Hier blogt uw Kameraad Harko, kwestie van iedereen die het ook maar vaag zou kunnen interesseren op de hoogte te houden.
Uw kameraad blogt over de zaken die hem interesseren, zoals (religieus) erfgoed, geschiedenis, maar ook de betere muziek!
In Zorgwijzer, van Zorgnet ICURO, een zeer interessant interview met Els Hertogen, algemeen directeur van 11.11.11. Enkele passages:
Uit een recent rapport van WHO bleek dat ongelijkheid meer impact heeft op de gezondheid dan DNA of zelfs medische zorgen.
“Daar schrik ik absoluut niet van.
De ongelijkheid wereldwijd is gigantisch: Elon Musk heeft ruim 500
miljard dollar, terwijl één op de vier mensen wereldwijd honger lijden.
Toegang tot gezond voedsel, drinkbaar water: dat is absolute
basispreventie voor gezondheid. Maar ook toegang tot gezondheidszorg is
heel ongelijk verdeeld, zowel tussen als binnen landen. Uit onderzoek
blijkt dat dit de kans op pandemieën enorm vergroot. Dat hebben we
tijdens de covidpandemie allemaal gezien: omdat heel wat mensen niet
goed geholpen konden worden, bleven er maar nieuwe varianten opduiken en
moesten we allemaal langer binnenblijven. Dat was een mondiale
kwetsbaarheid. Maar wat me toen het meeste heeft gefrappeerd, is dat bij
de vaccins het recht van de sterkste gold. Vooraf werd internationaal
gezegd dat de vaccins wereldwijd gelijk verdeeld zouden worden: eerst
aan zorgverleners, dan aan de meest kwetsbaren. Maar zodra het vaccin er
was, werd dat solidariteitsprincipe overboord gegooid. Dat leidde niet
alleen tot veel meer slachtoffers, maar ook tot langere economische
stilstand op mondiaal niveau.”
Kort na zijn aanstelling besloot president
Trump om het Amerikaanse agentschap voor internationale ontwikkeling
(USAID) op te doeken. Hoe groot is de impact?
“Volgens de laatste schatting van het wetenschappelijke tijdschrift The Lancet
zou dat tegen 2030 leiden tot 22 miljoen extra overlijdens. USAID
investeerde vooral in humanitaire ontwikkelingshulp, waaronder veel
gezondheidszorg. In 2023 ging er 16 miljard dollar naar Afrikaanse
landen, dit werd onder meer besteed aan aidsmedicatie, en centra voor
slachtoffers van seksueel geweld. Er was best wat kritiek op de manier
waarop USAID werkte, met veel focus op Amerikaanse belangen en weinig
evenwaardigheid. Maar als plots hulp van zo’n grootteorde wegvalt, is de
impact uiteraard zeer groot. Bovendien gebeurde het van de ene dag op
de andere, dat is ongezien. Dan gaat het om zeer veel verloren
mensenlevens. Dat valt helaas niet meer te herstellen. Zeker omdat dit
deel uitmaakt van een internationale trend. Globaal is het budget voor
ontwikkelingssamenwerking in 2025 met maar liefst een kwart gedaald in
één jaar tijd. Dat is nooit gezien. En het gaat zeker niet enkel over
middelen. Het is een moreel kantelpunt: bepaalde waarden - zoals
solidariteit en internationale samenwerking - worden overboord gegooid.
Gelukkig is er ook een keerzijde: deze uitdagingen versterken de
verbinding tussen actoren die wél bewust blijven kiezen voor
internationale solidariteit. We laten ons niet zomaar omverblazen en we
laten elkaar niet los.”
Ook België bespaart fors op ontwikkelingshulp: heeft dat een grote impact op wereldschaal?
“Uiteraard is die impact kleiner
dan bij het wegvallen van USAID, maar we zullen het zeker voelen. Ngo’s
zoals 11.11.11 zullen vanaf 2027 een kwart minder middelen krijgen. En
de fiscale aftrek van schenkingen daalt, waardoor we ook daar een
negatieve impact verwachten. Het is jammer dat België meedoet aan een
internationale trend van afbraak, terwijl dat niet hoeft. Ook als klein
land kun je daartegenin gaan en een positieve keuze maken. Maar helaas
zien we in ons land een mentaliteitsverandering. Het idee van
ontwikkelingssamenwerking vanuit solidariteit en herverdeling wordt
omgedraaid: alles moet in functie zijn van ons eigen belang. De
Belgische economie moet erbij winnen en het moet zoveel mogelijk mensen
uit het Zuiden tegenhouden om te migreren naar België.”
Ontwikkelingssamenwerking is in ideologisch vaarwater terechtgekomen, zei u eerder.
“Toen het politieke debat over
ontwikkelingssamenwerking werd gevoerd, in het kader van de begroting,
viel heel erg op dat er niet over feiten werd gesproken. Waartoe heeft
ontwikkelingssamenwerking al bijgedragen, waar loopt het moeilijk, wat
kunnen hefbomen zijn, welke samenwerkingen zijn mogelijk tussen overheid
en ngo’s… Die vragen werden niet gesteld. Het ging louter om
ideologische symbolen: het was tijd om te kiezen voor onszelf, niet voor
solidariteit. En dat is wraakroepend, omdat het bij
ontwikkelingssamenwerking echt over mensenlevens gaat.”
In De Tijd zei Georges-Louis Bouchez (MR): "Ik ken niet één
land dat ons al is komen zeggen: wij zijn nu voldoende ontwikkeld, we
hoeven uw geld niet meer”. Is ontwikkelingssamenwerking inderdaad een
“bodemloze put”?
“Ontwikkelingssamenwerking heeft
wel degelijk dingen veranderd. De sterftecijfers door malaria en polio
zijn bijvoorbeeld drastisch gedaald. Maar ontwikkelingssamenwerking is
niet iets wat je lineair kunt bekijken: er is ongelijkheid, we pompen er
geld in, het is opgelost. Zo werkt het niet. Ontwikkelingssamenwerking
kan een belangrijke hefboom voor verandering zijn, maar daarnaast is het
cruciaal om politiek beleid te voeren rond eerlijke handel, eerlijke
fiscaliteit, klimaatproblemen, enzovoort.”
Is het een logische reflex om in budgettair moeilijke tijden te besparen op ontwikkelingssamenwerking?
“We zien dat er in dat debat een
aantal mythes worden gehanteerd. Dat ontwikkelingshulp niet zou werken,
zoals ik zonet al uitlegde. Dat klopt simpelweg niet. Daarnaast hoor je
vaak dat er geen geld zou zijn. Als je weet dat er vorig jaar 13,5 keer
meer aan defensie is gegeven dan aan ontwikkelingshulp, dan is dat ook
onzin. Zeker omdat alle experten zeggen dat er nood is aan een
combinatie van defensie, diplomatie én ontwikkelingshulp. En dan is er
nog de mythe dat we nu moeten kiezen voor onze eigen mensen. De
covidpandemie heeft duidelijk aangetoond dat de ongelijkheid ook ons
kwetsbaarder maakte.”
Wat zijn volgens u de belangrijkste uitdagingen voor de toekomst?
“Ten eerste zien we dat het
internationaal recht en de universele mensenrechten in vraag worden
gesteld en uitgehold, ook door Belgische politici. Dat is schrijnend,
omdat het gaat over fundamentele menselijkheid. Dat mogen we dus niet
zomaar laten gebeuren. Daarnaast merken we dat - zowel internationaal
als in eigen land - de democratische ruimte kleiner wordt.
Middenveldorganisaties krijgen minder ruimte en bepaalde stemmen worden
weggeduwd. Dat is nefast voor het debat, en het leidt tot meer
ongelijkheid. Ook daar zullen we ons dus tegen blijven verzetten.”
Australische publieke omroep ABC bracht een interessante reportage over maatschappelijke betrokkenheid en activisme bij zusters in New York.
Centraal in de reportage staan de Zusters van Barmhartigheid van Sint-Vincentius a Paulo - Sisters of Charity of New York. Er wordt ingegaan op de spiritualiteit en het ontstaan van de orde en hoe dit leidde tot maatschappelijke betrokkenheid en activisme tijdens de burgerrechtenbeweging van de jaren '60, het werk met AIDS-patiënten tijdens de epidemie van de jaren '80 tot de anti-ICE-protesten van vandaag.
Cuba wordt meer en meer bedreigd door de extreemrechtse Amerikaanse regering Trump. De openlijk corrupte, racistische, misogyne, autoritaire, orange mafkees en zijn minister van buitenlandse zaken Rubio hebben reeds toegeslagen in Venezuela en staan nu te popelen om hetzelfde te doen met Cuba.
En de EU, die laat gewoon begaan. Sterker nog, die faciliteert.
Marc Vandepitte schreef een veelzeggend getuigenis:
Cuba staat onder hoogspanning. Als toerist merk je dat al dadelijk als je het land binnenkomt. Zaterdagavond landden we op de luchthaven nabij de hoofdstad Havana. Terwijl we stonden aan te schuiven voor de securitycheck viel de elektriciteit plots uit. We stonden in het donker. De reactie van de aanschuivende mensen, voor het overgrote merendeel Cubanen, was merkwaardig. Gelach en wat kreetjes, zoiets van, ‘he, daar gaan we weer’. Geen gemor, geen gezaag, geen gezucht.
De tocht naar Havana; richting Playa; verloopt hobbelig. De weg is beschadigd en er is geen asfalt om dat te herstellen. Veel wegen zijn er heel slecht aan toe, met heel veel putten en verzakkingen. De rit duurt bijna dubbel zo lang als voorgaande jaren.
In bijna alle wijken is het pikdonker, wegens geen elektriciteit. Enkel de straten in een wijk met ziekenhuizen hebben stroom. De rest moet het stellen met soms maar twee uur elektriciteit per dag. Merkwaardig, op een aantal hoofdwegen werkt de straatverlichting. ‘De lampen werken op zonne)energie. Overdag laden ze op, voldoende om de hele nacht licht te geven’, weet de taxichauffeur ons te vertellen.
Ook opvallend: vuilnis wordt weinig of niet meer opgehaald, wegens gebrek aan brandstof. De straten liggen er proper bij, het afval wordt ‘netjes’ opgestapeld op bepaalde plekken in de wijken. In deze chaos is er blijkbaar toch nog wat orde.
Een half jaar geleden heeft Trump, bovenop de economische blokkade, ook nog eens een energieblokkade ingesteld. Landen die petroleum leveren aan Cuba worden afgedreigd met heuse sancties of tarieven. En het werkt, sinds begin februari heeft maar één Russische tanker het eiland bevoorraad van olie.
Daarnaast worden buitenlandse rederijen onder druk gezet om hun handel met Cuba te staken. Zo wordt cruciale import, zoals voedsel, medicijnen en zonnepanelen tegengehouden. Omwille daarvan is de nieuwe, moderne haven van Mariel, nabij Havanna, zo goed als tot stilstand gekomen.
De gevolgen laten zich raden. Het publiek transport is helemaal ingestort. Vandaag rijdt nog drie procent van de bussen in de hoofdstad. Omwille van de brandstofproblemen hebben meer dan de helft van de luchtvaartmaatschappijen hun vluchten naar Cuba stopgezet. Dat heeft dan weer een groot impact op het toerisme, waardoor er nauwelijks nog buitenlandse deviezen binnenkomen. Zonder deviezen is er geen aankoop van voedsel, medicijnen en heel wat andere essentiële producten mogelijk.
De gezondheidszorg kreunt onder de criminele maatregelen. Meer dan honderdduizend patiënten wachten op een behandeling of operatie. Bijna 2000 baby’s zijn door de maatregelen van Trump gestorven. Er is gebrek aan voedsel en er zijn problemen met de waterbevoorrading.
Na de val van de Sovjet-Unie in 1991 ging Cuba door een diep economisch dal. Maar vandaag is de situatie nog ernstiger. Eén cijfer maakt dat pijnlijk duidelijk. Op het dieptepunt van de crisis in de jaren negentig was de waarde van de Cubaanse peso gekelderd. Voor één dollar moest je dan 150 peso neertellen. Vandaag is dat rond 700 peso.
Ter gelegenheid van de nationale feestdag geeft president Miguel Díaz-Canel een speech. ‘Elke dag uiten de Verenigde Staten een nieuw dreigement en een nieuwe beschuldiging. De collectieve straf die ze aan ons volk opleggen heeft de vorm van genocide aangenomen.’
‘Vandaag in Cuba leven is een daad van moed en dapperheid’, aldus de president. En dapper zijn ze wel. De veerkracht van de bevolking is, gezien de omstandigheden, bewonderingswaardig. Artsen, leerkrachten en boeren werken door zonder brandstof of stroom. Cubanen zijn de situatie wel kotsbeu, maar weten drommels goed wie ze veroorzaakt. Dezelfde ‘klojo’ die het Midden-Oosten in brand steekt, de Venezolaanse president kidnapte en aan de hele wereld tarieven oplegt, probeer ook Cuba op de knieën te krijgen.
In Cuba zijn ze ondertussen veel gewoon. De afgelopen maanden waren op het eiland nauwelijks protesten. Stel je voor dat we in ons land nog over twee uur per dag elektriciteit beschikken, dat het transport stilvalt, dat er tekort is aan voedsel en dat de watervoorziening problematisch is. Stel je dat voor bij een temperatuur van boven de dertig graden en ’s nachts boven de vijfentwintig graden. Ik vraag me af of er genoeg waterkanonnen en traangas zou zijn om de boel bij elkaar te houden. Ik vrees ervoor.
Ondertussen zit het land niet stil. Er is een economisch hervormingsprogramma met meer dan 176 maatregelen om de economie te stimuleren, met behoud van sociale rechtvaardigheid. Er zijn community-projecten voor voedselproductie, energie en sociale media. En het land wordt voorbereid tegen een eventuele militaire agressie.
Dat de internationale gemeenschap deze middeleeuwse blokkade laat gebeuren is beneden alle peil. Na Palestina is Cuba het meest verkrachte land ter wereld. En net zoals ten aanzien van de genocide in Gaza kijken Europa en België toe, geven ze geen krimp en verliezen ze andermaal hun geloofwaardigheid.
In deze tijden van extreem-rechtse haaizaaiers die dwepen met een bepaalde visie op de samenleving én op godsdienst, is levensbeschouwelijke vorming op school belangrijker dan ooit.
Onze jongeren worden overspoeld op sociale media met vaak zeer eenzijdige visies op mens en samenleving. "Controverse" wordt beloond, haat is een verdienmodel.
Godsdienst wordt meer en meer ingezet als 'identity marker" en als manier om je af te zetten tegen anderen.
Godsdienstonderwijs toont de leerlingen dat God en religie mensen samenbrengt, dat het Rijk Gods niet zal ontstaan door anderen uit te sluiten of door het bevechten van tegenstanders.
Levensbeschouwelijke Vorming op school zorgt voor kennis en verdieping, zorgt voor discussie én verbinding.
De extreem-rechtse Amerikaans president heeft een frontale aanval geopend op Paus Leo XIV.
De vredesoproepen van de Kerk waren in het verkeerde keelgat geschoten. Extreem-rechtse autoritaire bullebakken dulden geen tegenspraak, zelfs niet van de Kerk.
Democracy Now! vat de ronduit hallucinante interactie goed samen.
De Verenigde Staten en Israël voeren oorlog tegen Palestina, Libanon en Iran.
De corrupte oranje mafkees heeft Venezuela aangevallen en staat te popelen om Cuba aan te vallen.
En de Europese leiders, die doen helemaal niets of doen vrolijk mee. Ook onze regering. Francken staat op en neer te springen van opwinding. De tsjeven en de sossen die durven zelfs geen 'respecteer de internationale rechtsregels' als regeringsstandpunt te formuleren.
Democracy Now!, de uitstekende Amerikaanse progressieve nieuwszender, brengt een interview met Palestijns dominee Munther Isaac.
I applaud the pope for his courage to say what his position demands
him to say as a leader of faith, as someone we look up to, to speak
truth to power and to call for a vision of peace.
And what we’ve witnessed is actually two versions of Christianity,
one represented by the pope, shaped by the ethics of Christ, shaped even
by Old Testament prophetic tradition that emphasizes justice, care for
the poor, for the oppressed, and, as I said, shaped by the vision, the
ethics of Jesus. “Blessed are the merciful. Blessed are those who are
thirsty for righteousness and peace.” At the other hand, we see another
version, shaped by Christian nationalism, shaped by even a fascination
of returning to the days of the Crusades, that by Pete Hegseth and many
Christian Zionists.
And I’m grateful that the pope is bringing back sanity and trying to
reclaim, as I said, the ethics of Jesus into this conversation. Our God
is not a god of war. And this is really frightening to have this war
framed as a religious war, even as a holy war. And ironically, they
accuse the Iranian regime of invoking religion into their politics, and
now we have the same thing done by the American secretary of war. So I’m
grateful for the voice and courage of Pope Leo on this matter.
In Amerika is er groeiend protest tegen de compleet geschifte corrupte oranje fascist.
Vandaag beelden van een grote protestmeeting vorig week in de stad Minneapolis, waar ICE op losgelaten was en waar demonstranten te maken kregen met bruut geweld, waarbij er zelfs verschillende vermoord werden. Niet minder dan Bruce Springsteen en dé iconische progressieve 90s-band Rage Against The Machine zorgden voor muzikaal protest.
In één week kidnapt Donald Trump de president van Venezuela, bedreigt hij Colombia/Mexico/Cuba én kondigt hij aan Groenland te willen overnemen. Als je Trump bezigt hoort, denk je: die man is knettergek. Maar er is meer. Er zit een logica in die chaos. Het past allemaal in een groter plan, en dat plan staat openlijk op papier, op 33 A4-tjes.
In deze aflevering van KANTELPUNT legt Peter Mertens de nieuwe roadmap van Trump bloot: de nieuwe Nationale Veiligheidsstrategie van de Verenigde Staten. Daarin staan 3 prioriteiten:
Exclusieve controle over het westelijk halfrond
Voorbereiding van een directe confrontatie met China
Europa naar plek 3 — de Europese Unie klein en verdeeld houden
Waarom begint het verhaal in Venezuela? Waarom komt Groenland meteen op tafel? En waarom wil Washington “verzet” binnen de Europese Unie “aanwakkeren”?
Vandaag kregen we het nieuws dat de corrupte, extreem-rechtse orange mafkees weer schepen heeft gekaapt. Deze mét ondersteuning van de Britse marine. De reacties vanuit Europa blijven helaas vooral bedroevend.
Le Monde Diplomatique brengt een zeer interessante analyse van de nieuwe aanvallen van Trump. Het tijdschrift Lava heeft dit artikel vertaald en op haar site gezet. Trump, piraat van de Caraïben, een artikel van Christophe Ventura.
Enkele uittreksels:
Al deze inmengingen hebben niet tot enige kritiek geleid vanuit de
westerse regeringen. Die zijn over het algemeen nochtans snel met het
veroordelen van militaire agressie of verkiezingsmanipulatie… zolang ze
aan Moskou kunnen worden verweten.
Washington beschikt over tal van instrumenten om druk uit te oefenen
op, of vergeldingsmaatregelen te nemen tegen Latijns-Amerikaanse landen.
Via die druk kan het zijn invloed in deze landen vergroten. De
gebruikte methodes zijn daarbij vaak minder opvallend dan directe
politieke inmenging of berichten op Truth Social of extraterritoriale
sancties (tegen Cuba, Nicaragua, Venezuela). Al bij al zijn het vooral
de repressieve handelsmaatregelen van de VS-regering die de staten in de
regio verlammen. De meeste Latijns-Amerikaanse landen proberen dan ook
de toorn van Trump te vermijden en te ‘onderhandelen’ in de hoop dat
bepaalde douanerechten worden versoepeld of opgeheven.
Welk plan schuilt er achter Trumps offensief? Een deel van het
antwoord is te vinden in het nationale document over het
VS-veiligheidsbeleid dat het Witte Huis op 5 december 2025 publiceerde 7. De terugkeer van Washington naar zijn oude ‘achtertuin’ moet ervoor zorgen “dat Amerika de komende decennia het sterkste, rijkste, machtigste en meest welvarende land blijft.” Die
zin illustreert een openlijk imperialistisch doel: Latijns-Amerika moet
bijdragen aan de wederopbouw, de versterking en de ontwikkeling van de
productieve, technologische, strategische en militaire capaciteiten van
de Verenigde Staten. Washington heeft Latijns-Amerika nodig om een ‘machtsevenwicht’ te kunnen behouden met andere erkende grootmachten, in de eerste plaats met China en Rusland.
Kortom, de VS-visie op internationale betrekkingen is gebaseerd op
het primaat van de interstatelijke machtsverhoudingen (wat samenwerking
niet uitsluit) en op de erkenning van de invloedssferen van elke
supermacht. Washington beweert dat het zijn concurrenten niet wil
aanvallen. Het zal hun expansie in het ‘westelijk halfrond’ (dat wil
zeggen, in zijn strategische terminologie, het hele Amerikaanse
continent) echter niet tolereren. Het zal evenmin enige concurrentie
vergemakkelijken door zich zwak op te stellen.
Het uitstekende Democracy Now! brengt twee historici over de Amerikaanse aanval op Venezuela. Ze bieden zeer waardevolle historische achtergrondinformatie - een mooi tegengewicht voor de berichtgeving bij ons, die bestaat uit krankzinnige ramblings van die oranje mafkees, waar onze "experten" dan over zitten te speculeren.
Aan het woord komen Alejandro Velasco, New York University, en Miguel Tinker Salas, emeritus professor aan Pomona College.
De openlijke corrupte extreem-rechtse oranje mafkees heeft de wereld in een nieuwe oorlog gesmeten. Het Amerikaanse leger heeft Venezuela aangevallen en haar president, mét zijn vrouw nota bene, ontvoerd en meegenomen naar de VS.
De reacties van de EU maar ook van onze eigen regering zijn ronduit walgelijk.
De wereld moet op alle mogelijke manieren verzet bieden aan de steeds escalerende oorlogspolitiek van de VS en haar bondgenoten. Free Palestina, Iran, Syrië, Jemen, Venezuela.
De compleet geschifte, extreem-rechtse oranje oplichter in het Witte Huis voert de spanning met Venezuela nog verder op. Na een reeks gerichte moordaanslagen heeft het Amerikaans leger een olietanker gekaapt op volle zee. Een daad van piraterij. Moorden, piraterij en steeds luider wordende dreigementen.
Op zo'n moment is er gelukkig Kantelpunt, de podcast van Peter Mertens.
C.K. was een fascist die geld verdiende aan haat zaaien. Hij zaaide haat tegen andersdenkenden, tegen links, tegen activisten, publiceerde lijsten met en eiste het ontslag van progressieve proffen en docenten, hij ijverde voor homofobe en transfobe maatregelen, verspreidde ongebreideld racisme, ijverde voor de oprichting van concentratiekampen en deportaties. Hij pleitte voor ongebreidelde toegang tot vuurwapens, ongeacht de mentale toestand van de koper.
Enkele van zijn ronduit walgelijke uitspraken:
We weten absoluut nog niets over de dader(s).
Wie haat zaait, zal haat oogsten. Moord is verschrikkelijk. En de maatschappij moet er alles aan doen om moorden te stoppen. CK voerde gericht actie tegen elke vorm van wapenbeperking. CK voerde gericht campagne voor het Trumpregime, die de afgelopen periode heel sterk bespaarde en snoeide in de FBI, een instantie die politiek geïnspireerd geweld moet opsporen en verhinderen. Extreemrechts gebruikt deze moord nu al om meer haat te zaaien en om geweld tegen tegenstanders te promoten.
Enkele reacties:
‘Full of Shit’: Ilhan Omar Dismisses Republican Attacks of the Left After Kirk Killing by Mehdi Hasan
The Minnesota Congresswoman joins Mehdi to talk about her War Powers resolution to prevent Trump from launching drone strikes without congressional approval.
Vandaag een interessante reportage van Democracy Now! over de grootscheepse aanval van extreem-rechts op de geschiedenis in de Verenigde Staten.
Een citaat van de compleet geschifte extreem-rechtse orange oplichter:
We want the museums to talk about the history of our country in a fair
manner, not in a woke manner or in a racist manner, which is what many
of them — not all of them, but many of them — are doing. Our museums
have an obligation to represent what happened in our country over the
years, good and bad, but what happened over the years, in an accurate
way.
De openbare oproepen, musea, het extreem-rechtse regime wil ongegeneerd bepalen en dicteren wat er wel of niet gezien mag worden, wat wel of niet aan kinderen geleerd mag worden.
Op deze fraaie maandag een zeer interessant stuk van Naomi Klein over "Eindtijdfacisme". In The Guardian schreef ze samen met Astra Taylor over fascisme, Trump en de "techbro's".
The governing ideology of the far right has become a monstrous,
supremacist survivalism. Our task is to build a movement strong enough
to stop them.
To have a hope of
combating the end times fascists, with their ever-constricting and
asphyxiating concentric circles of “ordered love”, we will need to build
an unruly open-hearted movement of the Earth-loving faithful: faithful
to this planet, its people, its creatures and to the possibility of a
livable future for us all. Faithful to here. Or, to quote Anohni,
this time referring to the goddess in which she now places her faith:
“Have you stopped to consider that this might have been her best idea?”
Lees je liever in het Nederlands, dan is er gelukkig de immer geweldige De Groene Amsterdammer.
Deze zondag komen we nog eens terug op het getuigenis van de Anglicaanse bisschop Budde. Het Nederlandse programma De Verwondering bracht een interessant interview met haar over haar preek en over de vele vaak zeer heftige reacties, over moed maar ook over nederigheid en verbondenheid. Een aanrader:
Democracy Now! brengt vandaag een zeer interessant interview met Angela Davis, professor en Afro-Amerikaans progressief boegbeeld. Het gesprek gaat over Palestina, de genocide en de strijd in solidariteit.
Bert Roebben schreef een interessante tekst over het 'christendom en politiek', over extreem-rechts en over solidariteit.
Jezus trekt
de kaart van de solidariteit. Hij steekt zijn nek uit en durft het onrecht
met name noemen en uitroeien. Het doet denken aan de woedende Jezus die de
kooplui uit de tempel jaagt. Hij laat het niet gebeuren dat je de waardigheid van God
besmeurt. Vandaag gaat Jezus nog een stap verder. Hij zegt vastberaden: zo ga
je niet met de menselijke waardigheid om.Zoals de tempel een heilige plek is, zo is de mens een heilige plek.
Mensen verdienen respect om wie ze zijn: namelijk als mensen. Wat ook hun herkomst,
kleur, religie of seksuele geaardheid is. Jezus doet aan politiek. Zijn woorden
hebben een politieke betekenis. Geen partijpolitiek of vriendjespolitiek, maar
waarachtige politiek, in de zin van een moedige keuze voor het goede leven,
voor elke mens, als persoon en in gemeenschap. Daarbij hoort zowel een
“zalig”-uitspraak als een “o wee”-standpunt. Gerechtigheid houdt ook in dat het
kwaad met name genoemd wordt.
In de
afgelopen dagen hebben twee nieuwe profeten zich aangediend. Ik denk aan bisschop Mariann Edgar Budde in de Verenigde Staten, die president Trump
opriep tot “mercy” – mededogen met de kwetsbare burgers van zijn land. Ik denk
aan paus Franciscus die vorige week de Amerikaanse bisschoppen een hart onder
de riem stak door hen te steunen in hun strijd tegen vreemdelingenhaat – en
daarbij geen harde woorden spaarde voor de nieuwe regering. Soms moet de
werkelijkheid met name genoemd worden. In naam van het recht, van het leven,
van de mens. Geen “zalig” zonder “o wee”…
Beste
vrienden, het zijn donkere tijden. De wereldpolitiek belooft niet veel goeds.
Velen van ons zijn bang of voelen zich onzeker. Wat ons het meest verontrust,
is onze machteloosheid. We lijken de speelbal te zijn van krachten die wij niet
gekozen hebben. Wij die hopen op gerechtigheid, wij die bidden voor een betere
wereld, wij die de handen uit de mouwen steken voor het welzijn van medemensen,
wij vragen ons af of er nog wel plaats is voor waarachtige politiek, voor de
politiek van profeet Jeremia, profeet Jezus, bisschop Budde en paus Franciscus. Soms zou een
mens durven twijfelen aan de mensheid. Wij kunnen echter iets doen, iets
haalbaars, iets zaligs: blijven volharden in de broosheid, blijven geloven in
de kracht van de boom die kwetsbaar bij water staat en wacht op betere tijden.
Op de lente, op de frisheid van nieuwe twijgen, op de takken waarin vogels zich
komen nestelen, op de schoonheid die verdriet en onvrede doet vergeten.
Ik merk
dat mijn politiek verhaal een poëtisch randje krijgt. Blijven zoeken naar
woorden van goedheid, waarheid en schoonheid is de opdracht – vanuit de contrastervaring
van het tegendeel. Laten we ons met die woorden tot elkaar richten, elkaar
bemoedigen en omhelzen.
Wie denken durft, dat deze droom het houdt, een vlam die kwijnt maar niet zal doven, wie zich aan deze dwaasheid toevertrouwt, al komt de onderste steen boven: die zal kreunen onder zorgen, die zal vechten in ’t verborgen, die zal waken tot de morgen dauwt – die zal zijn ogen niet geloven.
.png)
