ballade van de zee

Niet de wind, maar een boze mond
doofde de kaars. De koningszoon verdronk.

Wie op hem wachtte werd gek van verdriet
en sprong in zee. Beiden werden een lied.

Is het water te diep, koopt men een plaats
op een boot. De afstand is niet zeer groot.

De levens aan boord, zij wegen zo zwaar
en de boot is licht. Ook brandt er geen kaars.

Aan de overkant is nog een feest aan de gang.
Men eet er de wereld, al eeuwen lang.

Spoelen de lijken aan, vangt men ze op
en wordt stil. Een minuut lang spreekt God.

Daarna blazen monden het fort weer dicht,
voor de poort ligt een oorlogsschip.

De doden in zee, ook zij worden een lied.
Het zingt niet, het huilt.

En toch hoort men het niet.


Charles Ducal

bron: DeWereldMorgen.be

De Groote Klassenoorlog - imperialisme, toen en vandaag

We kunnen er niet onderuit, de grote herdenking van 100 jaar Groote Oorlog blijft (gelukkig) voortduren. Er worden regelmatig zeer boeiende activiteiten georganiseerd. Vanavond, 13 maart, kun je naar een interessante avond rond het nieuwste boek van Jacques Pauwels.

De Groote Klassenoorlog '14-'18 is een echte aanrader. Op een zeer toegankelijke manier, zoals we van Uitgeverij EPO gewend zijn, worden de mechanisme achter de eerste wereldoorlog bloot gelegd. We lezen hoe een kleine elite hun politieke en economische macht wil behouden en liefst nog uitbreiden. We lezen hoe de eigen bevolking en de eigen soldaten als gevaar werden gezien.
Het boek is doorspekt met prachtige stukjes frontpoëzie en je krijgt een aangrijpend beeld van de onvoorstelbare en onmenselijke gruwel.

Het boek is prachtig maar heeft een groot nadeel, zijn omvang. Regelmatig worden punten samengevat en herhaald, wat de lengte niet ten goede komt. En om het pas echt erg te maken, we krijgen er een annex bovenop, een samenvatting van het boek van Bruno Yammine. Diens boek, Drang nach Westen. De ideologische basis van de Duitse Flamenpolitik (1870-1914) , verdient het evenzeer om gelezen te worden, maar is helaas een uitgegeven studie, dus tamelijk ontoegankelijk voor de geïnteresseerde leek. Dus een goed idee om het samen te vatten, maar geen goed idee om het op te nemen in een op zich al dik boek.

Het zal ongetwijfeld een zeer boeiende avond worden: Jacques Pauwels in gesprek met Ludo De Brabander, doorsneden met poëzie door de enige echte Dichter des Vaderlands.

 

Dus vanavond, 19u30, Ons Huis - Vrijdagsmarkt. Een organisatie van PVDA Gent, Vrede Vzw, Intal en EPO uitgeverij.

Koopkracht

Na zijn dood werd God vloeibaar
goud. In die vorm kwam hij overal,
op alle plaatsen, die hij overspoelde
tot men geen andere god nog aanbad.
Heter dan kokende as, kouder dan ijs
drong hij binnen door ogen en oren
en dwong alle handen naar zijn gebod:
wie een leven wil moet het zien te kopen.
Wie het kan wordt vloeibaar als God zelf,
wast aan en giet zich uit over de wereld,
duizenden goden, allen de enige.
Wie het niet kan wordt onbestaand,
een roeier zonder spanen,
een zwemmer in het moeras,
een drenkeling buiten adem,
een wesp in een limonadeglas.

dichterdesvaderlands

Charles Ducal

'allochtoon' stigmatisering en uitsluiting

Als je uitsluiting niet oplost, zal elke term voor 'allochtoon' stigmatiserend zijn

Ik heb bij Kifkif een T-shirt besteld waarop in het groot 'allochtoon' staat. Dubbel geestig is dat. Omdat 'allochtoon' er staat op de wijze van 'Lonsdale' - je weet wel, het merk dat geheel buiten zijn wil door neonazi's wordt geprefereerd, omdat de middelste letters 'nsda' verwijzen naar NSDAP, de partij van Hitler. In Nederland verboden sommige scholen Lonsdale kledij nadat racistische jongeren ermee uitpakten als afkorting van 'laat ons Nederlandse skinheads de allochtonen langzaam elimineren'. Ook geestig is het natuurlijk omdat ik geen allochtoon ben - het dragen van zo'n T-shirt zet niet enkel de skinheads een neus, maar ook de identiteitscategorieën in ons hoofd. Het is een statement.

Niet dat de kwestie voor mij nu zo duidelijk is. Wie is allochtoon? En is het wel wenselijk om dat woord te gebruiken? Vlak voor een panelgesprek over multiculturaliteit, integratie of discriminatie gebeurt het wel eens dat ik de medepanelleden waarvan ik vermoed dat ze die thema's vanuit een insiderperspectief beleven, vraag: zou het jullie storen als ik straks de term 'allochtoon' gebruik? Meestal niet. Maar het gebeurt dat ze vragen om dat woord te vermijden: stigmatiserend, wij/zij, verbale uitsluiting. Een alternatief dat precies dezelfde lading dekt, heeft men meestal niet. Toch niet in één woord. Maar dat kun je ook niet vragen. Als ik zo'n concept nodig heb om te zeggen wat ik wil zeggen, is dat mijn probleem, niet het hunne. Een louter praktisch probleem bovendien, dat niet kan opwegen tegen bezwaren van principiële aard.

Geen ander woord zoeken lijkt me sowieso de beste oplossing. De reden waarom een woord dat een groep mensen aanduidt als stigmatiserend wordt beschouwd, is immers verbonden met de mate waarin die groep gemarginaliseerd is of uitgesloten wordt. Zo lang dat probleem niet is opgelost, zal elke nieuwe naam voor de groep na verloop van tijd dezelfde stigmatiserende lading dragen.

Eva Brems in een opiniestuk in De Standaard

Gaza, Geschiedenis van de Palestijnse tragedie

Kameraden en vrienden, hoogtijd voor een vleugje reclame.

Een brandend actueel boek, van de hand van Lucas Catherine, Gaza, Geschiedenis van de Palestijnse tragedie. Het boek is doorspekt met zeer aangegrijpende gedichten van Charles Ducal.
Op zich is goed geïnformeerd zijn op zich al reden genoeg om dit boek te kopen, maar voor wie een extra argument nodig heeft, de opbrengst van het boek (de winst zo u wil) gaat integraal naar het Al Awda ziekenhuis in Gaza en de Palestijnse ngo, UHWC. Alle informatie over deze ngo en het ziekenhuis in kwestie vind je bij intal.

Geïnteresseerden kunnen de inhoudtafel en het woord vooraf online lezen.
Een fragment kun je hier nalezen.

Radio 1 bracht vandaag een intervieuw met Lucas Catherine. Dit kun je hier en hier beluisteren.

Tot slot een prachtig gedicht uit het boek:

LAAT ONS PRATEN

Eerst zullen wij u in het zand begraven,
het hoofd vrij zodat het kan spreken
over wederzijds begrip, over vrede,

eerst zullen wij uw akker tot de onze maken,
soldaten plaatsen tussen mijn en dijn,
de camera op ons standpunt plaatsen,

eerst zullen wij al onze doden tellen
van de afgelopen tweeduizend jaar,
u daarmee om de oren slaan

en dan het spuug van onze handen vegen
en besluiten: het is duidelijk,
u wil geen vrede.

Voor de freaks onder ons de gegevens: isbn: 9789064451331 · 2009 · paperback (12,5 x 20 cm) - 168p.
En dan nog de melding dat het boek te koop ligt in de betere boekhandel (maar ongetwijfeld ook in de fnac) voor de prijs van € 15.

Ik zou zeggen veel leesplezier en laat mij weten wat je ervan vond.