1 mei - Cry of the People - John Neihardt

 

 

Domela Nieuwenhuis en de tegencultuur van ‘de daad en de straat’

Het socialisme van de 21ste eeuw, een nieuwe generatie, met nieuwe vormen en gedachten. Een generatie die niet bang mag zijn om lessen te trekken uit het verleden. Want er kan uiteraard geen sprake van zijn om de lessen die de ervaringen van miljoenen werkers hebben voortgebracht zouden worden genegeerd. Vandaag brengen we een zeer interessante bedenking van Ronald van Raak, dr in de geschiedenis en parlementslid voor de SP.nl. Hij wijst op de lessen van de Nederlandse arbeidersgeschiedenis en meer bepaald op de figuur van de strijdbare socialist Ferdinand Domela Nieuwenhuis en op het verschil tussen 'socialisme-van-onderop' en 'socialisme-van-bovenaf'. Vooral de laaste alinea bevat enkele rake inzichten.

In oktober bestond de SP veertig jaar. Maar onze manier van politiek bedrijven staat in een veel langere traditie, die teruggaat tot Domela Nieuwenhuis.

In 1890 ging de jonge advocaat Pieter Jelles Troelstra op bezoek bij Ferdinand Domela Nieuwenhuis, toen de leider van het socialisme in Nederland. Dat was in het redactielokaal van Recht voor Allen, het blad dat Domela Nieuwenhuis had opgericht. Troelstra wilde graag mederedacteur worden. Daarvoor vroeg hij een flink loon, een premie voor een levensverzekering en een vergoeding om zijn schulden af te lossen. Domela moet deze jonge advocaat wat meewarig hebben aangekeken. Het blad had geen geld, evenmin als hijzelf. Domela was in 1888 als eerste socialist in de Tweede Kamer gekozen, maar droeg zijn vergoedingen af aan zijn partij. Hij wees Troelstra dan ook vriendelijk de deur.
Domela Nieuwenhuis had in 1882 de Sociaal-Democratisch Bond opgericht (SDB). Deze partij nam deel aan verkiezingen, maar wilde daarnaast veel meer zijn. Een socialistische partij moest volgens Domela ook een gevoel van solidariteit creëren en mensen tot een gemeenschap maken. Materieel, door ondersteuning bij ziekte en werkloosheid. Maar ook geestelijk, door scholing en culturele ontwikkeling. De partij was een gezelligheidsvereniging, misschien zelfs een soort familie. Het doel was zelfemancipatie, arbeiders moesten zichzelf ontwikkelen, zodat zij niet meer afhankelijk zouden zijn van hun baas, of van kerkelijke armoedezorg. De strijd voor maatschappelijke verandering was voor Domela ook een strijd voor zelfverandering.
Troelstra werd in 1894 leider van de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij (SDAP), de voorganger van de PvdA. Deze partij splitste zich af van de oudere socialisten omdat zij zich meer wilde richten op de geschoolde arbeiders en op het parlementaire werk. In de volksmond werd deze partij al snel de ‘Studenten, Dominees en Advocatenpartij’ genoemd. In een recent verschenen biografie, Domela Nieuwenhuis. Een romantische revolutionair (2012), noemt Jan Willem Stutje dit een verschil tussen socialisme-van-onderop en socialisme-van-bovenaf. Het socialisme van Domela ‘kent een fundamenteel wantrouwen tegenover staat en autoriteit en tracht daarom zijn doelen zo veel mogelijk op eigen kracht te bereiken’. De sociaaldemocratie van Troelstra ‘mobiliseert de achterban om invloed in en op wetgevende en andere bestuursorganen te verwerven’.

Rode predikant
Domela Nieuwenhuis is in verschillende opzichten een tragische figuur. Zijn moeder stierf toen hij nog een kind was. Zelf verloor hij drie echtgenotes in het kraambed. Hij kreeg in totaal acht kinderen, sommige van hen stierven heel jong. Tragisch is ook het verlies van zijn geloof. Domela was een predikant die geloofde in het morele voorbeeld van Christus en zich in de kerk inzette voor bestrijding van armoede en onrechtvaardigheid. Na de dood van zijn tweede vrouw in 1877 nam hij afscheid van de kerk - en daarmee ook van een goede maatschappelijke positie. In het socialisme vond hij meer terug van de leer van Christus. Hij zette zich in voor algemeen kiesrecht, omdat hij geloofde dat de belangen van gewone mensen op die manier een plek konden krijgen in de politiek.
Domela werd een rode predikant. Zijn socialisme predikte klassenstrijd, maar met als doel alle mensen te verenigen in één gemeenschap. Hij predikte ook opstand, maar vooral om te verzekeren dat iedereen er bij zou horen. Ook in zijn verschijning was hij een moderne Jezus. Niet alleen door zijn uiterlijk, door zijn lange dunne gestalte en zijn lange grijze baard. Maar ook door zijn optreden: ‘Domela dankte zijn populariteit vooral aan de kunst om een emotionele brug naar zijn toehoorders te slaan. Hij vroeg om een bekering tot een andere (socialistische) vorm van samenleven en hij beloofde verlossing. Hij sprak erover in een vertrouwd religieus register. Mensen zonder politieke of ideologische traditie vertonden die rituele moedertaal het beste. Zij drukte het diepste het verlangen uit naar harmonie en eenheid’, aldus Stutje.
Op deze manier slaagde Domela erin gewone mensen te winnen voor zijn idealen. Niet alleen de geschoolde arbeiders, maar ook de armen en werklozen. Niet alleen de fabrieksarbeiders in Amsterdam, maar ook de veenarbeiders in Friesland, die hem trots ‘Us ferlosser’ noemden. De Friezen kozen Domela in 1888 als eerste socialist in de Tweede Kamer, nadat hij een jaar lang had vastgezeten wegens majesteitsschennis (Domela had zich afgevraagd waarom het volk zoveel sympathie koesterde voor een koning die zo weinig werk maakt van zijn baantje). In het parlement voelde Domela zich echter niet thuis. Als eenling kon hij hier ook weinig uitrichten. Veel liever was hij aanwezig bij stakingen en demonstraties, of richtte hij fondsen op voor zieken en werklozen.

Rode heer
Stutje wijst in zijn boek op de unieke positie van links in Nederland. In de meeste Europese landen zijn linkse partijen ontstaan als afsplitsing van de sociaaldemocraten. In Nederland is dat andersom: hier ontstond vanaf het midden van de negentiende eeuw een traditie van radicaal links, waarvan de sociaaldemocraten zich aan het eind van de eeuw hebben afgesplitst. De sociaaldemocraten in de politieke partijen (SDAP en de PvdA) en in de vakbonden (NVV en FNV) hebben daarna afstand gehouden van de oorspronkelijke beweging, die ze afdeed als ‘achterlijk’ en niet waard om mee samen te werken. Hierdoor ontstonden ook twee socialistische culturen, een tegencultuur van ‘de daad en de straat’ tegenover een cultuur van de ‘Herenpartij’.
Deze verschillen in cultuur kwamen ook voort uit andere opvattingen over politiek. Domela riep mensen op tot strijd, maar niet voor zijn eigen doeleinden. Emancipatie betekende volgens hem dat mensen zelf hun lot in eigen hand moesten nemen. ‘Zijn charisme bestond erin de arbeidersklasse haar eigen doeleinden te doen formuleren; hij wilde haar geen “vreemde doeleinden” opdringen,’ aldus Stutje. Sociaaldemocratische bestuurders wilden de mensen vooral leiden. Stutje: ‘Het socialisme werd die mens uit handen genomen en verloor daarmee zijn betekenis van zelfbevrijding. Ervoor in de plaats trad de professionele activiteit van politici à la Troelstra.’ Praktische strijd werd ingeruild voor abstracte sympathie.
De tweedeling die eind negentiende eeuw in de sociale beweging ontstond is tot op de dag van vandaag blijven bestaan, in het parlement en in de vakbeweging. Links van de sociaaldemocratie bleven politieke partijen actief, die door de PvdA fel werden bestreden. In de vakbonden bleven linkse arbeiderscollectieven ontstaan, die niet minder hard werden bekritiseerd door de sociaaldemocratische top. De biografie van Domela Nieuwenhuis verklaart misschien de felheid van die reacties en laat zien waarom het zo moeilijk is om met sociaaldemocraten samen te werken. Daarbij gaat het niet alleen om verschillen in politiek inzicht, maar om een andere manier van politiek bedrijven. Het gaat ook om een andere kijk op de mens, een verschil tussen emancipatie en paternalisme.
De verschillen tussen toen en nu zijn groot, maar toch is de SP schatplichtig aan de eerste socialisten. Dat blijkt uit heel praktische zaken, zoals de afdrachtregeling, die door Domela Nieuwenhuis in het leven werd geroepen. En dat blijkt uit heel principiële zaken, zoals de massalijn, de opvatting dat wij niet politiek bedrijven vóór de mensen, maar mét de mensen. En dat blijk hopelijk ook uit onze manier van optreden, dat we niet alleen het hoofd, maar ook het hart van de mensen kunnen winnen. Ons socialisme is vrij uniek, zowel in Nederland als in de rest van Europa. Maar het staat ook in een lange socialistische traditie. De nieuwe biografie van Domela Nieuwenhuis laat zien dat Us Domela ook een beetje van onze SP is.

bron

socialism 2.0

Peter Mertens werd deze week geïnterviewd door Russia Today over de Engelse vertaling van 'Hoe Durven Ze!'. Buiten het feit dat Peter hilarisch Antwerps-Engels spreekt is het een zeer bekijkenswaardig filmpje.


'Capitalism to be replaced with Socialism 2.0'



Wie het boek nog niet gelezen zou als de weerlicht naar de plaatselijk boekhandel of bibliotheek moeten lopen.

Crisis, Oligarchie, Mismanagement, Misdaad en Socialisme

Kameraden en vrienden, vorige week vond in Vooruit, Gent de tweede Dag van het Socialisme plaats.
Uw kameraad kon er dit jaar helaas niet bij zijn, maar gelukkig zijn er wel relevante mediakanalen die hiervan uitgebreid verslag hebben gedaan.

Beste kameraden, vandaag brengen we de zeer interessante toespraak van PVDA-voorzitter Peter Mertens:

Aan de voorzitters van de beheerraad van Belgacom, Electrabel, 
aan mijn verzekeringsmaatschappij en aan mijn huisbaas

Ik laat u graag het volgende weten
Vanaf heden doe ik een herschikking van mijn onbetaalde rekeningen, die ik voortaan rommelkredieten noem
Teneinde mijn gezinsbudget te zuiveren, zullen mijn onbetaalde rekeningen worden ondergebracht in een naamloze vennootschap,
met staatswaarborg uiteraard

U vindt hierbij mijn rekeningnummer
waarop U de bonus kan storten voor mijn goed beheer,

Hoogachtend,

Peter

Tja, niet dus
wat tot tweemaal toe kon voor de banken,
kan niet voor de tienduizenden die hun elektriciteitsrekening niet meer kunnen betalen,
kan niet voor al die jongeren die zich geen autoverzekering kunnen permitteren
kan niet voor zoveel mensen die het moeilijk hebben met de huishuur

Ja maar, zo zeggen ze, als het kapitaal en de banken in de problemen komen dan zitten we met een systemisch probleem
Dat is pas een maatschappijvisie: want blijkbaar zitten we niet met een systemisch probleem als de mensen in de problemen komen,
wanneer in Duitsland 1,3 miljoen mensen met een job toch in armoede leven wanneer in Griekenland ondertussen een half miljoen kinderen in armoede opgroeit
wanneer in Spanje 44 procent van de jongeren zonder werk zit, ,
wanneer in de Europa bijna één op vijf vrouwen in armoede leeft
en wanneer men deze crisis voor de tweede keer wil afwentelen op de bevolking

Iedereen weet wel, de armoede in de Europese Unie groeit
in dit Europa tellen we vandaag 84 miljoen armen, 84 miljoen!
Minder mensen weten: ook de rijkdom in de EU groeit elke dag
vorig jaar kwamen er 6,3 procent nieuwe miljonairs bij
Ze zijn nu met z’n drieduizend, de Europese miljonairs,
en ze bezitten samen – hou u vast – de fenomenale som van 102 duizend miljard euro,
Honderd-en-tweeduizend-miljard euro aan vermogen dat geblokkeerd wordt door nauwelijks drieduizend mensen

Alles voor de winst, en de winst vóór alles, 
dat is geen maatschappijvisie
dat is een hold-up
een gigantische hold-up van een kleine kliek aandeelhouders, bankiers en speculanten
Neen, het zijn niet alleen de banken, het zijn ook industriële reuzen zoals Electrabel, Volkswagen en Mittal
ik heb Maxime en Julien gezien,
twee broers uit Luik, allebei 26 jaar
net als hun vader, Marco,
werken ze allebei uit de warmwalserij bij ArcelorMittal,
zij staan nu op straat, waarom?

Omdat het bedrijf oud staal maakt?
helemaal niet, het gaat om een moderne productie met gespecialiseerd staal
Omdat het bedrijf te veel belastingen betaalt, zoals alle liberalen zeggen?
ArcelorMittal betaalde vorig jaar in ons land… nul euro belastingen
Ah, dan maakt het bedrijft geen winst misschien?
Toch wel, in Luik wordt meer dan 1,3 miljard euro winst vergaard
De mensen staan op straat omdat
omdat de familie Mittal en de grote aandeelhouders
nog meer tweecijferige rendementen eisen

En daarom zeggen wij,
De staat is een speler in dit debat,
de staat is niet neutraal,
ze nationaliseert de verliezen enerzijds, ze privatiseert de winsten anderzijds,
aan de ene kant bespaart ze op alle uitkeringen en organiseert ze een echte jacht op al wie van een uitkering moet rondkomen, aan de andere kant strooit ze met subsidiegeld voor multinationals, die dat rechtstreeks doorstorten naar de aandeelhouders

Wij zitten niet alleen met een economische crisis,
wij zitten ook met een heel grote democratische crisis

Ik heb het al eens verteld,
In de krant stond een grote titel “mismanagement gaf doodsteek aan Dexia”
Mismanagement!
Mijn zonen vroegen mij: papa, wat is dat mis-managment?
Daar heb ik wel even over moeten nadenken
Wat is eigenlijk het verschil tussen misdaad en mismanagment?

Wel, mismanagement een kwestie van omvang:
neem 5 vervallen muffins uit een afvalcontainer,
zoals een man onlangs in België deed,
dat noemt men misdaad en de man kreeg 6 maanden voorwaardelijke celstraf
Maar, wanneer je speculeert met andermans spaargeld ter waarde van 40.000.000.000 muffins (40 miljard euro),
dan heet dat mismanagement, en dan mag je vrijuit gaan
wel dat heeft een naam, dat heet klassenjustitie

En dan spreek ik niet eens over het goddelijk monster, boer Declerk, en wat er met zijn proces is gebeurd…

In ons land mag het goddelijke monster, boer Declerk, jarenlang frauderen,
en zijn dure advocaten mogen het gerecht alle stokken in de wielen steken,
en uiteindelijk mag de belastingbetaler nog eens boete betalen... voor het aanslepend proces

Justitie, media en politieke wereld zijn steeds meer vervreemd van het dagdagelijkse gebeuren
en in Europa laat men de rechtsen ongehinderd roepen: meer daadkracht! Meer sterke leiders! Meer bevoegdheden aan de commissie!
Europa wordt nu al geleid door een oligarchie,
een kleine groep mensen die nergens verkozen is,
en die samen met het IMF in Dublin, in Lissabon en Athene gaat zeggen hoe ze het daar moeten doen:
de pensioenen verlagen tot 350 euro zoals in Griekenland
het minimumloon verlagen tot 420 euro zoals in Portugal
de BTW, dat is een asociale vlaktaks, overal boven de 20 procent
en alle publieke eigendommen verkopen

Ze zeggen nu al voor de vierde keer op rij dat de Europese Top de problemen heeft opgelost
Zolang de politici…
Neen, ik wou eigenlijk zeggen ‘zolang de politici achter de markten blijven aanlopen’, maar dat is fout
Het is veel erger
Ze lopen niet achter de markten aan,
ze zitten op hun knieën, ze verafgoden de markten.
Zij doen alsof de markten een soort oncontroleerbare natuurkrachten zijn, afgoden die je moet kalmeren en bedaren.
Na elke Europese top kijken ze met de ogen vol angst:
hoe zullen de markten reageren?
Hebben we de markten kunnen bedaren?
Gisteren hebben we een heel volk, de Grieken, opgeofferd om de ‘markten’ te bedaren, vandaag offeren we de Italianen of Portugezen op aan deze afgod, en morgen zullen wij aan de beurt zijn.
Maar de honger van deze geldgod zal nooit gestild zijn.
Zolang deze Europese Unie op concurrentie is gebouwd,
zolang de markten en speculanten vrij spel krijgen,
zullen de ongelijkheden van de Euro alleen maar toenemen.
Wij hebben een totaal ander Europa nodig,
een Europa dat gebouwd is op solidariteit en socialisme.

En terwijl zij iedereen tegen elkaar uitspelen
Bulgaren tegen Grieken,
Noord Europa tegen Zuid Europa,
Europeanen tegen Amerikanen
in een moordende concurrentie,
eisen zij meer macht en minder democratie

Maar op het toppunt van hun macht, beste kameraden en vrienden,
zullen zij stoten op een vloedgolf van volksverzet

Zoals ze dat vandaag al doen in Griekenland,
waar de twintigste (!) algemene staking bijna een miljoen mensen op de been bracht
zoals in Portugal, waar vorige week honderdduizenden mensen in alle sectoren het werk hebben neergelegd
zoals in Luik, waar vorige woensdag tienduizend mensen betoogden tegen de plundering van Mittal
en zoals in Wall Street, waar jongeren en ouderen nu al wekenlang de straten hebben ingenomen

Wall Street is niet bezet door actievoerders,
Wall Street is terug ingenomen op de bezetters,
de speculanten en bankiers die jarenlang ongehinderd de hele economie mochten bezetten

Eén ding is zeker:
De komende jaren gaan niet rustig zijn,
wij staan voor spannende tijden,
wij staan slechts aan het prille begin van het volksprotest,
een protest dat de wereld zal doen veranderen

En daarom is de Ronde Tafel van Socialisten zo belangrijk,
wij reiken de hand naar alle verzet, of het nu groot is of klein
Met een ronde tafel, omdat iedereen er een stem heeft,
een tafel van socialisten, omdat wij niet alleen in verzet gaan,
maar ook een alternatief op het kapitalisme aanreiken:
het socialisme

De bijna-slimste-mens zegt dat er geen plaats is voor het socialisme,
en zegt dat Vlaanderen altijd rechts is geweest

Als zij zeggen dat er in Vlaanderen geen plaats is voor socialisten,
dan slaan wij met de vuist op tafel
zijt ge nu werkelijk alles vergeten?
wie heeft de Vooruit hier opgericht?
wie heeft de broden gebakken voor de stakende mijnwerkers in de Borinage?
wie heeft er voor gezorgd dat gij betaald verlof hebt?
en dat gij een sociale zekerheid hebt?
hebben wij dat cadeau gekregen misschien?

In de geschiedenis zijn er twee kanten beste vrienden en kameraden,
de kant van heersers, en de kant van de onderdrukten,
zij, zij willen de hele geschiedenis herschrijven
helemaal herschrijven vanuit de kant van het establishment

Zij spreken over ‘de tradities van Vlaanderen’, 
en dan hebben ze het over die van de papen en edelen die de hielen likten van Margaretha van Parma en in de Raad van Beroerten van hertog Alva zetelden
Wij spreken over die andere tradities
die van Lamme Goedzak en Tijl Uilenspiegel, en van het verzet dat zo meesterlijk beschreven in Het Geuzenboek van Louis-Paul Boon

Zij hebben het over ‘de gehoorzaamheid van de Vlamingen’,
en ze vergeten er dan bij te zeggen aan welk regime 
mensen zoals Staf De Clerq zo onvoorwaardelijk gehoorzaam waren
Wij hebben het over de ongehoorzaamheid tegenover onrecht
Wij spreken over al die kleine mensen die hun leven riskeerden in de strijd tegen de bezetting

Er zijn twee kanten in de geschiedenis,
En hun geschiedenis is de onze niet

Onze geschiedenis is die van de brede socialistische beweging
Wij hebben niet minder socialisme nodig,
wij hebben meer socialisme nodig
Er is nood aan mensen die de dingen durven te benoemen
er is nood aan diegenen die hun hoofd niet buiten voor onrecht
voor allen die zeggen: wij willen een andere wereld,
een wereld die wij ook benoemen, het socialisme

Met de Ronde Tafel van Socialisten
weten we dat er nog veel werk is
wij weten dat het lang gaat duren,
maar “wie aan de bron wil geraken, moet tegen de stroom in durven te gaan”

De Ronde Tafel van Socialisten gaat het niet oplossen
Niemand gaat het oplossen in jullie plaats
Wij kunnen het alleen maar samen oplossen
Socialisme moet niet worden uitbesteed
Jullie zijn het socialisme
Jullie zijn de Ronde Tafel van Socialisten
werk met ons mee
er is nog heel veel plaats aan onze tafel

Dank u

Dag van het Socialisme

Kameraden en vrienden,

vandaag is er wederom de Dag van het Socialisme in de Vooruit.

met volgende zeer interessante werkgroepen:

1. Een nieuwe taalstrijd als hefboom voor het socialisme? met Jan Blommaert en Johan Van Hoorde Moderator: Keltoum Belorf
2. Cultuursalon
   Voor de pauze: Frank Stappaerts in gesprek met Gal en Jan Vromman
   Na de pauze: Marnix Verduyn in gesprek met Jacques Delcuvellerie, Dimitri Verhulst en Geert Six
3. Arabische revolutie: hoe dicht bij ons eigen bed? Ludo De Brabander en Brecht Desmet
   Moderator: Koen Bogaert
4. De Europese Staat tegen de volkeren van Europa
   Jan Fermon en Egbert Schellenberg
   Moderator: Peter Mertens
5. Culturele werkplaats
   Voor de pauze: workshop theater met Poppe Boonstra “in de voetsporen van Bertolt Brecht”
   Na de pauze: strijdliederen zingen met Wouter Vandenabeele,
   Duwoh (Anke Hintjens&Bernard Van Lent) en Brussels Brecht-Eislerkoor
6. Syndicale strijd: meer dan ooit een noodzaak!
   Ferre Wyckmans en Gaby Jaenen
   Moderator: Ivan Van Praet
7. Hoe strijden voor hervormingen en voor socialisme?
   Erik De Bruyn, Tanja Niemeier en Stijn Oosterlinck
   Moderator: Fred Louckx
8. Woman is the nigger of the world
   Aan de hand van een kortverhaal (geschreven door Sabine Descamps), over een vrouw die vertelt over haar dagelijks leven in een socialistische economie, over een vrouw die laat zien dat het leven anders kan zijn dan nu. Met dit verhaal gaan we aan de slag in de werkgroep.
   Moderator: Nadine Peeters
9. Wanted: Nieuwe Actiemiddelen!
   Voor de pauze: Inez Louwagie, Inge Neefs, Anneleen Kenis en Lode Devos over nieuwe lokale en internationale actiemiddelen.
   Na de pauze: Lieven Scheire, Rona Kennedy en Han Soete over de media als actiekracht!Moderator: Kelly Franceus

Daarna vind je de slotmeeting plaats, ‘Socialisme, strijd & solidariteit’ met Mohamed Waked, Marc Goblet (FGTB Liège), Anke Hintjens en Peter Mertens, Fatma Arikoglu en Paul Schrijvers.

Sterft gij oude vormen en gedachten

90 jaar Chinese Communistische Partij

Kameraden en vrienden,

90 jaar geleden werd de Communistische Partij van China opgericht.
De Communistische Partij heeft de Chinese bevolking geleid in de strijd tegen het fascisme en de Japanse bezetting, tegen kapitalistische overheersing, tegen de vijanden van het socialisme, tegen de balkanisering van China en heeft het Chinese volk op het pad gezet van de ongekende ontwikkeling, van onderworpen achterlijk land tot economische grootmacht.

Geen enkel land ter wereld is perfect, geen enkele partij is perfect, dat is duidelijk maar de geschiedenis van China, de Communistische partij en de teksten die ze produceerden bevatten zeer veel nuttige zaken. De werken van Mao Zedong vind ik nog steeds zeer inspirerend. Ook de werken van de latere leiders van de CPC zijn meer dan het bestuderen waard. Alleen door de verwezenlijkingen, de successen en de vergissingen van de Chinese communisten te bestuderen kunnen we een begin maken van het begrijpen van de ongelofelijke ontwikkelingen in dat immense land.

De speech die Hu Jintao vandaag gaf is meer dan het lezen waard.

Geen feest zonder muziek:








Meer over de Chinese Communistische Partij:

"Klein Links is dood, groot links is terug"

Zaterdag vond in Vooruit, te Gent uiteraard, de Dag van het Socialisme plaats. Ik moet zeggen het was serieus de moeite.
750 socialisten 'van diverse pluimage' verzameld om te discussiëren over het socialisme van de eenentwintigste eeuw.

Jan Blommaert stelt: "De Dag van het Socialisme is nu al een brokje geschiedenis: een moment van samenhorigheid, een dag waarop de oude linkse passie plots terugkeerde, de dag waarop links uit zijn lange winterslaap ontwaakte na twee decennia stilte. De Dag betekende, zeker voor de initiatiefnemers, een breuk met het verleden. Klein Links is dood, groot links is terug. Gedaan met de cultuur van kibbelen en vliegen afvangen, en resoluut het spoor op van de dialoog, van pluralisme, samenwerking en solidariteit, en terug naar de essentie. Wie naar de bekvechtende liberalen luistert merkt trouwens dat zij nu Klein Rechts geworden zijn; de kibbelcultuur laten we dus gaarne aan hen."

lees meer

Zoals Peter Mertens het stelt: "Ik heb het gevoel dat we voor een kentering staan. Het is nu gedaan met het geklaag en gezaag. Het kapitalisme zit in een zeer diepe crisis en wat ons ook scheidt als socialisten laat ons rond een aantal punten aan één zeil trekken. Vandaag is het kapitalisme in crisis en niet het socialisme, het socialisme is de jeugd en de toekomst van de wereld en we gaan dat samen, in dialoog, debat, discussie en soms ook strijd verder uitwerken."

Het volledige verslag uiteraard op DeWereldMorgen.be

Bekijk zeker de fotoreportage

Jan Blommaert en Peter Mertens (PVDA-TV):


Voor wie op zoek is naar meer informatie over deze dag kan ik zoekwerk besparen de commerciële media en de publieke omroep brachten over de dag niks. Alles over deze dag zult u alleen vind op DeWereldMorgen.be - niet toevallig DeWereldMorgen!