Rerum Novarum: ‘Als we niet alert zijn, brokkelt alles wat we hebben opgebouwd, steen voor steen af.’

 

 

 

 

 

Rerum Novarum: ACV-voorzitter Ann Vermorgen over de alternatieven voor het neoliberale besparingsbeleid

 

 

 

 

Rerum Novarum (en Laudato Si)

Beste vrienden,

het is vandaag Rerum Novarum. Dé feestdag van de Christelijke Arbeidersbeweging.


Quarantine-stijl-speechen van ACV voorman Marc Leemans, CM chef Luc Van Gorp en Peter Wouter van Beweging.Net.





Rerum Novarum gaat traditiegetrouw gepaard met een eucharistie. Vandaag uitgezonden vanuit de Livinusparochie in Herzele & Sint-Lievens-Houten met pastoor Herbert Vandersmissen en nationale zingevingscoördinator Tony De Jans.

In de preek stelde Tony De Jans interessante dingen, enkele uittreksels:

De crisis leert ons dat solidariteit werkt en dat solidariteit nodig is.

De impact van dit virus legt de ongelijkheid pijnlijk bloot.

Wij zijn geen markteconomie maar voor alles een samenleving. Een economie ten dienste van de mens en de planeet schept algemeen welzijn en welvaart, solidariteit met komende generaties, een gezonde planeet en een aarde die we eerlijk delen.

Hoe begin je aan zo'n nieuwe tijd en samenleving? Niet naar de hemel staren maar werk maken van: Goed doen voor elkaar, elkaars welbevinden versterken, samen leven bevorderen, kwetsbare medemensen beschermen, gezonder en groener leven. Zo laten we vandaag God gebeuren.

"de sleutels om het vertrouwen van de mensen terug te winnen"

Op Rerum Novarum, hoogdag van de Christelijke Arbeidersbeweging, bracht Marc Leemans, voorzitter van het ACV, een straffe toespraak.
Gisteren brachten we zijn analyse van de verkiezingsuitslagen. Vandaag brengen we zijn analyse van de uitdagingen voor de nieuwe regeringen.

De politici die komende weken en mogelijks maanden zullen onderhandelen over nieuwe regeringen ontsnappen niet aan vijf belangrijke uitdagingen. Tegelijk zijn die uitdagingen ook de sleutels om het vertrouwen van mensen terug te winnen. En dat is toch wat iedere politicus wil?

Ten eerste, de budgettaire sanering. Vijf jaar terug trad de Zweedse coalitie aan met het vaste voornemen ten spoedigste naar een begrotingsevenwicht te gaan. Vijf jaar later laat die regering een put na van 13,5 miljard, volgens de berekeningen van de gerenomeerde KULeuven professor André Decoster. En met de verkiezingsprogramma’s wordt die krater nog dieper, berekende het Planbureau. Sommigen willen in die zelf gegraven put nu de sociale zekerheid en overheidsdiensten begraven. Dat zullen we niet laten gebeuren. Het enorme budgettaire gat moet nu vooral een hefboom zijn voor echte fiscale rechtvaardigheid, waarbij iedereen eindelijk eens zijn eerlijk deel zal leveren. De nieuwe regering moet daarom prioritair werk maken van een vermogenskadaster. Van wie werkt, kent men tot op de komma het inkomen. En dat zal men geweten hebben. Wie er met een loon van 2000 euro bruto 100 euro bij krijgt, die houdt daarvan amper 18 euro over. Dat is een fiscale aanslag van 82%. Wie veel verdient draagt veel minder bij. Dat kan toch niet. Dit is geen natuurwet. Dit is een politieke keuze. En die kan en moet worden omgedraaid. Maak eindelijk dat vermogenskadaster en een meerwaardebelasting. Zodat inkomen uit een seconde speculatie evenveel belast wordt als inkomen uit uren transpiratie. Want een euro is een euro. Hoe je die ook verdient.

Ten tweede, werken moet opnieuw meer lonen. Ik zal u iets verklappen: het is niet de aandeelhouder die zorgt voor welvaart en welzijn. Wel de mannen en vrouwen die zich elke dag keihard inzetten voor hun boterham, voor die van hun baas én voor die van de aandeelhouders. Hun inzet moet men beter belonen. Met centraal en verantwoordelijk loonoverleg tussen sociale partners. Bovenop de automatische indexering. En met behoud van loonbarema’s. Zonder bemoeienis van de politiek die met hulp van patronale adviseurs een loonwet vol sjoemelsoftware hebben gemaakt. Zonder discriminerende jeugdlonen, zonder flexi-jobs met een uurloon onder het minimumloon. Minimumloon waarvan tweehonderduizend Petra's trouwens niet kunnen leven.

Ten derde, politici moeten opnieuw beseffen dat we werken om te leven. En niet omgekeerd. Mensen zijn geen machines die je steeds sneller en langer kan doen draaien. Tot ze versleten zijn. Om ze dan te vervangen door een nieuwe lading. Vandaag nog in de krant: het aantal langdurige zieke werknemers is opnieuw gestegen. Een triest record. Het is heel simpel: er moet opnieuw meer ruimte komen om arbeidsduur, werktijd en loopbaan aan te passen aan de individuele en gezinsnoden. Tijdkrediet, landingsbanen en thematische verloven moet opnieuw uitgebouwd worden, na de afbouw van de voorbije jaren. En voor iedereen. Ik krijg niet uitgelegd waarom tijdkrediet geen recht is als je werkt in een bedrijf met minder dan 11 werknemers.

Ten vierde, we dragen allen stevig bij tot de sociale zekerheid. Dat is goed. Het is een toppunt van beschaving; een solidaire samenleving die iemand die ziek is, oud is of zijn werk verloor niet alleen met zijn lot achter laat. Maar dat contract is uitgehold. Want het patronale en liberale front duwt vooral naar minder financiering en dus naar privatisering, commercialisering, individualisering, responsabilisering, … Het tekort van 1,5 miljard in de sociale zekerheid is vooral de verdienste van deze regering met financiële drooglegging door verlaagde patronale bijdragen, door allerhande jobs zonder bijdragen, door de indexsprong op lonen die maakt dat de bijdragebasis achterop blijft, door allerlei netto-systemen, door het onbelast bijverdienen tot 6130 euro -onze eigen binnenlandse variant van sociale dumping- die deloyale concurrentie organiseert tussen loyale werkgevers en werknemers. Bovendien moet iemand aan het minimumloon voor dat bedrag vier maand hard werken. Wie dat bijklussen noemt, staat ver van de echte wereld. En die krijgt dan nog als liberale boodschap dat je voor jezelf moet zorgen met pensioensparen, een hospitalisatieverzekering, een inkomensverzekering, een rechtsbijstandsverzekering, … en liefst zoveel mogelijk fiscaal aftrekbaar, dus op de rug van mensen die niet genoeg verdienen.

De inkomsten aan de sociale zekerheid moeten weer omhoog. Trouwens, zoals UGent professor Gert Peersman aantoonde: de verlaging van sociale bijdragen heeft niet geleid tot meer jobs -amper 30.000 ipv 230.000- maar wel tot meer bedrijfs-winst. De werkgevers hebben zelf de taxshift van Michel verraden.

Ten vijfde, we moeten de klimaatverhitting tegengaan. De rechtse partijen zijn er in geslaagd de jonge klimaatactivisten de wind uit de zeilen te nemen, door de kiezers de stuipen op het lijf te jagen met de kost van de klimaatmaatregelen. Maar dat is niet iets om trots op te zijn. Eerder beschamend. Omdat wij allemaal maar al te goed weten dat de kost van nietsdoen op termijn veel groter wordt. Daarom: bouw het fiscaal voordeel voor salariswagens en bijhorende tankkaart af. En investeer dat geld linea recta in spoor en bus. En ik roep de collega’s sociale partners op om te werken met een mooie kers op de taart: geef iedereen voor woon-werkverkeer een recht op de fietsvergoeding.

lees de volledige toespraak (pdf).

Rerum Novarum: vijf jaar rechts beleid afgestraft

Rerum Novarum

Marc Leemans, voorzitter van het ACV, bracht een straffe toespraak. Enkele hoogtepunten:

Als vier regeringspartijen zijn afgestraft voor vijf jaar rechts liberaal beleid, dan zou ik twee keer nadenken vooraleer te pleiten voor nog meer rechts beleid. En zou ik vier keer nadenken als ik zie hoe het Vlaams Belang, het Front National in Frankrijk achterna, kapitaliseert op slogans rond minimumloon, minimumpensioen en pensioenleeftijd.

De “Zweedse” coalitie is afgestraft. Omdat ze een beleid voerde dat niet rechtvaardig was en bijgevolg op weinig draagvlak kon rekenen. De indexsprong, het pensioengeknoei, de besparingen in de sociale zekerheid, de loonwet vol sjoemelsoftware, het onwerkbaar werk, de scheefgetrokken fiscaliteit, oplopende facturen, de patronale gunstpolitiek,... Wie zich iedere dag keihard inzet voor welvaart en welzijn in dit land werd daar niet voor beloond. Integendeel. En mensen die ziek zijn of zoeken naar werk, of een loopbaan lang zwaar werk deden, werden voorwerp van een diep politiek wantrouwen. Ondertussen werden bedrijven en grote vermogens ontzien en gepamperd.

De voorbije weken bleek herhaaldelijk dat de beleidskeuzes van Michel I niet werkten. Expert na expert legde het falend beleid bloot inzake economische groei, jobcreatie, koopkracht, begroting, werkdruk, ... Ondanks alle politieke getoeter doet België het niet goed. Waar hebben al die inspanningen van gewone mensen dan toe gediend? Waar zijn die ingeleverde miljarden dan naar toe?

Toen mensen de voorbije vijf jaar op allerlei manieren lieten verstaan dat ze het niet eens waren met de beleidskeuzes, werd er niet naar hen geluisterd. Het kon niet anders, was jarenlang het mantra. De mensen hadden gekozen voor dat beleid. Er was een parlementaire meerderheid voor. Alleen het primaat van de politiek telde. Vijf jaar lang was sociaal overleg zeer moeilijk. Ook al hebben de premier en de Minister van Werk het regelmatig gesteund. Maar het was altijd met de rem op. Omdat twee van de vier partijen totaal vies waren van georganiseerde inspraak. Sociale akkoorden werden steevast ter discussie gesteld binnen de regering en toevallig op die onderdelen die interessant waren voor de werknemers. Of het nu ging over werkbaar werk, SWT, landingsbanen, opzegtermijnen, outplacement bij opzeg of "aangepaste" beschikbaarheid, ... telkens greep de regering (dikwijls na verhit intern gekibbel) in. Sociaal overleg werd vooral lippendienst bewezen. Sterker nog, de confrontatie met het sociale middenveld leek vaak een doel op zich.

lees de volledige toespraak (pdf).

vakbondsbashing en 'illusoire koopkracht'

Ferre Wyckmans, algemeen secretaris van de bediendencentrale van het ACV, publiceerde in het nieuwste nummer van Ons Recht enkele zeer rake opmerkingen:

Het leek erop alsof we alles hadden gehad, maar sommige werkgeversvertegenwoordigers en politici wisten ons uitgerekend op Rerum Novarum nog te verrassen met spitante antivakbondsuitspraken. De prijskamp voor de twee strafste uithalen naar de vakbond is bijna geëindigd op een ex-aequo. Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat er bij nader inzien toch nog een winnaar is aan te duiden. Zelfs zonder fotofinish.

Op een erg verdienstelijke tweede plaats – derde plaatsen delen we niet uit, we gaan alleen voor het zuivere edelmetaal – eindigde Alexander De Croo, de voorzitter van Open VLD. Zijn partij slofte sinds de jongste verkiezingen van de ene sukkelstraat in de andere en afgaande op de opiniepeilingen zijn de onweerswolken nog niet weg boven de Gentse Melsenstraat.

Het feit dat ACV-voorzitter Marc Leemans en ACW-voorzitter Patrick Develtere ter gelegenheid van Rerum Novarum nog maar eens duidelijk het puntje op de i van index zetten kon niet zonder reactie van De Croo blijven. De Croo jr. vond het ‘een goede zaak dat er eens iemand anders de indexdiscussie op de agenda plaatste’. Ook als stand-upcomedian gooit deze partijvoorzitter geen hoge ogen. Met de index lachen we niet. Slechte quote en flauwe grap dus.

Maar de meest forse indexsprong staat op naam van Caroline Ven en Geert Janssens van het ondernemersplatform VKW. Zij verklaarden in De Morgen dat de christelijke arbeidersbeweging de echte geest van Rerum Novarum (‘Over nieuwe dingen’) niet begreep en zelfs verraadde. Hola zeker ?! Leo XIII legde in zijn encycliek inderdaad ook de klemtoon op ‘samenwerking’ tussen werkgevers en werknemers. Maar hij was vooral bezorgd over de verbetering van de rechten van werknemers.

Potsierlijk

De argumentatie van de twee VKW’ers is even potsierlijk als onjuist. Vermits het IMF, de Nationale Bank en de Europese Commissie de automatische loonindexering een ongezond idee vinden is het niet verstandig om het tegenovergestelde te beweren, zeggen ze. Verder noemen ze de indexering ‘asociaal’ omdat de index zou neerkomen op ‘illusoire koopkracht’. Illusoir? Hier volg ik niet meer, mijn verstand heeft blijkbaar zijn limieten.

Ongehoord toch dat werkgeversorganisaties denken de erfenis en de interpretatie van Rerum Novarum te kunnen claimen. Onze erfenis is niet beschikbaar. En onze index ook niet.

Rerum Novarum 2011

Kameraden en vrienden,

Vandaag is het Hemelvaart, maar vooral Rerum Novarum, dé hoogdag van de Christelijke Arbeidersbeweging.
Uw kameraad trok woensdagavond naar de Rerum Novarum-viering in Gent.

De Christelijke Arbeidsbeweging zou de Beweging niet zijn moest de viering van Rerum Novarum niet beginnen met een eucharistieviering. De dienst onder leiding E.H. André Quintelier stond in het thema 'Gods visioen: Iedereen Mee'.

Voor de liefhebbers, een bezinningstekst:

Gids visioen is: Iedereen mee!
Dat is concreet vertaald:
een dak boven het hoofd.
Een warme thuis,
brood op tafel.

Iedereen mee?
Dat is niets minder dan:
goed werk,
een redelijk loon;
geen glijdende werkuren op het ritme van de markt.

Iedereen mee?
Dat is maar volledig gerealiseerd met:
een verzekerd inkomen,
een verantwoorde invaliditeitsvergoeding,
een pensioen dat toelaat om rustig oud te worden.

Iedereen mee?
Dat is gezondheidszorg voor iedereen:
maatschappelijke veiligheid voor ook de meest kwetsbaren,
een plek voor elk,
een eigen bijdrage van ieder, hoe klein ook.

God-dank
omdat er nog zoveel inzet voor solidariteit is,
omdat er in onze beweging en in de samenleving
mensen blijven opstaan om ervoor te vechten.

Na de toespraak van Louis Vervloet, voorzitter van ACW Gent-Eeklo, volgde Greta d'Hondt, nationaal voorzitter van Welzijnszorg.
Haar toespraak was opmerkelijk. Ze voer in haar toespraak uit tegen de beschamende armoedecijfers in ons land, tegen het responsabiliseringsdiscours. Ze pleitte voor een betere besteding van de beschikbare middelen en gaf een niet mis te verstane zelfkritiek voor 'de beweging'. Lees meer in DeWereldMorgen.be

Lees ook over de toespraak van Patrick Develtere en van Ann Vermorgen.

rerum novarum

Kameraden en vrienden, het is Hemelvaart. Jies-klim-op, de hoogdag waarop gelovige zielen van de katholieke overtuiging vieren dat Onze-Lieve-Heer na zijn dood en zijn verrijzenis ten hemel is opgestegen. Een bijzonder vreemde feestdag, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen. Maar Hemelvaart is het vermelden en het vieren waard om één enkele reden: het is weer Rerum Novarum, dé hoogdag van de christelijke arbeidersbeweginig.

Dat betekent niet alleen receptie-tijd, maar ook degelijke inhoudelijke boodschappen.

In Leuven sprak Jan Renders, uittredend voorzitter van het ACW, over de uitdagingen van vandaag:

"De financiële en economische crisis heeft een schokgolf door de wereldeconomie gestuurd. De naschokken laten zich nog steeds hard voelen: de werkloosheid blijft stijgen, de overheidsfinanciën zijn zwaar in het rood gegaan en zullen slechts geleidelijk weer in evenwicht kunnen gebracht worden. In Europa – denk maar aan Griekenland – en in de hele wereld staan landen op de rand van een nooit geziene catastrofale situatie waardoor mensen zwaar moeten inleveren. De economie herstelt wel van de ergste schokken, maar zit nog lang niet op het oude niveau. Onze samenleving kampt tegelijkertijd met gekende, maar ook met nieuwe noden: er is nood aan economisch herstel, maar ook aan meer en betere sociale bescherming, aan vernieuwing in justitie, aan verbetering van de sociale veiligheid; er is nood aan bijkomende opvangplaatsen voor asielzoekers, aan een radicale aanpak van de armoede, aan een meer rechtvaardige duurzaamheid, want ook de klimaatverandering, de stijgende grondstof- en voedselprijzen zijn uitdagingen die enorme gevolgen kunnen hebben, vooral voor de meest kwetsbare mensen."

"Het zijn koppige extremisten langs beide kanten van de taalgrens die het beleid afhouden van wat mensen nu van de politiek verwachten: een krachtig antwoord op de nog groeiende werkloosheid. Mensen verwachten zekerheid over hun inkomen, willen een sterke sociale zekerheid waarvoor zij via hun loon ook toe bijdragen. Zij verwachten dat de overheid zorgt voor een verdraagzame en veilige samenleving. De mensen verwachten dat problemen worden aangepakt in plaats van mekaar voortdurend de schuld te geven van de mislukkingen."

Het ACW zou het ACW niet zijn moesten er ook geen oplossingen aangedragen worden:

"Meer dan ooit is er nood aan een betere herverdeling van inkomens en vermogens. Een rechtvaardigheidsagenda moet nu ook een herverdelingsagenda zijn: ze moet aantonen dat iedereen naar draagkracht een bijdrage levert. Dat ook de rijken aan deze verplichting niet ontsnappen. Dat ook de grote vermogens een ernstige bijdrage leveren voor een rechtvaardige fiscaliteit."

" Met een bedrag van 1,2 miljard euro kunnen we alle zieken, werklozen enleefloners een uitkering garanderen ter hoogte van de Europees bepaalde armoedegrens."

"Een stevig sociaal beleid is niet terug te brengen tot een paar simpele ideeën of knappe slogans. Een sociaal-rechtvaardige samenleving moet stoelen op een solidaire stroming in de samenleving. Solidariteit, een hartelijke en verdraagzame samenleving komt niet zomaar uit de lucht gevallen. Aan solidariteit moet gewerkt worden. En daarom zijn verenigingen en bewegingen nodig die inzet en engagement aanbieden en bemoedigen. Daarvoor zijn mensen nodig die geloven in een betere en gelukkiger wereld voor iedereen. Zijn mensen nodig die zich daar heel concreet willen voor inzetten."

In ons eigenste Gent sprak Luc Cortebeeck. Ik moet zeggen, hij bracht een inhoudelijk zeer sterke speech. Twee opvallende passages:

"De SOS Pieten van de arbeidsmarkt hebben inmiddels al een heel koffertje vol. Wat hebben we vandaag geleerd? Ten eerste: schrap de brugpensioenen en trek de pensioenleeftijd op. Ten tweede: jaag de werklozen op, jong en oud, en zet het hakmes in hun uitkeringen. Ten derde: maak dat de werkgevers sneller en goedkoper kunnen ontslaan, want hoe meer ontslagen, hoe meer kansen op een nieuwe job. Al hullen de Pieten van de arbeidsmarkt dat wel in prachtige dekmantels. De arbeidsmarkt moet worden gemoderniseerd, zeggen ze, en er moet meer mobiliteit komen. We moeten Denemarken achterna voor zijn flexicurity. En als het even kan ook Oostenrijk met zijn rugzakje bij ontslag... Het spijt me. Denk je nu echt dat je met flexicurity, met mobiliteit, met modernisering één extra job creëert. We moeten naar een werkgelegenheidsgraad van 75 % in 2020, denkt Europa. En het staat in de sterren geschreven dat dit op de Europese Raad van juni nog gaat bekrachtigd worden ook. Prima. We zijn nog altijd voor volledige werkgelegenheid. Maar welk beleid staat daar tegenover om meer jobs te creëren? Uiteraard is toeleiding naar jobs belangrijk. En uiteraard zullen we met zijn allen gemiddeld langer moeten werken. Maar alles staat of valt met het aanbod van jobs. En niet te vergeten met de kwaliteit van de jobs. Want wat is op dat punt al gedaan? De werknemers hebben inmiddels al ruim hun deel gedaan."

"Het zijn verduiveld boeiende tijden. Maar ook verduiveld moeilijke tijden. Het is niet onze aard de armen in de lucht te steken. En te stellen dat de politici het maar zelf moeten uitzoeken, maar dan zonder onze stem. Onze lijn is er altijd een vanvoorstellen doen, van verantwoordelijkheid nemen. En het zou goed zijn dat dekiezer dat ook doet. We vragen niet dat hij of zij zijn of haar woede opbergt. Maarwe vragen wel dat hij en zij die verontwaardiging ombuigen,voor een positief project kiezen, overtuigd van de bijdrage die het kan leveren aan de oplossing van de zware problemen. Zo’n positief project was Rerum Novarum. Als antwoord toen op de woede vanuit de Grote Miserie van de 19de eeuw. Laten we hier de inspiratie uit putten voor een nieuw project, gebaseerd op de gouden driehoek van werk- sociale zekerheid- fiscaliteit, een project voor rechtvaardigheid. Voor minder gaan we niet."

Lees op DeWereldMorgen.be meer over de toespraak van Cortebeeck en Renders.


Ook de 'christen-democratische vrienden' hielden toespraken, ex-premier Leterme deed een poging om zich te profileren maar bracht een bedroevend (doch niet verrassend) verhaal over 'de competitiviteit van onze ondernemingen' en uiteraard langer werken.
Een voorproefje van wat Leterme in gedachte heeft voor dat eerste:
"Hoezeer we ook weten dat onze Duitse broer zeer ver gaat in loonmatiging, wij hebben geen andere keuze dan te volgen."

Loonmatiging en langer werken, ik weet in elk geval al op wie ik niet ga stemmen.

Rerum Novarum!

kameraden en vrienden, het is vandaag Rerum Novarum, feestdag van de christelijke arbeidersbeweging.
Luc Cortebeeck, voorzitter van het ACV, had in zijn speech over de uitdagingen uit de crisis en uiteraard over de aankomende verkiezingen. Enkele opvallende passages:

Wij zitten dik in de miserie. Het regent collectieve ontslagen en bedrijfssluitingen. En wie het geluk heeft zijn job te houden, kampt met angst en onzekerheid, moet arbeid en loon inleveren om ontslagen af te houden.
Men spreekt van de moeder van alle crisissen omdat het niet alleen gaat om een crisis op de financiële markten, maar ook een economische, een ecologische en een sociale crisis en weldra komt ook de budgettaire crisis.

Een crisis als deze moet een antwoord krijgen. Meer nog dàt moet de allereerste beleidsprioriteit worden. Op alle niveaus. In Vlaanderen en België na de verkiezingen, internationaal en Europees. Ja, ook Europees. Er zijn politici die vandaag beweren dat Vlaanderen de uitweg is uit de crisis. Vlaanderen kan veel, maar dit zeggen is belachelijk.
Met 50000 waren we vorige vrijdag in Brussel, met 300000 tezamen met Madrid, Praag en Berlijn. We betoogden voor dat andere Europa, het Europa van de solidariteit. Een Europa van en voor de werknemers. Een Europa dat zorg draagt voor de wereld.
Alleen is de vraag: wie gaat de rekening betalen?
Ik gaf onlangs reeds een begin van antwoord: niet eerst en meest de werknemers en de niet-actieven. Met vanuit de pers en een deel van de rechtse opiniemakers direct een deel banbliksems tot gevolg.

Ik pas voor de remedies van diegenen die al van meet af aan het hele begrotingsdebat willen reduceren tot een debat over de uitgaven, om elk debat over nieuwe inkomstenbronnen uit de weg te kunnen gaan.
Dat zijn dan vaak ook diezelfden die ons jaar en dag hebben opgezadeld met het neoliberale receptenboek, van vrijheid en blijheid voor de financieel machtigen, die ons naar deze crisis hebben geloodst. Diegenen die nu weer alle wijsheid in pacht lijken te hebben, maar niet de wijsheid hadden deze crisis te zien aankomen, laat staan te voorkomen.
Diegenen die al jaren ons ongenoegen over de excessieve vergoedingen voor het topmanagement hebben weggewimpeld, maar nu beschaamd en schoorvoetend moeten erkennen dat deze uitwassen de crisis hebben aangewakkerd.

Dat men eerst en meest de inspanningen zoekt bij hen die ons in deze crisis hebben gestort. Bij hen die de afgelopen jaren nauwelijks inspanningen hebben gedaan. Bij hen die eerst en meest de vruchten gaan plukken van het crisisbeleid, als de beurzen opnieuw opveren.

Dat zijn de echte prioriteiten, zovele behoeften, zovele kansen om aan vele mensen zinvolle arbeid te geven. Want het antwoord op armoede is in de eerste plaats werk: waardig werk. En zekerheid, sociale zekerheid. En een goede uitbouw van de zorg: welzijnszorg. En fiscaliteit: een rechtvaardige fiscaliteit. Het zijn niet alleen de hoekstenen van een sociaal rechtvaardige samenleving waar wij aan bouwen, het zijn bovendien de perfecte bouwstenen voor een duurzame economie. De echte weg om uit de crisis te geraken.

Lees hier zijn volledige speech
Lees hier de Vlaamse verkiezingsprioriteiten van het ACV
Lees ook de speech van Jan Renders