linkse herbronning

Sociale verandering, een andere, rechtvaardige samenleving en vooral hoe er te geraken is een debat dat de linkerzijde al heel, heel lang bezig houdt.  De linkerzijde wordt vaak beschuldigd van starheid, onveranderlijkheid en dogmatiek, maar het debat woedt met de regelmaat van de klok in alle hevigheid. De laatste jaren is het debat naar een Europees niveau getild. Opmerkelijke verkiezingssuccessen van linkse formaties van allerlei slag in Frankrijk, Nederland en nu Griekenland en Spanje zorgen voor uitbarstingen van vreugde, scepsis, tandengeknars en verhitte discussies. Er worden altijd lezenswaardige analyses gemaakt en vooral lessen getrokken om de strijd voor sociale rechtvaardigheid in ons land te versterken. In de reeks schaduwparlement van Knack publiceerde Peter Mertens deze week een zeer interessante bijdrage aan dit debat.

Linkse herbronning is nodig. En dan valt er veel uit Spanje en Griekenland te leren. Een herbronning van onderuit, met de roots in de sociale actie, emanciperend. Een politieke herbronning ook met de ambitie om het Europese status-quo te doorbreken. Ik hoorde vorige week de oproep tot progressieve frontvorming van de bijna-beste burgemeester van de wereld, Daniël Termont (SP.A). 'De progressieve frontvorming is het monster van Loch Ness van de Vlaamse politiek', schreef een dagblad. Daarmee werd het voorstel meteen afgeserveerd, maar dat betekent niet dat het debat niet ernstig te nemen valt. De roep naar sociale verandering is groot, en de recente ontwikkeling in Europa bewijst dat er geen enkele reden bestaat om die roep aan rechts over te laten.

'Tic-tac-tic-tac, het uur van sociale verandering is gekomen', zo scandeerden bijna 100.000 Spanjaarden een aantal weken geleden op de bewolkte Madrileense Puerta del Sol. "Podemos cambiar la historia", we kunnen de geschiedenis veranderen, vertelde de charismatische Pablo Iglesias aan de Spanjaarden. 'In plaats van N-VA-kiezers met schoolmeestervingertje te veroordelen, loont het misschien de moeite om een deel onder hen te begrijpen' Net zoals in Griekenland. De afgelopen vier jaar werd het Griekse parlement haast maandelijks omsingeld door betogers tegen de regering. Vorige week zagen we een totaal omgekeerd beeld. Voor het eerst in decennia, wellicht voor het eerst sinds het omverwerpen van het kolonelsregime, stonden er vorige donderdag en zondag tienduizenden Grieken op de trappen van het parlement om de nieuwe regering te steunen. Na jaren van stilstand en verarming spoelde de politieke stroomversnelling de traditionele partijen Nieuwe Democratie en Pasok weg. Een scenario dat niet onmogelijk is in Spanje, waar Podemos de conservatieve PPE en de sociaaldemocratische PSOE het vuur aan de schenen legt.

Het is, denk ik, geen toeval dat de nieuwe, complexloos linkse partijen in Griekenland en Spanje van onderuit zijn opgestaan. Ze zijn niet het resultaat van een voorzittersverkiezing, of een komma-verandering in de politiek. Ik denk niet dat Podemos te begrijpen valt zonder de pleinbezettingen van de jongeren, zonder de honderden en honderden actiecomités in de wijken die opkomen tegen de uit-huis-zettingen door banken, of zonder de brede en creatieve acties tegen de privatisering van de Spaanse gezondheidszorg. Het hoeft geen betoog dat ook in Griekenland de sociale actie de laatste jaren erg breed en divers was. Zoals in de 19de eeuw de eerste socialistische partijen ontstonden in een bruisend kader van de opkomende arbeidersbeweging, van nieuwe vakbonden, mutualiteiten en coöperatieven, zo groeit vandaag ook op het Europees continent een nieuw alternatief uit de strijd zelf. Back-to-the-roots, om mensen te betrekken Het loont de moeite om onder de radar te werken, in de volkswijken, op de werkvloer, en overal waar mensen het moeilijk hebben. Daar is de bron voor een nieuw linkse politiek, maar dan moeten de hemdsmouwen wel opgestroopt. Om te luisteren waarom mensen het niet zien zitten om langer te werken, om te luisteren naar wat mensen zeggen over de wooncrisis en de schrijnende situaties in de zorgsector, om te luisteren naar de striemende kritieken op de postjesjagerijen en zelfbedieningspolitiek. In plaats van alle kiezers van de N-VA met een schoolmeestervingertje te veroordelen, loont het misschien de moeite om een deel onder hen te begrijpen. Ik spreek nu niet over diegenen die met twee of drie Jaguars door Schilde rijden, maar wel over mensen in de volkswijken op de Luchtbal, het Kiel of eender waar. Om op het terrein, samen met de mensen, een echt links alternatief te bieden. Zoals ook al die actiecomités in Madrid en Barcelona doen. Back-to-the-roots, om mensen te betrekken in plaats van aan hun lot over te laten. Het is niet toevallig dat de nieuwe Griekse regering, naast een hele resem sociale maatregelen, meteen ook een batterij democratische maatregelen heeft genomen, waarbij de bevolking wordt geconsulteerd bij de nieuwe wetgeving, en de zelfverrijkingspolitiek aan banden wordt gelegd. De politieke framing van het etiket 'extreemlinks' Uiteraard, wie uit het status-quo treedt, krijgt graag het etiket van 'extremist' opgespeld. Hij of zij die buiten het kader denkt. Op de tonen van Anthony Giddens is de klassieke sociaaldemocratie steeds verder naar het centrum opgeschoven. En wie links van de sociaaldemocraten opereert, mag het epitheton 'extreemlinks' er gratis in ontvangst bij nemen. Extreemlinks in Griekenland, extreemlinks in Spanje, extreemlinks in België, het is iets om nooit gewoon te worden. Hoe dat mechanisme van de klassieke retorica werkt, werd onlangs nog in De Groene Amsterdammer uit de doeken gedaan: "Door Syriza te koppelen aan 'extreem', worden Tspiras en zijn kiezers buiten de verlichte Europese orde van 'verstandige mensen' geplaatst. Uit onderzoek van de Amerikaanse neurolinguïst George Lakoff weten we dat dit soort 'frames' pas politiek effect sorteren wanneer ze eindeloos worden herhaald en zo breed ingang vinden. 'De verankering van een frame vereist eindeloze herhaling', schrijft Lakoff." Het zou iedereen sieren om die machtsframing van de 20ste eeuw achter ons te laten. Dat zal wellicht niet gebeuren, want daarvoor staat er te veel op het spel.

Er broeit heel wat in ons land, ook in Vlaanderen. Je krijgt geen 120.000 mensen op de been tegen een rechtse regeringspolitiek zonder dat er een brede sociale onderstroom bestaat. De Chicago-boys van Voka passen hun wiskundige hocus pocus toe om het succes van de algemene stakingen weg te schrijven, maar feit blijft dat de werkonderbrekingen in november en december tot de grootste van de laatste halve eeuw behoren. Mocht dat niet zo zijn, zouden Zuhal Demir en andere Annick De Riders (N-VA) ook niet zo panisch reageren op de mogelijkheid tot nieuwe sociale acties. Als Spanje en Griekenland ons iets leren, is dat precies in die sociale actie alle kansen tot herbronning aanwezig zijn. Links mag mensen niet reduceren tot kiezers, en passieve consumenten van politieke beslissingen. Dat is een elitaire redenering van salon-politici, die politiek beperkt tot een laag van uitverkoren beroepspolitici. Links moet emanciperend en inclusief zijn, en dat betekent dat het sociale terrein de basis is. Het is ontstellend hoe weinig linkse politici je in de volksbuurten, op het terrein of aan de stakerspiketten tegen komt. "De mandatarissen van de PS hebben geen voeling met de arbeiders en komen enkel op het terrein vlak voor de verkiezingen", vertelde ABVV-topman Marc Goblet aan L'Echo. Een progressieve frontvorming, is voor alles een frontvorming met de mensen in beweging, en geen kwestie van politique politicienne.

Dat die vulkaan nog steeds morrelt, is te zien in de afkeuring van het loonakkoord door ongeveer drie vierde van alle vakbondscentrales uit ons land. En ondertussen blijft de eensgezindheid groot om de hele politiek van het langer werken in vraag te stellen, om de indexsprong te verwerpen, en om een echte vermogensbelasting in te voeren, in plaats van de werkende klasse opnieuw te doen betalen door een BTW-verhoging. Dat betekent dat niet alleen de politiek van deze regering in vraag wordt gesteld, maar het politiek beleid van de laatste decennia. Hoe komt het dat financiële koterijen zoals de notionele interestaftrek nog steeds bestaan, en dat er - in tegenstelling tot in Frankrijk - nog steeds geen vermogensbelasting is? Hoe komt het dat de afbouw van het brugpensioen op de slagersplank blijft liggen, terwijl tienduizenden jongeren zonder job zitten? Waarom wordt er niet geluisterd naar vrouwenbewegingen zoals Femma, die opkomen voor een 30-uren-week, in plaats van mensen te laten werken tot ze erbij neervallen? Er zijn enorme mogelijkheden voor links in ons land, ook in Vlaanderen. Maar dan is het ook tijd voor politieke herbronning.

Ik denk dat we die herbronning enkel binnen een Europees kader kunnen zien. Het fiscaal debat - ik denk dan ook aan LuxLeaks en Swissleaks -, het eindeloopbaandebat, de arbeidsmarkthervorming naar Duits model, het liberaliserings- en privatiseringsbeleid van de afgelopen decennia, de commercialisering van de cultuur en het onderwijs, het gebrek aan sociaal ecologisch beleid zijn allemaal thema's die in de eerste plaats in Europa worden uitgetekend. De infernale besparingstrein die Mark Rutte en sociaaldemocraat Diederik Samson door de Nederlandse samenleving laten razen, verschilt in weinig van wat de regering Michel-De Wever doet. Het openbreken van de Italiaanse arbeidsmarkt door de regering van sociaaldemocraat Matteo Renzi, kent slechts komma-verschillen met wat de Spaanse conservatieve premier Mariano Rajoy doet. De hele Europese Unie zit vast in dat verhaal: "we besparen ons wel uit de crisis, en na het zuur zal het zoet komen." Het zuur kwam er, voor iedereen. Het zoet is slechts weggelegd voor die flinterdunne toplaag, wel eens beschreven als 'de één procent', maar eigenlijk zijn ze met veel minder.

De bewegingen van nieuw links in Griekenland en Spanje zijn niet alleen van onderuit opgestaan. Complexloos links is ambitieus. Zij stelt het kader van de Europese besparingspolitiek in vraag. De nieuwe Griekse regering slaagt erin om meer debat over de toekomst van Europa los te weken dan François Hollande en zijn veertien sociaaldemocratische collega-premiers samen. "Als je socialistische ideeën wil omzetten in de praktijk, moet je het status-quo doorbreken. Maar de macht ligt nu eenmaal bij hen die er alle belang bij hebben om het status-quo te behouden.", vertelde filmmaker Ken Loach onlangs in Knack. Dat betekent dat we een breuk maken met de huidige politieke oriëntatie in Europa. Dat we het status-quo doorbreken met een ambitieus plan om het slapende kapitaal in Europa te activeren. Om net nu te durven investeren in ecologische, sociale en industriële vernieuwing, om een politiek te voeren die vertrekt vanuit de noden van de mensen en van de planeet. Elke linkse herbronning die in die richting gaat verdient onze steun. Voor de herbronning van links tot een nieuw complexloos links van de 21ste eeuw, biedt Athene veel meer mogelijkheden dan we denken.

"De linkse PvdA praat, de rechtse PvdA regeert"

Emile Roemer van de Nederlandse SP schreef een bijzonder hard opiniestuk over de Nederlandse sociaal-democratie. De parallellen met de Belgische sociaal-democratie zijn gemakkelijk te trekken. "Een partij kan links zijn, of een partij kan rechts zijn, maar niet allebei tegelijk" stelt Roemer. De trieste essentie van de zaak is dat partijen als de SPa gespecialiseerd lijken in linkse persberichten en altijd wel kritische progressieven partijleden uit de mouw weet te schudden rond de verkiezingen. Maar helaas wordt er steeds een beleid gevoerd waar de progressiviteit-in-de-feiten ver te zoeken blijkt.

Meer gemeenschapszin en georganiseerde solidariteit. Culturele verheffing en bestaanszekerheid. In het onderzoek 'Van waarde - Sociaal-democratie voor de 21ste eeuw' presenteert de Wiardi Beckman Stichting een klassiek sociaaldemocratisch programma. Het wetenschappelijk bureau van de PvdA kiest voor een linkse koers en neemt afscheid van de neoliberale politiek van meer markt en eigen verantwoordelijkheid.

Maar er is ook nog een andere PvdA, die eind vorig jaar een regeerakkoord sloot met de VVD. Daarin wordt de georganiseerde solidariteit verder afgebroken en worden mensen meer op zichzelf teruggeworpen. De linkse PvdA praat, maar de rechtse PvdA regeert.

De nieuwe oproep voor een meer linkse koers deed mij denken aan precies een jaar geleden. 'We moeten linksom uit de crisis komen', zeiden partijvoorzitter Hans Spekman en toenmalig partijleider Job Cohen in februari 2012. Ook toen moest het roer om: de crisis had bewezen dat de oude politiek, waarin het toezicht op de markten was afgeschaft en publieke voorzieningen uit handen waren gegeven, had gefaald.

In aanloop naar de verkiezingen van september schreef de PvdA een links programma en werd ook een linkse campagne gevoerd. Voor de verkiezingen riep Diederik Samsom samen met mij: 'de zorg is geen markt'. Maar na de verkiezingen stond hij toe dat in de zorg nog meer marktwerking wordt ingevoerd, het recht op zorg (AWBZ) wordt afgeschaft en de thuiszorg wordt afgebroken. Vóór september streed ik samen met de nieuwe PvdA-leider voor het behoud van de sociale werkplaatsen. Nu breekt een PvdA-staatssecretaris op termijn de WSW-bedrijven helemaal af.

Bouw
Voor de verkiezingen steunde de PvdA ons plan om miljarden te investeren in de bouw. Nu staat de PvdA toe dat miljarden worden weggehaald bij de woningcorporaties. Voor de verkiezingen zei de PvdA dat burgers niet meer zouden moeten bloeden voor het
falen van de financiële sector. Nu schuift een PvdA-minister het opkopen van SNS Reaal opnieuw af op de belastingbetaler. En dan heb ik het nog niet eens over de toegang tot het recht, dat wordt uitgehold, het afschaffen van een collectieve voorziening als de studiefinanciering of het verminderen van onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek.

Kort nadat in 1994 de SP voor het eerst in de Tweede Kamer kwam, sloeg bij de PvdA de ideologische onzekerheid toe. In december 1995 - tijdens de Joop den Uyl lezing - nam Wim Kok afscheid van de ideologische veren. Dat betekende volgens de toenmalige PvdA-leider een 'definitieve verbreking met de ideologische banden met andere nazaten van de socialistische beweging'.

Dolend bestaan
Sindsdien leidt de PvdA een dolend bestaan. Telkens als de PvdA regeert, voert zij een rechts beleid. Tijdens de Paarse kabinetten van premier Kok (1994-2002) werden onder meer de woningcorporaties, het openbaar vervoer en de energievoorziening geliberaliseerd en werd de zorg voor zieken, arbeidsongeschikten en werklozen steeds meer overgelaten aan de markt. Terecht zei VVD-leider Frits Bolkestein destijds: 'Zij de premier, wij het beleid'.

Na het mislukken van Paars gingen in de PvdA stemmen op voor een meer linkse koers. Partijdenker Paul Kalma, die Kok nog had geïnspireerd om het socialisme voor altijd af te zweren ('Socialisme op sterk water', 1988), pleitte nu voor een terugkeer naar de klassieke sociaaldemocratie ('Links, rechts en de vooruitgang', 2004). Maar deze roep om terugkeer naar de eigen waarden sloeg slechts aan bij een deel van de partij.

De traditionele bestuurders in de PvdA bleven vasthouden aan hun neoliberale opvattingen. In 'Dit land kan zoveel beter' (2006) sprak toenmalig partijleider Wouter Bos vooral in neoliberale termen over 'eigen verantwoordelijkheid' en 'welbegrepen eigenbelang'. In Balkenende III (2007-2010) werden door de PvdA de afbraak van de sociale zekerheid en de vermarkting van de zorg dan ook met volle kracht voortgezet.

Wantrouwen
Als politici telkens het ene zeggen, maar het andere doen, voedt dit het wantrouwen van mensen in de politiek. Een partij kan links zijn, of een partij kan rechts zijn, maar niet allebei tegelijk. Een partij kan niet nieuwe waarden formuleren, zonder dat dit gevolgen heeft voor het beleid. Als de PvdA rechts wil regeren, kan ze zich niet blijven verschuilen achter linkse praatjes. Als de PvdA een linkse koers wil, zal dit ook gevolgen moeten hebben voor het beleid.

Roepen om meer gemeenschapszin, maar hard bezuinigen op de zorg. Pleiten voor georganiseerde solidariteit, maar de studiebeurs afschaffen. Mensen willen verheffen, maar hard bezuinigen op kunst en cultuur. Pleiten voor bestaanszekerheid, maar de werkloosheid laten oplopen. Het kan niet allebei tegelijk.

Rutte II is een minderheidskabinet, omdat het geen meerderheid heeft in de Eerste Kamer. Dat betekent dat de regering zal moeten onderhandelen met de oppositie. Als Diederik Samsom de sociaaldemocratische waarden van de PvdA nu wel serieus neemt en de koers daadwerkelijk naar links wil bijstellen, staat bij mij de deur altijd open.

bron: SP.nl

de 'Groene' invasie van Libië?

Kameraden en vrienden, hoog tijd om nog eens terug te komen op Libië.

Het land is ondertussen semi-'bevrijd' door de NAVO en haar onderaanneming, de zogenaamde rebellen. 'bevrijd' wil gewoon zeggen platgebombardeerd en binnenkort bezet.

Eenzelfde bevrijding moesten we ook te zien krijgen in Irak en eveneens onder NAVO-vlag Afghanistan. De beide NAVO-invasies gebeuren met enthousiaste medewerking van het Belgisch leger.

Bijzonder triestig voor ons eigen politieke landschap is de overenthousiaste steun van Groen! voor deze NAVO-agressie.
De initiële operatie, namelijk het zogenaamde bescherming van de burgerbevolking werd, zonder goedkeuring het parlement nota bene, uitgebreid naar een openlijke agressie-operatie om het regime het gaan omverwerpen.
Maar mét enthousiaste steun van Groen!.

Bert de Belder formuleerde enkele rake bemerkingen:

De verklaringen van PS, Ecolo, sp.a en Groen! op 22 augustus, vlak na de (voorbarig afgekondigde) val van Tripoli, hadden het over “een goede zaak voor de toekomst en vrijheid van het Libische volk” (Groen!), “nieuwe moed aan de mensen in de regio die streven naar meer vrijheid en democratie” (sp.a), “schitterend nieuws voor het Libische volk” (Ecolo) en “het openen van de weg van de hoop om de democratie te zien triomferen” (PS). En dat allemaal dankzij de “internationale gemeenschap”, die haar engagement nu ook moet voortzetten in de overgang naar heropbouw en democratie in Libië. Volgens de PS gaat het Libische volk nu zelfs “zijn soevereiniteit terugkrijgen”.

Naar één woord is het vruchteloos zoeken in de verklaringen van Groen!/Ecolo en sp.a/PS. Een woordje van slechts vier letters: Navo. Nochtans is het deze westerse militaire alliantie - en niet de 'internationale gemeenschap' - die vijf maand lang de doorslaggevende factor is geweest in de oorlog tegen de Libische regeringstroepen. Met meer dan 20.000 luchtaanvallen. Met de bewapening, opleiding en omkadering van de rebellen. Met speciale troepen op de grond. En met de planning, uitvoering en coördinatie van de militaire operatie om Tripoli in te nemen - de lieflijk genoemde Operatie Mermaid Dawn (“Zeemeermin Dageraad”).

De Navo-interventie was gebaseerd op resolutie 1973 van de VN-Veiligheidsraad, die het gebruik van geweld toeliet om burgers te beschermen en een no-flyzone in te stellen. Het omverwerpen van de regering Kaddhafi kwam er niet in voor, maar werd door het Westen eerst binnenskamers en hoe langer hoe meer openlijk als doel vooropgesteld. Grondtroepen sloot de resolutie expliciet uit, maar ook daarmee ging 'de internationale gemeenschap' soepel om: een paar verkenners en spionnen hier, wat geheime troepen daar, en nog enkele 'special forces' daarbovenop. De Navo-bombardementen beperkten zich ook allerminst tot militaire doelwitten die een directe bedreiging voor Libische burgers vormden: een tv-station, infrastructuur, de compound van de familie Kaddhafi. En tenslotte gaf de Navo-interventie de doodsteek aan elke poging tot bemiddeling of onderhandeling, nochtans ook voorzien in VN-resolutie 1973 (maar blijkbaar een gruwelijke gedachte voor Isabelle Durant).

Opent het einde van het Kaddhafi-regime “de deur van de hoop”, zoals de Belgische groenen en socialisten stellen? Ja, maar dan toch vooral voor de westerse oliebedrijven. Kaddhafi is nog niet van het toneel verdwenen of ze verdringen zich al voor de poorten van Tripoli, in de slipstream van de Navo. Het samenvallen van de politiek-militaire actie van de Navo-landen en de economische belangen van hun multinationals is zelden duidelijker geweest. Silvio 'Eni' Berlusconi en Nicolas 'Total' Sarkozy eisten meteen de grootste stukken van de buit op voor de Italiaanse en Franse oliereuzen. Abdeljalil Mayouf, directeur informatie van het Libische oliebedrijf Agoco – nu in handen van de rebellen – waande zich al meteen sinterklaas met de mededeling dat wie zoet is krijgt lekkers (Italië, Frankrijk, Groot-Brittannië), wie stout is de roe (Rusland, China, Brazilië)[2]. Ook de beurzen reageerden euforisch: binnen de 24 uur na de ultieme aanval op Tripoli schoot het aandeel van Total met 4% de hoogte in, dat van Eni met 7% en dat van GDF-Suez - dat op contracten in de Libische olie- en gasindustrie aast - met 5%.

Volgens welke logica zou het de Libiërs anders en beter vergaan dan de Irakezen of de Afghanen?

Het is te hopen dat Groen! eens haar verstand vind en zich terug aan de kant van de vredesbeweging stelt en dat ze eens durft opkomen voor de onafhankelijkheid van de Derde Wereld.

foto gepikt van New Statesman

nu zeker?

Jan Blommaert, het moet gezegd zijn, ik ben er wel fan van. Twee weken geleden gaf hij een interview in het linkse weekblad Solidair over de verkiezingen, de spa en de PVDA.

Enkele opmerkelijke passages:

Over de vakbonden, de liberalen, CVP en ACW:
Begin jaren ’90 kreeg het middenveld en met name de vakbonden, een zware klap van Verhofstadt. In zijn Burgermanifesten noemde Verhofstadt dat het middenveld een ondemocratische macht was in de samenleving, omdat het niet was verkozen. Die manifesten hadden een enorme impact op hoe het middenveld zich zag en gezien werd.
De vakbond en de politieke partijen die ermee geassocieerd waren, hebben Verhofstadt geloofd. Doorheen de jaren 90 groeien CVP en ACV, SP en ABVV voortdurend verder uit elkaar. Nu is die band tussen partijen en vakbonden heel los en eigenlijk kan je niet meer spreken van grote maatschappelijke bewegingen die een partij bovenaan hebben staan. Heel het maatschappelijk middenveld verloor zo veel invloed omdat het die connectie met de politieke partijen niet meer heeft. Zeggen dat Leterme bijvoorbeeld een ACW-stempel heeft, is gewoon larie.

Over de conjunctuur:
Het is duidelijk dat de privésector, het patronaat, zelden zo sterk heeft gestaan in het politieke veld. Je hebt momenteel geen enkele partij meer die de belangen van de ondernemer niet wenst te verdedigen. Van bij het begin van de crisis heeft de regering uitsluitend het belang van de ondernemers gediend. Getuige de gigantische bedragen die gepompt worden in banken en bedrijven, maar niet in ons pensioenstelsel, dat toch de hele maatschappij ten goede komt.
We zitten opgescheept met een enorme structurele werkloosheid werkloosheid die niet over zal waaien. Bovendien zal er over heel de wereld een gigantisch probleem zijn met de openbare financiën. De regeringen zullen die proberen op te lossen met neoliberale recepten: deregulering, snoeien in de uitkeringen, in het onderwijs, in de collectieve voorzieningen... Er zal vooral bespaard worden bij de armen.

Over de SPa:
Ik zie de partij nog kleiner worden. Het is volgens mij helemaal niet denkbeeldig dat de sp.a zal imploderen. De sp.a kan zich alleen maar herstellen als ze naar de verkiezingen zou trekken met een boodschap van verandering. Maar dat doet ze niet. De boodschap van de sp.a verschilt in niets meer van die van CD&V of Open Vld. Het enige verschil is uiteindelijk nog de kleur van de stropdas die ze dragen. Ik verwacht dat sp.a een serieuze stap achteruit zal zetten en als mogelijke regeringspartij eigenlijk impotent wordt.
Socialistisch beleid? Dikke zever. Als je één ding met zekerheid over de sp.a kunt zeggen, dan is het dat ze er geen idee van hebben wat socialisme betekent. Het onderwijsbeleid, bijvoorbeeld, wordt voortdurend voorgesteld als een gelijkekansenbeleid. Maar honderd en een verschillende maatregelen wijzen erop dat het centrale motief van het onderwijsbeleid de verhoogde competitiviteit is, zowel van de school als van de leerling.

over SPa-rood:
In dat opzicht begrijp ik Erik De Bruyn van SP.a-rood ook niet. Die schreef een heel goed boek vol met schimpscheuten aan de sp.a-partijleiding. Maar op het einde schrijft hij dat hij toch bij de partij blijft. Die partij gaat niet met een ander programma naar de kiezer, hoor. Er is geen enkele wil bij Caroline Gennez om ook maar een letter van Erik De Bruyn op te nemen in de partijstandpunten. Wat kan De Bruyn daar objectief realiseren? Niets, denk ik.

over 'progressieve frontvorming':
Progressieve frontvorming is een argument dat enkel past in een louter electorale visie op politiek. In dat opzicht ben ik er absoluut niet van overtuigd, omdat links moet werken aan de basis. Als er linkse frontvorming komt, moet dat zijn aan de basis: in de buurten, in de wijken, aan de fabrieken, aan de asielcentra,... En zo’n front bestaat eigenlijk al. Dat zie je bij massademonstraties, bij acties en bij buurtwerking.

actie aan de basis
Actie aan de basis, een achterban, leden en militanten zijn veel belangrijker dan een of andere reclamecampagne die dan in de opiniepeilingen een stijging met 0,7 % oplevert.
Links heeft die basiswerking als beweging eel te lang overgelaten aan het Vlaams Belang. Momenteel zijn die van het Vlaams Belang de weldoeners van de volksbuurten. Het is daar dat het echte werk ligt voor links. De enorme sociale noden die er bestaan, en die door de crisis nog zullen escaleren, zullen een grote behoefte scheppen voor een linkse basisbeweging. CD&V gaat dat niet doen en sp.a heeft er de mensen niet voor.
De PVDA doet dat natuurlijk al langer. Maar dus toch een heel kleine waarschuwing. Als de verkiezingsuitslag goed meevalt, vier eens goed feest, maar de volgende dag moet je terug in de volksbuurten staan. Staar je niet blind op een goed resultaat dat perspectieven biedt voor de toekomst.
Politiek wordt in de buurten gevoerd, aan de basis. Als de media daar niet in geïnteresseerd, dan is dat maar zo. De PVDA kan heel veel goed doen, en heeft trouwens al heel veel goed gedaan, zonder de media.