Hier blogt uw Kameraad Harko, kwestie van iedereen die het ook maar vaag zou kunnen interesseren op de hoogte te houden.
Uw kameraad blogt over de zaken die hem interesseren, zoals (religieus) erfgoed, geschiedenis, maar ook de betere muziek!
In Zorgwijzer, van Zorgnet ICURO, een zeer interessant interview met Els Hertogen, algemeen directeur van 11.11.11. Enkele passages:
Uit een recent rapport van WHO bleek dat ongelijkheid meer impact heeft op de gezondheid dan DNA of zelfs medische zorgen.
“Daar schrik ik absoluut niet van.
De ongelijkheid wereldwijd is gigantisch: Elon Musk heeft ruim 500
miljard dollar, terwijl één op de vier mensen wereldwijd honger lijden.
Toegang tot gezond voedsel, drinkbaar water: dat is absolute
basispreventie voor gezondheid. Maar ook toegang tot gezondheidszorg is
heel ongelijk verdeeld, zowel tussen als binnen landen. Uit onderzoek
blijkt dat dit de kans op pandemieën enorm vergroot. Dat hebben we
tijdens de covidpandemie allemaal gezien: omdat heel wat mensen niet
goed geholpen konden worden, bleven er maar nieuwe varianten opduiken en
moesten we allemaal langer binnenblijven. Dat was een mondiale
kwetsbaarheid. Maar wat me toen het meeste heeft gefrappeerd, is dat bij
de vaccins het recht van de sterkste gold. Vooraf werd internationaal
gezegd dat de vaccins wereldwijd gelijk verdeeld zouden worden: eerst
aan zorgverleners, dan aan de meest kwetsbaren. Maar zodra het vaccin er
was, werd dat solidariteitsprincipe overboord gegooid. Dat leidde niet
alleen tot veel meer slachtoffers, maar ook tot langere economische
stilstand op mondiaal niveau.”
Kort na zijn aanstelling besloot president
Trump om het Amerikaanse agentschap voor internationale ontwikkeling
(USAID) op te doeken. Hoe groot is de impact?
“Volgens de laatste schatting van het wetenschappelijke tijdschrift The Lancet
zou dat tegen 2030 leiden tot 22 miljoen extra overlijdens. USAID
investeerde vooral in humanitaire ontwikkelingshulp, waaronder veel
gezondheidszorg. In 2023 ging er 16 miljard dollar naar Afrikaanse
landen, dit werd onder meer besteed aan aidsmedicatie, en centra voor
slachtoffers van seksueel geweld. Er was best wat kritiek op de manier
waarop USAID werkte, met veel focus op Amerikaanse belangen en weinig
evenwaardigheid. Maar als plots hulp van zo’n grootteorde wegvalt, is de
impact uiteraard zeer groot. Bovendien gebeurde het van de ene dag op
de andere, dat is ongezien. Dan gaat het om zeer veel verloren
mensenlevens. Dat valt helaas niet meer te herstellen. Zeker omdat dit
deel uitmaakt van een internationale trend. Globaal is het budget voor
ontwikkelingssamenwerking in 2025 met maar liefst een kwart gedaald in
één jaar tijd. Dat is nooit gezien. En het gaat zeker niet enkel over
middelen. Het is een moreel kantelpunt: bepaalde waarden - zoals
solidariteit en internationale samenwerking - worden overboord gegooid.
Gelukkig is er ook een keerzijde: deze uitdagingen versterken de
verbinding tussen actoren die wél bewust blijven kiezen voor
internationale solidariteit. We laten ons niet zomaar omverblazen en we
laten elkaar niet los.”
Ook België bespaart fors op ontwikkelingshulp: heeft dat een grote impact op wereldschaal?
“Uiteraard is die impact kleiner
dan bij het wegvallen van USAID, maar we zullen het zeker voelen. Ngo’s
zoals 11.11.11 zullen vanaf 2027 een kwart minder middelen krijgen. En
de fiscale aftrek van schenkingen daalt, waardoor we ook daar een
negatieve impact verwachten. Het is jammer dat België meedoet aan een
internationale trend van afbraak, terwijl dat niet hoeft. Ook als klein
land kun je daartegenin gaan en een positieve keuze maken. Maar helaas
zien we in ons land een mentaliteitsverandering. Het idee van
ontwikkelingssamenwerking vanuit solidariteit en herverdeling wordt
omgedraaid: alles moet in functie zijn van ons eigen belang. De
Belgische economie moet erbij winnen en het moet zoveel mogelijk mensen
uit het Zuiden tegenhouden om te migreren naar België.”
Ontwikkelingssamenwerking is in ideologisch vaarwater terechtgekomen, zei u eerder.
“Toen het politieke debat over
ontwikkelingssamenwerking werd gevoerd, in het kader van de begroting,
viel heel erg op dat er niet over feiten werd gesproken. Waartoe heeft
ontwikkelingssamenwerking al bijgedragen, waar loopt het moeilijk, wat
kunnen hefbomen zijn, welke samenwerkingen zijn mogelijk tussen overheid
en ngo’s… Die vragen werden niet gesteld. Het ging louter om
ideologische symbolen: het was tijd om te kiezen voor onszelf, niet voor
solidariteit. En dat is wraakroepend, omdat het bij
ontwikkelingssamenwerking echt over mensenlevens gaat.”
In De Tijd zei Georges-Louis Bouchez (MR): "Ik ken niet één
land dat ons al is komen zeggen: wij zijn nu voldoende ontwikkeld, we
hoeven uw geld niet meer”. Is ontwikkelingssamenwerking inderdaad een
“bodemloze put”?
“Ontwikkelingssamenwerking heeft
wel degelijk dingen veranderd. De sterftecijfers door malaria en polio
zijn bijvoorbeeld drastisch gedaald. Maar ontwikkelingssamenwerking is
niet iets wat je lineair kunt bekijken: er is ongelijkheid, we pompen er
geld in, het is opgelost. Zo werkt het niet. Ontwikkelingssamenwerking
kan een belangrijke hefboom voor verandering zijn, maar daarnaast is het
cruciaal om politiek beleid te voeren rond eerlijke handel, eerlijke
fiscaliteit, klimaatproblemen, enzovoort.”
Is het een logische reflex om in budgettair moeilijke tijden te besparen op ontwikkelingssamenwerking?
“We zien dat er in dat debat een
aantal mythes worden gehanteerd. Dat ontwikkelingshulp niet zou werken,
zoals ik zonet al uitlegde. Dat klopt simpelweg niet. Daarnaast hoor je
vaak dat er geen geld zou zijn. Als je weet dat er vorig jaar 13,5 keer
meer aan defensie is gegeven dan aan ontwikkelingshulp, dan is dat ook
onzin. Zeker omdat alle experten zeggen dat er nood is aan een
combinatie van defensie, diplomatie én ontwikkelingshulp. En dan is er
nog de mythe dat we nu moeten kiezen voor onze eigen mensen. De
covidpandemie heeft duidelijk aangetoond dat de ongelijkheid ook ons
kwetsbaarder maakte.”
Wat zijn volgens u de belangrijkste uitdagingen voor de toekomst?
“Ten eerste zien we dat het
internationaal recht en de universele mensenrechten in vraag worden
gesteld en uitgehold, ook door Belgische politici. Dat is schrijnend,
omdat het gaat over fundamentele menselijkheid. Dat mogen we dus niet
zomaar laten gebeuren. Daarnaast merken we dat - zowel internationaal
als in eigen land - de democratische ruimte kleiner wordt.
Middenveldorganisaties krijgen minder ruimte en bepaalde stemmen worden
weggeduwd. Dat is nefast voor het debat, en het leidt tot meer
ongelijkheid. Ook daar zullen we ons dus tegen blijven verzetten.”
Australische publieke omroep ABC bracht een interessante reportage over maatschappelijke betrokkenheid en activisme bij zusters in New York.
Centraal in de reportage staan de Zusters van Barmhartigheid van Sint-Vincentius a Paulo - Sisters of Charity of New York. Er wordt ingegaan op de spiritualiteit en het ontstaan van de orde en hoe dit leidde tot maatschappelijke betrokkenheid en activisme tijdens de burgerrechtenbeweging van de jaren '60, het werk met AIDS-patiënten tijdens de epidemie van de jaren '80 tot de anti-ICE-protesten van vandaag.
De Amerikaanse revolutie ging over inspraak, over zelfbestuur. Democracy Now geeft het woord aan Robin D. G. Kelly over het democratische gehalte van die revolutie en over het verzet, het activisme en de strijd van Afro-Amerikanen.
Democracy Now brengt een interessant interview met historicus Clint Smith over juneteenth, de Amerikaanse feestdag voor de afschaffing van de slavernij.
Op deze warme dinsdag een interessant interview van Rachel Maddows met Steven J. Ross, auteur van The Secret War Against Hate. American Resistance to Antisemitism and White Supremacy.
Voor zij die niet genoeg kunnen krijgen, Steven J Ross bij Terry Gross van NPR
Vandaag overleed dominee en burgerrechtenactivist Jesse Jackson (1941 - 1926). Deze progressieve baptistendominee en medestander van dr Martin Luther King bleef zijn hele leven trouw aan zijn idealen, hij bleef vooraan de strijd tegen racisme en discriminatie en voor een betere wereld.
Speciaal voor de gelegenheid het prachtige gedicht I am Somebody door Jesse Jackson gebracht in Sesamstraat.
I am Somebody
I am Somebody!
I am Somebody!
I may be poor,
But I am Somebody.
I may be young,
But I am Somebody.
I may be on welfare,
But I am Somebody.
I may be small,
But I am Somebody.
I may have made mistakes,
But I am Somebody.
My clothes are different,
My face is different,
My hair is different,
But I am Somebody.
I am black,
Brown,or white.
I speak a different language
But I must be respected,
Protected,
Never rejected.
I am God’s child!
In Amerika is er groeiend protest tegen de compleet geschifte corrupte oranje fascist.
Vandaag beelden van een grote protestmeeting vorig week in de stad Minneapolis, waar ICE op losgelaten was en waar demonstranten te maken kregen met bruut geweld, waarbij er zelfs verschillende vermoord werden. Niet minder dan Bruce Springsteen en dé iconische progressieve 90s-band Rage Against The Machine zorgden voor muzikaal protest.
In één week kidnapt Donald Trump de president van Venezuela, bedreigt hij Colombia/Mexico/Cuba én kondigt hij aan Groenland te willen overnemen. Als je Trump bezigt hoort, denk je: die man is knettergek. Maar er is meer. Er zit een logica in die chaos. Het past allemaal in een groter plan, en dat plan staat openlijk op papier, op 33 A4-tjes.
In deze aflevering van KANTELPUNT legt Peter Mertens de nieuwe roadmap van Trump bloot: de nieuwe Nationale Veiligheidsstrategie van de Verenigde Staten. Daarin staan 3 prioriteiten:
Exclusieve controle over het westelijk halfrond
Voorbereiding van een directe confrontatie met China
Europa naar plek 3 — de Europese Unie klein en verdeeld houden
Waarom begint het verhaal in Venezuela? Waarom komt Groenland meteen op tafel? En waarom wil Washington “verzet” binnen de Europese Unie “aanwakkeren”?
Vandaag kregen we het nieuws dat de corrupte, extreem-rechtse orange mafkees weer schepen heeft gekaapt. Deze mét ondersteuning van de Britse marine. De reacties vanuit Europa blijven helaas vooral bedroevend.
Le Monde Diplomatique brengt een zeer interessante analyse van de nieuwe aanvallen van Trump. Het tijdschrift Lava heeft dit artikel vertaald en op haar site gezet. Trump, piraat van de Caraïben, een artikel van Christophe Ventura.
Enkele uittreksels:
Al deze inmengingen hebben niet tot enige kritiek geleid vanuit de
westerse regeringen. Die zijn over het algemeen nochtans snel met het
veroordelen van militaire agressie of verkiezingsmanipulatie… zolang ze
aan Moskou kunnen worden verweten.
Washington beschikt over tal van instrumenten om druk uit te oefenen
op, of vergeldingsmaatregelen te nemen tegen Latijns-Amerikaanse landen.
Via die druk kan het zijn invloed in deze landen vergroten. De
gebruikte methodes zijn daarbij vaak minder opvallend dan directe
politieke inmenging of berichten op Truth Social of extraterritoriale
sancties (tegen Cuba, Nicaragua, Venezuela). Al bij al zijn het vooral
de repressieve handelsmaatregelen van de VS-regering die de staten in de
regio verlammen. De meeste Latijns-Amerikaanse landen proberen dan ook
de toorn van Trump te vermijden en te ‘onderhandelen’ in de hoop dat
bepaalde douanerechten worden versoepeld of opgeheven.
Welk plan schuilt er achter Trumps offensief? Een deel van het
antwoord is te vinden in het nationale document over het
VS-veiligheidsbeleid dat het Witte Huis op 5 december 2025 publiceerde 7. De terugkeer van Washington naar zijn oude ‘achtertuin’ moet ervoor zorgen “dat Amerika de komende decennia het sterkste, rijkste, machtigste en meest welvarende land blijft.” Die
zin illustreert een openlijk imperialistisch doel: Latijns-Amerika moet
bijdragen aan de wederopbouw, de versterking en de ontwikkeling van de
productieve, technologische, strategische en militaire capaciteiten van
de Verenigde Staten. Washington heeft Latijns-Amerika nodig om een ‘machtsevenwicht’ te kunnen behouden met andere erkende grootmachten, in de eerste plaats met China en Rusland.
Kortom, de VS-visie op internationale betrekkingen is gebaseerd op
het primaat van de interstatelijke machtsverhoudingen (wat samenwerking
niet uitsluit) en op de erkenning van de invloedssferen van elke
supermacht. Washington beweert dat het zijn concurrenten niet wil
aanvallen. Het zal hun expansie in het ‘westelijk halfrond’ (dat wil
zeggen, in zijn strategische terminologie, het hele Amerikaanse
continent) echter niet tolereren. Het zal evenmin enige concurrentie
vergemakkelijken door zich zwak op te stellen.
Het uitstekende Democracy Now! brengt twee historici over de Amerikaanse aanval op Venezuela. Ze bieden zeer waardevolle historische achtergrondinformatie - een mooi tegengewicht voor de berichtgeving bij ons, die bestaat uit krankzinnige ramblings van die oranje mafkees, waar onze "experten" dan over zitten te speculeren.
Aan het woord komen Alejandro Velasco, New York University, en Miguel Tinker Salas, emeritus professor aan Pomona College.
De openlijke corrupte extreem-rechtse oranje mafkees heeft de wereld in een nieuwe oorlog gesmeten. Het Amerikaanse leger heeft Venezuela aangevallen en haar president, mét zijn vrouw nota bene, ontvoerd en meegenomen naar de VS.
De reacties van de EU maar ook van onze eigen regering zijn ronduit walgelijk.
De wereld moet op alle mogelijke manieren verzet bieden aan de steeds escalerende oorlogspolitiek van de VS en haar bondgenoten. Free Palestina, Iran, Syrië, Jemen, Venezuela.
Kameraden en vrienden, we gaan het nog eens hebben over Tolkien. Vandaag een zeer lezenswaardig stuk van het Amerikaanse progressief-christelijk magazine Sojourners.
‘Lord of the Rings’ Doesn’t Mean What MAGA Thinks It Does
This Christmas, I’m looking forward to curling up on a snowy morning with one of my favorite stories: J.R.R. Tolkien’s The Lord of the Rings.
Whether in book or film, Tolkien’s high fantasy remains politically
relevant and holds a prescient message for the Advent season.
But before we get to that message, we need to revisit an October social media post
from billionaire Elon Musk, celebrating British anti-migration activist
Tommy Robinson. Musk attempted to make this endorsement palatable by
wrapping Robinson’s hateful rhetoric
in a comforting metaphor: The “gentlefolk of the English shires” can be
understood as equivalent to the famously meek hobbits created by
Tolkien. Such innocent people, Musk argued, needed the “hard men of
Gondor” to protect them. In Musk’s eyes, Robinson was acting like a hero
from Gondor, swooping in to save British citizens from “illegal
immigration.”
Musk isn’t alone in borrowing elements of Tolkien’s classic for political messaging. When the film adaptation of The Two Towers premiered in 2001, figures on the Right used it to galvanize support for the War on Terror. More recently, the Department of Homeland Security has posted memes using The Lord of the Rings to imply that immigration enforcement is the “great battle of our time.” Vice President JD Vance cites The Lord of the Rings as an inspiration to his political career.
Last year, my colleague J.K. Granberg-Michaelson wrote for Sojourners about the power of The Lord of the Rings
to move people to action. Considering this, I’m not surprised to see
the recent rise in authoritarian figures using the story for their own
ends. I think those in positions of power are uniquely prone to
interpret the strong, wealthy, or impressive as heroic figures.
This is all part of a wider trend of powerful people
misinterpreting Tolkien’s true ideas about strength and heroism. When I
see powerful people twist a story I love to serve their own ends,
whether it’s The Lord of the Rings or the Bible, I’m reminded
of why it’s so important to meditate on how God uses the foolish and
weak to shame the strong (Luke 1:46-56; 1 Corinthians 1:27). It is not
the military might of Gondor that saves the hobbits, but the overlooked
hobbits who save Gondor and the entire realm of Middle-Earth. Musk gets
Tolkien’s classic almost entirely backward.
Seeing such a
dramatic misinterpretation in the public square almost makes me feel bad
for Musk. There are few fandoms more concerned about the fine-grain
details of their fictional world of choice than Tolkien fans. Any group
of people who are willing to argue in forums for decades
about whether a balrog has wings or not based on some odd word choices
in a few paragraphs from a book that is more than 1,000 pages long are a
force to be reckoned with.
The backlash was swift. In an article for WIRED,
John Semley called such shallow usage of Tolkien’s work
“Shire-posting,” in reference to the hobbit’s fictional homeland. To
help illustrate why drawing such a lesson from Tolkien’s novels is
directly contrary to their actual message, I’d like to turn to the text
itself. Specifically, let’s take a look at the character arcs of Boromir
and his father, Denethor, two of the supposed “hard men of Gondor.”
In The Fellowship of the Ring,
a council of elves, dwarves, hobbits, and humans ponder the fate of a
ring that was made by the Dark Lord Sauron to control the land which
they all share, known as Middle-Earth. Boromir, who represents the human
kingdom of Gondor, argues that this all-powerful ring, known as the
“Ruling Ring,” should be used to protect Middle-Earth and, more
specifically, the race of man. But the council ultimately decides that
the “Ruling Ring” must be destroyed in the fires of Mount Doom. The
council decides a fellowship of nine heroes will travel to Mount Doom to
destroy this ring. Boromir joins the fellowship.
While
on the journey to destroy the ring, Boromir begins to covet it.
Eventually, his lust for power leads to a madness that results in his
tragic demise. Despite his moment of greed, Tolkien portrays Boromir as a
valiant and complicated character. Ultimately, Boromir’s death and its
far-reaching consequences vividly illustrate how desiring power damages
even the noblest heart.
Something similar happens to
Boromir’s father, Denethor. He is the Steward of Gondor, which has long
been besieged by Sauron’s armies. In desperation, Denethor consults a palantir, a
magic stone that the strong-willed can use to see the future. However,
Denethor doesn’t realize Sauron has corrupted the seeing stones, and his
visions drive him deeper into despair. Through their strength, both
father and son fall victim to pride and greed. Their moral failures
cause irreparable suffering and endanger the whole quest to destroy the
ring.
Clearly, Tolkien did not intend the men of Gondor to be the primary heroes of his books. And yet, The Lord of the Rings has
many examples of martial valor in its pages. So to a certain extent, it
makes sense that some readers would walk away convinced that Tolkien is
praising the warrior ethos. If you build a highlight reel of cinematic
moments from the series, it’s possible to mistake the whole thing as a
war-fighting montage.
But embracing such an
interpretation is foolish. In reality, Tolkien consistently chose to
elevate the weak with his writing style. As Tolkien scholar Michael D.C.
Drout argues in The Tower and the Ruin, even the role of narrator is often taken by the weakest character in a scene.
Tolkien’s commitment to showcasing unexpected characters is perhaps
most obvious in his portrayal of the hobbits. In the prologue, the
author calls them “unobtrusive” and “sheltered” while noting that
despite many years removed from the world’s troubles, they remained
“curiously tough.” Throughout the narrative, the four principal hobbits
are constantly being left uninvited from war councils, mocked as
“children” on account of their small size, and mistaken for luggage. But
these discounted characters are the true heroes of the narrative.
Take, for example, the hobbit Frodo, the one who has been tasked
with carrying the ring to Mount Doom. While on his journey, Frodo is
incapacitated and taken prisoner. His hobbit companion, Sam, manages to
evade capture and save the ring. In order to save Frodo, Sam decides to
put the ring on. Unlike Boromir, that brave but flawed man of Gondor,
Sam does not give in to the temptation for power. Sam’s humility allows
him to resist the temptation.
Tolkien’s dramatic flip
of what heroism looks like doesn’t end with Sam taking off the ring.
Discerning readers will realize that his actions happen at the very same
moment as some of the grandest battles in the story are unfolding far
away. The message is clear: These hobbits’ actions do more to assure the
safety of all Middle-Earth than whatever happens between kings and
armies.
During Advent, our beliefs about heroism are
challenged. For Christians, we meditate on our conviction that the
savior of the world was not born as a king or a mighty warrior, but as a
poor Jew under Roman occupation. Still, some Christians wrongly attempt
to portray our messiah as a hard man of Gondor—an earthly conqueror who
has more in common with Christian nationalists than he does with persecuted immigrants.
Taking the men of Gondor to be the heroes of The Lord of the Rings
is almost as asinine as reading Jesus’ birth story in Matthew 2 and
coming away with the belief that King Herod was actually the real hero.
Upon hearing the news of the messiah’s birth, the biblical narrative
tells us that King Herod flies into a fit of rage: Herod interprets
Jesus’ birth as messiah to be a threat to his power, and decides to kill
all the boys in and around Bethlehem who were two years old or younger.
Jesus’ mother Mary seems to have always known, even before his
birth, that his existence would unsettle traditional sources of power
like King Herod. When the angel Gabriel tells her she will give birth to
God’s son, her response is a song we now call the Magnificat. In it,
Mary praises God, saying:
“He has scattered the proud
in the imagination of their hearts. He has brought down the powerful
from their thrones, and lifted up the lowly; he has filled the hungry
with good things and sent the rich away empty” (Luke 1:51-53 NIV).
Tolkien and Mary were on the same page when it came to
understanding true strength. Beyond the singing and slaying, the quiet
repetition at the core of The Lord of the Rings is that power is a corrupting force, no matter whether a hero or a villain wields it.
The Lord of the Rings helps me remember to look for heroes in Bethlehem and Bag End. The core lesson of The Lord of the Rings
is an echo of the radical reassessment of what’s valued in the kingdom
of God, where the “last will be first, and the first will be last”
(Matthew 20:16). If we read it carefully, Tolkien’s masterpiece is a
reminder that a time is coming when the proud will be brought low and
the humble exalted. That’s a kingdom worth waiting for.
De compleet geschifte, extreem-rechtse oranje oplichter in het Witte Huis voert de spanning met Venezuela nog verder op. Na een reeks gerichte moordaanslagen heeft het Amerikaans leger een olietanker gekaapt op volle zee. Een daad van piraterij. Moorden, piraterij en steeds luider wordende dreigementen.
Op zo'n moment is er gelukkig Kantelpunt, de podcast van Peter Mertens.
Assata Shakur, Afro-Amerikaans activist en revolutionair, is deze week overleden. Ze was een boegbeeld van de Amerikaanse progressieve burgerrechtenbeweging.
Ze werd vervolgd en was politiek gevangene in de VS. Uiteindelijk wist ze te ontsnappen en leefde sindsdien als politiek vluchteling op Cuba. In 2005 nog loofde de VS 2.000.000 dollar uit als beloning voor haar "arrestatie".
Assata schreef boeken en prachtige gedichten. En ze inspireerde tal van progressieve kunstenaars.
Assata was peettante van de vermoorde rapper Tupac Shakur. Die schreef in 1991 Words of Wisdom.
Carry it on now.
Carry it on.
Carry it on now.
Carry it on.
Carry on the tradition.
Their were Black People since the childhood of
time
who carried it on.
In Ghana and Mali and Timbuktu
We carried it on.
Carried on the tradition.
We hid in the bush.
When the slave masters came
holding spear
And when the moment was ripe,
leaped out and lanced the lifeblood
of our would-be masters.
We carried it on.
On slave ships,
hurling ourselves into oceans.
Slitting the throats of our captors.
We took their whips.
And their ships
Blood flowed in the Atlantic
and it wasn't all ours.
We carried it on.
Fed Missy arsenic apple pies.
Stole the axes from the shed.
Went and chopped off master's head.
We ran. We fought.
We organized a railroad.
An underground.
We carried it on.
In newspapers. In meetings.
In arguments and street fights.
We carried it on.
In tales told to children.
In chants and cantatas.
In poems and blues songs
and saxophone screams,
We carried it on.
In classrooms. In churches.
In courtrooms. In prisons.
We carried it on.
On soapboxes and picket lines.
Welfare lines, unemployment
Our lives on the line,
We carried it on.
In sit-ins and pray ins
And march ins and die ins,
We carried it on.
On cold Missouri midnights
Pitting shotguns against lynch mobs
On burning Brooklyn streets
Pitting rocks against rifles,
We carried it on.
Against water hoses and bulldogs.
Against nightsticks and bullets.
Against tanks and tear gas.
Needles and nooses.
Bombs and birth control.
We carried it on.
In Selma and San Juan.
Mozambique, Mississippi.
In Brazil and in Boston,
We carried it on.
Through the lies and the sell-outs,
The mistakes and the madness.
Through pain and hunger and frustration,
We carried it on.
Carried on the tradition.
Carried a strong tradition.
Carried a proud tradition.
Carried a Black tradition.
Carry it on.
Pass it down to the children.
Pass it down.
Carry it on.
Carry it on now.
Carry it on
TO FREEDOM!
C.K. was een fascist die geld verdiende aan haat zaaien. Hij zaaide haat tegen andersdenkenden, tegen links, tegen activisten, publiceerde lijsten met en eiste het ontslag van progressieve proffen en docenten, hij ijverde voor homofobe en transfobe maatregelen, verspreidde ongebreideld racisme, ijverde voor de oprichting van concentratiekampen en deportaties. Hij pleitte voor ongebreidelde toegang tot vuurwapens, ongeacht de mentale toestand van de koper.
Enkele van zijn ronduit walgelijke uitspraken:
We weten absoluut nog niets over de dader(s).
Wie haat zaait, zal haat oogsten. Moord is verschrikkelijk. En de maatschappij moet er alles aan doen om moorden te stoppen. CK voerde gericht actie tegen elke vorm van wapenbeperking. CK voerde gericht campagne voor het Trumpregime, die de afgelopen periode heel sterk bespaarde en snoeide in de FBI, een instantie die politiek geïnspireerd geweld moet opsporen en verhinderen. Extreemrechts gebruikt deze moord nu al om meer haat te zaaien en om geweld tegen tegenstanders te promoten.
Enkele reacties:
‘Full of Shit’: Ilhan Omar Dismisses Republican Attacks of the Left After Kirk Killing by Mehdi Hasan
The Minnesota Congresswoman joins Mehdi to talk about her War Powers resolution to prevent Trump from launching drone strikes without congressional approval.
Vandaag een interessante reportage van Democracy Now! over de grootscheepse aanval van extreem-rechts op de geschiedenis in de Verenigde Staten.
Een citaat van de compleet geschifte extreem-rechtse orange oplichter:
We want the museums to talk about the history of our country in a fair
manner, not in a woke manner or in a racist manner, which is what many
of them — not all of them, but many of them — are doing. Our museums
have an obligation to represent what happened in our country over the
years, good and bad, but what happened over the years, in an accurate
way.
De openbare oproepen, musea, het extreem-rechtse regime wil ongegeneerd bepalen en dicteren wat er wel of niet gezien mag worden, wat wel of niet aan kinderen geleerd mag worden.
Nog een beetje extra achtergrondinformatie, Amnesty International maakte deze clip vorig jaar nog om, nog maar eens, de vrijlating te eisen van deze politiek gevangene:
De oranje mafkees in het Witte Huis toetert steeds oorlogszuchtiger taal en lijkt te zijn begonnen aan een opsporings- en deportatiebeleid. Het extreem-rechtse regime in de Verenigde Staten dweept met een extreemrechtse vorm van het christendom, Christian Nationalism. Daarom is het des te belangrijker dat de Paus, het hoofd van de Katholieke Kerk, zich klaar en duidelijk en formeel uitspreekt tegen het xenofobe beleid in de VS.
BRIEF VAN DE HEILIGE VADER FRANCIS AAN DE BISSCHOPPEN VAN DE VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA
_________________
Beste broeders in het bisschopsambt,
Ik schrijf u vandaag om enkele woorden tot u te richten in deze delicate momenten waarin u leeft als herders van het Volk van God dat samen wandelt in de Verenigde Staten van Amerika.
1. De reis van slavernij naar vrijheid die het Volk Israël aflegde, zoals verhaald in het Boek Exodus, nodigt ons uit om de realiteit van onze tijd, zo duidelijk gemarkeerd door het fenomeen migratie, te zien als een beslissend moment in de geschiedenis om niet alleen ons geloof te bevestigen in een God die altijd dichtbij is, vleesgeworden, migrant en vluchteling, maar ook de oneindige en transcendente waardigheid van elke menselijke persoon.
2. Deze woorden waarmee ik begin zijn geen kunstmatige constructie. Zelfs een vluchtige bestudering van de sociale leer van de Kerk laat nadrukkelijk zien dat Jezus Christus de ware Emmanuel is (vgl. Mt 1,23); Hij leefde niet los van de moeilijke ervaring om uit zijn eigen land verdreven te worden vanwege een dreigend gevaar voor zijn leven, en van de ervaring om toevlucht te moeten zoeken in een samenleving en een cultuur die vreemd waren aan de zijne. Door mens te worden koos de Zoon van God er ook voor om het drama van immigratie te beleven. Ik herinner me onder andere graag de woorden waarmee paus Pius XII zijn Apostolische Constitutie over de zorg voor migranten begon, die wordt beschouwd als de “Magna Carta” van het denken van de Kerk over migratie:
“De familie van Nazareth in ballingschap, Jezus, Maria en Jozef, emigranten in Egypte en vluchtelingen daar om te ontsnappen aan de toorn van een goddeloze koning, zijn het model, het voorbeeld en de troost van emigranten en pelgrims van alle tijden en landen, van alle vluchtelingen van alle omstandigheden die, belaagd door vervolging of noodzaak, gedwongen zijn hun vaderland, geliefde familie en dierbare vrienden te verlaten voor vreemde landen.”
3. Evenzo voedt Jezus Christus, die iedereen liefheeft met een universele liefde, ons op in de permanente erkenning van de waardigheid van ieder mens, zonder uitzondering. Wanneer we spreken over “oneindige en transcendente waardigheid”, willen we benadrukken dat de meest beslissende waarde die de menselijke persoon bezit, elke andere juridische overweging die het leven in de samenleving kan regelen, overtreft en ondersteunt. Daarom worden alle christelijke gelovigen en mensen van goede wil opgeroepen om de legitimiteit van normen en overheidsbeleid te bezien in het licht van de waardigheid van de persoon en zijn of haar fundamentele rechten, en niet andersom.
4. Ik heb de grote crisis die zich in de Verenigde Staten afspeelt met de start van een programma van massadeportaties op de voet gevolgd. Een juist gevormd geweten kan niet anders dan een kritisch oordeel vellen en zijn afkeuring uitspreken over elke maatregel die stilzwijgend of expliciet de illegale status van sommige migranten vereenzelvigt met criminaliteit. Tegelijkertijd moet men het recht van een natie erkennen om zichzelf te verdedigen en gemeenschappen te beschermen tegen mensen die gewelddadige of ernstige misdaden hebben gepleegd terwijl ze in het land waren of voor aankomst. Het uitzetten van mensen die in veel gevallen hun eigen land hebben verlaten vanwege extreme armoede, onveiligheid, uitbuiting, vervolging of ernstige aantasting van het milieu, tast de waardigheid van veel mannen en vrouwen en van hele gezinnen aan en plaatst hen in een toestand van bijzondere kwetsbaarheid en weerloosheid.
5. Dit is geen kleinigheid: een authentieke rechtsstaat wordt juist geverifieerd in de waardige behandeling die alle mensen verdienen, vooral de armsten en meest gemarginaliseerden. Het echte algemene welzijn wordt bevorderd wanneer de samenleving en de overheid, met creativiteit en strikt respect voor de rechten van iedereen - zoals ik bij talloze gelegenheden heb bevestigd - de meest kwetsbare, onbeschermde en kwetsbare mensen verwelkomt, beschermt, bevordert en integreert. Dit staat de ontwikkeling van een beleid dat ordelijke en legale migratie regelt niet in de weg. Deze ontwikkeling kan echter niet tot stand komen door het privilege van enkelen en de opoffering van anderen. Wat gebouwd is op basis van geweld, en niet op de waarheid over de gelijke waardigheid van ieder mens, begint slecht en zal slecht eindigen.
6. Christenen weten heel goed dat alleen door de oneindige waardigheid van allen te bevestigen, onze eigen identiteit als persoon en als gemeenschap tot volle wasdom komt. Christelijke liefde is geen concentrische uitbreiding van belangen die zich beetje bij beetje uitbreiden naar andere personen en groepen. Met andere woorden: de menselijke persoon is niet louter een individu, relatief expansief, met wat filantropische gevoelens! De menselijke persoon is een subject met waardigheid dat, door de constitutieve relatie met allen, vooral met de armsten, geleidelijk kan rijpen in zijn identiteit en roeping. De ware ordo amoris die bevorderd moet worden is die welke we ontdekken door voortdurend te mediteren over de parabel van de “barmhartige Samaritaan” (vgl. Lc. 10, 25-37), dat wil zeggen door te mediteren over de liefde die een broederschap opbouwt die openstaat voor allen, zonder uitzondering.
7. Maar je zorgen maken over persoonlijke, gemeenschaps- of nationale identiteit, los van deze overwegingen, introduceert gemakkelijk een ideologisch criterium dat het sociale leven verstoort en de wil van de sterkste oplegt als het criterium van de waarheid.
8. Ik erken uw waardevolle inspanningen, beste broederbisschoppen van de Verenigde Staten, terwijl u nauw samenwerkt met migranten en vluchtelingen, Jezus Christus verkondigt en fundamentele mensenrechten bevordert. God zal alles wat u doet voor de bescherming en verdediging van hen die als minder waardevol, minder belangrijk of minder menselijk worden beschouwd rijkelijk belonen!
9. Ik spoor alle gelovigen van de katholieke Kerk en alle mannen en vrouwen van goede wil aan om niet toe te geven aan verhalen die onze migranten- en vluchtelingenbroeders en -zusters discrimineren en onnodig lijden veroorzaken. Door de naastenliefde zijn we allemaal geroepen om te leven in solidariteit en broederschap, om bruggen te bouwen die ons steeds dichter bij elkaar brengen, om muren van schande te vermijden en om te leren ons leven te geven zoals Jezus Christus het zijne gaf voor het heil van allen.
10. Laten we Onze Lieve Vrouw van Guadalupe vragen om bescherming voor individuen en families die in angst of pijn leven vanwege migratie en/of deportatie. Moge de “Virgen morena”, die volkeren wist te verzoenen toen ze elkaar vijandig gezind waren, ons allen schenken elkaar weer te ontmoeten als broeders en zusters, in haar omhelzing, en zo een stap voorwaarts te zetten in de opbouw van een samenleving die broederlijker is, niemand uitsluit en de waardigheid van allen respecteert.
Native American activist Leonard Peltier zat decennia opgesloten. Biden gaf hem op de valreep een gunst, hij mag de rest van zijn straf thuis uitzitten. Hij kon de gevangenis meteen verlaten.
