Holy Trouble

Australische publieke omroep ABC bracht een interessante reportage over maatschappelijke betrokkenheid en activisme bij zusters in New York. 

 

 

 

 

Centraal in de reportage staan de Zusters van Barmhartigheid van Sint-Vincentius a Paulo - Sisters of Charity of New York. Er wordt ingegaan op de spiritualiteit en het ontstaan van de orde en hoe dit leidde tot maatschappelijke betrokkenheid en activisme tijdens de burgerrechtenbeweging van de jaren '60, het werk met AIDS-patiënten tijdens de epidemie van de jaren '80 tot de anti-ICE-protesten van vandaag.

Munther Isaac on "Two versions of Christianity"

Democracy Now!, de uitstekende Amerikaanse progressieve nieuwszender, brengt een interview met Palestijns dominee Munther Isaac. 

 

I applaud the pope for his courage to say what his position demands him to say as a leader of faith, as someone we look up to, to speak truth to power and to call for a vision of peace.

 

And what we’ve witnessed is actually two versions of Christianity, one represented by the pope, shaped by the ethics of Christ, shaped even by Old Testament prophetic tradition that emphasizes justice, care for the poor, for the oppressed, and, as I said, shaped by the vision, the ethics of Jesus. “Blessed are the merciful. Blessed are those who are thirsty for righteousness and peace.” At the other hand, we see another version, shaped by Christian nationalism, shaped by even a fascination of returning to the days of the Crusades, that by Pete Hegseth and many Christian Zionists.

 

And I’m grateful that the pope is bringing back sanity and trying to reclaim, as I said, the ethics of Jesus into this conversation. Our God is not a god of war. And this is really frightening to have this war framed as a religious war, even as a holy war. And ironically, they accuse the Iranian regime of invoking religion into their politics, and now we have the same thing done by the American secretary of war. So I’m grateful for the voice and courage of Pope Leo on this matter.

 

 

 

 

Patriarch Pizzaballa: "De deuren zijn nog gesloten. De stilte is bijna volkomen"

Op deze Stille Zaterdag een hoopvolle Paasboodschap uit Palestina.

 

 

 

De Katholieke Patriarch van Jeruzalem, Pierbattista Pizzaballa, schreef deze tekst als preek voor de Paaswake:

Deze Heilige Nachtwake neemt ons mee op een reis vol verwachting en hoop, van duisternis naar licht. Niet plotseling, maar via een lange en geduldige pelgrimstocht die gekenmerkt wordt door het Woord van God, door stilte, door vuur en water. Pasen begint niet met een overwinningskreet, maar met het luisteren naar een verhaal: een verhaal dat de dood trotseert om het leven te bereiken.  

 

De deuren zijn nog gesloten. De stilte is bijna volkomen, misschien doorbroken door het verre geluid van wat de oorlog nog steeds zaait in dit heilige en verscheurde land. Maar juist hier, op deze plek waar de dood door God is bewoond, klinkt het Woord van God luider dan welke stilte dan ook. En ik zeg het ronduit: ook wij vieren vandaag met een kwetsbaar geloof dat op de proef is gesteld, misschien vermoeid… maar nog steeds standhoudend. Niet omdat wij sterk zijn, maar omdat Iemand ons hier ondersteunt. 

 

Hier werd de dood niet vermeden of afgezwakt, maar ten volle onder ogen gezien tot het einde toe. God koos geen uitweg, maar besloot de menselijke conditie in haar diepste werkelijkheid binnen te treden, waarbij Hij alle aspecten van het menselijk bestaan op Zich nam, inclusief datgene wat wij vandaag de dag helaas vaak op gewelddadige wijze ervaren: pijn en dood. Hij deed dit niet om ze van een afstand te ‘verklaren’, maar om ze van binnenuit te beleven. 

De uitgebreide Woorddienst die we zojuist hebben gehoord, heeft ons door beslissende momenten in de geschiedenis geleid. De schepping die uit de chaos tevoorschijn komt: „God zei: ‚Er zij licht‘, en er was licht“ (Gen. 1:3). De beproeving van Abraham op de berg Moria, waar een vader wordt tegengehouden voordat hij zijn mes heft en een ram ziet die vastzit in het struikgewas, een voorafschaduwing van het ware Lam. Dan horen we over de doortocht door de Rode Zee: de open zee als een weg naar bevrijding, niet naar vlucht. 

 

Troostende woorden van de profeet Jesaja: „Even heb Ik Mijn aangezicht voor u verborgen, maar met eeuwige liefde heb Ik medelijden met u, spreekt de HEER, uw Verlosser“ (Jesaja 54:8). De universele uitnodiging: „Komt allen die dorst hebben, naar het water“ (Jes. 55:1). Vervolgens de stem van Baruch, die wijst op de Wijsheid als de weg van het leven. Ten slotte de belofte van Ezechiël: “Ik zal u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in u leggen” (Ezechiël 36:26). 

 

Elke stap heeft ons naar dit punt geleid, waar het Evangelie volgens Matteüs vertelt: „Er vond een grote aardbeving plaats; want een engel van de Heer daalde uit de hemel neer, kwam naar voren, rolde de steen weg en ging erop zitten“ (Mt 28:2). 

 

Deze scène is niet zomaar een detail in het verhaal. Het vormt de kern van een passage die de hele wereld op zijn kop zet: een steen die niet door menselijke kracht, maar door goddelijke macht is weggerold. Op dit moment lijkt er niemand te zijn die de stenen kan wegrollen van de graven van het lijden die voortdurend door oorlog worden blootgelegd. Maar juist daarom luisteren we met nog grotere urgentie naar de vraag die de vrouwen in hun hart droegen: „Wie zal de steen voor ons wegrollen?“ (Mc 16,3).

 

Het is niet alleen een praktische kwestie. Het is de vraag die ten grondslag ligt aan elke zoektocht naar hoop wanneer het lijkt alsof er niets meer te doen valt. Het is de zoektocht van hen die liefhebben zonder onmiddellijke antwoorden te zoeken, van hen die het mysterie met vertrouwen benaderen, zelfs wanneer het pad verborgen lijkt. Vandaag de dag wordt deze vraag gesteld in het hele Heilige Land, en vanuit elke plek in de wereld die getekend is door geweld. En het antwoord is geen loze verklaring, maar een daadwerkelijk gebeuren: de steen is weggerold. 

Niet uit eigen kracht, maar door de kracht van Gods liefde, die sterker is dan de dood.  

 

Broeders en zusters, die vraag – „Wie zal de steen voor ons wegrollen?“ – is hier, vandaag, geen verre weerklank van het evangelie. Het is de kreet die uit onze huizen opstijgt, want om ons heen zijn de stenen weer op hun plaats gezet. En toch zijn we hier vandaag: in een graf dat voor eens en voor altijd is geopend. Niet omdat we de steen uit eigen kracht hebben kunnen weghalen – we weten  maar al te goed hoe zwak we zijn, hoe bang we zijn – maar omdat Iemand hem al eerder heeft weggerold, zonder te wachten tot wij ertoe in staat waren, zonder te vragen of we wel genoeg geloof hadden. De steen werd weggerold terwijl het nog donker was, toen niemand het nog voor mogelijk hield. En dit is de eerste paasboodschap, hier en nu: God wacht niet tot onze oorlogen voorbij zijn voordat Hij begint met het herstellen van het leven. Hij begint in de duisternis. Hij begint in de stilte. Hij begint in het graf dat nog gesloten is. 
 

 

Op deze wake worden we geconfronteerd met de vraag: proberen we nog steeds in ons eentje de stenen weg te rollen die ons onderdrukken? Of laten we Hem, de Levende, voor ons uitgaan? Want Pasen is niet het resultaat van onze inspanningen om vrede te bereiken, hoe noodzakelijk die ook mogen zijn. Het is het fundament dat elke inspanning mogelijk maakt. Als het graf leeg is, dan is er nog niets echt gezegd en gedaan. Geen enkel land is voor altijd betwist, geen enkele wond is voor altijd ongeneeslijk, geen enkele herinnering is voor altijd gevangen in haat. Niet omdat het gemakkelijk is  – we weten hoe moeilijk het is – maar omdat de loop van de geschiedenis is veranderd. We lopen niet langer de dood tegemoet: vanuit dit graf ligt de dood achter ons. En zelfs als de oorlog ons iets anders lijkt te vertellen, zijn wij degenen die hebben gezien hoe de steen werd weggerold. 

 

En samen met die steen lijkt het evangelie nog een andere steen weg te rollen: angst. Want de eerste paasboodschap is eenvoudig en ontwapenend: „Wees niet bang“ (vgl. Mt 28,5). Het binnengaan van dit lege graf – zelfs zonder medepelgrims, alleen, ondanks de oorlog – betekent oog in oog komen te staan met het mysterie van het vernieuwde leven. Het lege graf is geen leegte die de geschiedenis uitwist. Het vertelt ons niet dat lijden niet bestaat of dat het zal ophouden. 

 

Zoals de evangeliën ons in herinnering brengen, is het verrijzenislichaam van Christus niet vrij van de sporen van de Passie. Maar die wonden zijn geen tekenen van een nederlaag: ze zijn het zegel van een leven dat de dood heeft overwonnen door deze in Zichzelf te dragen. Dit is de kern van Pasen: God wist onze geschiedenis niet uit; Hij transformeert haar door haar in het licht te brengen. 

 

De liturgie van vandaag herinnert ons eraan dat de Verrijzenis ons niet opdraagt het kwaad door de vingers te zien. Ze leert ons dat de werkelijkheid zelf kan worden getransformeerd door de kracht van God. Hij heeft een weg gebaand waar voorheen een muur stond. Waar voorheen een onwrikbare steen lag, is er nu een drempel. 

 

Jeruzalem, een stad die getekend is door de herinnering aan de dood, en vandaag de dag door zoveel verdeeldheid, wordt de plek waar het leven wordt verkondigd. Niet een ideaal, ver weg gelegen, vergeestelijkt leven. Maar het echte leven – het leven van mensen, thuis, in relaties, in gemeenschappen. De vraag waar de profeet Ezechiël zich over buigt – „Kunnen deze beenderen weer tot leven komen?“ (Ez 37,3) – is een vraag die ook wij ons vandaag stellen, als we kijken naar de ruïnes om ons heen en in ons. Het antwoord van het geloof in het paasmysterie is duidelijk: ja, ze kunnen weer tot leven komen. Niet omdat God wonderbaarlijke wonderen verricht, maar omdat God trouw is aan het leven in zijn meest authentieke vorm. Niet een leven zonder tegenstrijdigheden, maar een leven dat tegenstrijdigheden kan doorstaan en er getransformeerd uit tevoorschijn komt. En dit is nu al een paasoordeel over de geschiedenis: de dood met zijn angel (vgl. 1 Kor. 15:55) is niet de meester, is niet de heerser.  

 

En sta mij toe dit te zeggen: als er hier, vandaag, een ‘steen’ is die we werkelijk kunnen wegrollen, dan is het wel degene die op ons hart drukt – de steen van berusting, van wrok, van wantrouwen. Het evangelie vraagt ons niet om buitengewone daden te verrichten, maar om het leven te beschermen, zelfs op kleine schaal. We zijn geroepen om het kruis niet te verloochenen, maar om het te verheerlijken, door het onderdeel te maken van de weg naar verlossing die ons verenigt met het leven van God.  

 

 En dit is de paasboodschap, hier vanuit de Heilige Grafkerk: blijf niet stilstaan voor de stenen van de wereld, maar laten we – voor zover we daartoe in staat zijn – „levende stenen” worden, tekenen van verzoening, bouwers van hoop, getuigen van een leven dat de dood niet langer kan uitdoven. 

 

Christus is opgestaan. Hij is waarlijk opgestaan. Alleluia! 

 

bron: LPJ 

Vrouwen-in-zicht over uitspraak vrouwelijk diaconaat

 

mystici als tegengif voor toxische mannelijkheid

Op deze fraaie zondag een tekst over katholiek zijn, over man zijn en over de mystici als tegengif voor toxiciteit.

 

 

"Are you a Catholic man who's fat and ugly?," the man on my screen asks. "Well, now you can just be ugly!" 

I'm watching a Catholic fitness coach advertise his business of getting Catholic men to "practice what you preach by taking care of your body." In another video, a different influencer who describes themselves as an "Unchivalrous Catholic" has a video in which he responds to Trump granting refugee status to South African immigrants by saying: "Funny how once we started taking in attractive immigrants liberal white women are fighting for borders."

In the "manosphere," a word that refers to a pocket of podcasts, social media accounts and influencers whose primary audience is young men, content varies: There are hangout podcasts focused on hookups and drunken nights out, fitness influencers who post motivational gym videos and hustler coaches with businesses to help men make money (sometimes in the form of pyramid schemes). Put simply, it's a digital space reflecting the modern ideal of what it means to be a man. And it has an interesting subsection in Catholicism.

You know you've found the Catholic manosphere if the influencers are working out, drinking beer, smoking cigars or eating a steak on a wooden cutting board while talking about the Latin Mass or the Crusades. Or commentators might be giving religious reactions to things like Chappell Roan publicly stating that she doesn't want kids or the controversial Olympic opening ceremonies last summer. Other influencers focus their content on dating tips, ostensibly helping Catholic men get a girlfriend who is "traditionally-minded."

The internet, like everything, should be used in moderation. And the kind of short form content common in this circle of influence only creates an echo chamber online that emphasizes harmful and, frankly, unchristlike ideals. If it must exist, the Catholic manosphere should push Catholic men away from the noise and division of the internet and toward the silence and meekness of Christ. If we make content on the internet, especially if we're stamping "Catholic" on it, our goal shouldn't be to get more views, but to create something that glorifies Christ and makes saints.

That's where the Catholic manosphere misses the mark. Here, so-called "virtues" center a masculinity in which being the loudest, fittest and edgiest means more than a strong interior life and actual spiritual fruit. Authentic masculinity always produces corporal acts of mercy. Any crafted ideal of manhood that doesn't include sheltering the homeless and feeding the hungry is warped.

Our historical mystics understood this. Catholic mysticism emphasizes the growing personal union one has with Christ; its end is oneness with Christ. Everyone is called to this encounter, and there are many male teachers, saints and church doctors who can serve as guides for modern men.

St. John of the Cross (Archdiocesan Museum in Katowice/Wikimedia Commons)

Take St. John of the Cross. A Spanish Carmelite during the height of the Reformation, his poetry "Dark Night of the Soul" and "Spiritual Canticle" focus on his longing for Christ. Alongside St. Teresa of Avila, another saint whom men can learn from, he reformed the Carmelite way of life. John's holiness led to his canonization, as well as his title of doctor of the church. Here is a true man, a man after God's heart, and yet he is all but omitted from the discussions in the Catholic manosphere. After all, being a poet doesn't fit into the manosphere's idea of masculinity. (Men are supposed to lift weights, not write poetry longing for Christ!) 

More threateningly to these Catholic influencers, the mysticism of the church focuses not on how to better oneself, but on how to share one heart with Christ. Mysticism requires that we focus on our own soul and on Christ, not on getting in shape or getting a girlfriend. Taking care of one's body and desiring to have a life partner are good things, but our desires need to be first ordered towards Christ; and so too should we encourage others to first seek Christ.

The Catholic manosphere can be motivational or incendiary, but it isn't often helping men become more meek. So, men: don't look to the manosphere to learn masculinity — look to the mystics. If you like podcasts, try "St. Anthony's Tongue," which focuses on a different mystic every episode. Grab a book by a Catholic mystic, like The Interior Castle, written by Teresa of Avila, or Seven Storey Mountain, by Thomas Merton. Do a novena to St. John of the Cross. Let the mystics guide you to the truest representation of what it means to be a man: the one who became Man.

 

 

 

Een artikel van de National Catholic Reporter

 

muren van schande

 

"Geroepen om te leven in solidariteit en broederschap"

De oranje mafkees in het Witte Huis toetert steeds oorlogszuchtiger taal en lijkt te zijn begonnen aan een opsporings- en deportatiebeleid. Het extreem-rechtse regime in de Verenigde Staten dweept met een extreemrechtse vorm van het christendom, Christian Nationalism. Daarom is het des te belangrijker dat de Paus, het hoofd van de Katholieke Kerk, zich klaar en duidelijk en formeel uitspreekt tegen het xenofobe beleid in de VS.

 

 

 

BRIEF VAN DE HEILIGE VADER FRANCIS
AAN DE BISSCHOPPEN VAN DE VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA

_________________

Beste broeders in het bisschopsambt,

Ik schrijf u vandaag om enkele woorden tot u te richten in deze delicate momenten waarin u leeft als herders van het Volk van God dat samen wandelt in de Verenigde Staten van Amerika.

 

1. De reis van slavernij naar vrijheid die het Volk Israël aflegde, zoals verhaald in het Boek Exodus, nodigt ons uit om de realiteit van onze tijd, zo duidelijk gemarkeerd door het fenomeen migratie, te zien als een beslissend moment in de geschiedenis om niet alleen ons geloof te bevestigen in een God die altijd dichtbij is, vleesgeworden, migrant en vluchteling, maar ook de oneindige en transcendente waardigheid van elke menselijke persoon.

 

2. Deze woorden waarmee ik begin zijn geen kunstmatige constructie. Zelfs een vluchtige bestudering van de sociale leer van de Kerk laat nadrukkelijk zien dat Jezus Christus de ware Emmanuel is (vgl. Mt 1,23); Hij leefde niet los van de moeilijke ervaring om uit zijn eigen land verdreven te worden vanwege een dreigend gevaar voor zijn leven, en van de ervaring om toevlucht te moeten zoeken in een samenleving en een cultuur die vreemd waren aan de zijne. Door mens te worden koos de Zoon van God er ook voor om het drama van immigratie te beleven. Ik herinner me onder andere graag de woorden waarmee paus Pius XII zijn Apostolische Constitutie over de zorg voor migranten begon, die wordt beschouwd als de “Magna Carta” van het denken van de Kerk over migratie:

“De familie van Nazareth in ballingschap, Jezus, Maria en Jozef, emigranten in Egypte en vluchtelingen daar om te ontsnappen aan de toorn van een goddeloze koning, zijn het model, het voorbeeld en de troost van emigranten en pelgrims van alle tijden en landen, van alle vluchtelingen van alle omstandigheden die, belaagd door vervolging of noodzaak, gedwongen zijn hun vaderland, geliefde familie en dierbare vrienden te verlaten voor vreemde landen.”

 

3. Evenzo voedt Jezus Christus, die iedereen liefheeft met een universele liefde, ons op in de permanente erkenning van de waardigheid van ieder mens, zonder uitzondering. Wanneer we spreken over “oneindige en transcendente waardigheid”, willen we benadrukken dat de meest beslissende waarde die de menselijke persoon bezit, elke andere juridische overweging die het leven in de samenleving kan regelen, overtreft en ondersteunt. Daarom worden alle christelijke gelovigen en mensen van goede wil opgeroepen om de legitimiteit van normen en overheidsbeleid te bezien in het licht van de waardigheid van de persoon en zijn of haar fundamentele rechten, en niet andersom.

 

4. Ik heb de grote crisis die zich in de Verenigde Staten afspeelt met de start van een programma van massadeportaties op de voet gevolgd. Een juist gevormd geweten kan niet anders dan een kritisch oordeel vellen en zijn afkeuring uitspreken over elke maatregel die stilzwijgend of expliciet de illegale status van sommige migranten vereenzelvigt met criminaliteit. Tegelijkertijd moet men het recht van een natie erkennen om zichzelf te verdedigen en gemeenschappen te beschermen tegen mensen die gewelddadige of ernstige misdaden hebben gepleegd terwijl ze in het land waren of voor aankomst. Het uitzetten van mensen die in veel gevallen hun eigen land hebben verlaten vanwege extreme armoede, onveiligheid, uitbuiting, vervolging of ernstige aantasting van het milieu, tast de waardigheid van veel mannen en vrouwen en van hele gezinnen aan en plaatst hen in een toestand van bijzondere kwetsbaarheid en weerloosheid. 

 

5. Dit is geen kleinigheid: een authentieke rechtsstaat wordt juist geverifieerd in de waardige behandeling die alle mensen verdienen, vooral de armsten en meest gemarginaliseerden. Het echte algemene welzijn wordt bevorderd wanneer de samenleving en de overheid, met creativiteit en strikt respect voor de rechten van iedereen - zoals ik bij talloze gelegenheden heb bevestigd - de meest kwetsbare, onbeschermde en kwetsbare mensen verwelkomt, beschermt, bevordert en integreert. Dit staat de ontwikkeling van een beleid dat ordelijke en legale migratie regelt niet in de weg. Deze ontwikkeling kan echter niet tot stand komen door het privilege van enkelen en de opoffering van anderen. Wat gebouwd is op basis van geweld, en niet op de waarheid over de gelijke waardigheid van ieder mens, begint slecht en zal slecht eindigen.

 

6. Christenen weten heel goed dat alleen door de oneindige waardigheid van allen te bevestigen, onze eigen identiteit als persoon en als gemeenschap tot volle wasdom komt. Christelijke liefde is geen concentrische uitbreiding van belangen die zich beetje bij beetje uitbreiden naar andere personen en groepen. Met andere woorden: de menselijke persoon is niet louter een individu, relatief expansief, met wat filantropische gevoelens! De menselijke persoon is een subject met waardigheid dat, door de constitutieve relatie met allen, vooral met de armsten, geleidelijk kan rijpen in zijn identiteit en roeping. De ware ordo amoris die bevorderd moet worden is die welke we ontdekken door voortdurend te mediteren over de parabel van de “barmhartige Samaritaan” (vgl. Lc. 10, 25-37), dat wil zeggen door te mediteren over de liefde die een broederschap opbouwt die openstaat voor allen, zonder uitzondering. 

 

7. Maar je zorgen maken over persoonlijke, gemeenschaps- of nationale identiteit, los van deze overwegingen, introduceert gemakkelijk een ideologisch criterium dat het sociale leven verstoort en de wil van de sterkste oplegt als het criterium van de waarheid.

 

8. Ik erken uw waardevolle inspanningen, beste broederbisschoppen van de Verenigde Staten, terwijl u nauw samenwerkt met migranten en vluchtelingen, Jezus Christus verkondigt en fundamentele mensenrechten bevordert. God zal alles wat u doet voor de bescherming en verdediging van hen die als minder waardevol, minder belangrijk of minder menselijk worden beschouwd rijkelijk belonen!

 

9. Ik spoor alle gelovigen van de katholieke Kerk en alle mannen en vrouwen van goede wil aan om niet toe te geven aan verhalen die onze migranten- en vluchtelingenbroeders en -zusters discrimineren en onnodig lijden veroorzaken. Door de naastenliefde zijn we allemaal geroepen om te leven in solidariteit en broederschap, om bruggen te bouwen die ons steeds dichter bij elkaar brengen, om muren van schande te vermijden en om te leren ons leven te geven zoals Jezus Christus het zijne gaf voor het heil van allen.

 

10. Laten we Onze Lieve Vrouw van Guadalupe vragen om bescherming voor individuen en families die in angst of pijn leven vanwege migratie en/of deportatie. Moge de “Virgen morena”, die volkeren wist te verzoenen toen ze elkaar vijandig gezind waren, ons allen schenken elkaar weer te ontmoeten als broeders en zusters, in haar omhelzing, en zo een stap voorwaarts te zetten in de opbouw van een samenleving die broederlijker is, niemand uitsluit en de waardigheid van allen respecteert.

 

Broederlijk,

Francis

Vaticaan, 10 februari 2025

 

 

Bron: Vaticaan 

 

 

Lent for Little Folk

Op deze fraaie zondag een merkwaardig boek. Nederlands priester Roderick Vonhögen publiceerde Lent for Little Folk, een boek over The Lord of the Ring en de Veertigdagentijd. 

 

Het boekje is een soort reisgids naar Pasen in de voetsporen van de hobbit Frodo en zijn tochtgenoten. Ik heb veertig momenten uit het verhaal van The Lord of the Rings gekozen en die verbonden met thema’s uit de Veertigdagentijd en de Goede Week. Voor elke dag schreef ik een kort tekstje met een citaat van Tolkien en een suggestie wat je concreet zou kunnen doen om te groeien in deze tijd. 

Frodo neemt de moedige stap om zijn knusse leventje in de Gouw achter zich te laten om de Ene Ring, symbool van het kwaad, naar de Doemberg te dragen om hem daar te vernietigen. Dat is vergelijkbaar met onze weg naar Pasen, waarin we worstelen met het gewicht van kwaad en lijden, maar hopen op vergeving en verlossing door het kruis en de Verrijzenis.

 

  Citaat uit KN

 

 

Liefhebber kunnen dit merkwaardige boek downloaden op http://mediapriester.nl/vasten  

 

Hemelvaart - Eid Mubarak

 Kameraden en vrienden, vandaag is het feest. Maak er een gezellig verlengd weekend van!

Voor de liefhebbers, een boodschap van de Belgische Bisschoppen:

Op het feest van Eid al-Fitr, dat samenvalt met het feest van Hemelvaart, worden wij, moslims en christenen, uitgenodigd om naar de Hemel te kijken, die symbolische "plaats" van God, de Geheel Andere die voor ons een weg naar Hem opent. De Ramadan is een bijzondere maand die de moslimgelovige dichter bij God brengt, het feest dat deze maand afsluit viert de vreugde van de herinnering aan Hem. Het feest van de Hemelvaart herinnert christenen eraan dat Christus een weg heeft geopend naar God, die verlangt dat ieder van ons dicht bij Hem zou zijn. In onze wereld worden veel mannen en vrouwen geabsorbeerd door hun dagelijkse taken en zorgen. Deze lange periode van pandemie is bijzonder zwaar en vol leed. We dreigen te vergeten de hemel te aanschouwen en naar het Oneindige te zien. Verlangen we niet allen om ons leven open te stellen voor het mysterie van het bestaan? We doen dit omdat het voor ons de bron van een diepe vreugde is die we met anderen willen delen. Wanneer we ons richten tot God keert ons dit niet af van de Aarde en van al onze broeders en zusters die daarin wonen, integendeel. De Geheel Andere roept ons op om elkaar nabij te zijn. 

populorum progressio - vijftig jaar relevant

De overvloed van de rijke landen moet ten goede komen aan de arme landen. De regel, die vroeger voorschreef, dat men zijn naaste moest helpen, moet thans worden uitgestrekt tot het geheel van de noodlijdenden in de wereld. De rijken zullen overigens de eersten zijn, die hier de vruchten van plukken. Daarentegen zullen zij, als zij blijven vasthouden aan hun gierigheid, Gods straf over zich afroepen en de woede van de armen opwekken met gevolgen, die niet te overzien zijn. Als de momenteel rijke landen zich opsluiten in hun egoïsme, tasten zij hun hoogste waarden aan, doordat zij het verlangen om meer te zijn opofferen aan de begeerte om meer te bezitten. Op hen zal men dan met recht de parabel kunnen toepassen van die rijke, wiens landerijen zo'n overvloedige oogst opleverden, dat hij niet wist, waar ze te bergen: "Maar God sprak tot hem: Dwaas! nog deze nacht komt men je leven van je opeisen." (Lc. 12, 20) 

Populorum Progressio - Paus Paulus VI - 26 maart 1967

Sint-Elisabeth Anglicaans

Beste vrienden,
vandaag gaan we andermaal in op het thema van 'herbestemmen' van leeglopende katholieke kerkgebouwen. De 'gemakkelijkste' herbestemming is een katholieke kerk 'omvormen' tot een kerk voor een verwante levensbeschouwing. De kerk van het voormalige Sint-Elisabethbegijnhof wordt 'herbestemt' van katholieke parochiekerk naar Anglicaanse parochiekerk.


De parochiepriester en deken voor België en Luxemburg, Rev. Stephen Murray legt uit:

Yes, that’s correct – our church is moving to a new worship location.

WHERE?
Sint-Elisabeth
Begijnhofdries 1,
9000 Gent

The church is located in the centre of the Old Beguinage of Ghent, across the street from where the Anglican church was located until 2008. Mary Jackson describes our move as, “We’re going home.”

WHEN?     17th January 2016 at 11:00 a.m.

That day we will hold a Joint Prayer service with the Roman Catholic congregation. From that point on, we will use Sint-Elisabeth’s for our worship services.

WHY? Here are a few reasons:

The conditions of our current chapel are getting worse. Water damage, poor lighting, lack of heat & sections of the roof that are falling in.

Added to that are the restrictions regarding midweek services and not being allowed to have a sign with service times on the exterior wall.

Plus, on many Sundays our congregation is too large for the current chapel and the Sunday School room is too small for the number of children who attend.

When Bishop Geofferey offered me the position as Chaplain in Ghent in 2011, his first instruction was, “You need to find a different location for the congregation as soon as possible.”

2) Ecumenical relationships – we will again be closer to the Orthodox, Protestant and Roman Catholic churches in the Holy Corner where we are committed to a shared witness and ministry.

3) Accessibility – almost the entire building is wheel-chair accessible. Parking is available nearby & public transit is easily accessible (stops for Bus 3, Trams 1 & 4 are close by).

4) Potential for growth – we hope that our congregation will continue to grow through the grace of God. The new location provides new opportunities to better serve this city and for the spiritual growth of everyone.

The challenges
We can expect some ‘bumps’ in the first few months. It will be cold. It will be different than what we’ve become used to. It will be a big responsibility. All these are true. We will need to trust that God has led us to where we are meant to be, and that He has equipped us to be his saints in the world today. We place our hope and trust in God’s abiding grace & goodness, and pray for His help & guidance in all we do.

What changes will there be?
We will continue to worship at 11:00 a.m. each Sunday. There will be much to learn about the new location and how to be good stewards of the building. Also, the authorities who oversee Heritage buildings will need to be consulted.

In the coming months a legal settlement between the Sint-Elisabeth kerkfabriek, Bisdom Gent, Stad Gent and others will be reached. After the settlement is finalised, the future  will become clearer. In the meantime we can begin to dream and listen carefully to God’s call.

However, we will likely undergo a change of name (a final decision will be made by The Bishop at a later date). One favoured proposal is:

Saint Elisabeth’s Anglican Church (the Parish of St. John’s)

In the last 200 years, the Anglican congregation in Ghent has had several names. It wasn’t always called “St. John’s”. We also want to honour the faith of the Christians who have worshipped through the centuries in that building under the name of St. Elisabeth. We’re also aware that that is name used by Google and other online search tools, which could be helpful for the mission of our church. However, the name “St. John’s” must be retained for certain administrative tasks.

What we can be sure of is… God and God’s people have always been ‘on the move’. Throughout the Bible we read about their journeys. From them we can draw inspiration. We can learn from their mistakes. And we can take comfort in the fact that God’s Holy presence can never be limited to just one building. God can be found wherever people offer thanks & praise, wherever Jesus is worshipped in song & prayer, and wherever our lives bear the fruits of the Spirit. We pray that all these things continue in our new location. I look forward to seeing you there soon.
 

voor meer over de Anglicaanse gemeenschap in Gent - SaintJohnsGhent

de zalige Oscar Romero

Beste vrienden, de katholieke kerk heeft er een nieuwe zalige bij, Mgr. Oscar Romero, martelaar.

Ik ben al vaak met de dood bedreigd. Maar als ze mij doden, zal ik opnieuw opstaan in het volk van El Salvador. Als die dreigement bewaarheid worden, zal ik mijn bloed aan God offeren voor de redding en opstanding van El Salvador. Moge mijn bloed het zaad zijn van de vrijheid en het teken voor de spoedige vervulling van de hoop.

Vermoord omwille zijn geloof in een betere wereld.



Tientallen mensen werden tijdens zijn begrafenis doodgeschoten.

'kapel wordt moskee'

 Eindelijk, eindelijk en nog eens eindelijk

WIJKKAPEL WORDT MOSKEE HASSELT (KerkNet) – Het schepencollege van Beringen heeft met de vzw. Islamitisch Cultureel Ontmoetingscentrum een principieel akkoord gesloten over het gebruik van de wijkkapel van Steenveld als moskee. De wijk telt een grote gemeenschap met Turkse roots. Het voormalige kerkgebouw is eigendom van de stad. Die kocht de kapel en het parochiaal centrum in 2010 van de kerkfabriek. Clem Vande Broek, woordvoerder van het bisdom Hasselt: "Het is een wijkkapel, die enkele jaren geleden aan de gemeente werd verkocht om er sociaal-culturele activiteiten te laten plaatsvinden. Blijkbaar geeft de gemeente de voormalige kapel nu voor dertig jaar in erfpacht aan de islamitische gemeenschap. Noch de parochie, noch het bisdom hebben daarin enige zeggenschap gehad." Dat een voormalige kapel een moskee wordt is een primeur. Clem Vande Broek: "In het bisdom Hasselt bestaan er nu al verschillende kerken die samen met de orthodoxe of evangelische gemeenschap worden gebruikt. In principe heeft de bisschop het laatste woord met betrekking tot de herbestemming van parochiekerken." In dit geval heeft het bisdom echter geen zeggenschap, omdat het gebouw al sinds 2010 eigendom is van de stad Beringen.

De katholieke kerk heeft een ferm aantal kerken in beheer die ze 'in permanente bruikleen' heeft gekregen van de overheid. Mijn eigenste kerk is bv stadseigendom. Ook mijn favoriete Sint-Annakerk is gebouwd door een pps-avant-la-lettre met publiek en privaat geld maar is geheel en al stadseigendom.
De wraakroepende discriminatie van de islamitische godsdienst, die maar geen pps'en konden opzetten om gebouwen te zetten wordt nu toch een beetje weg gewerkt door deze regeling.
Veel kerkbestuurders lijken er vanuit te gaan dat kerken en kapellen enkel als dusdanig kunnen gebruikt worden of dat ze als het dan echt moet een verheven culturele en sociale functie moeten krijgen. Maar als er geen erfgoed-waarde is zie ik niet in waarom het geen moskee zou mogen worden. De Bisschoppen hebben zelf al gezegd dat als zij iets te zeggen hebben over de kerken, als het dus katholieke kerken blijven die er 'parttime' een 'andere functie' bij krijgen, dat ze ook gebruikt mogen worden door andere christelijke kerken. Kan er mij iemand zeggen wat er op tegen zou zijn dat ook moslims tot dezelfde god bidden in dezelfde ruimte?
Buiten dan racisme natuurlijk.

bedreigd roerend religieus erfgoed

Kameraden en vrienden,

we moeten daar eerlijk in zijn, in deze tijden van steeds voortschrijdende ontkerkelijking dreigen steeds meer kerken de deuren te moeten sluiten. Probleem daarbij is dat op die manier heel wat erfgoed dreigt verloren te gaan.
Laat ons eerlijk zijn, er is al zeer veel erfgoed verloren gegaan, denk maar aan alles wat na Vaticanum II naar de rommelmarkt werd verwezen. Zelf vandaag kun je bij opkopers en brolmarchands allerhande religieuze voorwerpen en textiel kopen.
Er wordt tegenwoordig heel wat gediscussieerd over wat er met al die gebouwen moet gebeuren, maar ook over het roerend erfgoed moet gewaakt worden.

In Nederland ontwikkelden het Museum Catharijneconvent en de Stichting Kerkelijk Kunstbezit in Nederland een 'Handreiking roerend religieus erfgoed'.



De handleiding kun je geheel en al online raadplegen: Handreiking religieus roerend erfgoed

In Nederlandstalig België waakt het Centrum voor Religieuze Kunst en Cultuur over het katholieke erfgoed.

moet er nog palm zijn

Beste vrienden,

vandaag zijn we Palmzondag. De dag dat nogal wat gelovige lieden en bijgelovige lieden participeren aan de culturele praktijk om ritueel gewijde takjes van de buxus-boom aan kruisbeeldjes in hun huis ophangen.


Voor zij dit het verhaal achter dit feest niet kennen: de bijbehorende bijbelteksten, maar uiteraard ook wikipedia en beleven.org

Voor de liefhebbers de palmintocht-passage uit de onvolprezen musical Jesus Christ Superstar:

moeten er nog pannenkoeken zijn?

Kameraden en vrienden, vanavond worden er pannenkoeken gegeten.

Het is Onze-Lieve-Vrouw Lichtmis. We moeten daar eerlijk in zijn, dit is geen groots feest, het is zelf geen bijzonder bekend feest.
Het is vooral bekend omwille van de traditionele pannenkoeken.


meer over deze feestdag, uiteraard op wikipedia, kerknet en beleven.org

Voor de mensen die geen Ons Kookboek staan hebben thuis: Pannenkoeken

Wat heb je nodig: zelfrijzende bloem, 200 gram; suiker, 30 gram, vanillesuiker, doe maar een pak, maar laat ons eigen zeggen naar eigen smaak; melk, een halve liter (halfvolle of zelf magere mag, maar volle is beter, het is tenslotte geen dieetvoer); 4 eieren en tenslotte vetstof (maïsolie ofzo mag, maar doe mij maar boter).

(gezeefde) bloem en suiker in een kom, de eieren erbij, dan wat melk, kloppen (met de mixer zou ik zo aanraden), en geleidelijk de rest van de melk erin.
Blijven gaan tot een egale smeuïge deeg hebt (geen klonters dus).
(proeven van de deeg is altijd aan te raden, al moet je nog voldoende over laten om pannenkoeken mee te bakken).

Dan moet je enkel nog je pan invetten en goed verhitten, bakken en op tijd omdraaien.

Wie geen zin heeft om pannenkoeken te bakken of die gewoon liever op zwier wil, kan vanavond naar het Huis van Alijn gaan voor een heus pannenkoekenfeest.

Veel plezier zou ik zo zeggen.

Allerheiligen

Kameraden en vrienden, het is vandaag Allerheiligen.

Geef toe, een prachtig schilderij van de geniale Duitse schilder Albrecht Dürer.

Voor diegenen die deze feestdag niet kennen, Thomas heeft een uitstekend didactisch dossier over deze feestdag, maar ook over Allerzielen, morgen en over gisteren, Halloween.

Kortom, mensen die Allerheiligen vieren, die op Allerzielen naar een kerkhof, die met hun kinderen Halloween vieren, of mensen die gewoon genieten van hun extra vrije dagen, geniet ervan!

Leonard? ..... zucht!

Er zijn zo van die dagen dat je de krant liever niet openslaat, of het radionieuws liever niet opzet. Onze aartsbisschop Leonard is er wederom in geslaagd om bijzonder fout in het nieuws te komen.

Hij choqueerde vriend en vijand met uitspraken over 'promiscue gedragingen die tot AIDS kunnen leiden'. Een deel van de heisa is het gevolg van het gebrek aan inschattingsvermogen en onoordeelkundigheid van de persdienst van het aartsbisdom en een deel door de onvoorstelbaar domme manier waarop onze media en onze politici vandaag de dag werken. Maar de grond van de zaak is en blijft dat de aartsbisschop een enorme reactionair is wiens opvattingen onvermijdelijk botsen met de meerderheid van de katholieken in ons land. AIDS is een verschrikkelijke zieke, onder meer omwille van het stigma die het met zich meebrengt. Zeer meer HIV-besmettingen worstelen met de reden van hun besmetting. In veel gevallen is zo'n besmetting het gevolg van het hebben van seks zonder het gebruik van beschermingsmiddelen, in casu het condoom. Dan heb je sowieso het 'eigen schuld dikke bult'-discours. Dat krijg je letterlijk te horen en dat schiet voortdurend door je hoofd. En dan komt een van de hoogste religieuze leiders met uitgerekend dat discours.

Een groot aantal christelijk-geïnspireerde lieten zich zeer vernietigend uit:

ACW

"Het ACW, de koepel van christelijke werknemersorganisaties, betreurt uitspraken van kerkelijke beleidsverantwoordelijken die eerder lijken te veroordelen dan te begrijpen, die eerder lijken uit te sluiten dan met zorg te omringen.

Het ACW steunt gelovigen en godsdienstige groepen die zich in eigen kring en in pluralistische middens inzetten voor mensen, getroffen door het onrecht van een vreselijke ziekte of van pijnlijke uitsluiting om welke reden dan ook. Het Evangelie roept op tot liefde, gerechtigheid en begrip.

Juist Jezus kwam in zijn tijd op voor de ontkoppeling van ziekte en schuld. Het ACW bemoedigt en steunt al wie zich inzet voor deze gerechtigheid."

Broederlijk Delen:

"‘Als ontwikkelingsorganisatie die zich inzet tegen armoede en onrecht en dus voor meer gerechtigheid in deze wereld vinden we de uitspraak van Mgr. Léonard onverantwoord en onjuist. Ze toont niet alleen een gebrek aan respect en mededogen voor slachtoffers van aids en hun hulpverleners, maar is ook ethisch gezien onhoudbaar.’ zegt Karel Ceule, woordvoerder van Broederlijk Delen.

De aidsproblematiek is veel complexer dan hier wordt gesuggereerd. Bij vele mensen die besmet zijn met het hiv-virus is dit niet het gevolg van eigen risicogedrag. Wat te denken bijvoorbeeld van kinderen die via de moederschoot zijn besmet of slachtoffers van verkrachting die hierdoor het virus oplopen? Geldt voor hen ook de immanente gerechtigheid?

Maar ook voor mensen die aids hebben opgelopen door eigen risicogedrag is een dergelijke stelling ongepast. ‘Door het woord gerechtigheid te gebruiken insinueer je feitelijk dat het goed is dat deze mensen de ziekte krijgen alsof zo gerechtigheid geschiedt. Dit is een aanfluiting van het begrip ‘gerechtigheid’. Een dergelijke houding staat haaks op de basiswaarden van solidariteit en rechtvaardigheid die organisaties als de onze voorstaan. Daarom distantiëren we ons als ontwikkelingsorganisatie uitdrukkelijk van deze stelling’, aldus nog Karel Ceule van Broederlijk Delen."

Netwerk Rechtvaardigheid en Vrede:

"Die uitspraak vindt geen enkele grondslag in het evangelie en doorkruist op zeer pijnlijke wijze onze moeizame, dagelijkse en dienstbare volgehouden inzet voor verzoening en solidariteit. Van een bisschop of voorganger in de Kerk verwachten we geen ongrijpbare, onverstaanbare bespiegelingen, maar een levende getuigenis over de betekenis van Jezus Christus voor onze wereld. Wij durven hopen dat de aartsbisschop alleen nog een waarachtige evangelische stem zal laten horen over een van de meest pijnlijke en dodelijke ziekten van onze tijd."

reactionair Léonard aartsbisschop

Na dagen van speculeren, waarbij kranten 'vaticaanwatchers' als bron citeerden voor nieuws op hun frontpage - how low can you go? - is het worse case uitgekomen, Léonard, huidig bisschop van Namen is benoemt tot Aartsbisschop.
Het was uiteraard te verwachten, hij staat al vele jaren bekend omwille van het verkondigen aan al die het wil horen van zijn aartsreactionaire standpunten. Standpunten die dicht aanleunen bij die van huidig paus, Benedictus XVI, die aartsreactionair aus Beieren.

Voor alle duidelijkheid, ik heb niets tegen conservatieve standpunten, dat is een keuze als een ander, 'ik zou nooit abortus plegen' is een valabel standpunt, 'ik zou nooit euthanasie plegen' een jammerlijk maar valabel standpunt. Maar vanuit die persoonlijke opvatting de bredere maatschappij uw conservatieve mening proberen opdringen, is een heel ander paar mouwen.

Ik kan alleen maar hopen dat de 'roomse medianar' Torfs gelijk heeft en dat we de aartsbisschop het voordeel van de twijfel moeten geven. Maar vrees eerlijk gezegd het ergste. De reactionaire paus heeft een reactionaire aartsbisschop benoemt om de kerkprovincie te leiden.

Op de nieuwswebsite indymedia.be reageert Paul De Witte, woorvoerder van Basisbeweging, Vlaams Netwerk van kritische christenen en basisgroepen, 'niet verrast maar toch ontzet'. De basisgroepen wijzer er - mijns inziens zeer terecht - dat de aanstellen niet gebeuren omwille van de noden van de kerkprovincie, maar op basis van 'de persoonlijke voorkeuren van de man die toevallig paus is'.
Hij vreest het ergste, en soms de vragen op waarmee de geloofsgemeenschap vandaag de dag worstelt
Hoe kunnen we evolueren van een gesloten en onwrikbaar vastliggende “Roomse” identiteit naar een open “Messiaanse” identiteit, waarbinnen ruimte is voor allerlei vormen van kruisbestuiving, die juist nodig zijn om vruchtbaar te blijven?
Kruisbestuivingen tussen christelijke bewegingen en allerhande maatschappelijke bewegingen die ook op zoek zijn naar heil voor mensen die vaak slachtoffer zijn geworden: verenigingen “waar armen het woord nemen”, vredesbeweging, antiracisme beweging, vluchtelingenorganisaties, vakbonden…

Hoe kunnen we als katholieke christenen mee motor zijn binnen de huidige interreligieuze processen die van levensbelang zijn voor een vredevolle toekomst voor onze wereldgemeenschap? Het terugplooien op de eigen ‘enig zaligmakende identiteit’ is absoluut nefast in het actuele zoekproces om, met betrekking tot concrete maatschappelijke spanningsvelden tot meer samenspraak te komen tussen christenen, moslims, joden en vrijzinnigen.

Hoe moeten christelijke gemeenschappen straks inspiratie blijven putten uit het bevrijdende, open Messiaanse verhaal over Jezus van Nazaret indien het instituut weer elke ruimte voor interpretatie zal gaan bezetten met haar Kerkelijke dogma’s?

Hoe kan het christelijke middenveld de eigen identiteit blijven actualiseren en deelnemen aan het maatschappelijke debat omtrent arbeid, zorg, en emancipatie wanneer haar kerkleiders de koers opnieuw gaan oriënteren op de situatie van voor het 2de Vaticaans Concilie?

Hoe kunnen we ons ‘katholiek’ (betekenis: ‘voor iedereen’) blijven noemen als groepen mensen, i.c. homoseksuelen, door onze nieuwe Belgische kerkleider ‘abnormaal’ worden genoemd?

Hoe kunnen we in creatieve trouw aan de traditie een pastoraal opbouwen, die niet langer afhankelijk is van een klerikale invulling van het ambt van voorganger, maar die op de eerste plaats oog heeft voor de noden van de plaatselijke gemeenschap?

Nog vele andere vragen kunnen worden gesteld. In ieder geval wilden we in eerste instantie ons onbegrip uitspreken bij deze benoeming en vooral ook onze bezorgdheid over de toekomst van de bevrijdende kracht van het oorspronkelijke christelijk verhaal, ook binnen onze seculiere samenleving.

een volle sint-annakerk

Op deze zonnige vrije dag komen meer dan duizend aanhangers van Katholieke Charismatische Vernieuwing samen in de Sint-Annakerk. Deze katholieke fundamentalisten komen samen Pinksteren vieren. Een bezienswaardige bedoening moet ik zeggen. Een volle kerk, dat zie je niet vaak meer. Pierke Pierlala, Gentse volksheld en kritisch kunstenaar noemt een volle kerk een moskee. Maar vandaag zal onze Sint-Annakerk dus stampenstevol zitten.
Voor de geïnteresseerden in het katholiek fundamentalisme het programma voor vandaag staat hierbij. Hoogtepunt van de dag, een eucharistieviering met in de hoofdrol de bisschop himself.

Meer over de Katholieke Charismatische Vernieuwing:
hun eigen webstek
de internationale website
een Amerikaans reclamefilmke
wikipedia over KCV