van de kiezer was sociaal

Op 26 mei gaf de kiezer de Zweedse partijen een oplawaai van jewelste. Regeringspartijen N-VA, CD&V en Open Vld verloren samen meer dan een half miljoen stemmen. Het was een sterk signaal tegen het asociale besparingsbeleid van de afgelopen vijf jaar. Een sociaal signaal voor lagere facturen, betere pensioenen, betaalbaar wonen. Het Vlaams Belang wist daar handig op in te spelen door demagogische sociale eisen te koppelen aan ronduit racistische en islamofobe retoriek en kon zo heel wat stemmen winnen. Maar ook de PVDA, die veel sociale thema’s op de agenda zette, groeide fors.

Terwijl grote happen uit het budget naar het grootbedrijf gaan, wil De Wever de Vlamingen met de ‘nieuwkomers’ doen vechten voor de kruimels

Twee maanden na de verkiezingen hebben De Wever en co de sociale bekommernissen aan de kant geschoven. De N-VA wil de turbo op het concurrentievermogen van de Vlaamse bedrijven zetten, terwijl de bevolking besparingen en sociale afbraak mag verwachten. Vlaams Belang en haar racistische en nationalistische ideeën worden op het schild gehesen om de asociale agenda van de nieuwe regering te verbergen. Terwijl grote happen uit het budget naar het grootbedrijf gaan, wil De Wever de Vlamingen met de ‘nieuwkomers’ doen vechten voor de kruimels.

Neoliberale agenda

In de startnota voor de onderhandelingen over een nieuwe Vlaamse regering neemt Bart De Wever de vlucht vooruit naar een bijzonder neoliberaal beleid. Het grootbedrijf kan op royale steun rekenen, terwijl heel wat gewone mensen uit de boot geduwd worden. “De lat ligt waar we ze voor onze bedrijven gevraagd hebben”, klinkt het dan ook goedkeurend bij werkgeversorganisatie Voka, terwijl het Netwerk tegen Armoede “zeer verontrust” reageert.

In centrumsteden waar de nood aan betaalbare woningen het grootst is, wordt zelfs een bouwstop voor nieuwe sociale woningen afgekondigd

“Overal waar het over het economische gaat, moet er ‘geëxcelleerd’ worden”, analyseert het Vlaams ABVV. “Waar het gaat over sociale doelstellingen primeert de ‘haalbaarheid’.” Terwijl huurprijzen de pan uit swingen en 135.000 mensen op de wachtlijst staan voor een sociale woning, verlaagt De Wever de ambities voor bijkomende sociale woningen. In Gent, Antwerpen, Mechelen en Hasselt, centrumsteden waar de nood aan betaalbare woningen het grootst is, wordt zelfs een bouwstop voor nieuwe sociale woningen afgekondigd.
Terwijl ons landje nu al 400.000 langdurig zieken telt, meer dan ooit tevoren, wordt een werkzaamheidsgraad van 80 procent als doelstelling vooropgesteld. Dat betekent dat je niet alleen zieken en ouderen, maar ook langdurig zieken en mensen met een handicap de arbeidsmarkt gaat opjagen. Zo blijft de druk op de lonen en arbeidsvoorwaarden hoog genoeg. “Over werkbaar werk, een goed loon of discriminatie geen woord”, merkt het Vlaams ABVV terecht op. Bij de overheid wordt na jaren van bezuinigingen zwaar verder bespaard en geflexibiliseerd. De statutaire aanwerving gaat er op de schop en de openbare diensten worden nog verder uitgekleed.

Lidstaten moeten elkaar blijven beconcurreren met lagere belastingen voor multinationals en goedkopere werknemers

De centen die zo vrijkomen, sluist De Wever op vraag van Voka door naar de grote multinationals onder de vorm van risicokapitaal en investeringen in onderzoek en ontwikkelingen. Zelfs de Europese Unie moet daar bij helpen, schrijft Sacha Dierckx van denktank Minerva. “Lidstaten moeten elkaar blijven beconcurreren met lagere belastingen voor multinationals en goedkopere werknemers. Wel meer internationale vrijhandelsakkoorden - zoals in de startnota staat - maar geen Europese of internationale akkoorden die een race to the bottom vermijden op vlak van sociale en arbeidsrechten, belastingen, of milieu- en klimaatregulering.” Om de Vlaamse topindustrie te laten excelleren moet het klimaatbeleid boven alles ‘realistisch’ zijn en vooral geen inspanningen vragen van vervuilende multinationals. Soepele vergunningsprocedures zorgen dat hen geen strobreed in de weg wordt gelegd.

Een Vlaanderen voor de elite

“Wij willen van Vlaanderen een warme gemeenschap maken en iedereen opnemen”, beweert De Wever in zijn startnota. “De drempel aan de deur wordt hoger om aan het buffet aan te schuiven”, voegde hij daar in Terzake aan toe. Maar ook wie langer dan vijf jaar in België woont, hoeft geen warm beleid te verwachten. Door “het portretteren van mensen van buitenlandse herkomst als zijnde mensen die de rechtstaat niet respecteren en hun burgerlijke en maatschappelijke verantwoordelijkheden niet zouden opnemen”, zoals het Minderhedenforum schrijft, wil hij Vlamingen met en zonder migratieachtergrond uit elkaar spelen en doen vergeten dat zijn startnota geschreven is op maat van de elite.

De Wever zet de jacht op langdurig zieken voort, houdt de bouw van sociale woningen tegen en gaat mensen in armoede nog harder bestraffen

De Wever wil helemaal geen goede sociale voorzieningen voor het “eigen volk”. Hij zet daarentegen de jacht op de langdurig zieken voort, houdt de bouw van sociale woningen tegen en gaat mensen in armoede nog harder bestraffen. De stijgende kinderarmoede wordt in de startnota zelfs niet vernoemd. Hij wil de sociale voorzieningen en de publieke dienstverlening afbouwen, steen voor steen, om meer en meer cadeaus uit te kunnen delen aan de grote multinationals.
Die keuze voor de elite loopt ook als een rode draad door de onderwijsplannen in de startnota. Ons onderwijs behoort tot de meest ongelijke ter wereld. Doorstromen naar het hoger onderwijs is voor kinderen uit de werkende klasse veel moeilijker. Die ongelijkheid aanpakken zet De Wever weg als een nivellering en niveauverlaging. Elitescholen voor de besten, dat is zijn prioriteit. En dus gaan de bescheiden maatregelen naar meer democratisering, via een betere sociale mix en een latere studiekeuze, op de schop en worden de absurde schotten tussen ASO, BSO, TSO en KSO behouden. Centrale examens moeten de concurrentie tussen scholen bovendien nog verder aanwakkeren.

De diepe sociale kloof die ons onderwijs teistert, wordt doelbewust in stand gehouden

De diepe sociale kloof die ons onderwijs teistert, wordt doelbewust in stand gehouden. Als ouders daarvoor aan de schoolpoort moeten gaan kamperen, dan is het maar zo. Over maatregelen die elke leerling kunnen doen excelleren, zoals het aanpakken van het prangende lerarentekort, wordt met geen woord gerept. Tot slot moet het algemeen verbod op het dragen van de hoofddoek in het officieel onderwijs aan duizenden jongeren en leerkrachten het signaal geven dat ze niet welkom zijn.

Vlaams Belang houdt de pen vast

“De N-VA is geen dam tegen, maar een brug naar extreemrechts”, zei PVDA-voorzitter Peter Mertens op de verkiezingsavond van 26 mei. Vandaag blijkt dat het asociale beleid en de rechtse taal van De Wever en co het Vlaams Belang opnieuw groot hebben gemaakt. Door maanden met Vlaams Belang te onderhandelen heeft de N-VA er na de verkiezingen ook alles aan gedaan om Vlaams Belang als een normale partij te behandelen. “De reden waarom de coalitie van N-VA en Vlaams Belang er niet komt, is dat die partijen een paar zitjes tekort komen”, klinkt het bij politicoloog Bart Maddens. “Een coalitie met Vlaams Belang is een realistisch perspectief voor N-VA.” Zo wordt een extreemrechts Vlaams-nationalistisch front uitgebouwd met het oog op een absolute meerderheid bij de verkiezingen van 2024.

De “Chinese muur” tussen De Wevers ‘inclusief nationalisme’ en het extreemrechtse gedachtegoed wordt steeds dunner

De Wever houdt vol dat zo’n samenwerking enkel mogelijk is als het Vlaams Belang ‘de juiste kant van de Chinese muur’ kiest. Maar die Chinese muur tussen De Wevers ‘inclusief nationalisme’ en het extreemrechtse gedachtegoed wordt steeds dunner. Het gaat nog slechts over stijl, niet over inhoud. “In werkelijkheid gaat het om een wand met beweeglijke panelen die steeds verder terugwijken”, schrijft Bart Eeckhout van De Morgen. “Door die wand stukje bij beetje achteruit te duwen, heeft het VB al zoveel van zijn weerzinwekkende 70-puntenplan kunnen realiseren.”
Dat blijkt ook uit de startnota van De Wever, die sociale rechten voorwaardelijk maakt en zo eerste- en tweederangsburgers creëert. “Niet alleen om de overwinning van het Vlaams Belang in het akkoord op te nemen, maar ook omdat de N-VA zelf achter die voorstellen staat”, schrijft politicoloog Carl Devos. “Wie aanspraak wil maken op de Vlaamse sociale bescherming en andere sociale voordelen, moet volgens de nota eerst vijf jaar in België verblijven, wat aansluit bij een aparte sociale zekerheid voor vreemdelingen, punt 49 van het 70-puntenplan”, schrijft Sacha Dierckx. “Punt 54 van dat plan was de kinderbijslag voor niet-Europeanen verminderen, de startnota introduceert een wachtperiode van zes maanden voor nieuwkomers.”

‘Rijk volk eerst’ en een hard neoliberaal economisch beleid, dat is waar Vlaams Belang voor staat

“Met nieuwe bijkomende voorwaarden, controles en sancties vermoeilijkt de N-VA de integratie en participatie van veel nieuwkomers in onze samenleving”, reageert Landry Mawungu, directeur van het Minderhedenforum. “Het zijn stuk voor stuk maatregelen die de meest kwetsbare mensen met een migratieachtergrond raken en die net een averechts effect zullen hebben op hun integratie.” Zo wijzen de Gezinsbond en de Kinderrechtencoalitie erop dat kinderbijslag een recht van het kind is, dat niet hoort af te hangen van de situatie van de ouders. Dat recht inperken zal de kinderarmoede enkel verder doen toenemen.
Vlaams Belang blijft de partij die ze altijd geweest is. Het is nog steeds de partij die in 2004 werd veroordeeld voor het aanzetten tot haat en racisme. Het personeel is hetzelfde, het programma is hetzelfde, en de doelstellingen zijn dezelfde. Vlaams Belang haalde zelfs Dries Van Langenhove binnen, die vervolgd wordt voor racisme, negationisme en wapendracht. Het enige nieuwe aan de koers van de huidige voorzitter Van Grieken is dat het Vlaams Belang zich inzake sociaal beleid als een wolf in schaapsvacht gedraagt. Van alle sociale punten uit hun campagne is in de startnota waar de partij zo lang over onderhandeld heeft, niets terug te vinden. ‘Rijk volk eerst’ en een hard neoliberaal economisch beleid, dat is waar Vlaams Belang voor staat.

Nationalisme als bindmiddel

Om zijn aanval op de werkende mensen onder de mat te vegen, zet De Wever volop in op het creëren van een gemeenschappelijk ‘Vlaams bewustzijn’. Hij wakkert het nationalisme aan om ons te doen geloven dat het ‘grootse Vlaanderen’ ons allemaal verenigt. Van flexwerker tot aandeelhouder, van sociale huurder tot CEO, binnenkort leren we in het museum van de Vlaamse geschiedenis broederlijk dat we dezelfde geschiedenis, waarden en belangen hebben. Cultuur wordt herleid tot propagandahefboom en visitekaartje voor Vlaanderen.
De Wever gaat daarin bijzonder ver in de instrumentalisering van het onderwijs, de cultuur en de openbare omroep voor zijn nationalistisch project. “De nieuwe minister van Cultuur zal zich mogen beperken tot het promoten van de ‘Vlaamse Meesters’ die – daar komt de pathetiek weer – ‘het uithangbord moeten worden van de grootsheid die Vlaanderen in zich heeft’”, schrijft journalist Christophe Callewaert van De Wereld Morgen. “Ook de VRT moet zich toeleggen op die vorming van de ‘Vlaamse identiteit’.” Heel wat historici verzetten zich ook hevig tegen het vastleggen van een Vlaamse canon, een lijstje met Vlaamse figuren en geschiedenis die in het onderwijs aan iedereen zou moeten worden opgedrongen. “De Vlaamse canon neigt naar superioriteitsdenken”, merkt de Leuvense professor Karel Van Nieuwenhuyse op.

Uit onderzoek blijkt dat Vlamingen, Walen en Brusselaars dezelfde prioriteiten stellen: een eerlijke bijdrage van de grote vermogens, een minimumpensioen van 1.500 euro of het behoud van de index

Nooit is de splitsing van het land een thema geweest tijdens de campagne. Amper 6 procent van de Vlamingen wil een nieuwe staatshervorming, bijna even weinig als de 5 procent in Franstalig België. Bovendien blijkt uit onderzoek dat Vlamingen, Walen en Brusselaars dezelfde prioriteiten stellen: een eerlijke bijdrage van de grote vermogens, een minimumpensioen van 1.500 euro of het behoud van de index.
Toch zet De Wever de Vlaamse regering in om het hele land te blokkeren. Een volgende stap in het gijzelen van de verkiezingsuitslag om De Wevers “historische missie”, het confederalisme, op te dringen. Die splitsing van het land dient dezelfde agenda als het rechtse beleid in Vlaanderen. Door het uit elkaar trekken van de sociale zekerheid, de collectieve onderhandelingen over lonen en rechten of de automatische loonindex, is confederalisme een regelrechte aanval tegen de sociale verworvenheden van de werkende mensen in ons land. Niet enkel tussen de regio’s, maar ook tussen zwakke sectoren en sterke sectoren, tussen gezonde mensen en langdurig zieken, enzovoort.

Nood aan positieve tegenbeweging en tegencultuur

De startnota van De Wever komt tegemoet aan de wensen van het grootbedrijf en heeft voor de gewone Vlaming vooral besparingen en sociale afbraak in petto. De mensen in Vlaanderen hebben nood aan betaalbaar wonen en lagere facturen in de zorg, het onderwijs, voor water en energie. We hebben nood aan een onderwijs dat élk talent doet schitteren en de sociale ongelijkheid eindelijk de wereld uit helpt. We hebben nood aan een goed uitgebouwd openbaar vervoer, bindende normen voor vervuilende multinationals en het massaal isoleren van huizen. De strijd tegen de kinderarmoede hoort eindelijk ambitieus aangegaan te worden. Tegenover het enge nationalisme, hebben we een positieve tegencultuur nodig. Een cultuur van de werkende mensen in Vlaanderen en daarbuiten. In al hun diversiteit en met al hun ervaring in de strijd voor een meer rechtvaardige maatschappij.

Die beweging kan op de steun rekenen van de PVDA, de enige partij in Vlaanderen die niet tegen de N-VA heeft aangeschurkt om mee te kunnen besturen

Om de plannen van De Wever te counteren, is er nood aan een brede tegenbeweging voor een sociaal, duurzaam en rechtvaardig alternatief. Van het terecht verontwaardigde middenveld en de vakbonden over de culturele sector tot de klimaatbeweging die terecht om actie vraagt. Als we van wonen een recht willen maken, de armoede daadkrachtig willen aanpakken, werk willen maken van échte inclusiviteit en de leefbaarheid van onze planeet willen verzekeren, kunnen we niet anders dan de handen in elkaar slaan en opkomen voor een heel ander beleid. Die beweging kan op de steun rekenen van de PVDA, de enige partij in Vlaanderen die niet tegen de N-VA heeft aangeschurkt om mee te kunnen besturen. Van de straat tot in het parlement zullen we mee de sociale prioriteiten op de agenda zetten.

oorspronkelijk artikel

 

Rerum Novarum: vijf jaar rechts beleid afgestraft

Rerum Novarum

Marc Leemans, voorzitter van het ACV, bracht een straffe toespraak. Enkele hoogtepunten:

Als vier regeringspartijen zijn afgestraft voor vijf jaar rechts liberaal beleid, dan zou ik twee keer nadenken vooraleer te pleiten voor nog meer rechts beleid. En zou ik vier keer nadenken als ik zie hoe het Vlaams Belang, het Front National in Frankrijk achterna, kapitaliseert op slogans rond minimumloon, minimumpensioen en pensioenleeftijd.

De “Zweedse” coalitie is afgestraft. Omdat ze een beleid voerde dat niet rechtvaardig was en bijgevolg op weinig draagvlak kon rekenen. De indexsprong, het pensioengeknoei, de besparingen in de sociale zekerheid, de loonwet vol sjoemelsoftware, het onwerkbaar werk, de scheefgetrokken fiscaliteit, oplopende facturen, de patronale gunstpolitiek,... Wie zich iedere dag keihard inzet voor welvaart en welzijn in dit land werd daar niet voor beloond. Integendeel. En mensen die ziek zijn of zoeken naar werk, of een loopbaan lang zwaar werk deden, werden voorwerp van een diep politiek wantrouwen. Ondertussen werden bedrijven en grote vermogens ontzien en gepamperd.

De voorbije weken bleek herhaaldelijk dat de beleidskeuzes van Michel I niet werkten. Expert na expert legde het falend beleid bloot inzake economische groei, jobcreatie, koopkracht, begroting, werkdruk, ... Ondanks alle politieke getoeter doet België het niet goed. Waar hebben al die inspanningen van gewone mensen dan toe gediend? Waar zijn die ingeleverde miljarden dan naar toe?

Toen mensen de voorbije vijf jaar op allerlei manieren lieten verstaan dat ze het niet eens waren met de beleidskeuzes, werd er niet naar hen geluisterd. Het kon niet anders, was jarenlang het mantra. De mensen hadden gekozen voor dat beleid. Er was een parlementaire meerderheid voor. Alleen het primaat van de politiek telde. Vijf jaar lang was sociaal overleg zeer moeilijk. Ook al hebben de premier en de Minister van Werk het regelmatig gesteund. Maar het was altijd met de rem op. Omdat twee van de vier partijen totaal vies waren van georganiseerde inspraak. Sociale akkoorden werden steevast ter discussie gesteld binnen de regering en toevallig op die onderdelen die interessant waren voor de werknemers. Of het nu ging over werkbaar werk, SWT, landingsbanen, opzegtermijnen, outplacement bij opzeg of "aangepaste" beschikbaarheid, ... telkens greep de regering (dikwijls na verhit intern gekibbel) in. Sociaal overleg werd vooral lippendienst bewezen. Sterker nog, de confrontatie met het sociale middenveld leek vaak een doel op zich.

lees de volledige toespraak (pdf).

#allemaalvanbelang

Met verontwaardiging nemen Vlaams ABVV en Vlaams ACV kennis van de dubbelzinnige houding van VOKA omtrent de eventuele deelname van het Vlaams Belang aan een volgende Vlaamse regering.

Meer dan 4 op 5 Vlaamse kiezers hebben géén stem uitgebracht op deze extreemrechtse partij. Dat zijn burgers, werknemers én ondernemers van dit land, voor wie het wel een verschil maakt wie er in de regering zit.
Het cordon sanitaire, dat al enkele decennia lang stand houdt, blijft noodzakelijk. Daar doen de vele pogingen van de laatste dagen om het VB salonfähig te maken geen enkele afbreuk aan. Onze vakbondswaarden van democratie, solidariteit en gelijkheid staan haaks op deze van het VB.
Wij rekenen er op dat de Vlaamse politieke partijen niet louter lippendienst bewijzen aan het cordon sanitaire. Dit zou ten andere leiden tot een totale politieke blokkade van het land. Daar worden alle burgers het slachtoffer van.
Wij roepen alle sociale partners op om een krachtig signaal tegen extreemrechts te geven. Wij roepen tevens alle middenveldorganisaties op om duidelijk te maken dat een doorbreken van het cordon sanitaire niet bespreekbaar is. Iedereen die het normaliseren van racisme en haat onaanvaardbaar vindt, moet vooral zijn of haar stem blijven laten horen.
Laat ons gaan voor een solidaire en inclusieve samenleving #allemaalvanbelang

Rode Zondag

Uw kameraad heeft nog niets gepost over de verkiezingsuitslag en dat kan natuurlijk niet zijn.

Rode Zondag

De verkiezingen van 2019 brachten dé grote doorbraak van de PVDA.

De verkiezingen worden heel sterk geframed als 'zwarte zondag', als verkiezingsoverwinning van het Vlaams Behang. Jan Blommaert wijst heel terecht op het volgende: '

Het is goed te beseffen dat Vlaams Belang nu gewoonweg teruggekeerd is naar z’n niveau van 2003, toen het ook 18 zetels in de Federale Kamer haalde.

Op 21 oktober 1991 sprak men van “zwarte zondag”, want we kregen deze uitslag:

Het Vlaams Blok van Dewinter en Annemans schoot plots door naar 12 zetels. Die doorbraak zette de hele zogenaamde vernieuwingsbeweging van de jaren 90 in gang, met als motief “de kloof tussen burger en politiek”. Alle Vlaamse partijen schoven naar rechts want de new kid on the block pikte nogal wat stemmen in. Dit proces is nooit gestopt.

De doorbraak van PTB-PVDA op 26 mei 2019 is precies even groot: ook Mertens en Hedebouw rijven 12 zetels binnen. 

(lees de volledige analyse)


De verkiezingsuitslag van de PVDA is gewoonweg impressionant. 43 zetels, 12 in de kamer, 4 in het Vlaams Parlement, 10 in het Waals, 11 in het Brusselse en een zetel in het Europees Parlement.

Het is de plicht van progressieven om deze overwinning te vieren.


Daarnaast  stemden ontstellend veel mensen voor het Vlaams Behang.  Racisme bestrijden, dag in dag uit maar vooral vechten voor het algemene belang, vechten voor een rechtvaardiger samenleving, vechten tegen de neoliberale agenda van regeringen én van het Behang.

een andere gezondheidszorg in 100 stappen

Het ActiePlatform Gezondheid en Solidariteit lanceert haar memorandum voor de verkiezingen. Een andere gezondheidszorg in 100 stappen.



of de versie en françois:

Nederlandse regering onderuit

De Nederlandse verkiezingen, veel slogans, veel oppervlakkige en ronduit slechte analyses. Een uitstekende analyse van de PVDA neem ik hier met veel plezier geheel en al over:

“Rutte wint, Wilders gestopt”. Zo beginnen zowat alle commentaren bij de uitslag van de Nederlandse parlementsverkiezingen. De echte boodschap van de kiezer klinkt nochtans anders: de regeringspartijen worden afgestraft voor hun keiharde liberale besparingsbeleid, en het verraad van de sociaaldemocratische PvdA vertaalt zich in een spectaculaire duik naar beneden.
Zij beloofden de Nederlanders een sociaal beleid. In de plaats daarvan voerden ze mee een rechts besparingsbeleid uit. Voor dat verraad betalen ze nu de prijs. De liberale VVD juicht omdat ze minder verliest. Eigenlijk zouden ze zich moeten schamen. Rutte praatte gewoon haatzaaier Geert Wilders na. Over sociale problemen mocht het niet gaan.

Sociaaldemocraten zakken in elkaar

De Nederlandse regeringscoalitie van VVD en PvdA verliest. Vooral de sociaaldemocraten incasseren zwaar. Die hadden de Nederlanders in de verkiezingscampagne van 2012 nog een sociaal beleid beloofd. Maar stapten fluks in een coalitie met de liberalen van Rutte, om zwaar te gaan besparen op de zorg en de pensioenen. Vandaag halen de Nederlandse sociaaldemocraten geen 6% van de stemmen meer, een historische afgang. Ze verliezen bijna vier op de vijf van hun kiezers. Te noteren dat minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem mee in de klappen deelt en dus zijn ministerpost zal kwijtspelen. De man zit tot nader order de Eurogroep voor (de landen van de eurozone) en is berucht om zijn snoeiharde aanpak van Griekenland.
De VVD had na de verkiezingen enkel goede woorden voor de “verantwoordelijkheidszin” van de sociaaldemocratie. Het sociaaldemocratische kiezersbedrog verzwakte ook het hele progressieve kamp. Er stemden minder mensen duidelijk links van het centrum. Rechts bedankt.

Liberalen lopen Wilders achterna

Ook de grootste regeringspartij, de liberale VVD van premier Mark Rutte, verliest acht zetels. Dat is minder dan Rutte vreesde en de peilingen aangaven. Ruttes operatie redding bestond uit twee pijlers.
Ten eerste praatte Rutte haatzaaier Geert Wilders na. Iedereen moest “normaal doen”, heette het. De mensen moeten hun ongenoegen kanaliseren naar wie niet “normaal doet”, naar minderheidsgroepen, moslims, vluchtelingen, Turkije. Het mocht vooral niet over sociale problemen gaan, over de vastgoedspeculatie of de private gezondheidsverzekeringen. De regering-Rutte maakte van Nederland een belastingparadijs, waar bedrijven uit de hele wereld een postbusadres hebben om elders aan belastingen te ontsnappen. Multinationals krijgen vrij spel, aandeelhouders kunnen zich maximaal verrijken. Wilders is het daar volmondig mee eens. Hij stemde verschillende keren tegen voorstellen van de linkse SP om iets te doen aan het ‘eigen risico’ in de ziekteverzekering, het bedrag dat voor rekening van de patiënt is vooraleer de verzekering tussenkomt. Bescherming van huurders met een huurtoeslag: nee, zeiden Wilders en VVD in koor.

Op zoek naar een sociaal alternatief

Een tweede pijler in Ruttes discours was de mantra dat de economische groei nu ook de gewone Nederlander ten goede zal komen. Maar die merkt na jaren neoliberaal beleid veeleer het tegendeel. Meer Nederlanders stellen gezondheidszorg uit wegens de verhoogde kostprijs – hun aantal is meer dan verdubbeld sinds 2010. De pensioenleeftijd stijgt. De woningmarkt is in crisis, met hoge huren. Studenten moeten studieleningen aangaan en starten nadien hun loopbaan met een zware schuldenlast. Op de arbeidsmarkt zitten zowat één miljoen ‘zelfstandigen zonder personeel’ (zzp): jobs waarvoor voorheen een arbeidscontract bestond, maar die nu door slecht betaalde schijnzelfstandigen uitgevoerd worden, zonder ernstige sociale bescherming.
Dat moet anders, vindt de kiezer. Zowat alle oppositiepartijen gaan dan ook vooruit. Enkele die zich in het comfortabele centrum positioneren, zoals de CDA (christendemocraten), D66 (links-liberalen) en GroenLinks, dat spectaculair stijgt met een jong, dynamisch imago. Andere die zich profileren rond één bepaald thema of bevolkingsgroep (Partij voor de Dieren, 50Plus, DENK). De linkse SP (Socialistische Partij) heeft nu de meeste stemmen op links. Welke regering er ook komt, druk van onderuit zal essentieel zijn om echte verandering af te dwingen.
Er liggen duidelijk grote kansen voor zo’n linkse beweging, die het bedrog van de sociaaldemocraten vervangt door een verenigend sociaal alternatief.

bron

Tom De Meester over actie - tuupetegoare

Vrijdag maakte de PVDA bekent dat Tom De Meester de lijsttrekker wordt voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Akkoord dat is nog een eindje, maar toch, alle traditionele partijen hebben hun 'kanonnen' al klaargezet en zijn al zich volop aan het profileren. Een uittreksel uit zijn speech.

In januari vorig jaar lanceerden wij een petitie met een 5-punten-plan tegen sluikstorten. Eén van de eisen: méér personeel bij IVAGO om het zwerfvuil snel op te ruimen.

Direct reactie van schepen Tine Heyse. “Milieuschepen ontkracht vijfpuntenplan PVDA.” Extra personeel was “geen goed idee”, zei Heyse. Want “welk signaal geef je dan? Stort maar, wij ruimen het wel op.”

Maar onder druk wordt alles vloeibaar. Vele handtekeningen later, in maart 2015, pakt Tine Heyse plots uit met een nieuw actieplan tegen sluikstorten, met als hoofdpunt: 25 man extra personeel in de strijd tegen sluikstorten. Voortschrijdend inzicht, heet dat. En vooral: actie loont!

En weet je nog, dat ponton op de Graslei? Tien dagen lang mocht projectontwikkelaar Real Estate het mooiste plekje van Gent afhuren voor een privé-feestje. Officieel vergund door het schepencollege als een ‘cultureel evenement’.

Wij vonden het van de pot gerukt dat de openbare ruimte, onze Graslei, voor een appel en ei tijdelijk geprivatiseerd werd voor een exclusief luxefeestje van projectontwikkelaars en vastgoedbaronnen. Oeioeioei. Een “hetze”, riep schepen Peeters, “hysterie”. Maar uiteindelijk moest het stadsbestuur wel plooien. “Dit is niet voor herhaling vatbaar”, moest Termont publiekelijk toegeven.

Maanden hebben we actie gevoerd om te pleiten voor meer betaalbare huisvesting in onze stad. Er staan 10.000 mensen op de wachtlijsten, en 2 op 3 sociale woningen moet gerenoveerd worden. Resultaat: het stadsbestuur maakt 5 miljoen euro extra vrij voor de renovatie van sociale woningen plus 120.000 euro om de verhuiskosten van sociale huurders te helpen betalen. Dat is één van de eisen die we in september nog op het stadhuisoverleg met Tom Balthazar in september hebben benadrukt, vandaag is het realiteit. We zitten niet in de gemeenteraad, nog niet, maar we wegen wel.

Al vijf maanden was de roltrap in het station Gent-Dampoort kapot. De PVDA voert actie, en twee dagen later staat er al ploeg technici om de roltrap te herstellen. Het heeft ons bloed, zweet en tranen gekost, we hebben handtekeningen opgehaald, we hebben minder mobiele mensen zélf de trap opgeholpen, we hebben parlementaire vragen gesteld in de Kamer, maar het heeft opgebracht. Hout vast houden, maar sinds vorige week werkt de roltrap in Gent-Dampoort weer.

We zijn een partij van de actie, vrienden. Nie neuten, nie pleujen, maar samen actie voeren voor wat Gentenaars belangrijk vinden, voor een stad op mensenmaat. Tuupetegoare, zoals we hier zeggen.

Amerikaanse verkiezingen - vote Cthulhu!

acht PVDA-verkozenen!

Beste vrienden, de PVDA is er eindelijk in geslaagd om verkozenen te halen in het parlement. Niet minder dan acht verkozenen zullen de stem vormen van de sociale beweging en de arbeidersbeweging in het parlement. Helaas zit het Vlaams parlement zonder een strijdbare super sociale verkozene. Maar dat kan de vreugde niet temperen, van nul naar acht verkozenen!

"We hadden bij het begin van onze  campagne twee verkozenen voor ogen: één in Luik en één in Antwerpen. Uiteindelijk is het Raoul Hedebouw in Luik en Marco Van Hees in Henegouwen geworden", zo begint PVDA-voorzitter de persconferentie. "Als nationale partij zijn we allemaal heel trots dat we voor het eerst in de geschiedenis van de PVDA een nieuwe politieke familie in het federaal parlement brengen.”

PVDA vijfde politieke kracht in Wallonië

In het zuiden van het land haalt de PVDA met de lijst PTB-go! meer dan 5 procent van de stemmen en wordt ze de vijfde politieke kracht, met 7,9 procent in de provincie Luik, 5,2 procent in Henegouwen en 4,9 procent in Namen.
In Brussel haalt de PTB-go! meer dan 4 procent en dankzij een technische alliantie vier verkozenen in het Brussels Parlement. “Voor het eerst in onze geschiedenis komt authentiek links ook binnen in het Brussels parlement, in de hoofdstad van Europa.”

26.000 voorkeurstemmen, maar niet verkozen

“In Vlaanderen heeft de PVDA+, ondanks een moeilijke politieke context, ook goed gescoord”, verduidelijkt Peter Mertens: “De oppositieflank wordt er historisch al lang ingenomen door extreem rechts – dat nu wel leeggezogen wordt door N-VA – en door Groen. Want N-VA slaagt er dankzij een slimme communicatie in om nog altijd als een oppositiepartij over te komen. In die politiek moeilijke situatie hebben we in Antwerpen wel geflirt met de ondemocratische kiesdrempel, maar die helaas net niet gehaald. Nochtans zijn we in Antwerpen na N-VA en Groen de grootste stijger van alle partijen. Nochtans halen we in Antwerpen Stad 9,04 procent en zijn we daar de vierde partij, voor CD&V, voor Open Vld en voor Vlaams Belang. Nochtans heb ik zelf meer dan 26.000 voorkeurstemmen, de achtste score in de provincie. Dat betekent dat de Kamer een kleine honderd leden zal tellen met minder stemmen.”
Peter Mertens herinnert eraan dat 120 jaar geleden de eerste socialist Edward Anseele uit Gent verkozen werd in Luik. “Toen deed niemand heikneuterig over het feit dat hij in Luik was verkozen, Anseele sprak niet één van de twee landstalen, hij sprak de taal van de werkende klasse, die toen nog primeerde op alle nationalistische gevoelens. Ook Raoul Hedebouw en Marco Van Hees zullen zich niet beperken tot het Franstalige landsgedeelte, ze zullen de stem vertolken van de werkende klasse, van de jongeren en van iedereen die het moeilijk heeft in het hele land. Om dat uit te drukken, kondigen we op deze persconferentie aan dat de PVDA met haar twee federale parlementsleden een tournee zal organiseren in heel het land, ook in Vlaanderen. Nog voor de vakantie zal Raoul in Gent, Antwerpen, in Hasselt of Genk gaan spreken als volksvertegenwoordiger van de PVDA+.”

Acht verkozenen

Raoul Hedebouw – aangekondigd door David Pestieau, de chef van de studiedienst van de PVDA als ‘een Limburger uit Luik’ – noemt het een “historisch moment”, nu de PVDA+ voor het eerst sinds 1981 een nieuwe politieke familie naar de verschillende parlementen stuurt: vier in het Brussels Parlement, twee in het Waals Parlement en twee in de federale Kamer. “Het is geen toeval dat Peter en ik met de twee landstalen spelen. Ik ben dan wel verkozen in Luik, maar mijn mama komt uit Hasselt, mijn papa uit Ruddervoorde, de hoofdstad van Vlaanderen”, schertste een goedgeluimde Hedebouw. “Ik spreek dan ook Nederlands met een Luiks accent en Frans met een Limburgse toon”. Hij verzekerde dat Marco en hijzelf hun rol in het parlement zullen spelen in solidariteit met de arbeiders en bedienden van Sidmar in Gent en van ArcelorMittal in Luik. “Wij zullen in onze interventies in het federaal parlement steun geven aan de dokwerkers van Antwerpen, maar even goed aan die van Gent of van Luik. We zullen de openbare diensten verdedigen overal waar er verzet is tegen de neoliberale politiek die de volgende regering zal toepassen.”

Twee arbeiders naar Parlement

Raoul Hedebouw wijst er met een bijzondere trots op dat de PVDA twee arbeiders naar het Parlement stuurt. “Met Fréderic Gillot sturen we een staalarbeider naar het Waals Parlement en met Youssef Handichi een buschauffeur van de STIB naar het Brussels Parlement.” In het Brussels Parlement komen daar ook nog bij Michaël Verbauwhede, voormalig voorzitter van de franstalige studentenorganisatie FEF en medewerker van de Ligue de famille (de Franstalige Gezinsbond) en Mathilde El Bakri, medewerker van Geneeskunde voor het Volk.

Stem Tom, zou ik zo zeggen

en wie nog geen foldertje in de bus mocht vinden, kan het hier digitaal lezen

Fiesta Social in Gent 30 maart 2014

tot dan!

Ik stem PVDA +

Kameraden en vrienden, Gentse broeders,

vandaag trekken wij wederom naar de stembus. In Gent kan je een heel nuttige stem uitbrengen, zorg er voor dat Gent, met Tom De Meester een linkse oppositie heeft.

Laat de oppositie niet aan Siegfried over

Kameraden en vrienden, zondag is het wederom kiezinge. 

 

Op bijna alle lijsten die bij deze verkiezingen opkomen staan vrienden van mij, die ik uiteraard allen veel succes wens.

In tegenstelling tot nogal wat andere steden ligt in Gent de uitslag al min of meer vast. Burgemeester Termont gaat er nog een ambtstermijn aan toe voegen, samen met Open VLD en met kartelpartner Groen. De Nieuwe Vlaamse Alliantie gaat weliswaar veel stemmen halen, maar gaat in de verste verten niet in buurt geraken van de meerderheid. Siegfried en zijn Manschaft heeft hier in Gent geen geloofwaardig verhaal kunnen opzetten. Het klakkeloos volgen van de Vlaams-nationale campagne en het meesurfen op de media-campagne van de übersturmann leidt in Gent tot niets.

Termont, en het Gentse stadsbestuur, heeft het politiek-gezien geniale vermogen om (bijna) alles verkocht te krijgen zonder daarop afgerekend te worden. Megalomane projecten van hier tot ginter, van de dokken over de statie, tot de nieuwe bibliotheek, met als absoluut dieptepunt de schaapstal, het lijkt het imago van de sympathieke en volkse burgervader niet te raken.

Ook de tactisch geniale zet om Groen binnen te halen zal Termont zeker geen windeieren leggen.

Het helpt zeker ook dat de oppositie in Gent niets voorstelt, de NVA heeft geen eigen Gents verhaal, de CD&V lijdt aan chronische bloedarmoede en de fascisten hebben zichzelf de dieperik in geruzied.

Wat wel spannend zal worden is de vraag of Gent de komende legislatuur een linkse oppositie zal hebben. Tom De Meester, van PVDA +, staat klaar om in gemeenteraad oppositie te voeren.

5000 stemmen heeft Tom nodig, om er voor te zorgen dat niet enkel Siegfried de stem van de oppositie zal worden.

Ook Groen en Spa hebben er alle belang bij dat Gent een linkse oppositiestem zal hebben. Als er enkel en alleen een rechtse oppositie is, wordt de rechtse sirenenzang moeilijk te weerstaan. Dat zag in zo vele steden waar een (toen nog) sterk Vlaams Belang het beleid een stevige ruk naar rechts gaf.

Nederlandse verkiezingen, stem SP!

Onze noorderburen gaan vandaag naar de stembus.

Als je het mij vraagt, stem SP!

Ik snap niet dat mensen die al zo vaak in de PvdA teleurgesteld zijn er uiteindelijk toch weer voor kiezen. Omdat ze blijven denken dat die partij de beste dam tegen rechts is.

Een van onze leuzes is nog steeds: 'geen fractie zonder actie'. Maar ik moet er tegelijk bij vertellen dat dat met de groei van de SP wel eens op een andere manier wordt ingevuld. Volgens mij is onze grootste prioriteit werken aan een tegenmacht en daarna die tegenmacht politiek te vertalen. We hebben zeker al stappen vooruit gezet. Geen enkele partij ziet zoveel vakbondsleden binnenstromen als de SP.

citaat uit de boeiende reportages van Thomas Blommaert op DeWereldMorgen.be


De Nederlandse communisten van de NCPN stuurde volgende stemoproep de wereld in:

De keuze bij de komende verkiezingen zal zijn tussen een mildere, minder asociale, vorm van bezuinigen of voortgang en verdere intensivering van de neoliberale afbraakmaatregelen. Behoud van zoveel mogelijk sociale verworvenheden waarvoor in het verleden werd gestreden óf versnelde afbraak van de solidaire elementen uit de verzorgingsstaat. De Kunduz-partijen staan voor verdere en versnelde afbraak van het levenspeil en verder overdragen van politieke en economische autonomie aan Brussel. De PvdA doet weliswaar niet mee aan deze afbraakcoalitie maar heeft zich de afgelopen decennia politiek ongeloofwaardig gemaakt als (mede)uitvoerder van de neoliberale politiek. De partij wordt nu door een groot deel van de linkse kiezers onbetrouwbaar geacht.

De vakbeweging zou de stuwende kracht moeten zijn van het verzet tegen de afbraakpolitiek van regering en ondernemers, maar de interne tegenstellingen en organisatorische en ideologische zwakheden en tekortkomingen verhinderen dat op korte termijn een gezamenlijke en effectieve strijd tot ontwikkeling zal worden gebracht. De pogingen om de FNV vanaf de grond opnieuw op te bouwen vergen tijd. Om de voorwaarden te scheppen voor een radicaal ander beleid moet door links de komende periode nadrukkelijk prioriteit worden gegeven aan de opbouw van de strijd in buurten en bedrijven en dus aan de versterking en het strijdbaarder maken van de vakbeweging. Door te lonken naar regeringsdeelname plaatst de SP zich in de praktijk echter steeds meer buiten deze noodzakelijke strijd aan de basis en in de vakbeweging.

Roemer omschreef de nieuwe rol van de SP nauwkeurig in het FD toen hij beweerde: "het is daarbij van groot belang dat het kabinet, werkgevers en vakbonden elkaar vinden en niet elkaar op stang jagen". Dat is een pleidooi voor voortzetting van het sociaal partnerschap. Maar het gaat er juist om de jarenlange politiek van klassenvrede, sociaal partnerschap en achterkamertjesgepolder af te schudden. De vleugellamme vakbeweging die hiervan het resultaat is maakte het immers mogelijk het neoliberale afbraakbeleid tamelijk ongestoord te kunnen doordrukken. Zonder georganiseerde tegenstand zullen werkgevers en rechtse partijen brutaal doorgaan met de verdere verslechtering van arbeidsvoorwaarden, flexibilisering van de arbeid en verlagen van lonen en sociale uitkeringen.

Het is een illusie om te denken dat voortzetting van het sociaal partnerschap zal leiden tot successen aan de onderhandelingstafels. Alleen strijd en machtsvorming aan de basis zullen leiden tot onderhandelingsposities die tot behoud en verbetering van het levenspeil leiden. Succesvolle onderhandelingen vinden altijd hun basis in acties, strijd en verzet. Het is echter ook een illusie om te denken dat de gevolgen van de jarenlange inzet om van de Nederlandse vakbeweging een sociale ANWB te maken snel zullen verdwijnen. Het gevecht voor de opbouw van een strijdbare ééngemaakte vakbeweging is pas kortgeleden begonnen. De kansen en noodzaak daartoe worden steeds duidelijker nu steeds méér mensen tegen de gevolgen aanlopen van de afbraakplannen van de ongecontroleerde Europese machtscentra die volgzaam en onverbiddelijk worden uitgevoerd door de Europese regeringen.

Aan de mogelijkheid van politieke strijd in het parlement moet niet teveel gewicht worden gehecht. In de Tweede Kamer zal geen principiële discussie over de noodzaak van een socialistische maatschappij worden gevoerd. Zeker niet omdat pogingen tot meeregeren zelfs op voorhand zeer grote ideologische en materiële concessies betekenen, zoals GroenLinks heeft getoond, waarvan ook de PvdA zegt er de noodzaak van in te zien, en ook de SP die al doet. Wel kunnen verslechteringen milder worden gemaakt, vooruitgeschoven worden of zelfs (tijdelijk) worden gestopt. Onder de gegeven economische omstandigheden overigens van groot belang voor een groeiend aantal mensen in het land.

De strijd in Nederland tegen het voor de werkende bevolking funeste neoliberale beleid staat niet op zichzelf. Alle ontwikkelingen hangen in de eerste plaats samen met het verdere verloop van de sociaaleconomische en financiële mondiale crisis, de (Europese) antwoorden daarop van de Europese kapitaalgroepen en van het verzet ertegen van de werkende bevolking. Door de sociale en politieke instabiliteit die deze ontwikkelingen opleveren moet er ernstig rekening mee worden gehouden dat het mondiale imperialisme wederom en op grotere schaal naar het wapen van oorlogen zal grijpen. Het gevaar hiervan wordt vergroot omdat het voortbestaan van machtige groepen binnen het grootkapitaal zelf aan de orde is. Een hevige onderlinge mondiale kapitalistische concurrentiestrijd vindt plaats, waarin sociale en arbeidsrechten worden opgeofferd. De wereld staat voor grote gevaren. In dit kader is het veelbetekenend en verontrustend dat de SP al jaren geen onverkorte anti-NAVO-politiek meer wenst te voeren. De Nederlandse vredesbeweging is daardoor ernstig verzwakt.

De hevige onderlinge mondiale kapitalistische concurrentiestrijd gaat ten koste van sociale en arbeidsrechten. De gevolgen van die concurrentiestrijd zullen alleen kunnen worden gestopt door verzet en strijd van de aangevallen arbeidersklasse zelf. Zolang er binnen de werkende en uitkeringsgerechtigde bevolking nog illusies bestaan over de snelle oplosbaarheid van de crisis en de mogelijkheden van parlementaire oplossingen binnen het kapitalistische systeem heeft zij zich daadwerkelijk ideologisch en daarmee ook praktisch ontwapend.

Zolang de omvorming van de vakbeweging tot een strijdorgaan nog niet goed op gang is gekomen heeft de arbeidersklasse nog geen organisatorische macht om het kapitaal te weerstaan. En zolang velen nog niet de conclusie trekken dat de klassenstrijd tot het eind moet worden gevoerd en de omverwerping van het kapitalistisch maatschappijmodel en de opbouw van een socialistische maatschappij politiek en ideologisch bevochten moet worden, waarbij de communistische partij onmisbaar is, blijven zij en daarmee ook wij politiek zwak.

De groeiende onvrede onder de Nederlandse bevolking over de daadwerkelijke verslechteringen van het levenspeil - door de neoliberale maatregelen van de verschillende regeringscoalities in de afgelopen jaren - lijkt zich vooral te uiten in een electorale groei van de SP. Deze partij ontwikkelt zich steeds meer tot een moderne sociaaldemocratische partij en wordt niet vereenzelvigd met het zwalkende beleid van de al langer bestaande sociaaldemocratische partij, de PvdA. De SP krijgt het voordeel van de twijfel van een aanzienlijk deel van de bevolking en mag van de heersende klasse de rol overnemen van de PvdA.

De SP lijkt steeds meer geloof te hechten aan het idee dat langs parlementaire weg macht kan worden gevormd en doorslaggevende en blijvende verbeteringen kunnen worden bewerkstelligd. De geschiedenis toonde aan dat dit een illusie is. De SP kiest voor een mildere, minder asociale, vorm van bezuinigen, niet voor een andere maatschappij. Zij kiest voor het vertragen van de sociale afbraak. De NCPN is van oordeel dat voor het welzijn van de werkende bevolking een radicale breuk met het neoliberale beleid noodzakelijk is die alleen door machtsvorming in buurten en bedrijven en niet door verkiezingen kan worden afgedwongen.

Maar de voorwaarden hiervoor zijn nog nauwelijks aanwezig in Nederland. De verkiezingen op 12 september zijn een graadmeter voor het bewustzijn van de bevolking in Nederland. Die zullen laten zien of een rechtse regeringscoalitie onmogelijk zal zijn. Hoewel de invloed van verkiezingen op een radicale ombuiging van het neoliberaal beleid gering is, is een linkse regering altijd beter dan een rechtse.

De NCPN meent dat bij de verkiezingen op 12 september een stem op de SP de kans op mildere, minder asociale bezuinigingen het grootst is en in de gegeven omstandigheden de beste keus van de werkende bevolking. Het partijbestuur van de NCPN roept daarom op om op deze partij te stemmen. Als het gaat om het behoud van zoveel mogelijk sociale rechten en sociale solidariteit is er bij deze verkiezing voor de Tweede Kamer geen alternatief.

Gentse toegankelijkheid

Het tijdschrift Weliswaar heeft, naar aanleiding van de aankomende gemeenteraadsverkiezingen, een reeks lopen over het toegankelijkheidsbeleid in verschillende steden en gemeenten.

Het artikel over Gent nemen we hier, zonder blozen, integraal over:

Een man steekt de Korenmarkt over, met zijn witte stok voor zich uit tastend. Dat moet Herman Caulier zijn, voorzitter van de werkgroep Toegankelijkheid binnen de Gentse Adviesraad voor personen met een handicap. Hij is uit ervaring bekend met het shared space concept dat ervan uitgaat dat de gebruikers van de publieke ruimte meer rekening houden met de anderen als er geen signalisatie is. "Maar voor blinden kan het de hel zijn."

We hebben afgesproken voor de ingang van het vroegere postgebouw, nu shoppingcenter Post Plaza. “Het is moeilijk om van de tramhalte rechtstreeks naar de Plaza te gaan, je vindt op deze vlakte geen enkele referentie”, zegt Herman Caulier na de begroeting. “Natuurlijk is het voor rolstoelgebruikers beter als alles plat is. Maar om oriëntatiepunten te hebben, moet je als slechtziende al rond de Sint-Niklaaskerk gaan. Dit plein is een shared space en dat is voor slechtziende en blinde mensen altijd problematisch.”

Het shared space concept is bedacht door Nederlandse urbanisten. Het gaat ervan uit dat de gebruikers van de publieke ruimte meer rekening houden met de anderen als er geen verkeerssignalisatie en geen afbakeningen zijn. “Als er ook auto’s toegelaten zijn in de shared space, zoals op het Leuvense Martelarenplein, is het voor blinden helemaal een hel”, zegt Caulier. “Maar we zijn ook op onze hoede voor fietsers. Een auto hoor ik van ver, een fietser pas als hij vlak voor mij is.”

Shared space versus oriëntatie

“Geef mij maar een stoeprand om me te oriënteren. Ribbellijnen zijn ook een goede referentie, maar als er op een plein te veel zijn aangebracht, verlies je je oriëntatie. Leesbaarheid, daar gaat het om. Niet alleen van pleinen, ook van gebouwen. Als regelmatig bezoeker van Bozar vind ik in dat zalencomplex perfect mijn weg omdat de circulatie logisch en leesbaar is.”
Terwijl we praten, wandelen we over de Korenmarkt. Op de dubbele rij ribbeltegels langsheen de terrassen staat hier en daar een bord. “Dat hoeft geen probleem te zijn”, meent Caulier, “net zoals de ribbels vertellen die reclamepanelen ook waar je loopt.”

Op andere Gentse pleinen vindt hij makkelijker referentiepunten. De Kouter is hem vertrouwd, want hij heeft er 35 jaar bij een bank gewerkt. Op de Vrijdagsmarkt valt iets af te dingen. “Er is nauwelijks een hoogteverschil tussen het plein en de rijweg die er rondom in geïntegreerd is. Dat is gevaarlijk voor iemand die blind is. Het Sint-Pietersplein? Ik kom er niet vaak, maar de laatste keer ondervond ik geen problemen. Ik kon de gevelrij als gidslijn gebruiken omdat ik in de kerk moest zijn. Weet u, iemand die blind is, steekt nooit diagonaal een plein over.”

We besluiten een koffie te drinken. “Ik bezoek zelden cafés als ik alleen ben”, zegt Herman Caulier terwijl hij zijn speciale portemonnee bovenhaalt waarin de muntstukken gesorteerd zitten. “Alleen als ik lang moet wachten op een treinverbinding, ga ik soms iets drinken.”

Elke dag de trein

Herman Caulier is met pensioen, maar neemt zowat elke dag de trein in het Sint-Pietersstation. “Ik ben nu voltijds met toegankelijkheid bezig, mijn werkterrein ligt tussen De Panne en Lanaken. Ik rij nooit mijn bestemming voorbij. Als ik twijfel, bel ik 02 432 00 00 en via het treinnummer weet ik dan waar ik mij op dat moment bevind.”
Ook een labyrint als Brussel-Centraal schrikt hem niet af: de ribbellijnen leiden hem altijd naar de lokettenzaal. “Dan weet ik dat rechts de metro is en links het Europaplein.”

‘s Ochtends neemt hij in zijn woonplaats Oostakker de bus naar het Sint-Pietersstation. Over de buschauffeurs klaagt hij niet, ze gunnen hem de tijd om op te stappen. “Ze kennen me. Ik zeg altijd goedemorgen en dan zijn die mensen ook vriendelijk.”
“Wist je dat Gent systematisch de bus en tramhaltes aanpast als er ergens werken uitgevoerd worden. Niet alleen in het centrum, maar onlangs ook in Oostakker. Wat ook verbeterd is, is de manier waarop de werven afgezet zijn. Ook aan het Sint-Pietersstation, inderdaad. Daar zit ik in de klankbordgroep en ik ben ook betrokken bij het nieuwe Arteveldestadion dat volledig toegankelijk zal worden.”

Gent loopt voorop

“Onlangs vroeg iemand van het expertisecentrum Enter waarom onze stad altijd voorop loopt als het over toegankelijkheid en inclusief beleid gaat. Het antwoord is simpel: de adviesraad en de toegankelijkheidsambtenaar gaan niet met elkaar in de clinch, maar vragen zich af hoe ze de problemen kunnen oplossen. Belangrijk daarbij is dat schepen Guy Reynebeau van Gelijkekansenbeleid en de schepen van Mobiliteit, Martine De Regge, de toegankelijkheidsambtenaar ernstig nemen. Gent mag zich trouwens gelukkig prijzen met zo’n bekwame toegankelijkheidsambtenaar. Als architecte ziet zij dingen die mensen die dagelijks met mobiliteit bezig zijn niet opmerken.”

“Natuurlijk kan het beter, daarvoor bestaat ook het meldpunt handicap@gent.be. De toegankelijkheidsambtenaar lost de gemelde problemen zo snel mogelijk op. Als dat niet lukt, komt de kwestie op de agenda van de werkgroep.”

“Momenteel bereiden we een experiment voor waarbij slechtzienden op cruciale punten auditieve informatie kunnen opvragen. Dat bestaat al in het station van Namen. Soms kunnen we ook nog leren van voorbeelden in het buitenland. In Almere, boven Amsterdam, krijg je op alle trams en bussen visuele en auditieve informatie over het traject. Dat is voor iedereen interessant, niet alleen voor slechtzienden en doven.”

Universal design

Ook Toegankelijkheidsambtenaar Marie-Andrée Avraam is geen voorstander van shared spaces omdat blinden er zich niet kunnen oriënteren. “Blinde personen verkiezen ook natuurlijke gidslijnen zoals de gevelrij of een trottoirboord boven geleide lijnen via ribbeltegels. Voor de Korenmarkt hebben we gepleit voor een klein opstandje aan bijvoorbeeld de tramlijnen, maar in een stad als Gent is het ontwerp van een plein een moeilijke oefening omdat er zoveel diensten bij betrokken zijn. In kleinere gemeenten is het makkelijker om de betrokkenen op een lijn te krijgen.”

“Een van de belangrijkste knelpunten zijn de kasseien. Monumentenzorg wil die behouden in de historische kern, maar rolstoelgebruikers worden door elkaar geschud. Als je last hebt aan je rug is het nog erger. Daarnaast zijn ook de niveauverschillen in Gent niet te onderschatten.”

“Positief is de samenwerking vanuit verschillende disciplines met het beleid en de gebruikers. Een goed voorbeeld zijn de projecten Universal design in de hogeschool Sint-Lucas. Studenten werken samen met doelgroepen om tot een concrete output te komen. Dat levert bruikbaar materiaal op dat we in toekomstige projecten meenemen.”


Fiche Gent

Toegankelijkheidsambtenaar: Marie-Andrée Avraam
Bevoegde schepen: Guy Reynebeau
Klachten: 09 210 10 10 (centraal aanspreekpunt), handicap@gent.be
Aantal personen met een beperking: Integraal geschat op 16%.
Budget toegankelijkheid: Nominatief niet bepaald; toegankelijkheidsambtenaar wil strategische doelstellingen in de nabije toekomst koppelen aan budgetten
Belangrijke verwezenlijking: Geprinte reliëfplannen zijn grote hulp voor blinden (ook voor mensen met een verstandelijke beperking).
Grootste knelpunt: Kasseien

Een beetje te veel goed nieuws naar mijn mening. De stad dient nog heel wat dingen aan te pakken om onze stad werkelijk toegankelijk en gastvrij te maken. Ik denk maar aan de toegankelijk van de openbare gebouwen. Om over de stations nog maar te zwijgen.

Gentse Feesten dag 10

Laatste dag van de Feesten, dus traditiegetrouw een zeer sterk programma.

De debatten in het NTG sluiten af met een heus lijsttrekkersdebat, onder de titel 'De Toekomst van Onze Steden (over arme overheden, mondiale problemen, stedelijke verwachtingen), met als partij-politieke gasten:

• Elke Decruynaere (lijsttrekster voor Groen in kartel SP.A-Groen);
• Daniel Termont (burgemeester Stad Gent; lijsttrekker voor SP.A inkartel SP.A-Groen);
• Siegfried Bracke (volksvertegenwoordiger N-VA; lijsttrekker N-VA Gent);
• Veli Yüksel (volksvertegenwoordiger CD&V; lijsttrekker CD&V Gent);
• Christophe Peeters (Schepen van Financiën, Facility Management, Sport en Haven Stad Gent; Open VLD) en
• Tom De Meester (voorzitter PVDA Oost-Vlaanderen; auteur van “Electrabel & Co: waarom jouw energie zo duur is” (verschijnt eind 2012 bij EPO); lijsttrekker PVDA Gent);

en vanuit het middelveld:

• Ann Demeulemeester (Algemeen Secretaris ACW; voorzitter Verenigde Verenigingen);
• Jan Naert (Beleidsmedewerker VZW. JONG);
• Marc Reynebeau (historicus, journalist/columnist De Standaard);
• Ernst Maréchal (Coördinator sociaal artistiek werk “ROCSA”/Gent);
• Mohamed El-Omari (voorzitter Divers & Actief)
• Ingeleid door Stijn Oosterlynck (docent stadssociologie, woordvoerder Centrum Ongelijkheid, Armoede, Sociale Uitsluiting en de Stad, Universiteit Antwerpen).

Om 19u kun je naar El Sur, om 20u naar absolute topper Gorki en Buscemi om 23u55.

Gentse Feesten dag 6

Vandaag kunt u naar een tweede stadsdebat naar aanleiding van de komende kiezingen: 'Stedelijke vernieuwing: de duurzame stad' met

• Tom Balthazar (Schepen van Milieu; Stadsontwikkeling en Wonen Stad Gent; SP.A);
• Christophe Peeters (Schepen van Financiën, Facility Management, Sport en Haven Stad Gent; Open VLD);
• Filip Watteeuw (fractievoorzitter Groen Vlaams Parlement);
• Peter Dedecker (volksvertegenwoordiger N-VA; Burgerlijk ingenieur. Geaggregeerde van het hoger secundair onderwijs; assistent Hogent);
• Tom De Meester (initiatiefnemer van een door 200.000 mensen ondertekende petitie om de btw op energie te verlagen van 21% naar 6%, energiespecialist PVDA en voorzitter PVDA Oost-Vlaanderen; auteur van “Electrabel & Co: waarom jouw energie zo duur is” (verschijnt eind 2012 bij EPO);
• Dirk Holemans (coördinator Denktank Oikos; auteur van ‘Mensen maken de stad’, Uitg. EPO, verschijnt augustus 2012);
• Erik Grietens (secretaris Gents Milieufront; Beleidsmedewerker Bond Beter Leefmilieu);
• Eric Corijn (Cultuurfilosoof, socioloog en professor sociale en culturele geografie VUB);
• Erik Rombaut (docent Hogeschool Sint-Lucas Architectuur Gent en Brussel);
• Kris Dom (Opbouwwerker Samenlevingsopbouw Gent);
• Pascal Debruyne (Gentse stadskrant TIENS TIENS; doctoraal onderzoeker MENARG ( Middle East and North Africa Research Group) en
• Filip De Rynck (Hoogleraar Bestuurskunde Hogeschool Gent)

Op deze fijne donderdag heeft Boomtown enkele leuke aanbiedingen: om 21u30 Het Zesde Metaal en om 22u30 Vive La Fête, ambiance verzekerd.