Hier blogt uw Kameraad Harko, kwestie van iedereen die het ook maar vaag zou kunnen interesseren op de hoogte te houden.
Uw kameraad blogt over de zaken die hem interesseren, zoals (religieus) erfgoed, geschiedenis, maar ook de betere muziek!
In Zorgwijzer, van Zorgnet ICURO, een zeer interessant interview met Els Hertogen, algemeen directeur van 11.11.11. Enkele passages:
Uit een recent rapport van WHO bleek dat ongelijkheid meer impact heeft op de gezondheid dan DNA of zelfs medische zorgen.
“Daar schrik ik absoluut niet van.
De ongelijkheid wereldwijd is gigantisch: Elon Musk heeft ruim 500
miljard dollar, terwijl één op de vier mensen wereldwijd honger lijden.
Toegang tot gezond voedsel, drinkbaar water: dat is absolute
basispreventie voor gezondheid. Maar ook toegang tot gezondheidszorg is
heel ongelijk verdeeld, zowel tussen als binnen landen. Uit onderzoek
blijkt dat dit de kans op pandemieën enorm vergroot. Dat hebben we
tijdens de covidpandemie allemaal gezien: omdat heel wat mensen niet
goed geholpen konden worden, bleven er maar nieuwe varianten opduiken en
moesten we allemaal langer binnenblijven. Dat was een mondiale
kwetsbaarheid. Maar wat me toen het meeste heeft gefrappeerd, is dat bij
de vaccins het recht van de sterkste gold. Vooraf werd internationaal
gezegd dat de vaccins wereldwijd gelijk verdeeld zouden worden: eerst
aan zorgverleners, dan aan de meest kwetsbaren. Maar zodra het vaccin er
was, werd dat solidariteitsprincipe overboord gegooid. Dat leidde niet
alleen tot veel meer slachtoffers, maar ook tot langere economische
stilstand op mondiaal niveau.”
Kort na zijn aanstelling besloot president
Trump om het Amerikaanse agentschap voor internationale ontwikkeling
(USAID) op te doeken. Hoe groot is de impact?
“Volgens de laatste schatting van het wetenschappelijke tijdschrift The Lancet
zou dat tegen 2030 leiden tot 22 miljoen extra overlijdens. USAID
investeerde vooral in humanitaire ontwikkelingshulp, waaronder veel
gezondheidszorg. In 2023 ging er 16 miljard dollar naar Afrikaanse
landen, dit werd onder meer besteed aan aidsmedicatie, en centra voor
slachtoffers van seksueel geweld. Er was best wat kritiek op de manier
waarop USAID werkte, met veel focus op Amerikaanse belangen en weinig
evenwaardigheid. Maar als plots hulp van zo’n grootteorde wegvalt, is de
impact uiteraard zeer groot. Bovendien gebeurde het van de ene dag op
de andere, dat is ongezien. Dan gaat het om zeer veel verloren
mensenlevens. Dat valt helaas niet meer te herstellen. Zeker omdat dit
deel uitmaakt van een internationale trend. Globaal is het budget voor
ontwikkelingssamenwerking in 2025 met maar liefst een kwart gedaald in
één jaar tijd. Dat is nooit gezien. En het gaat zeker niet enkel over
middelen. Het is een moreel kantelpunt: bepaalde waarden - zoals
solidariteit en internationale samenwerking - worden overboord gegooid.
Gelukkig is er ook een keerzijde: deze uitdagingen versterken de
verbinding tussen actoren die wél bewust blijven kiezen voor
internationale solidariteit. We laten ons niet zomaar omverblazen en we
laten elkaar niet los.”
Ook België bespaart fors op ontwikkelingshulp: heeft dat een grote impact op wereldschaal?
“Uiteraard is die impact kleiner
dan bij het wegvallen van USAID, maar we zullen het zeker voelen. Ngo’s
zoals 11.11.11 zullen vanaf 2027 een kwart minder middelen krijgen. En
de fiscale aftrek van schenkingen daalt, waardoor we ook daar een
negatieve impact verwachten. Het is jammer dat België meedoet aan een
internationale trend van afbraak, terwijl dat niet hoeft. Ook als klein
land kun je daartegenin gaan en een positieve keuze maken. Maar helaas
zien we in ons land een mentaliteitsverandering. Het idee van
ontwikkelingssamenwerking vanuit solidariteit en herverdeling wordt
omgedraaid: alles moet in functie zijn van ons eigen belang. De
Belgische economie moet erbij winnen en het moet zoveel mogelijk mensen
uit het Zuiden tegenhouden om te migreren naar België.”
Ontwikkelingssamenwerking is in ideologisch vaarwater terechtgekomen, zei u eerder.
“Toen het politieke debat over
ontwikkelingssamenwerking werd gevoerd, in het kader van de begroting,
viel heel erg op dat er niet over feiten werd gesproken. Waartoe heeft
ontwikkelingssamenwerking al bijgedragen, waar loopt het moeilijk, wat
kunnen hefbomen zijn, welke samenwerkingen zijn mogelijk tussen overheid
en ngo’s… Die vragen werden niet gesteld. Het ging louter om
ideologische symbolen: het was tijd om te kiezen voor onszelf, niet voor
solidariteit. En dat is wraakroepend, omdat het bij
ontwikkelingssamenwerking echt over mensenlevens gaat.”
In De Tijd zei Georges-Louis Bouchez (MR): "Ik ken niet één
land dat ons al is komen zeggen: wij zijn nu voldoende ontwikkeld, we
hoeven uw geld niet meer”. Is ontwikkelingssamenwerking inderdaad een
“bodemloze put”?
“Ontwikkelingssamenwerking heeft
wel degelijk dingen veranderd. De sterftecijfers door malaria en polio
zijn bijvoorbeeld drastisch gedaald. Maar ontwikkelingssamenwerking is
niet iets wat je lineair kunt bekijken: er is ongelijkheid, we pompen er
geld in, het is opgelost. Zo werkt het niet. Ontwikkelingssamenwerking
kan een belangrijke hefboom voor verandering zijn, maar daarnaast is het
cruciaal om politiek beleid te voeren rond eerlijke handel, eerlijke
fiscaliteit, klimaatproblemen, enzovoort.”
Is het een logische reflex om in budgettair moeilijke tijden te besparen op ontwikkelingssamenwerking?
“We zien dat er in dat debat een
aantal mythes worden gehanteerd. Dat ontwikkelingshulp niet zou werken,
zoals ik zonet al uitlegde. Dat klopt simpelweg niet. Daarnaast hoor je
vaak dat er geen geld zou zijn. Als je weet dat er vorig jaar 13,5 keer
meer aan defensie is gegeven dan aan ontwikkelingshulp, dan is dat ook
onzin. Zeker omdat alle experten zeggen dat er nood is aan een
combinatie van defensie, diplomatie én ontwikkelingshulp. En dan is er
nog de mythe dat we nu moeten kiezen voor onze eigen mensen. De
covidpandemie heeft duidelijk aangetoond dat de ongelijkheid ook ons
kwetsbaarder maakte.”
Wat zijn volgens u de belangrijkste uitdagingen voor de toekomst?
“Ten eerste zien we dat het
internationaal recht en de universele mensenrechten in vraag worden
gesteld en uitgehold, ook door Belgische politici. Dat is schrijnend,
omdat het gaat over fundamentele menselijkheid. Dat mogen we dus niet
zomaar laten gebeuren. Daarnaast merken we dat - zowel internationaal
als in eigen land - de democratische ruimte kleiner wordt.
Middenveldorganisaties krijgen minder ruimte en bepaalde stemmen worden
weggeduwd. Dat is nefast voor het debat, en het leidt tot meer
ongelijkheid. Ook daar zullen we ons dus tegen blijven verzetten.”
Aanleiding is de aankondiging door minister van volksgezondheid VDB van hervormingen van onze geneeskunde en dan met name de financiering van onze ziekenhuizen. Daarbij ging in de media veel aandacht naar de ereloonsupplementen.
De artsensyndicaten gingen op hun achterste poten staan. Een deel van onze gezondheidszorgsverstrekken lieten zich van hun meest corporatistische kant zien.
Als patiënt is het bijna onmogelijk te voorspellen hoe je factuur er zal
uit zien na een ziekenhuisbezoek. Eenzelfde ingreep kan in één
ziekenhuis drie keer zo veel kosten als bij een ander. Dat komt omdat
niet alle artsen dezelfde prijs vragen. Tarieven liggen in principe vast
in de gezondheidszorg maar wie wil, kan extra supplementen vragen.
Minister Vandenbroucke wil die supplementen nu een stukje inperken.
Artsen
worden betaald door de sociale zekerheid, gefinancierd door ons loon.
Het is dan ook logisch dat de overheid zeggenschap heeft over wat dat
mag kosten.
Staken voor supplementen of tegen de afbraak?
Noem
een kat een kat: de sector is in crisis door jarenlange
onderfinanciering, niet omdat mensen te veel naar de dokter gaan. Artsen
lijden onder enorme werkdruk omdat er al jaren bespaard wordt op de
zorg – veel te weinig verpleging en ondersteunend personeel, veel te
veel administratie. De crisis in de zorg kan enkel verlicht worden door
meer middelen voor de sector. Dat is een standpunt waarvoor artsen,
verpleegkundigen en patiënten samen kunnen strijden.
Wij pleiten voor een sterke conventie die op zichzelf staat.
Supplementen toestaan binnen de conventie zal die alleen maar uithollen.
De artsen moeten daarom niet minder verdienen, alleen de grootste
excessen moeten er uit. Dat zorgt voor tariefzekerheid voor de patiënt.
Ook de ziekenhuizen verdienen een volwaardige financiering, die niet
afhankelijk is van de artsen en alle zorgberoepen ademruimte geeft.
Een staking rond de supplementen verdeeld patiënt en arts. Wij
pleiten voor meer middelen voor de zorg: een sterke conventie voor
artsen, duurzame financiering voor ziekenhuizen en betaalbaarheid voor
patiënten.
Het actueelste debat, de toestand van de gezondheidszorg.
Niemand
durft te zeggen dat de gezondheidszorg in België niet belangrijk is in
tijden van Corona. De gezondheidswerkers zijn kraks. Een aantal
systeemfouten zaten wel al ingebakken. Er zijn sociale alternatieven.
Een Belgische en mondiale aanpak is nodig.
Moderator van dienst Rik Vancoillie (ex-coördinator vorming BBTK federaal, sociaal activist)
Panelleden:
Marc Van Ranst (professor virologie KUL / hoofd REGA-instituut), Freek
Louckx (professor sociaal recht en gezondheidsrecht UA en VUB), Ri De
Ridder (voormalig huisarts De Sleep en directeur-generaal Riziv,
voorzitter Dokters van de wereld), Francine Mestrum (doctor in de
sociale wetenschappen / onderzoeker mondiale sociale rechtvaardigheid),
Karolien Van de Poel (opvoedster/begeleidster in de gehandicaptenzorg,
vakbondsdelegee), Bart Van der Biest (verpleegkundige,
vakbondsafgevaardigde, lid van de Federale Raad voor Verpleegkunde -
FOD Volksgezondheid- en bestuurslid Belgische Federatie HBO
Verpleegkundigen), Paul Callewaert (algemeen secretaris socialistische
mutualiteiten) Johan Van Eeghem (federaal secretaris BBTK,
zorgsectoren).
Meebouwen aan een betere en toegankelijke gezondheidszorg - een uitdagende job in de non-profit - in een tweetalige omgeving - werken aan een rechtvaardigere samenleving - op het kruispunt van activisme en beleidswerk.
De
Federatie van de Bicommunautaire Maatschappelijke Diensten (FBMD) en het Actieplatform Gezondheid en Solidariteit (APGS) zoeken
een projectverantwoordelijke (m/v/x).
Het is vandaag WereldGezondheidsdag. Speciaal voor de gelegenheid
schreef het Actieplatform Gezondheid en Solidariteit een open brief.
Besparingen en commercialisering verzwakken ons gezondheidssysteem.
Ons gezondheidsmodel gebouwd op de welvaartsstaat is op solidariteit gebaseerd en wordt met sociale
bijdragen gefinancierd. Het evolueerde naar een model dat steeds meer
ruimte laat voor de logica van commercialisering, privatisering en
beheer volgens bedrijfsmanagementprincipes.
Hoe is het zo ver kunnen komen?
De
bezuinigingen in de gezondheids- en welzijnssector namen een bijzonder
drastische wending de afgelopen jaren. De opeenvolgende regeringen
beslisten om de jaarlijkse groeinorm voor de gezondheidszorguitgaven te
verlagen. Onder de regering Verhofstadt bedroeg die groeinorm 4,5
procent. Onder de regering Di Rupo daalde die naar 3 procent en
vervolgens naar 1,5 procent onder de regering Michel. Als we daar de
nettobesparing bij optellen, krijgen we een inkrimping van 3 miljard
euro in het gezondheidszorgbudget over 5 jaar. Onder
druk van de besparingen gingen de zorgverleners op zoek naar nieuwe
financieringsbronnen zoals de ereloonsupplementen, de aanrekening van
niet-terugbetaalde verstrekkingen of nog … deconventionering. De
kostprijs voor de patiënt steeg en leidde tot de ontwikkeling van
privé-verzekeringen, hogere premies en een geneeskunde op twee
snelheden. De verkorting
van de duur van bepaalde ziekenhuisopnames, zoals onder andere op
kraamafdelingen, leidt tot een ontmenselijking van de zorg en een
onhoudbare werkdruk voor de zorgverleners. Het
gemiddelde aantal patiënten per verpleger in België (10,5) is hoger dan
in de rest van de Europese Unie (9) en dit is zeker niet vreemd aan het
steeds toenemend aantal burn-outs bij het verzorgend personeel. In
België maar ook in Frankrijk, Nederland, Spanje, Italië, enz. stellen
gezondheidswerkers het gebrek aan mensen en financiële middelen aan de
kaak evenals een beheer van de sector dat te veel gericht is op
budgettaire doelstellingen ten koste van de eigenlijke zorgtaak. Het
aantal bewegingen, demonstraties en zelfs stakingen de afgelopen maanden
bewijzen dit ruimschoots. Bij onze analyse van de besparingen op de overheidsbegrotingen moet ook herinnerd worden dat gezondheid een algemene toestand van lichamelijk, geestelijk en sociaal welzijn is. Dit
houdt enerzijds in dat we voor ogen moeten houden dat het zorgnetwerk
niet beperkt is tot het ziekenhuis. De sectoren van de thuishulp en
thuiszorg maar ook de woonzorgcentra nemen een belangrijkere plaats in,
gezien de vergrijzing van de bevolking. Nogmaals is de vaststelling dat
deze sectoren onvoldoende gefinancierd zijn en vaak het voorwerp van
commercialisering worden met nadelige gevolgen op het vlak van
betaalbaarheid, de zorgkwaliteit en de werkomstandigheden van het
personeel. Anderzijds is gezondheid sterk afhankelijk van onze collectieve levensstijl, arbeidsomstandigheden, leefmilieu en huisvesting. Al die sociale determinanten worden ook sterk beïnvloed door, meer bepaald, sociale en genderongelijkheden.
De liberale Europese visie schaadt de gezondheid!
Bovenvermelde
vaststelling is gelijkaardig in alle Europese landen. Dat komt omdat ze
aan dezelfde neoliberale doctrine onderworpen zijn waar economische
doelstellingen voorop staan. Volgende twee mechanisme geven hieraan
gestalte:
het Europees semester voor controleopde
strikte naleving van de begrotingsdiscipline van de lidstaten. Een
lidstaat die van het uitgestippelde begrotingstraject afwijkt, zal
moeten bezuinigen, meer bepaald in de gezondheidszorg als exclusieve
bevoegdheid van de lidstaten.
de Europese boekhoudkundige regels
(ESR2010) verbieden voortaan dat overheidsadministraties (ziekenhuizen
inbegrepen) de terugbetaling van een lening in de tijd spreiden. Dit zet
de overheidsfinanciën onder druk en belet nieuwe overheidsinvesteringen
voor gezondheid.
Om
dit te illustreren, bekijken we de impact van deze mechanismen in de
sector van de woonzorgcentra (WZC), waar meer bedden nodig zijn door de
vergrijzing.
Het Europees semester verbiedt de gemeenten en de gewesten om de budgetten te verhogen om nieuwe plaatsen open te stellen
De boekhoudkundige regels verhinderen hen geld te lenen voor de bouw
van nieuwe woonzorgcentra. Gevolg: de overheid moet zich noodgedwongen
tot commerciële spelers wenden …
Voeg
daarbij de sociale dumping, belastingontduiking en de fiscale
concurrentie in Europa en we krijgen het Europese recept voor de
commercialisering van de gezondheid:
drooglegging van de budgetten (bezuinigingen, belastingontduiking en fiscale concurrentie),
overheidsinvesteringen verhinderen (ESR2010),
commerciële spelers laten binnendringen in de gezondheids-“markt” uit naam van de heilige “vrije concurrentie”.
COVID-19 maakt ontsporing gezondheidsbeleid zichtbaar!
Zal
het coronavirus de publieke opinie wakker schudden en een diepgaande
verandering in de hiërarchie van onze waarden en politieke prioriteiten
afdwingen? Het netwerk dat wij
vertegenwoordigen eist een duidelijke stopzetting van de bezuinigingen
en de commercialisering van de gezondheidszorg. Het vraagt een echt
volksgezondheidsbeleid met een visie op lange termijn. Daarom
doen we een beroep op de Belgische en Europese politieke beleidsmakers
om een sterk Europees publiek gezondheidszorgsysteem te creëren dankzij
een volwaardige, solidaire financiering voor kwaliteitsvolle en
toegankelijke zorg voor de hele bevolking. De gezondheidsnoden vragen
een allesomvattend en universeel antwoord met meer investeringen in
volksgezondheid, preventie, screening en bescherming. Alleen zo’n beleid
kan epidemieën efficiënt bestrijden. Het
systeem moet ook gebaseerd zijn op onderlinge solidariteit bij de
bevolking en tussen de Europese lidstaten eerder dan op de private
belangen van aandeelhouders of aanbieders met een winstoogmerk. Daarnaast
roepen wij de Europese lidstaten op om een meer vastberaden strategie
te volgen bij de prijsonderhandeling over nieuwe geneesmiddelen en
medische apparatuur. Ook moet onderzoek meer door de overheid worden
gefinancierd zodat de patentrechten beperkt worden en de prijs van
farmaceutische specialiteiten kan worden verminderd. De
beslissingen die op Europees niveau worden genomen door de Commissie en
de Europese Raad van Ministers van de lidstaten blijken onaanvaardbaar
om onze “welvaartsstaat” veilig te stellen. De Europese Unie mag niet
worden teruggedrongen tot een louter economische controle-eenheid die
leidt tot bezuinigingen ten bate van de financiële sector en
transnationale ondernemingen. De
EU moet een echte politieke entiteit worden die meer
verantwoordelijkheden opneemt voor de organisatie van sociale
solidariteit en de samenwerking tussen de lidstaten kan organiseren,
meer bepaald bij sanitaire crisissen. Sterke
overheidsdiensten en niet-commerciële diensten zullen dit garanderen en
zullen in staat zijn de bevolking het hoofd helpen te bieden aan de
risico’s van het leven door de toegankelijkheid voor alle
bevolkingsgroepen te garanderen. Het Europees Parlement moet hier als
vertegenwoordiger van de volkeren een leidende rol spelen. Wij roepen de
Belgische regering op een grotere rol op te nemen om die solidariteit
en Europese samenwerking tot stand te brengen.
Het Actieplatform Gezondheid en Solidariteit is een samenwerkingsverband van volgende organisaties: Africa Faith And Justice Network (antenne belge), Artsen Zonder Vakantie – Médecins Sans Vacances, Atelier santé de Charleroi, Attac Bruxelles 2, Autisme en Action, Belgian Anti-Poverty Network (BAPN), Centre Bruxellois de Coordination Sociopolitique, Centre Bruxellois de Promotion de la santé, Centre de Défense et d’actions pour la santé des travailleurs – C-DAST, Centrale Générale FGTB – Algemene Centrale ABVV, Centrale Nationale des Employés (CNE), Centrale Générale Services Publics BXL ALR/ CGSP Brussel LRB, Centre Tricontinental, CSC Services Publics, Cultures & santé, Dentisterie sociale, Ella vzw (Kenniscentrum gender en etniciteit), Famille Du Monde, Fédération Générale du Travail de Belgique – Algemeen Belgisch Vakverbond, Fédération des Maisons Médicales, Fédération des Associations Sociales et de Santé, Fédération des Services Sociaux, Femmes et Santé, Fonds Social Intersectoriel Bruxellois, Free Clinic, GAMP, Geneeskunde voor het Volk – Medecine pour le Peuple, Inforautisme asbl, Landelijke Bediendencentrale – Nationaal Verbond voor Kaderleden (ACV PULS), Le Monde Selon les Femmes, Les Pissenlits, Ligue des Usagers des Services de Santé (LUSS), Links Ecologisch Forum – Forum Gauche Ecologie (LEF-FGE), Médecin du Monde – Dokters van de Wereld, Memisa, Mouvement Ouvrier Chrétien (MOC), Oxfam Solidarité – Oxfam Solidariteit, Pour la Solidarité, Projet Lama Asbl, Santé Communauté Participation, SOLENTRA, Syndicat des Employés, Techniciens et Cadres – Bond van Bedienden Technici en Kaderleden (SETCA-BBTK), Théâtre du Copion, Union Nationale des Mutualités Socialistes, Vereniging Wijkgezondheidscentra (VWGC) en Viva Salud.
Uiteraard, wat had je anders verwacht? Met ze'n allen sms'en om een
ander mens te helpen, het is letterlijk het minste dat we kunnen doen.
Voor ons is solidariteit de logica zelve. Wat voor ons niet logisch
is, is dat een farmaceutisch bedrijf zo maar eventjes 1,9 miljoen vraagt
voor een levensnoodzakelijk medicijn. Voor een levensreddend medicament
dat ze zelf niet eens ontwikkeld heeft. Er is ook niets logisch aan een
gezin dat uit pure wanhoop een solidariteitscampagne moet op poten
zetten terwijl Novartis, het farma-bedrijf in kwestie, monsterwinsten
boekt. Er is absoluut niets logisch aan een minister van volksgezondheid
die alle middelen in handen heeft en die weigert te handelen uit
neoliberale dogmatiek.
Het ActiePlatform Gezondheid & Solidariteit schreef, samen met al haar leden, het memorandum 'Een andere gezondheidszorg is echt mogelijk. Een andere gezondheidszorg in 100 stappen'. Daarin lees je deze eis: "Een
geneesmiddelenbeleid ten dienste van de bevolking en niet van de
farmaceutische multinationals impliceert transparante onderhandeling van
de prijzen."
In het kader van de Europese acties voor Wereldgezondheidsdag (7
april) en de Europese verkiezingen (26 mei) organiseert het Europees
Netwerk tegen de commercialisering en privatisering van de gezondheid en
de sociale bescherming op dinsdag 2 april in Brussel een Europese
actiedag met een demonstratie, evenementen en een conferentie in het
Europees Parlement.
Afspraak dinsdag 2 april ► Betoging om 10.30 uur, Kruidtuinlaan 50, Brussel. Afspraak aan het kabinet van Maggie De Block ► Bijeenkomst en activiteiten om 12 uur, Luxemburgplein, Brussel ►
Gevolgd door een conferentie in het Europees Parlement, van 14.00 uur
tot 16.30 uur
Deze
acties maken deel uit van de Europese Week tegen de commercialisering
en privatisering van de gezondheid en de sociale bescherming van 1 tot 7
april.
De
Europese instellingen dringen er bij de nationale regeringen op aan om
de overheidsuitgaven te verminderen, met name op het gebied van sociale
bescherming (pensioenen, werkloosheid, maar ook gezondheid),
openbare/collectieve diensten (onderwijs, kinderopvang, zorg voor
gehandicapten en ouderen, vervoer, etc.) of zelfs op het gebied van
infrastructuur, en om de sociale bijdragen, die als een
concurrentienadeel worden beschouwd, te verminderen.
De
vrijhandels- en investeringsakkoorden van de EU met andere landen in de
hele wereld leggen liberalisering van diensten op aan de EU-lidstaten.
Zulke akkoorden garanderen commerciële investeringen in winstgevende
segmenten van de gezondheidszorg en beschermen monopolies van ondermeer
de farmaceutische industrie.
Wanneer de publieke sector zich
terugtrekt, ontwikkelt de private for-profit sector zich, waardoor de
deur wordt opengezet voor geneeskunde op twee snelheden. Commerciële
infrastructuren en verzekeringen selecteren het meest solvabele publiek
en de meest winstgevende diensten, waarbij de "verlieslatende" diensten
worden overgelaten aan de publieke of non-profit sector. Bovendien weten
we dat een gezondheidszorgsysteem dat op de markt wordt gebracht met
een zwakke publieke sector de toegankelijkheid vermindert (wachtlijsten,
out of pocket is hoger, grotere afstanden voor de dienstverlening,
....) en ook meer kosten! De gezondheidsuitgaven zijn hoger in een
commercieel systeem zoals in de Verenigde Staten, waar 16,4% van het bbp
aan gezondheidszorg wordt besteed, in tegenstelling tot een systeem dat
tot nu toe nog voor een groot deel openbaar en/of niet-commercieel is
zoals in Frankrijk (10,9% van het bbp), België (10,2% van het bbp),
Spanje (8,9% van het bbp) of Italië (8,8% van het bbp) (bron: OECD
Health Statistics 2013, gepubliceerd in 2015).
Laten we ons
inzetten voor de verdediging en veralgemening van een gezondheid en
sociale bescherming die toegankelijke, betrouwbare, kwalitatief
hoogstaande en niet-commerciële diensten aan de hele bevolking biedt
door middel van voldoende en solidaire financiering, naar een echt
sociaal Europa!
Laten we samen komen op dinsdag 2 april! Want samen staan we sterker!
Op deze fraaie maandag een bekijkenswaardige documentaire. VPRO Tegenlicht brengt deze week een onthullende reportage over de farmaindustrie, de farmalobby en haar greep op onze gezondheidszorg.
Big Pharma heeft de prijsbepaling van nieuwe medicijnen stevig in
handen. De productiekosten zijn geheim en alle pogingen van academische
ziekenhuizen en apothekers om medicijnen goedkoper te maken worden met
succes tegengehouden door de industrie. VPRO Tegenlicht volgt vijf
professionals die dit niet meer accepteren en vanuit hun persoonlijke
betrokkenheid in actie komen en met nieuwe modellen experimenteren. Deze
gedreven pioniers willen medicijnen voor iedereen beschikbaar en
betaalbaar maken en laten zien dat dit kan.
"De regeringsonderhandelingen met de zeven partijen (groenen, socialisten, CD&V en cdH en N-VA) slepen zich voort. Er komen wel een paar verontrustende evoluties naar buiten. Over de regionalisering van de arbeidsmarkt, de voorbode van de splitsing van de werkloosheidsuitkeringen, en de splitsing van de kinderbijslagen is er al bijna een akkoord."
David Pestieau van het weekblad Solidair maakt enkele pertinente bedenkingen:
"Di Rupo wil absoluut een akkoord en gaat daarom veel verder dan Leterme durfde te dromen in 2007-2008."
"De Wever wil op kort termijn minstens een of twee ‘vette vissen’ : de volledige regionalisering van een belangrijk aspect van het federaal systeem (bijvoorbeeld de splitsing van de kinderbijslagen en/of van de belastingen), in de overtuiging dat dit een kwalitatieve doorbraak creëert die leidt tot de ontmanteling van de federale sociale zekerheid en de federale belastingen."
Uit respect voor het kiesresultaat?
"de evolutie naar het confederalisme leidt tot de splitsing van de sociale zekerheid en betekent daarmee het einde van de interpersonele solidariteit."
"Moeten we 'het kiesresultaat respecteren', omdat de bevolking in Vlaanderen zich duidelijk zou hebben uitgesproken voor het confederalisme of zelfs voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen?"
1. hebben de kiezers in het noorden hier wel voor gekozen?
"Bijna alle grote partijen van het noorden wilden volgens hun kiesprogramma’s evolueren naar een confederalisme. En zij die dat niet wilden, gingen zeker niet tegen de stroom in. In de grote media was er zo goed als geen tegensprekelijk debat over deze kwestie. De kiezer had dus geen duidelijke politieke keuze tussen politieke partijen voor confederalisme en partijen die meer eenheid willen tussen noord en zuid van het land."
2. de motieven van de kiezers
"Volgens een postelectorale studie van het met de KUL verbonden Indigov-instituut waren de thema’s die het meest de keuze van de kiezer beïnvloedden, in rangorde van belangrijkheid: 1. de pensioenen 2. de begroting 3. de staatshervorming 4. werk 5. de migratiepolitiek De motivering van de N-VA-kiezers was dus heel wat genuanceerder dan een eenduidig mandaat voor een staatshervorming naar een confederalisme dat op lange termijn leidt tot de splitsing van België." (geciteerd in artikel De Tijd)
3. de politici mogen in geen geval op hun eentje beslissen
"De werkloosheidsuitkeringen, de ziekteverzekering… zijn veroveringen van de werkende bevolking en de sociale zekerheid is een kathedraal die steen per steen door de werkende bevolking uit noord en zuid van het land is gebouwd. De sociale zekerheid wordt overigens gedeeltelijk ‘medebeheerd’ door de werkende bevolking. De werkloosheidsuitkeringen bijvoorbeeld worden door de vakbonden uitbetaald: een splitsing van het werkgelegenheidsbeleid zou een geïnstitutionaliseerde splitsing van de vakbonden betekenen."
4. de N-VA kan haar doel op korte termijn niet realiseren als ze daar geen objectieve bondgenoten voor vindt in het zuiden van het land, die akkoord gaan met dat splitsingsidee.
"De regionalisten van het zuiden van het land vormen op het moment nog maar een kleine minderheid maar ze kunnen de komende weken aan kracht winnen, vooral al het fatalistische argument “er is niets tegen te doen” meer gewicht krijgt."
Het is nog niet te laat… wel hoog tijd
"Het klinkt allemaal weinig hoopvol voor al wie vasthoudt aan de eenheid van de sociale zekerheid, zowel in het noorden als in het zuiden van het land. De weg die de onderhandelaars nu inslaan kan alleen maar doodlopen. In het beste geval komen er schijncompromissen en later nieuwe en nog diepere crisissen. In het slechtste geval volgt er een zware politieke crisis.
Met een doorgedreven splitsing van de bevoegdheden wil de N-VA uitdrukkelijk een rechtser beleid voeren en tegemoetkomen aan de vragen van de Vlaamse werkgeversorganisatie Voka. Ze brengt niets goeds voor de werkende mensen van het noorden van het land: verzwakte vakbonden, opgedreven verlenging van de loopbaan, beperking van werkloosheidsuitkeringen in de tijd. Ze verergert de situatie in Wallonië door het verlies van inkomsten van de sociale zekerheid, de loonsverlaging en de afbraak van de sociale rechten als gevolg van een verscherpte concurrentie met Vlaanderen.
Het N-VA-project waar ook CD&V zich achter schaart, is nationalistisch en neoliberaal. Het kan alleen gestopt als de georganiseerde werkende bevolking één blijft. En als links over de taalgrens heen overlegt en zich niet meer laat meeslepen door de logica van een Vlaams front tegen een Franstalig front of vice versa. Het is nog niet te laat, maar wel… hoog tijd."
