Pinguïns in het museum

Mooiste nieuws van de dag. Een groep pinguïns bezoeken een kunstmuseum.

Link

Charlotte Salomon in close-up

Vandaag gaan we naar een museum. In het Joods Historisch Museum in Amsterdam loopt momenteel een tentoonstelling met werk van Charlotte Salomon. Een bijzonder getalenteerde vrouw, vermoord door de nazi's. 

Speciaal voor deze coronatijden krijgen we een uitgebreide virtuele rondleiding.

In 1947 wordt in het Zuid-Franse kustplaatsje Villefranche-sur-Mer een uniek kunstwerk aangetroffen. Het is een geweldig dik pak met meer dan 1.100 tekeningen en geschriften van Charlotte Salomon, een Joodse kunstenares met een ontzettend veelbewogen leven. De tentoonstelling 'De invloed van cinema op Leven? of Theater?' laat haar aangrijpende levensverhaal zien (en aangrijpend dat is het), maar het werpt vooral ook een totaal nieuwe blik op haar werk. De tentoonstelling was slechts een half uur open, toen tijdens de opening de maatregelen werden afgekondigd en het museum moest sluiten.

Meer:
bij Thuismuseum
op de site van Joods Historisch Museum

MSK - een open museumcafé?

Na een museumbezoek iets gaan drinken of misschien zelfs iets eten, iets lekkers, verfrissend of verwarmend, een opkikker in een prachtig kader, nagenieten en nabespreken. Museumcafés zijn een verlengde van het museum, mooi, aangenaam, een bijna essentieel onderdeel van de hele museumervaring.

Internationale studies bevestigen het keer op keer, een museumcafé is een wezenlijk onderdeel van de hele beleving.

En toch zijn museumcafés, -restaurants en -brasseries geen echt onderdeel van het museum. Het zijn concessies. Bij een concessie wordt een bedrijf of een persoon aanduid als concessiehouder, het café is dan gedurende een bepaalde periode van hem, tegen een niet onaardige vergoeding uiteraard.

Het MSK is momenteel op zoek naar een nieuwe concessiehouder.

Het MSK profileert zich als een ‘Open Museum’ en zet in op toegankelijkheid en laagdrempeligheid. Maar dan wordt blijkbaar niet doorgetrokken in de concessie. In het bestek staan een aantal dingen vermeld waaraan de kaart van het museumcafé moet voldoen:

De inschrijver wordt, a.d.h.v. een prijstabel, gevraagd een overzicht te geven van het aanbod aan

maaltijden, desserts/gebak en dranken.

Daarbij wordt de kwaliteit beoordeeld op basis van onder meer volgende criteria:

1. gevarieerd

2. gezond

3. duurzaam

De volgende principes zijn hier van belang:

1. Aandacht voor seizoensgebonden producten: verse groenten en fruit worden enkel in het correct

seizoen gebruikt, overeenkomstig de seizoenskalender (www.groentekalender.be);

2. Fair Trade producten: bij gebruik van exotische producten worden producten uit de eerlijke handel gekozen;

3. Lokale productie en korte keten: er worden producten van lokale producenten gebruikt;

4. Voldoende aanbod van vegetarische alternatieven;

5. Verpakking: voor het aanbieden van het voedsel kiezen voor herbruikbaar/composteerbare

verpakkingen, borden bestek en bekertjes toegestaan (papier, karton, hout, PLA, palmblad, etc. ..).

6. Een gevarieerd aanbod, voor ieders beurs.

‘Voor ieders beurs’ is een bijzonder rekbaar begrip. Betaalbaarheid en laagdrempeligheid zijn geen prioriteiten in dit bestek. Waarom staan er geen concrete indicatoren? Waarom geen verplichting om ook maaltijden aan kansentarief aan te bieden? Waarom geen verplichting om mensen toe te laten om een eigen boterham op te eten, met een kop betaalbare koffie, of een tas betaalbare soep?

Dan komen we aan de essentie. Waarom moet je per se een privé-bedrijf zoeken om een essentieel onderdeel van het museum in handen te nemen? Waarom neem je het museumcafé niet zelf in handen? Met normaal betaald personeel, met toegankelijke prijzen en laagdrempelig. Niet gericht op hip en trendy, maar op normale, doordeweekse Gentenaren en bezoekers.
Laat 2500 euro per maand niet meer doorwegen dan de ambitie om een daadwerkelijk open museum te worden. 

Je mag nog zo veel inzetten op Openheid, als je een hip en trendy eetcafé hebt met koffie aan 2,75 en trendy biofruitsap aan 3 euro dan is en blijft dat een holle frase.

museumnacht!

breng kleur in blanke musea

Op deze fraaie zaterdag, een interessante tekst van over het kanaal.

The German artist Hans Haacke wrote that “museums are managers of consciousness” giving us “an interpretation of history, of how to view the world and locate ourselves in it.” If you are a black and minority ethnic (BAME) attendee, what is painfully obvious is our absence in these public cultural spaces. That is, of course, if you don’t count our presence as security staff.

Last week the print and online magazine collective, gal-dem, curated an event that was nothing short of breathtaking at The V&A in London. People of colour, in their thousands, confidently walked through the corridors and display rooms of a museum established to show off the booty of empire. For once we could gather in such a space and view it not as a diminishment of our value, but rather a celebration of our worth.

As part of the The V&A’s Friday Late programme, the collective treated visitors to contemporary work being made by young people of colour. For the editor-in-chief and founder of gal-dem, Liv Little, the collective “wanted to fill this space with a spread of work that is reflective of different lived experiences … with art forms that are not static but instead interactive.” Work that is, in short, “never seen in traditional museum and gallery spaces”.

You could listen to the young women spearheading grime music in the grand entrance, or twerk to empowerment in the lecture theatre, or immerse yourself through dance in the culture of queer and trans women of colour, or listen to discussion on how we manage careers in arts, music and politics. By the museum’s own estimation, more than 4,000 people turned up to take up space both as a celebration and an act of resistance. The majority of them being people of colour because here was art for us, by us. We strolled through exuding a sense of triumph and satisfaction that comes with taking what is rightfully yours.

A day after gal-dem’s historic takeover, Museum Detox, a group of BAME museum workers, staged a flashmob at the Museum of London. Sara Wajid, founder of the group and head of interpretation at the Birmingham Museum and Art Gallery, organised the event to declare that “we exist and we want to see more people like us in museums.” It stands to reason that if you see yourself reflected in this arena of high art and culture, then it will feel less austere an environment. Museums and galleries are funded by taxpayers. If we are not reflected in them, then we can call the situation unjust

Conversations around the low participation levels of BAME people in these public centres of culture and debate are not new. Periodically appearing in well-researched reports that are the paper copy of pointless hand-wringing, they fade into the general hum, part of the whirr of things we could do much better on. But, as Wajid points out, museums and galleries are public spaces, funded by taxpayers. If, as people of colour, we do not find ourselves reflected in them, then we are allowed to call the situation unjust.What gal-dem’s event highlighted so brilliantly was how the public conversations about ourselves and our history do not give us the whole story.

Many of us do not see ourselves in the works on display and when we do, it is often a painful reflection. The British Museum has for so long consigned its Africa and Pacific collections to the basement of the building. If there was ever a visual metaphor for the abasement of cultures and traditions, then this sorry space is it.

Who wants to enter a space that at its very core feels uninviting? Galleries, and museums in particular, are the last remaining free spaces where we can conduct a national dialogue about what constitutes culture and art. Yet there are obvious absences and silences that betray a narrative that is not true for all. A cultural shift is taking place at the moment. Fact. Collectives like gal-dem are evidence of that. “Outsider art” is now accessible on digital platforms such as Instagram and emerging artists are finding innovative ways of showcasing their work.

Museums, as custodians of the collection for the past and future, will have to take great care in ensuring they don’t become obsolete for the generation of cultural consumers to come. 

bron: The Guardian

I sit in the corner... and look at the paintings

dit belooft weer een uitdagende werkdag te worden

Museum Songspiel 20XX

Beste vrienden, gisteren hadden we een stralend weertje, maar dat hoef ik u niet te vertellen. Daarom dus gisteren geen filmpje, vandaag halen we dat dus in.

Een pracht van een kortfilm deze keer, arty, over een museum (dat is altijd leuk) en met een boodschap, kortom een aanrader. De Russische ondertitels geven het nog iets extras.



een kortfilm van chto delat

Meer dergelijke kortfilmkunst bij Smart Project Space.

Minne & Maeterlick

Op deze vrije zondag is uw kameraad nog eens naar het Gentse Museum voor Schone Kunsten gegaan. De tentoonstelling Minne Maeterlinck is zeker en vast de moeite.
De tentoonstelling toont een heleboel werken van de Gentse kunstenaars George Minne en Maurice Maeterlinck en een hoop tijdgenoten die werkten in dezelfde symbolistische sfeer.
e zien fenomenale werken van Gustav Klimt, Oskar Kokoschka, William Degouve de Nuncques, Charles Doudelet, Fernand Khnopff, Constantin Meunier, Odilon Redon, Santiago Rusiñol,Léon Spilliaert, Ossip Zadkine en Théo Van Rysselberghe.

De tentoonstelling loopt nog 19 februari, dus je moet je wel haasten. Op zondagvoormiddag is het gratis voor Gentenaars maar ook op andere dagen moet je je niet inhouden.



Zoals zo vaak in musea moet je in de zalen een beetje zoeken naar hoe je moet lopen, de volgorde van de zalen is allesbehalve goed aangeduid, maar bon, buiten dat alles zeer in orde.

Museumnacht

De cultuurminnende kameraden onder ons, die het wel hebben voor een 'gezellige drukte', kunnen vanavond naar de Gentse Museumnacht



Alle info vind je op gent.be/museumnacht

Mijn aanraders:

In de Sint-Pietersabdij: Wereldvreemde wezens in het Huis van Kina
Teater Exces in altijd zeer de moeite.
En in de Kunsthal Sint-Pieters een prachtige sprookjesachtige inkleding bij wijze van reclame voor de Maeterlinck-tentoonstelling die volgende week van start gaat.

Het Huis van Alijn brengt 'Soirée Correspondance'
"Breng bij schemerlicht een bezoek aan ons schrijfkabinet. Verras je vrienden met een persoonlijk bericht, op maat geschreven door jonge woordkunstenaars. Vind jouw ding tussen kant-en-klare liefdesbrieven, handgeschreven sms’en of vliegende tweets. De postbus staat klaar, breng in elk geval je adresboekje mee."

Het Guislain-museum brengt een combinatie tussen museum en theater, dat kan ook de moeite zijn.

veel plezier!

zijderoute en een joods-christelijke bril

Lucas Catharine beschrijft op zijn 'deredactieblog' zijn bedenkingen bij de tentoonstelling De Zijderoute die, in het kader van Europalia China, loopt in de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis. Hij is van mening dat het belang van de islam in de Zijderoute wordt onderbelicht. Daarbij waarschuwt hij tegen het nieuwe dogma van de 'joods-christelijke beschaving', komplete onzin en geschiedvervalsing met een duidelijke politieke agenda in zijn ogen

De Middellandse Zee en China werden met elkaar verbonden langs fabelachtige steden als Bagdad, Bukhara, Samarkand en Tasjkent. Steden waar de Arabische cultuur en de islam al doordrongen in de achtste eeuw. Wie zou die route niet willen afreizen? Ik in ieder geval wel en gezien mijn fysische conditie was dit de ideale gelegenheid om het virtueel te doen, gewoon hier in Brussel, in het Museum voor Kunst en Geschiedenis. De Chinezen hebben het initiatief genomen. In de eerste eeuw voor onze jaartelling trekt een zekere Gan Yin naar het Westen. Hij wil Rome zien. Maar de Perzen houden hem tegen. Die willen zelf tussenpersoon, en vooral tussenhandelaar blijven spelen tussen China en de Middellandse Zee.

Een gouden schaal met grond

De eerste die er wel in slaagt is een Arabier, Qutayba bin Muslim. Nadat de Arabieren Perzië hebben veroverd bereikt hij in 715 de Chinese grensstad Khasgar, na eerst Bukhara, Samarkand en Tasjkent te hebben ingenomen. Zijn leger is uitgeput, maar hij wil het niet toegeven tegen de lokale Chinese goeverneur van Kashgar: “ U weet niet hoe sterk ik ben. Ik sta hier voor u en mijn achterhoede zit nog onder de olijfbomen van Irak”. Hij heeft gezworen dat hij niet zal terugkeren zonder de Chinese bodem te hebben betreden. Daar heeft die Chinese goeverneur het volgende op gevonden. Hij zond Qutayba een gouden schaal gevuld met Chinese grond. Zo kon die zijn gelofte houden en terugkeren. Maar Arabische handelaars, en de islam drongen wel door tot China, en niet alleen in de gebieden van etnische minderheden als Oeigoeren, Kirgiezen, Oezbeken of Tajikken, maar ook bij de Chinese autochtonen. In China leven 10 miljoen autochtone moslims, de Hui. Zij zijn moslim dankzij de Zijderoute.

De vergeten godsdienst


In de tentoonstelling staan prachtige stukken, en er is een luik godsdiensten langsheen de Zijderoute. Je vindt er teksten van Mazdeeërs, Nestorianen, zelfs een document in het hebreeuws, een rariteit, want zegt het bijschrift: Er zijn nooit joodse gemeenschappen in de binnenlanden van Oost-Azië gesignaleerd. Ik zie wel geen enkel Arabisch of moslim document in de vitrines. Nochtans was de islam toen (en nu nog) de meest verspreidde godsdienst langsheen die route. Onze Willem van Rubroek die in de dertiende eeuw naar China trok kon er niet naast kijken: “Overal kom ik die vervloekte sekte van Mohammed tegen, tot in de hoofdstad.”

Een joods-christelijke bril

Blijkbaar kijkt men hier door een joods-christelijke bril naar de Zijderoute. Dat is in bepaalde kringen nu mode. Alles binnen de westerse beschaving krijgt het etiket ‘joods-christelijk’ opgekleefd. Nochtans is dit een negeren van de geschiedenis. Ten eerste wordt zo het feit ontkend dat onze beschaving tweeduizend jaar lang anti-joods is geweest. Om het bij de streek te houden die nu België heet: onze kruisvaarders hebben op weg naar Jeruzalem heel de joodse bevolking in de Rijnvallei en verder, tot in Hongarije, uitgemoord. In het hertogdom Brabant werden in 1370 de joden definitief verbannen, nadat er eerst al een aantal op de brandstapel beland waren op de Brusselse Grote Markt. Dat gebeurde meer dan een eeuw voor de joden uit Spanje werden verdreven. De haatpropaganda van toen kan je nog altijd bekijken op de glasramen van de Brusselse Sint-Goedele kathedraal. De moordpartijen in de rest van Europa bleven doorgaan, tot ze culmineerden in de pogroms van tsaristisch Rusland en de genocide van de nazi’s. Ondertussen bleef de Kerk eeuwenlang jodenhaat spuwen. Een nieuw begrip

De betekenis die men nu wil geven aan ‘joods-christelijk’, namelijk een beschaving of cultuur gebouwd op ‘de gemeenschappelijke waarden van jodendom en christendom’, is niet alleen onjuist, maar kent pas zeer recent enige verspreiding. Zoals de Israëlische historicus Shlomo Sand het vorige week tijdens een voordracht in Brussel nogal cynisch uitdrukte: “ Waar was in 1940 die joods-christelijke beschaving !”. Pas na de Tweede Wereldoorlog duikt in de Verenigde Staten ‘joods-christelijk’ op als een nieuw begrip, toen christelijk rechts zijn solidariteit met de pas opgerichte staat Israël wilde betuigen. In een van zijn eerste speeches na zijn verkiezing tot president noemde Dwight Eisenhower de VS niet langer een protestantse staat, zoals voorheen gebruikelijk, maar een joods-christelijke staat. Sinds die toespraak uit 1952 vond de term in deze betekenis van zogenaamd gemeenschappelijke waarden van jodendom en christendom meer en meer ingang in conservatieve en neoconservatieve kringen. Hij verspreidde zich in het zog van de ‘theorie van de botsende beschavingen’, een theorie die voor het eerst in 1956 werd geformuleerd door Bernard Lewis in The Middle East Journal. Later gepopulariseerd door Huntington.

Zwaar beladen

‘Joods-christelijk’ wordt een louter politiek, zwaar ideologisch gekleurd begrip dat heel wat maskeert en weinig met de feiten overeenkomt. Jacob Neusner, de bekendste Amerikaanse Talmoed-specialist (hij doceerde onder meer aan Princeton en Columbia University) stelt: ‘Theologisch en historisch bekeken bestaat er niet zoiets als een joods-christelijke traditie. Dat is een mythe uitgevonden door seculieren die zelf ongelovig zijn.’ En verspreid door de neo-cons in de Verenigde Staten. Al wie deze term hanteert moet beseffen welke vervormende bril hij opzet. En dit soort visie schaadt een tentoonstelling over de Zijderoute.

De tentoonstellingen in het kader van Europalia staan zeker nog op mijn to-do-lijstje. Al zal ik mij mogen haasten. Maar wees gerust ik zal zeker en vast uitgebreid verslag doen. Als iemand deze (of andere) tentoonstelling gezien heeft, laat zeker weten wat je er van vond.

Een dagje Jubelparkmuseum

Kameraden en vrienden,

voor het eerst in lang heb ik terug vakantie, waar een vooropzeg toch niet allemaal goed voor kan zijn. Gisteren kon het niet laten en ben ik gewoon naar kantoor gegaan, maar bon, het was daar ongelofelijk rustig, dus had ik een zeer productieve dag. De werklust is moeilijk af te leren, maar bon, wat moet dat moet, dus zal ik een éfforken doen.

Maar een gerust gemoed begon ik vandaag aan mijn vakantie. Ik ben de hele dag de toerist gaan uithangen in Brussel. Het moet gezegd zijn, dat is ferm vermoeiend. Het is mij een raadsel hoe die busladingen Duitsers, Japanners, Amerikaanders en Spanjaarden dat doen, zo hele dagen van got naar her lopen om 'alles' te bezichten.

Hoe dan ook vandaag was voorbehouden voor het Jubelpark in onze nationale hoofdstad. Mét picknik in het park. Daarna was het de beurt aan het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis.

Dit federale museum is werkelijk serieus de moeite. Ik had dit museum reeds tweemaal bezocht in mijn (veel) jongere jaren, samen mijn vader, die verdienstelijke pogingen deed om zijn zonen het nodige culturele kapitaal mee te geven. Dit was intussen weer lang geleden en het museum is sindsdien veranderd en vernieuwd.

De collectie is werkelijk immens, maar een fractie ervan staat opgesteld in dit reusachtige museum, kun je nagaan. En voor ieder wat wils, gotische triptieken, vroegromaans textiel, renaissance huiskamers, wandtapijten, stenen pijlpunten, ijzertijd sieraden, Etruskische vazen, Griekse beeldjes, Romeinse munten, Egyptische kattenmummies, een gigantische beeld uit het Paaseiland, een collectie precolumbiaanse beelden om U tegen te zeggen, vroeg-Islamitische tegels, een prachtige reeks Nepalese beeldjes, kortom te veel om op te noemen.

ter illustratie een licht debiele foto van uw kameraad met een (momenteel toch) sympathieke Egyptenaar.

Ik zou zeggen neem gerust een kijkje om de website, waar een mooie kijk op de collectie online staat.

Beste vrienden, voor de prijs moet je dit alles niet laten, een luttele 5 euro voor de werkende medemens (wat ik toch nog steeds placht te zijn), maar met kortingen voor studenten, werkelozen, en zelfs gratis voor de kinderen. Ik zou zeggen allen daarheen!

update: blijkbaar was de dag zodanig vermoeiend dat ik vergeten was om op de 'publiceer'-knop te duwen. 17/07

racistische moord in een museum

Verontrustend nieuws uit de VSA, een overtuigde en openlijke racist stapte vandaag het U.S. Holocaust Memorial Museum binnen en schoot een Afro-Amerikaanse veiligheidsagent neer. Een moord in een museum is op zich al verontrustend genoeg. Een racistische moord tegen een 'negro' in een 'jew' museum door een openlijke en overtuigd racist is werkelijk shockerend.
Hopelijk veroorzaakt deze moord de discussie over het gevaar van openlijke racistische en extreem-rechtse organisaties en individuen.

De man was trouwens al langer gekend bij het gerecht. Zo zat hij zes jaar in de gevangenis na een poging tot gewapende kidnapping. Dit omschreef hij zelf als een poging tot 'legal, nonviolent citizens arrest'. Hij had ook nauwe banden met William Pierce, bekend van het walgelijke 'The Turner Diaries'.
Als je wil weten wat hoe overtuigd racist James von Brunn, de moordenaar in kwestie, was volstaat het een blik te werpen op zijn website 'Holy Western Empire'. Interessant is zeker ook links-sectie, blijkbaar is stormfront een van zijn favorieten.

the JEW CONSPIRACY to
destroy the White gene-pool

Driekwart van de site is gevuld met een eigen schrijfel, dat ten andere ook te koop is via de website voor de luttele som van 10 dollar. Een waar collectors items voor nazi's en lugubere typen. "This carefully documented treatise exposes the JEWS and explains what you must do to protect your White family. Kill the Best Gentiles! Is a must for every concerned parent and a manual for every student of World History." Het is maar dat je het weet.

James von Brunn heeft zich een plaatsje 'veroverd' in die bloedige geschiedenis van extreem-rechts geweld in de US, naast Timothy McVeigh en organisaties als de Ku Klux Klan en White Aryan Resistance.

Ik maak mij niet veel illusies, extreem-rechts geweld is steeds een zaak van 'eenzaten' met zonder twijfel wel een of ander 'psychiatrisch verleden'. Haat zaaien en oproepen tot 'zelfverdediging' is blijkbaar vrije meningsuiting, de woorden in daden willen omzetten is blijkbaar een teken dat je geestelijk onstabiel bent.

Iraaks museum terug open

Het Iraakse nationale museum heeft vandaag zijn deuren terug geopend. Na de Amerikaanse invasie werd het museum grondig geplunderd. Van de 15.000 gestolen museumstukken, zijn er nu 4.000 teruggevonden en terug te bewonderen in het museum.meer informatie:
Het Brussels Tribunal dat de oorlogsmisdaden van de VS oplijst heeft een uitgebreid dossier over de vernietiging van het cultureel erfgoed.
wikipedia, de website van het museum.

Ondertussen blijft de bezetting voortduren.