Werknemers verdienen beter!

De Christelijke bediendenvakbond, LBC-NVK lanceert een nieuwe campagne, onder de slogan, 'Werknemers verdienen beter'. Een belangrijk onderwerp, en een interessante campagne, meer dan redenen genoeg om hier op deze fraaie zondag wat aandacht aan te besteden.
We laten het uitleggen door Ferre Wyckmans, algemeen secretaris:

“Het zijn harde tijden”, hoor je vaak. Maar de toestand is lang niet even hard voor iedereen. De vakbond ziet dat de tijden vooral moeilijk zijn voor diegenen die het hard te verduren krijgen omdat de verdeling van de welvaart en het geluk niet wordt bijgestuurd.

Maar het verhaal van de ‘harde tijden’ wordt misbruikt als alibi om zogezegd iedereen zijn of haar steentje te laten bijdragen. De steentjes of stenen die door iedereen worden bijgedragen verschillen wel aanzienlijk in gewicht én volume. En het is zeker niet zo dat de zwaarste stenen worden bijgedragen door wie dat het beste zou kunnen, écht niet. Dat was in het recentere en verdere verleden niet zo. En dat zal bij de uitvoering van de regeringsbeslissingen weer niet anders zijn.

De bankencrisis en de economische crisis die daarop volgde ontketende een tsunami van besparingsmaatregelen. Nationale regeringen trachten elkaar de loef af te steken en zo stoer mogelijk uit de hoek te komen. Allemaal willen ze een goed Europees rapport of een bemoedigende schouderklop van mevrouw Lagarde van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) of een fraaie aanmoediging van de OESO. Besparen is in die kringen het toverwoord en minder werknemersrechten het onuitgesproken, maar erg tastbare en pijnlijke doel. Dat alles wordt steevast verpakt in die vermaledijde redenering dat we ‘even wat minder’ moeten doen om daarna ‘flink veel meer’ te krijgen. Het verhaal van ‘het einde van de tunnel’ dat we ondertussen spuugzat zijn. Omdat het gaat over leugens die oneerlijkheid en onrechtvaardigheid moeten verdoezelen.

"Reculer pour Mieux Sauter"

Kameraden en vrienden, even uw aandacht voor de nieuwjaarsboodschap van het ACW. Zeer lezenswaardig.

“Reculer pour mieux sauter”, zo drukken de Franstaligen het mooi uit. Een stapje terugzetten om beter te springen. Dit moeten we af en toe doen. Zoals we ook af en toe eens moeten terugdenken over wat geweest is om ideeën te hebben voor wat nog te doen staat.
Laat ons even terugkijken naar wat er in het voorbije jaar is gebeurd.

We kregen eindelijk een regering en leren hieruit dat compromissen sluiten de enige oplossing is. Dat compromissen sluiten, deel is van het dagelijks menselijk handelen en dus ook van het politiek handelen. Dat compromissen sluiten het vinden is van elkaar. Dat daarvoor empathie nodig is: belangstelling voor de andere; appreciatie en respect voor de andere, ook als die een andere taal spreekt of een andere visie heeft. Politici hebben op dat vlak ook een voorbeeldfunctie. Van politici verwachten we dat ze beseffen dat ze wat dit betreft ook rolmodellen zijn. Als zij geen compromissen meer willen sluiten, als zij elkaar uitschelden en vernederen, waarom zouden wij op het werk, thuis, op school of in de vereniging dan wél elkaar proberen te vinden, elkaar wél positief bejegenen?

We kregen ook een financiële crisis over ons heen. Een financiële crisis die iedereen raakt. Die iedereen neer kan bliksemen. Wij kunnen ervan meespreken. Een financiële crisis die ons ook heeft geleerd dat de financiële wereld zich losgeweekt heeft van de samenleving, zelfs van de reële economie. Dat moraal en ethiek ontbreken. Een financiële crisis die ook geen grenzen kent. We leren hieruit - wat we in 2008 reeds stelden - dat de financiële markten opnieuw sterker gereguleerd moeten worden en dat grootschaligheid en complexiteit niet de belangen dienen van de kleinen en de eenvoudigen.

We kregen, door de financiële crisis, maar ook door een gebrek aan maatschappelijke en politieke belangstelling, geen vat op de armoedecrisis. Het momentum van het zgn. Europese Jaar tegen de Armoede was al niet meer te voelen in 2011. 45% van de werklozen in de EU loopt het risico in de armoede te vervallen. 8% meer dan in 2004. En die armoede zit dicht bij ons: het aantal kinderen dat in armoede geboren wordt, is bijvoorbeeld in het centrum van Leuven – toch geen arme stad in Vlaanderen - verdrievoudigd op vijf jaar tijd. De aanpak van de armoedecrisis en de toenemende ongelijkheid staat in schril contrast met de aanpak van de financiële en economische crisis. Moest er een ratingbureau Poors’ Standard bestaan dan zou die Europa nu allicht een downgrading geven omwille van een té zwak armoedebeleid.

We werden ook geconfronteerd met een kernramp in Fukushima, met de gevolgen van de klimaatopwarming zoals de droogtes in Oost-Afrika en botsen zo op de grenzen van onze macht over de natuur. We leren hieruit dat we meer en meer kwetsbaar zijn. Maar eveneens dat we die kwetsbaarheid zelf mee maken. Dat we dus mee verantwoordelijk zijn. Of onverantwoordelijk. Straffer nog: we zijn mee verantwoordelijk voor onze eigen omgeving en levenskwaliteit, maar ook voor deze buiten onze landsgrenzen en deze van volgende generaties. Wanneer staan we erbij stil dat de hongersnood in Oost-Afrika door speculatie op de voedselmarkten werd aangezwengeld?

2011 zullen we natuurlijk ook herinneren als het jaar van de zgn. Arabische lente en de val van meerdere dictaturen. Laat ons hieruit maar concluderen dat je de mensen hun hoop op een goed leven niet mag en kan afnemen. Nergens ter wereld. En hoop op een goed leven is meer dan hoop op een gemakkelijk of aangenaam leven, meer dan hoop op meer consumptie. Een goed leven heb je indien je je rechtvaardig behandeld voelt, indien je erkenning en kansen krijgt, indien naar je geluisterd wordt, indien je levenskwaliteit hebt.

Ik denk dat we in 2011 teveel verruwing hebben gezien. Verruwing van de sfeer in de politiek. Verruwing aangezwengeld door de media. Verharding van de commerciële strategieën. Verscherping van het maatschappelijk debat. Neem de discussie over het opkomende conflict tussen de generaties. Wie heeft er nu baat bij om een dergelijk debat te lanceren? Na de allochtonen versus de autochtonen, de Vlamingen tegen de Walen, de werkenden tegen de werklozen worden nu de kinderen tegen hun ouders opgezet. Wij dus tegen zij. Dit is mensen en groepen tegen elkaar opzetten. Dit is geen aanpak die samenleven mogelijk maakt. Dit is een aanpak die het samenleven moeilijk maakt.

Elke generatie kent zijn eigen, specifieke uitdagingen. De oudere generaties hebben al een aantal crisissen en bijhorende besparingen meegemaakt: de oliecrisis in de jaren ’70, de arbeidsmarktcrisis in de jaren ’80, het toekomstplan in de jaren ’90, de muntunie eind de jaren ’90 (met bijhorende indexsprongen, hoge werkloosheid en nepstatuten). Maar dank zij ons sociaal model krijgen alle generaties tal van kansen en mogelijkheden. Een kleine rekensom leert dat jongeren tegen hun 20ste verjaardag al tussen de 130.000 en 170.000 euro hebben ontvangen via allerlei sociale voorzieningen zoals onderwijs, kinderopvang en gezondheidszorg. Om nog niet te spreken van het openbaar vervoer, het wegen- en fietsnet, de satelliet die hen in staat stelt te tweeten en te skypen. Ook ouderen ontvingen en ontvangen veel. Volgens dezelfde rekenmethode constateren we dat mensen tussen hun 60ste en de 90ste levensjaar tussen 600.000 en 800.000 euro ontvangen, aan pensioenen, gezondheidszorg en huishoudelijke hulp.

Iedere generatie heeft zijn eigen kwetsbaarheden en moeilijkheden. Ziekte, handicap of eenzaamheid bij ouderen, bijvoorbeeld. De werkende generatie kampt met toenemende druk. 4 op de 10 werknemers zijn bij het thuiskomen van het werk te gestresst om de dingen te doen die ze leuk vinden. Wie een smartphone heeft, werkt (volgens een Britse studie) 15 uur extra per week. De grenzen tussen werken, thuis en ontspanning verdwijnen zienderogen; voor iedereen. Jongeren hebben het moeilijk op de arbeidsmarkt. Vele jongeren blijven hangen in interimarbeid of contracten van bepaalde duur.

In plaats van de cultuur van de verruwing en verzuring willen voor 2012 de cultuur van de hoop toewensen.

We hopen ten eerste dat we inderdaad vandaag een stapje kunnen terugzetten om later weer vooruit te kunnen gaan, “reculer pour mieux sauter”. Een stapje terugzetten om terug alles wat te herijken. Niet herrijken, wel herijken. Het stapje dat we terugzetten moet ons in staat stellen om ons economisch en maatschappelijke model te verbeteren, om het duurzamer te maken, in staat om een zinvolle samenleving uit te bouwen, in staat om onze kwetsbaarheden aan te pakken, in staat om iedereen levenskwaliteit te geven.

We hopen ten tweede dat deze crisis snel voorbij zal zijn en de economische groei terug aantrekt. We willen niet zomaar meegaan in de besparingswoede van de Europese Commissie, maar we vragen van onze regeringen een actief investeringsbeleid. Er zijn voldoende noden in onze samenleving waarin geïnvesteerd kan worden. We weten nu al dat er dringend meer scholen, kinderdagverblijven, sociale woningen en rusthuizen moeten worden bijgebouwd. Daarnaast moeten we investeren in een meer duurzame economie, via investeringen in hernieuwbare energie, via een milieuvriendelijke mobiliteit en via isolatieprogramma’s in woningen en gebouwen. We zijn blij dat zowel in de Vlaamse als de Federale regering hierover gedebatteerd wordt en initiatieven voor genomen worden.

Ten derde hopen we dat de euro stabiliseert en dat de rust op de financiële markten terugkeert. Zodat er meer tijd en ruimte vrijkomt om werk te maken van een betere regulering van de financiële markten. Zodat er opnieuw aandacht kan gaan naar de strijd tegen de armoede. Naar een betere verdeling van de welvaart. Naar het verkleinen van de ongelijkheid binnen Europa. Laten we hopen dat Europa op dit vlak even krachtdadig te werk zal gaan als in het oplossen van de financiële crisissen.

Ten vierde hopen we dat de verontwaardiging die door de Europese bevolking waart, dit jaar au sérieux wordt genomen. De verontwaardiging tegen de extreme en onrechtmatige verrijking door een kleine elite, de verontwaardiging tegen ongegeneerde belastingsontduiking, zowel in eigen land als in andere lidstaten van de EU, de verontwaardiging tegen de bonuscultuur in sommige sectoren, de verontwaardiging tegen machtsmisbruik, tegen discriminatie, tegen extreem rechtse en hardvochtige alternatieven voor ons sociaal model, tegen het ongegeneerd uitputten van aardse rijkdommen en biodiversiteit, tegen de hoge energie- en huisvestingsprijzen, noem maar op. Iedereen voelt met zijn ellebogen aan dat deze wereld, dit economisch en financieel systeem vierkant draait. Maar we willen ons niet laten verleiden tot machteloosheid. Onze duizenden vrijwilligers zijn niet machteloos en zullen niet machteloos toekijken. Ze willen die verontwaardiging een stem geven en we willen ze omzetten in positieve beleidsvoorstellen die we met hand en tand zullen verdedigen.

We hopen en geloven ook dat we in 2012 verder kunnen werken aan een eigen Belgisch en Vlaams welvaartsmodel. Dit betekent dat onze sociale zekerheid moet verfijnd worden en dat ons fiscaal stelsel kan herijkt worden. We zijn blij dat hierbij aandacht groeit voor de mattheüseffecten en eveneens verwezen wordt naar het Lucasprincipe (“aan wie veel gegeven is, zal veel gevraagd worden; aan wie heel veel gegeven is, zal veel geëist worden”).

De staatshervorming biedt eveneens kansen om communautaire rust te krijgen. Tenminste als men erin slaagt om de waan van de dag te overstijgen. De samenleving, de pers en wij moeten natuurlijk ook wat geduld uitoefenen. Ook Rome werd niet op één dag gebouwd. Dus verwachten dat de Vlaamse regering op één maand tijd voor alle nieuwe bevoegdheden eigen voorstellen klaar heeft liggen is niet eerlijk. Wij willen dat deze overheid de tijd neemt om zelf een warm en solidair Vlaanderen uit te bouwen. Wij als Beweging zullen ook zelf mee nadenken en voorstellen naar voor schuiven. Omdat wij erin geloven dat ons sociaal model ook een overlegmodel is. Sociaal overleg is bij ons een essentiële schakel in onze democratie. Onze verwachtingen op dat vlak zijn bijzonder groot. We geloven niet dat hierop kan ingeboet worden. We geloven wel dat dank zij het sociaal overleg we veel verder en veel meer gedragen zullen kunnen springen.

2012 is ook het jaar van de gemeente- en provincieraadsverkiezingen, voor de burger het belangrijkste politiek niveau met de meeste betrokkenheid. We hopen dat de sociale memoranda die in meer dan 200 gemeenten door onze lokale ACW-afdelingen worden opgesteld zullen opgepikt worden door de lokale politici en dat onze ACW-vrienden en vriendinnen er in zullen slagen om nog meer te wegen op het lokale sociaal beleid.

We hopen verder dat we met onze Beweging alle generaties verder zullen kunnen ondersteunen en mobiliseren. Want, we moeten beseffen dat van kindsbeen af wij voor honderdduizenden, miljoenen mensen een wezenlijke rol spelen. Omdat we de zorgen omkaderen van jong en oud dank zij de diensten van CM, Familiehulp en KAV Kinderopvang. We de jongeren kansen geven met KAJ, Kazou, jong-ACV, Groep Intro en Arktos, omdat we de werkenden ondersteunen met het ACV en we de gezinnen (jonge en oudere) bereiken met de KWB, de rechten van (jonge en oudere) vrouwen verdedigen met de KAV, deze van de nieuwe Belgen via het Internationaal Comité en de armen via Welzijnszorg, en ontspanning bieden via Pasar, onze campings en vakantiecentra. Omdat we ons om de zieken van om het even welke leeftijd bekommeren met Ziekenzorg, we de senioren verenigen en verdedigen met OKRA. En met onze mandatarissen zetten we ons in voor een sociaal beleid, voor alle generaties! Met Wereldsolidariteit doen we trouwens inspanningen voor alle kwetsbaren in de wereld. Zie maar wat we hebben kunnen doen rond de problematiek van het huispersoneel, vaak kindslaven, in Indië. We hopen dat we in 2012 onze ambitie om “Iedereen Mee” te krijgen als collectieve ambitie van onze Beweging kunnen warm houden.

Tot slot hopen we dat 2012 een keerpunt wordt in onze kijk op mens en samenleving. Dat de trend naar slow food en slow TV zich verder zet en vertaalt in een betere kwaliteit van leven en samenleven, met meer tijd voor kinderen, voor familie, voor vrienden en buren. Met minder stress en burn-outs dankzij kwaliteitsvolle jobs en een betere combinatie van arbeid en gezin. Met meer vrijwillige inzet in je buurt en in het verenigingsleven of in je bedrijf. Met de sociale verkiezingen in aantocht hopen we dat het ACV zijn succesverhaal kan verder zetten. We willen ons niet laten verleiden tot doemdenken en cynisme nu onze Beweging zelf zo zwaar is getroffen door de financiële crisis. We willen ons niet laten verleiden tot gelatenheid, maar onze rug rechten en ons engagement voor een rechtvaardige en duurzame samenleving verder gestalte geven.

De toekomst ligt wat ons betreft in een beleid dat investeert in het verduurzamen van de economie, in innovatie die ons vooruit helpt op de weg naar een duurzame samenleving en in een beleid dat de excessen in de samenleving aanpakt zodat het gevoel van rechtvaardigheid kan terugkeren. Tot op vandaag hebben we het aanvoelen dat de superrijken de dans blijven ontspringen. Dat aan hen verhoudingsgewijs te weinig inspanningen worden gevraagd en zolang dat het geval is, blijft het beleid zijn eigen geloofwaardigheid ondermijnen. We kunnen jongeren terug hoop geven door te investeren in die duurzame economie, door het pensioenstelsel te consolideren. Door hun vragen en problemen au sérieux te nemen. Het sleutelwoord is een betere herverdeling van de welvaart. Dit vormt de veilige basis waarop ook de economie zich verder kan ontwikkelen, waarop een nieuw en duurzaam economisch systeem kan ontstaan.

Beste vrienden en vriendinnen, we willen zeker “reculer”, maar dan willen we ook “mieux sauter”. Ik wens het ons allemaal samen toe: een jaar met veel visie, veel vreugde en vriendschap.

The Story of Broke

Kameraden en vrienden, je zou het niet zeggen maar we leven in een zeer rijk land.

Toch moet er bespaard worden en is er geen of nauwelijks geld om te investeren in een betere toekomst.

De gasten van storyofstuff.org hebben een leuke video gemaakt over the story of broke. Amerikaans maar meer dan genoeg toepasselijk op ons eigen Belgenland.

Veel kijkplezier:

Friedman, Keynes en Marx

Het linkse weekblad Solidair brengt deze week o.a. een korte samenvatting van gangbare verklaringen voor de economische crisis:

De liberale visie: Voor de liberalen wordt de crisis veroorzaakt door een element van buiten het systeem, van buiten de markt. Vaak is dat een verkeerde interventie van de overheid. Voor Milton Friedman, een van de aanhangers van die aanpak is het de monetaire politiek van de Centrale Bank. Ofwel geeft ze te veel geld uit en veroorzaakt ze inflatie, ofwel te weinig en verstikt zij de banken en dus de economie.

Deze opvatting overheerst in de VS en in Europa. Men wil er de liquiditeiten correct beheren. Maar dat lost het probleem niet ten gronde op.

Men denkt dat de markt zichzelf zal reguleren en geeft ze daarvoor de tijd. Maar het gebeurt niet. En ondertussen groeien de schulden, en die wil men terug betalen door bezuinigingsplannen, die op hun beurt de vraag vernietigen.

De keynesiaanse visie: Voor de keynesianen is de crisis vooral te wijten aan de financiële wereld en de excessen van het kapitalisme, maar niet aan de fundamentele werking ervan. Die aanpak zegt dat er een herstelbeleid moet zijn, met grote werken die banen scheppen, wat de gezinnen toelaat inkomsten te hebben, te consumeren, en dus de economische machine te herlanceren.

Het probleem is dat in er in de geschiedenis geen voorbeeld is van een herstel dat werkelijk is gelukt op basis van dat beleid. Men kan dus niet met zekerheid zeggen dat keynesiaanse maatregelen het herstel zullen verzekeren. Wat daarentegen wel zeker is, is dat ze de overheidsschuld zullen vergroten, wat riskeert niets op te lossen.

De marxistische visie: Voor de marxisten ligt het probleem in het systeem zelf. Het is de werking van het kapitalisme zelf die crisissen veroorzaakt, en die leidt tot dergelijke diepe crisissen. Het is de marxistische analyse die toelaat de diepe oorzaken van de crisis van overproductie te begrijpen. Indien men uit die crisissen wil geraken, is er maar een oplossing: je moet uit het systeem stappen.

Snoeien om te groeien?

Ferre Wyckmans, van de Landelijke BediendenCentrale, stelt zich heel wat vragen bij het discours van de laatste tijd.
'we moeten snoeien om te groeien', 'we moeten af van de taboes', 'de index tast onze concurrentiepositie aan', en ga zo maar door. Allemaal neoliberale dooddoeners die geen aanvaardbare basis zijn voor een verstandig en doordacht sociaal beleid.

We nemen het hier bijna integraal over:

“We zullen het allemaal voelen”, is de dooddoener die politici uitspreken om in te hakken op verworvenheden die het resultaat zijn van meer dan 125 jaar sociale geschiedenis. Als politici verkondigen dat we ‘af moeten van de taboes’, weten we maar al te goed dat ze het vooral over sociale taboes hebben. Andere taboes blijven moeiteloos overeind: de vraag naar een rechtvaardig geïnde vennootschapsbelasting, de roep om de afschaffing van de notionele intrestaftrek, het pleidooi voor een belasting op grote vermogens. Aan die taboes mag blijkbaar niet worden getornd.

Het debat over de werkloosheid kan je niet reduceren tot een louter statistisch discours. Werkloosheid is geen comfortabele fauteuil waarin luieriken zich nestelen. Het is een harde bank, net zoals veel jobs onaanvaardbaar hard zijn. Slechtbetaalde banen, met werkomstandigheden die niet meer van deze tijd zijn, vormen geen goed alternatief. De maatschappij en de politieke klasse moeten interesse tonen om de werkomstandigheden, dus ook de lonen, aan te passen. Heeft het enige maatschappelijke meerwaarde om werklozen te viseren en in hun uitkeringen te snoeien zodat ze letterlijk uit armoede een haast even armoedige baan moeten aannemen?

Natuurlijk niet.

Meer armoede

De spaarquote in ons land zit in de lift. In de mondiale statistieken spannen de Belgen de kroon als het over spaargeld gaat. Wel te verstaan: de gemiddelde Belg. Tegelijkertijd geven àlle, ik herhaal àlle, Vlaamse, Belgische, Brusselse en Europese studies, aan dat de armoede in ons land toeneemt. Er zit dus flink wat fout.
Nu al is er een gigantisch verschil tussen wat echte rijken aan inkomens en vermogens hebben en de situatie van de Belgische middenmoot. De verschillen tussen wie bovenaan de inkomensladder staat en het toenemende aantal onderaan nemen hallucinante proporties aan. Zo’n probleem los je niet op door de laagste inkomens van werkenden of werklozen onderling anders te verdelen onder het mom van de solidariteit.
Nog maar eens wordt de index onder druk gezet omdat die de concurrentiekracht van onze economie zou aantasten. De tegenstanders van de index willen niet horen dat het mechanisme juist bewerkstelligde dat mensen hun koopkracht behielden. Zonder index zouden alle werkenden en alle sociaal verzekerden hun koopkracht zien achteruitgaan. Durft er iemand met politieke verantwoordelijkheid dat zo letterlijk, oog in oog met een kiezer, te vertellen? Wie de index afschaft, zit in de zakken van alle werknemers.
Snoeien om te groeien is in de landbouw misschien een goed principe. Maar op sociaal gebied is deze methode absoluut te mijden.

Duitsland

Vergelijken met wat er rondom ons gebeurt, lijkt misschien de redelijkheid zelve. Maar dat is niet zo. In Duitsland verminderde de reële koopkracht, lees: werknemers gingen daar minder verdienen. Vergelijken met Duitsland betekent in wezen dat je pleit voor lagere lonen om de concurrentiekracht te ondersteunen. De vakbonden vinden zoiets een heilloze weg. Zij weten gelukkig beter en beseffen dat het onverstandig zou zijn om de Duitsers blindelings achterna te lopen.
Alles wat er aan sociale verworvenheden bestaat voor werknemers en sociale uitkeringstrekkers is er gekomen omdat de vakbonden overtuigende argumenten uitspeelden en strijd leverden. Dit is ons erfgoed dat we samen delen. Wie een aanslag pleegt op die verworvenheden, tast onze eigenheid aan. Geen sprake van dus!

Crisis, Oligarchie, Mismanagement, Misdaad en Socialisme

Kameraden en vrienden, vorige week vond in Vooruit, Gent de tweede Dag van het Socialisme plaats.
Uw kameraad kon er dit jaar helaas niet bij zijn, maar gelukkig zijn er wel relevante mediakanalen die hiervan uitgebreid verslag hebben gedaan.

Beste kameraden, vandaag brengen we de zeer interessante toespraak van PVDA-voorzitter Peter Mertens:

Aan de voorzitters van de beheerraad van Belgacom, Electrabel, 
aan mijn verzekeringsmaatschappij en aan mijn huisbaas

Ik laat u graag het volgende weten
Vanaf heden doe ik een herschikking van mijn onbetaalde rekeningen, die ik voortaan rommelkredieten noem
Teneinde mijn gezinsbudget te zuiveren, zullen mijn onbetaalde rekeningen worden ondergebracht in een naamloze vennootschap,
met staatswaarborg uiteraard

U vindt hierbij mijn rekeningnummer
waarop U de bonus kan storten voor mijn goed beheer,

Hoogachtend,

Peter

Tja, niet dus
wat tot tweemaal toe kon voor de banken,
kan niet voor de tienduizenden die hun elektriciteitsrekening niet meer kunnen betalen,
kan niet voor al die jongeren die zich geen autoverzekering kunnen permitteren
kan niet voor zoveel mensen die het moeilijk hebben met de huishuur

Ja maar, zo zeggen ze, als het kapitaal en de banken in de problemen komen dan zitten we met een systemisch probleem
Dat is pas een maatschappijvisie: want blijkbaar zitten we niet met een systemisch probleem als de mensen in de problemen komen,
wanneer in Duitsland 1,3 miljoen mensen met een job toch in armoede leven wanneer in Griekenland ondertussen een half miljoen kinderen in armoede opgroeit
wanneer in Spanje 44 procent van de jongeren zonder werk zit, ,
wanneer in de Europa bijna één op vijf vrouwen in armoede leeft
en wanneer men deze crisis voor de tweede keer wil afwentelen op de bevolking

Iedereen weet wel, de armoede in de Europese Unie groeit
in dit Europa tellen we vandaag 84 miljoen armen, 84 miljoen!
Minder mensen weten: ook de rijkdom in de EU groeit elke dag
vorig jaar kwamen er 6,3 procent nieuwe miljonairs bij
Ze zijn nu met z’n drieduizend, de Europese miljonairs,
en ze bezitten samen – hou u vast – de fenomenale som van 102 duizend miljard euro,
Honderd-en-tweeduizend-miljard euro aan vermogen dat geblokkeerd wordt door nauwelijks drieduizend mensen

Alles voor de winst, en de winst vóór alles, 
dat is geen maatschappijvisie
dat is een hold-up
een gigantische hold-up van een kleine kliek aandeelhouders, bankiers en speculanten
Neen, het zijn niet alleen de banken, het zijn ook industriële reuzen zoals Electrabel, Volkswagen en Mittal
ik heb Maxime en Julien gezien,
twee broers uit Luik, allebei 26 jaar
net als hun vader, Marco,
werken ze allebei uit de warmwalserij bij ArcelorMittal,
zij staan nu op straat, waarom?

Omdat het bedrijf oud staal maakt?
helemaal niet, het gaat om een moderne productie met gespecialiseerd staal
Omdat het bedrijf te veel belastingen betaalt, zoals alle liberalen zeggen?
ArcelorMittal betaalde vorig jaar in ons land… nul euro belastingen
Ah, dan maakt het bedrijft geen winst misschien?
Toch wel, in Luik wordt meer dan 1,3 miljard euro winst vergaard
De mensen staan op straat omdat
omdat de familie Mittal en de grote aandeelhouders
nog meer tweecijferige rendementen eisen

En daarom zeggen wij,
De staat is een speler in dit debat,
de staat is niet neutraal,
ze nationaliseert de verliezen enerzijds, ze privatiseert de winsten anderzijds,
aan de ene kant bespaart ze op alle uitkeringen en organiseert ze een echte jacht op al wie van een uitkering moet rondkomen, aan de andere kant strooit ze met subsidiegeld voor multinationals, die dat rechtstreeks doorstorten naar de aandeelhouders

Wij zitten niet alleen met een economische crisis,
wij zitten ook met een heel grote democratische crisis

Ik heb het al eens verteld,
In de krant stond een grote titel “mismanagement gaf doodsteek aan Dexia”
Mismanagement!
Mijn zonen vroegen mij: papa, wat is dat mis-managment?
Daar heb ik wel even over moeten nadenken
Wat is eigenlijk het verschil tussen misdaad en mismanagment?

Wel, mismanagement een kwestie van omvang:
neem 5 vervallen muffins uit een afvalcontainer,
zoals een man onlangs in België deed,
dat noemt men misdaad en de man kreeg 6 maanden voorwaardelijke celstraf
Maar, wanneer je speculeert met andermans spaargeld ter waarde van 40.000.000.000 muffins (40 miljard euro),
dan heet dat mismanagement, en dan mag je vrijuit gaan
wel dat heeft een naam, dat heet klassenjustitie

En dan spreek ik niet eens over het goddelijk monster, boer Declerk, en wat er met zijn proces is gebeurd…

In ons land mag het goddelijke monster, boer Declerk, jarenlang frauderen,
en zijn dure advocaten mogen het gerecht alle stokken in de wielen steken,
en uiteindelijk mag de belastingbetaler nog eens boete betalen... voor het aanslepend proces

Justitie, media en politieke wereld zijn steeds meer vervreemd van het dagdagelijkse gebeuren
en in Europa laat men de rechtsen ongehinderd roepen: meer daadkracht! Meer sterke leiders! Meer bevoegdheden aan de commissie!
Europa wordt nu al geleid door een oligarchie,
een kleine groep mensen die nergens verkozen is,
en die samen met het IMF in Dublin, in Lissabon en Athene gaat zeggen hoe ze het daar moeten doen:
de pensioenen verlagen tot 350 euro zoals in Griekenland
het minimumloon verlagen tot 420 euro zoals in Portugal
de BTW, dat is een asociale vlaktaks, overal boven de 20 procent
en alle publieke eigendommen verkopen

Ze zeggen nu al voor de vierde keer op rij dat de Europese Top de problemen heeft opgelost
Zolang de politici…
Neen, ik wou eigenlijk zeggen ‘zolang de politici achter de markten blijven aanlopen’, maar dat is fout
Het is veel erger
Ze lopen niet achter de markten aan,
ze zitten op hun knieën, ze verafgoden de markten.
Zij doen alsof de markten een soort oncontroleerbare natuurkrachten zijn, afgoden die je moet kalmeren en bedaren.
Na elke Europese top kijken ze met de ogen vol angst:
hoe zullen de markten reageren?
Hebben we de markten kunnen bedaren?
Gisteren hebben we een heel volk, de Grieken, opgeofferd om de ‘markten’ te bedaren, vandaag offeren we de Italianen of Portugezen op aan deze afgod, en morgen zullen wij aan de beurt zijn.
Maar de honger van deze geldgod zal nooit gestild zijn.
Zolang deze Europese Unie op concurrentie is gebouwd,
zolang de markten en speculanten vrij spel krijgen,
zullen de ongelijkheden van de Euro alleen maar toenemen.
Wij hebben een totaal ander Europa nodig,
een Europa dat gebouwd is op solidariteit en socialisme.

En terwijl zij iedereen tegen elkaar uitspelen
Bulgaren tegen Grieken,
Noord Europa tegen Zuid Europa,
Europeanen tegen Amerikanen
in een moordende concurrentie,
eisen zij meer macht en minder democratie

Maar op het toppunt van hun macht, beste kameraden en vrienden,
zullen zij stoten op een vloedgolf van volksverzet

Zoals ze dat vandaag al doen in Griekenland,
waar de twintigste (!) algemene staking bijna een miljoen mensen op de been bracht
zoals in Portugal, waar vorige week honderdduizenden mensen in alle sectoren het werk hebben neergelegd
zoals in Luik, waar vorige woensdag tienduizend mensen betoogden tegen de plundering van Mittal
en zoals in Wall Street, waar jongeren en ouderen nu al wekenlang de straten hebben ingenomen

Wall Street is niet bezet door actievoerders,
Wall Street is terug ingenomen op de bezetters,
de speculanten en bankiers die jarenlang ongehinderd de hele economie mochten bezetten

Eén ding is zeker:
De komende jaren gaan niet rustig zijn,
wij staan voor spannende tijden,
wij staan slechts aan het prille begin van het volksprotest,
een protest dat de wereld zal doen veranderen

En daarom is de Ronde Tafel van Socialisten zo belangrijk,
wij reiken de hand naar alle verzet, of het nu groot is of klein
Met een ronde tafel, omdat iedereen er een stem heeft,
een tafel van socialisten, omdat wij niet alleen in verzet gaan,
maar ook een alternatief op het kapitalisme aanreiken:
het socialisme

De bijna-slimste-mens zegt dat er geen plaats is voor het socialisme,
en zegt dat Vlaanderen altijd rechts is geweest

Als zij zeggen dat er in Vlaanderen geen plaats is voor socialisten,
dan slaan wij met de vuist op tafel
zijt ge nu werkelijk alles vergeten?
wie heeft de Vooruit hier opgericht?
wie heeft de broden gebakken voor de stakende mijnwerkers in de Borinage?
wie heeft er voor gezorgd dat gij betaald verlof hebt?
en dat gij een sociale zekerheid hebt?
hebben wij dat cadeau gekregen misschien?

In de geschiedenis zijn er twee kanten beste vrienden en kameraden,
de kant van heersers, en de kant van de onderdrukten,
zij, zij willen de hele geschiedenis herschrijven
helemaal herschrijven vanuit de kant van het establishment

Zij spreken over ‘de tradities van Vlaanderen’, 
en dan hebben ze het over die van de papen en edelen die de hielen likten van Margaretha van Parma en in de Raad van Beroerten van hertog Alva zetelden
Wij spreken over die andere tradities
die van Lamme Goedzak en Tijl Uilenspiegel, en van het verzet dat zo meesterlijk beschreven in Het Geuzenboek van Louis-Paul Boon

Zij hebben het over ‘de gehoorzaamheid van de Vlamingen’,
en ze vergeten er dan bij te zeggen aan welk regime 
mensen zoals Staf De Clerq zo onvoorwaardelijk gehoorzaam waren
Wij hebben het over de ongehoorzaamheid tegenover onrecht
Wij spreken over al die kleine mensen die hun leven riskeerden in de strijd tegen de bezetting

Er zijn twee kanten in de geschiedenis,
En hun geschiedenis is de onze niet

Onze geschiedenis is die van de brede socialistische beweging
Wij hebben niet minder socialisme nodig,
wij hebben meer socialisme nodig
Er is nood aan mensen die de dingen durven te benoemen
er is nood aan diegenen die hun hoofd niet buiten voor onrecht
voor allen die zeggen: wij willen een andere wereld,
een wereld die wij ook benoemen, het socialisme

Met de Ronde Tafel van Socialisten
weten we dat er nog veel werk is
wij weten dat het lang gaat duren,
maar “wie aan de bron wil geraken, moet tegen de stroom in durven te gaan”

De Ronde Tafel van Socialisten gaat het niet oplossen
Niemand gaat het oplossen in jullie plaats
Wij kunnen het alleen maar samen oplossen
Socialisme moet niet worden uitbesteed
Jullie zijn het socialisme
Jullie zijn de Ronde Tafel van Socialisten
werk met ons mee
er is nog heel veel plaats aan onze tafel

Dank u

voorstellen om uit het slop te geraken

Kameraden en vrienden,

om uit de crisis te geraken moeten we bezuinigen, besparen en langer werken. En vooral niet vast blijven hangen aan achterhaalde zaken zoals sociale zekerheid en pensioenrechten.

Dit krijgen we dagelijks op onze boterham, een hoop neoliberale dogmatiek. Het ACV en ABVV hebben een gemeenschappelijk 13-puntenplatform om uit de crisis te geraken.

Blinde herstructureringen, delocalisaties en massale ontslagen komen bovenop de gevolgen van de financiële crisis, die schade blijft aanrichten. Voor het ABVV en het ACV moet het Belgisch overheidstekort geleidelijk weggewerkt worden in het licht van de groeivooruitzichten, zodat de factuur niet naar de toekomstige generaties doorgeschoven wordt.
Bovendien weigeren wij dat de ontsporingen van het neoliberalisme nogmaals betaald worden door de werknemers en de sociaal gerechtigden want zij zijn het slachtoffer van een crisis die veroorzaakt werd door onverantwoord winstbejag. Wij zeggen dan ook neen tegen BLINDE BEZUINIGINGEN voor de werknemers en de sociaal gerechtigden. Omdat blind bezuinigen een deel van het probleem is, maar niet de oplossing ervan.
Bovendien vinden de vakbonden dat de oplossing voor het wegwerken van het overheidstekort gezocht moet worden in nieuwe inkomsten, eerder dan in het verlagen van de overheidsuitgaven.

ACV en ABVV eisen dan ook, in de eerste plaats in België, maar ook in Europa:

1. Kwaliteitsvolle jobs als resultaat van duurzame groei en een echte economische relance. Dit vereist een gecoördineerd beleid op Europees vlak.

2. Het behoud van de automatische indexering van alle lonen en sociale uitkeringen in België. Niet de index is het probleem, maar wel de hoge prijzen (energie, voedingsprijzen…).

3. Lonen en sociale uitkeringen als economische schokdempers die de koopkracht van de werknemers - de motor van onze economie en werkgelegenheid - op peil houden.

4. Het behoud van onze brugpensioenregelingen (die de gemeenschap minder kosten dan de werkloosheidsuitkeringen) en responsabilisering van de werkgevers die oudere werknemers blijven ontslaan.

5. Het behoud van tijdskrediet als instrument om een evenwicht te zoeken tussen werk en privéleven en als middel om extra jobs te creëren.

6. Het behoud van de huidige werkloosheidsuitkeringen, met inbegrip van de bestaande degressiviteit , als middel om inkomensverlies bij ontslag te verzachten.

7. De verplichting voor de werkgevers om alle werknemers die beschikbaar zijn (jongeren, niet-Europeanen, (zwangere) vrouwen, laag- of kortgeschoolde werknemers) een kans te geven op een job. Ook oudere werknemers die nog kunnen werken verdienen een kans.

8. Sterkere openbare diensten als onontbeerlijk instrument van herverdeling van de rijkdom. Dit betekent het behoud en zelfs de verbetering van het huidige aanbod. Dit valt niet te rijmen met stappen naar verdere privatisering .

9. Een doeltreffende en transparante regulering van de financiële sector, en de opheffing van het bankgeheim.

10. Een rechtvaardige fiscaliteit waarbij elke beroepsgroep op een correcte wijze en volgens draagkracht bijdraagt. Ook de financiële inkomens moeten correct belast worden (incl. meerwaarden). Vandaag betalen ondernemingen uiteindelijk slechts 11,8%. Dit is het resultaat van allerhande aftrekposten en vooral de notionele intrestaftrek. Deze laatste is al goed voor meer dan 5 miljard euro per jaar. Er moet gestopt worden met fiscale cadeaus aan de ondernemingen die geen werkgelegenheid of nieuwe investeringen creëren en dus moet de huidige notionele intrestaftrek weg.

11. We willen een taks op de financiële transacties , zoals voorgesteld door Europa, en een daadwerkelijke strijd tegen fiscale fraude.

12. De uitgifte van euro-obligaties om de aanvallen van de speculanten af te weren en de lidstaten toe te laten een economie in dienst van de werknemers aan te zwengelen door terugbetaling van hun leningen tegen correcte intrestvoeten.

13. Meer globaal, een Staatshervorming en een regeerprogramma die de solidariteit tussen mensen in stand houden en geen concurrentie tussen de werknemers invoeren.
Een beleid dat ongelijkheid organiseert tussen burgers en tussen inkomens leidt onvermijdelijk tot onrechtvaardigheid.

We willen geen samenleving waar enkel de sterksten kansen krijgen en waar de zwaksten een zeer groot risico op armoede lopen. België scoorde op die terreinen tot nu toe redelijk. We willen niet dat dit door een anti-sociaal beleid op het spel wordt gezet.

Dexia, hoe is het zo ver kunnen komen?

Dexia, een zoveelste bank in het rijtje die na privatisering wederom moest gered worden met overheidsgeld.
Danny Carleer, voormalig ACOD-delegatielid bij de ASLK en initiatiefnemer van www.openbarebank.be bekijkt in het weekblad Solidair de evolutie van Dexia, van fusie tot vernieling, en vooral de rol van de grote politieke families in dit verhaal.

België kende vroeger verschillende openbare kredietinstellingen (OKI) met de ASLK (Algemene Spaar- en Lijfrentekas) en het Gemeentekrediet van België (GKB) als meest bekende. Deze financiële instellingen waren tevreden met een kleine winstmarge en schuwden de risico’s. Klanten kregen er een behoorlijke rente voor hun spaarcenten en konden er tegen aantrekkelijke voorwaarden geld lenen. Het Gemeentekrediet was marktleider voor kasbons en als financier van de overheden. De dienstverlening was prima en iedereen kon er terecht, ook de minder kapitaalkrachtigen.

De ASLK werd opgericht in 1865, het Gemeentekrediet vijf jaar eerder. Vooral het Gemeentekrediet was sterk gepolitiseerd. Politici van allerlei traditionele partijen verdeelden er de zitjes.

De volgende politici waren lid van de raad van bestuur van de Dexia Bank België en de Dexia Holding gedurende afgelopen decennium. Zij namen deel aan de strategie die tot het faillissement van Dexia leidden.
Bij de Dexia-groep
Elio Di Rupo (PS), Jean-Luc Dehaene (CD&V), Karel De Gucht (Open Vld), François-Xavier de Donnéa (MR), Didier Donfut (PS), Serge Kubla (MR), Francis Vermeiren (Open Vld), Eric André (MR), Frank Beke (sp.a)
Bij Dexia Bank België
Patrick Janssens (sp.a), Jean-Jacques Viseur (cdH), Herman Van Rompuy (CD&V), Marc Deconinck (PS), Jef Gabriëls (CD&V), Patrick Lachaert (Open Vld), Luc Martens (CD&V), Tony Van Parys (CD&V), Wivina Demeester (CD&V), Louis Bril (Open Vld), Benoit Drèze (cdH), Antoine Duquesne (MR)

In 1987 werd in Frankrijk de Crédit Local de France opgericht, die moet instaan voor de financiering van de lokale overheden. De bank- en verzekeringsgroep Dexia ontstond in 1996 uit de fusie tussen het Gemeentekrediet van België en Crédit Local de France. Die nam ook een bank in Israël over.
Privatiseringsgolf

In 1996 wordt het Gemeentekrediet verkocht. De drie grote politieke families vertellen aan al wie het horen wou dat ze daarmee de sociale zekerheid redden en de overheidsschuld flink verminderen. De OKI worden fel beneden hun waarde verkocht.

Allerlei aandeelhouders deden hun intrede bij Dexia, zo ook de Gemeentelijke Holding, want met het Gemeentekrediet hadden de lokale besturen goede zaakjes gedaan. Ze wilden graag ook meegenieten van de stijgende winsten, die de nieuwe privébankiers vooropstelden en dus legden de lokale politici geld op tafel om nog meer aandelen te verwerven. Ze worden er vertegenwoordigd door de Gemeentelijke Holding, maar omdat het nu zo slecht gaat met Dexia, deelt die in de klappen.
Gedaan met voorzichtig bankieren

Na de privatiseringen was het uit met het voorzichtig bankieren. Net als het Belgisch-Nederlandse Fortis (waar de ASLK onderdak vond) begon Dexia (nu een Frans-Belgische groep) aan een sterke expansie. The sky was the limit. Voor Fortis had dat in 2008 – amper 10 jaar na de volledige privatisering van de ASLK – fatale gevolgen. Dexia gaat wat langer mee, maar ook daar zijn de aanwinsten geen succes.

De overnames bij Dexia situeerden zich vaak in wat daar de core business heet te zijn: de bankier van de overheden. Maar van dat pad werd ook afgeweken, soms met weinig succes. In 2000 neemt Dexia de Nederlandse bank Labouchère over. Na de beurscrash van 2001 breekt de aandelenlease-affaire uit bij een dochter van Labouchère en die zadelde de deelnemers (en Dexia) met een enorme schuld op. Veel klanten verloren hun hebben en houden omdat ze met de Dexia-dochter in zee waren gegaan. Dexia had voor de Nederlandse zakenbanken Labouchère en Kempen meer dan 2 miljard euro op tafel gelegd en Labouchère ging in de jaren na de overname kapot aan rechtszaken. De Nederlandse zakenbank Kempen werd in 2004 voor 85 miljoen euro terug verpatst. Degenen die ‘schoenmaker blijf bij uw leest’ riepen, hadden overschot van gelijk.

Rommelproducten

Uit winsthonger nam Dexia nog andere risico’s. In de Verenigde Staten lijfden ze de verzekeraar van openbare besturen FSA (Financial Security Assurance) in. Dexia noemde zich meteen ‘wereldleider op de markt van de financiële dienstverlening aan de publieke sector’. Het leiderschap werd een lijderschap. FSA nam steeds meer rommelproducten op in haar portefeuille. In de crisis van 2008 leed FSA een gigantisch verlies door ongedekte risico’s, die verband hielden met het subprimedebacle.

Tijdens de eerste crisisdip baarde vooral de situatie van FSA zorgen. Het vergde miljarden belastinggeld om Dexia vlot te houden. België, Frankrijk, Luxemburg en enkele aandeelhouders stopten 6,4 miljard euro in Dexia. Later halen de Belgische, regionale en lokale overheden nog meerdere malen de portefeuille boven. In totaal gaat het nu al om zeker 4 miljard euro voor rekening van de verschillende overheden. De regering verkreeg voor de miljardensteun aandelen in Dexia, die op dat moment 9,90 euro waard waren, vandaag nog amper 1 euro. Leterme noemt dat een “virtueel verlies” zonder 1 eurocent echt verlies voor de staatskas.
Aderlating voor staatskas

Om FSA te kunnen verkopen stond de regering-Leterme gigantische waarborgen toe. Dat was niet zonder risico, zoals Leterme nu om de haverklap herhaalt. In zijn verslag van 22 december 2010 schreef het Rekenhof daarover: “In elk geval blijven de waarborgen, die als gevolg van de financiële crisis door de staat werden verleend aan financiële instellingen, door hun omvang een belangrijke factor van onzekerheid voor de toekomstige evolutie van de overheidsfinanciën.” Het Rekenhof heet een onverdachte bron te zijn en dat is zeker geen geruststellende taal.

In 2008 krijgt Dexia voor 150 miljard euro waarborgen die voor respectievelijk 36,5% en 60,5% door de Franse en de Belgische overheid worden gegarandeerd. In verhouding tot de inbreng van Frankrijk was dat beschamend veel. Uit egoïstische politieke overwegingen en/of uit onwetendheid namen Leterme en Reynders vooral in vergelijking met de Fransen veel te veel hooi op hun vork. Op tv vertelden ze glimlachend dat ze alles deden om het spaargeld veilig te stellen. Nu schijnen ze toch door te hebben dat ze toen bedrogen werden.

Het minste wat je kan zeggen is dat Leterme en Reynders ook toen onverantwoorde risico’s hebben genomen waardoor de toekomst van alle Belgen zwaar gehypothekeerd werd. Dat doen ze vandaag opnieuw.

De instorting van het Dexia-aandeel van 9,90 euro tot minder dan 1 euro maakt nog meer slachtoffers. De ACW-holding Arco lijdt een ‘voorlopig fictief’ verlies van 2 miljard euro. De Gemeentelijke Holding kocht in 1996 voor 1,7 miljard euro aandelen in Dexia. Aan 8,25 euro per stuk. Ook die holding lijdt een gigantisch verlies.

Dexia, wat hebben we geleerd?

Dexia, wederom een bank die 'ten prooi is gevallen' aan de gevolgen van de 'kredietcrisis'. Een jammerlijk, maar schier onvermijdelijk gevolg van ons economisch systeem, een toevalligheid, een gevolg van een onvermijdelijke natuurlijk, een gevolg van jammerlijke beslissingen van een aantal bankiers. We krijgen dit soort dingen te horen als we verklaringen zoeken naar de huidige toestand van deze financiële instelling.

Gelukkig is er nog DeWereldMorgen.be, deze krant bekijkt de situatie zonder gehinderd te worden door neoliberale dogmatiek. Dirk Barrez houdt een sterk pleidooi voor een open coöperatieve bank in handen van de sociale bewegingen. Een bank die het geld van de bewegingen en van de spaarders in veilige handen heeft en die middelen kan ter beschikking stellen van sociale projecten en van de sociale bewegingen. Een bank die geen monsterwinsten najaagt door te investeren in waanzinnige beleggingen of complete louche transacties. Een bank die de spaarders niet compleet uitzuigt als ze een lening willen krijgen.

54 miljard euro, of meer dan 2160 miljard oude Belgische franken: het is waanzinnig veel geld dat wij allemaal samen afdekken aan risico bij de Dexia bad bank of restbank. Dit is maar liefst vijftien procent van de welvaart die wij allemaal samen voortbrengen in een volledig jaar.


De speelschulden van de grootbankiers

We hebben de jongste dertig jaar toegestaan dat de grootbankiers – die zogenaamde specialisten van geldzaken – enorme risico’s namen op de door de politici en de overheden vrijgemaakte geldmarkten. In feite hebben ze er een reuzengroot casino van gemaakt dat geen enkele voeling meer had met de reële economie en de echte noden van de samenleving... en zelfs al lang voor de crisis van 2008 bleek deze casino-economie een hinderpaal voor de echte productie van welvaart en welzijn. Vanaf 2008 moest iedereen met ogen in de kop weten dat we hier met onverantwoordelijke en onverbeterlijke gokkers te maken hebben die bereid zijn de welvaart van hele samenlevingen op het spel te zetten indien zijzelf - en misschien ook hun aandeelhouders - daar winst uit kunnen slepen, zelf al is dat puur fictieve winst..

Zelf de staat is nu een gedwongen gokker in het casino

Als deze grootbankiers speelschulden maakten – met honderden en honderden en honderden miljarden euro - weigerden ze die zelf te slikken. Want, zo chanteerden zij valselijk, zij waren systeembanken die niet failliet mochten gaan. Too big to fail. De gefantaseerde winsten waren intussen uitgedeeld aan aandeelhouders en onverdiende bonussen, dus de belastingbetaler moest de scheve situatie nu maar rechttrekken.

En zo had het falen van die systeembanken, en vooral dan de aanpak van hun crisis die er in bestond hun risico’s en schulden door overheden te laten overnemen of afdekken, tot gevolg dat nu ook de overheden met het mes op de keel gokkers in het casino van het financieel kapitalisme zijn geworden.

Omdat – nogmaals, het kan niet genoeg herhaald - niemand ook maar bij benadering weet hoeveel deze bad banks echt zullen kosten aan belastinggeld.

En omdat het daarmee voor ons land ook een veel grotere onbekende wordt hoeveel rente we moeten betalen op het geld dat we lenen om onze staatsschuld te financieren. Zeker is dat die rente door die onzekerheid in geen geval goedkoper kan worden. Als de rente met één procent stijgt, kost dat ons 3,5 miljard euro. Per jaar.

Komt daar nog bij dat we ook al in de jongste decennia verleerd zijn om onze schuld voornamelijk zelf te financieren met de grote Belgische spaartegoeden. Daardoor hebben we ons veel afhankelijker gemaakt van de internationale geldmarkten, en van de grote ratingbureaus als Fitch, Moody’s of Standard & Poor’s die, het valt amper te geloven, even slecht of nog slechter werken dan grootbankiers.

Wat te doen?

Vorige maal dat we onze systeembanken moesten redden – dat was niet zo lang geleden, in 2008, het geval met zowel het toenmalige Fortis, Dexia als KBC - hebben we van Fortis even een overheidsbank gemaakt om ze dan zo snel mogelijk te verpatsen aan BNP Paribas en zo te eindigen met een nog veel grotere systeembank… terwijl één van de lessen van de crisis in 2008 was dat we best naar kleinere banken evolueren die minder risico inhouden.

Er is ook verzuimd om opnieuw een duidelijke scheiding te maken tussen spaarbanken en zakenbanken… en er is vergeten om een aantal speculatieve activiteiten gewoonweg te verbieden.


Dexia, geen overheidsbank om te verkopen maar om te houden

Leren we dan ditmaal eindelijk de les dat we Dexia hebben gekocht om te houden als een overheidsbank? Een bank die we aan de meest strenge regels onderwerpen, die we weghalen van de beurs zodat ze niet blootstaat aan de grillen daarvan, en die ons niet meer opnieuw het casino kan injagen waar we maar moeten afwachten hoe hoog haar speelschulden deze maal zijn? Als er iemand opmerkt dat we het wel gehad hebben met deze junkies, wie zal dat tegenspreken?

Kunnen we dan ook leren een ernstige gedachtewisseling te houden over de kostprijs van die bank? 4 miljard euro om Dexia België te kopen, het is waar, dat is geen kleingeld.

Maar het is pertinent onjuist om dit bedrag enkel maar als een bijkomende schuld af te schilderen. Want dit is vooral een grote waarde die we allemaal samen verwerven, namelijk een systeembank die we kunnen verbieden ons nog langer op te lichten en kunnen verplichten om een essentiële en nuttige financiële poot te zijn onder onze economische huishouding.

Bovenal, ze moet zich bezig houden met al wat de Belgische economie en samenleving echt nodig hebben. En al wie in dat nieuwe Dexia ook nog maar een afgeleid financieel product durft uittekenen dat vooral risico en ongezonde speculatie inhoudt en geen verband houdt met de echte economie, die vliegt er onherroepelijk uit.

Een nieuwe maatschappelijke en politieke strijd

Hebben we de les goed begrepen dat dit een belangrijke en zelfs cruciale inzet van maatschappelijke en politieke strijd is in de komende jaren? Slaagt de samenleving er in om de macht van de grootbanken terug te dringen? Om hen te dwingen om het spaar- en kredietwezen – en niets anders – opnieuw in dienst te stellen van de reële economie die echt welvaart creëert - anders dan banken die in het beste geval alleen maar anderen helpen om dat te realiseren? Om dus zo te werken aan een samenleving waar het goed om leven is?

Slaagt de samenleving er met andere woorden in om deze banken in haar handen te krijgen en hen zo te beletten dat ze opnieuw de economie én de samenleving in de vernieling rijden, en wij een onbetaalbare prijs betalen voor hun puinhopen?

Onwaardig werk

In dit verband is er wellicht nog een les te leren. Het is essentieel dat vakbonden opkomen voor werk, ook in de grootbanken, voor waardig werk van bankmedewerkers die echt ten dienste staan van hun klanten, van de economie en de samenleving – en die zo opnieuw het respect kunnen verwerven dat ze door het falen van hun bazen in grote mate hebben verloren.

Maar financiële nepproducten of gevaarlijke speculatieve producten ontwikkelen is geen waardig werk, want geen zinvol werk, en zelfs ronduit maatschappelijk, ecologisch en/of economisch gevaarlijk. Dit ‘onwaardig werk’ is niet te verdedigen, op geen enkele wijze, het moet dus verdwijnen. Laten we al dat talent omscholen en aanwenden voor al het andere nuttige werk dat dringend moet gebeuren.
Een les voor de werknemersbeweging?

Leert de werknemersbeweging die andere les? Namelijk dat het niet goed is zich op sleeptouw te laten nemen door zelfverklaarde financiële specialisten? Dat het niet verstandig is hen het kroonjuweel van hun in decennia opgebouwde en waardevolle bewegingskapitaal – de bank Bacob – over te leveren in volle vertrouwen? En zeker niet om dat te doen voor een luchtspiegeling, want dat is de exacte omschrijving van de met zovele ‘specialistische zekerheden’ omklede bewering dat er voor banken geen andere weg was dan internationaal te groeien. Het was een luchtspiegeling én een leugen, en dat was allebei al vrij vlug duidelijk voor wie wilde zien.

Zeker sinds de crisis van 2008, en sindsdien jammer genoeg alleen maar bevestigd, kunnen sociale bewegingen niet langer argumenteren dat ze slechtere ondernemers zouden zijn dan die specialisten. Want de les is dat het onmogelijk is om slechter te ondernemen dan al die grootbankiers die hun banken op de klippen lieten lopen om ze enkel via chantage op overheden met belastingsgeld te laten redden, inclusief hun bonussen – hoe dat mogelijk is, valt toch niet te begrijpen.

Het is nooit te laat

Of er nog iemand ter verantwoording kan worden geroepen voor al dat falen, dat is allerminst evident, en het is evenmin toekomstgericht. Maar eigenlijk zou het toch wel moeten, ook al om nog beter te weten hoe het zo fout kon lopen.

De les is echter ook en vooral dat het nooit te laat is om als sociale bewegingen opnieuw meer greep te (willen) krijgen op de economie. Morgen blijft er nog even veel nood aan betrouwbare coöperatieve banken. We willen toch niet alleen geconfronteerd worden met een of een paar overheidsbanken? Er is een pak inventiviteit nodig, zelfs van bankiers, om al die noden en problemen van vandaag, morgen en overmorgen aan te pakken: de ecologische ombouw van onze economische productie, de vergrijzing, de dikwijls zo verwaarloosde publieke infrastructuur, ondermaats publiek transport, sociaalecologische woningbouw… iedereen kan dit lijstje verder aanvullen. Laat dus een pak financiële spelers allemaal hun allerbeste van zichzelf geven om de beste financiële antwoorden uit te werken en voor te stellen.

Maar maak ook hun opdracht heel duidelijk afgebakend: coöperatieve banken moeten spaargeld ophalen en inzetten voor de reële economie, in de eerste plaats om die op sociaalecologische sporen te krijgen. In geen geval houden ze zich bezig met afgeleide financiële nepproducten, en heel zeker ook niet met buitenlandse avonturen. Enkel zo kunnen ze het vertrouwen winnen van het coöperatieve risicokapitaal dat ze nodig zullen hebben.

Wat als zich straks nieuwe financiële donderwolken aankondigen?

Ja, wat als straks BNP Paribas in de problemen duikt? Zullen we ons dan afvragen waarom we Fortis zonodig tot elke prijs moesten verkopen aan een Franse bank die nu eveneens tot aan haar nek in twijfelachtige obligaties zit? Die net door die verkoop van Fortis een nog veel grotere systeembank is geworden, en dus de samenleving nog veel erger kan chanteren? En daarenboven zo ook het voorwerp kan worden van een ongelijke vechtscheiding met de Franse aandeelhouders én Franse staat, waarbij niet eens zeker is dat alle Belgen rond de tafel wel met de Belgische kaarten spelen. Gaan we dan nog eens, zoals bij Dexia, veel meer het Belgische dan het Franse belastinggeld aanspreken?

Of wat als KBC niet meer aan het nodige geld geraakt om uit de gevarenzone te blijven? Gaan we dan blijven verder hun risico’s afdekken en hun schulden op ons nemen?

Zijn we misschien vergeten hoe hard KBC in 2008 en 2009 met onze voeten heeft gespeeld – en hoe politici dat heel bereidwillig lieten gebeuren – door keer op keer te verzwijgen hoe erg het wel gesteld was met het aantal miljarden af te dekken risico’s, en onze lamme overheid de miljarden liet aanrukken zonder ook zelfs maar alle virtuele en echte kasten en schuiven bij KBC te doorzoeken naar welke onprettige financiële verrassingen die ‘bankier van bij ons’ nog in petto had. Er is zelfs geen poging ondernomen om de schijn op te houden, alsof de woorden ‘goed bestuur’ in Vlaanderen nooit zijn gebezigd.

Gokstaten?

Gaan we morgen verder onverstoord de weg op van ‘gambling nations’ waarbij niemand nog zicht heeft op onze gezamenlijke huishouding en hoeveel bancaire verliezen daar in zitten? En dus niemand nog weet hoeveel leerkrachten, windmolens, sociale woningen, pensioenen, theaterstukken enzovoort we overmorgen niet langer zullen kunnen betalen, bouwen of uitvoeren… omdat we de vandaag nog onbekende speelschulden aan het afbetalen zijn van onze onbetrouwbare en onbekwame grootbankiers – voor beide kwalificaties hebben ze voldoende proeven afgelegd, ze zijn alvast daarin ‘met brio’ geslaagd.

Of gooien we hen nu eindelijk van hun onrechtmatig verworven financiële troon? Om hun dwaasheden eindelijk de rug toe te keren en via een goede mix van overheidsbanken, coöperatieve banken en spaarbanken, gecombineerd met strikte regels over wat mag en niet mag, een financieel landschap uit te bouwen dat onze samenleving vooruithelpt in plaats van de dieperik in te jagen?

Dat is de keuze waar we nu allemaal, en dringend, voor staan.

"Government to the Rescue!"

'de grote hold-up'

De Nationale Bank maakte zopas bekend dat de bedrijfswinsten tussen 2000 en 2009 van 47 miljard naar liefst 82 miljard euro stegen. Dat is 35 miljard méér winst, of een stijging met 75 procent.

Peter Mertens, voorzitter van de PVDA, reageert, meer dan terecht gedegouteerd. Enkele van de meest treffende passages:

Minder dan een derde van die extra winst werd geïnvesteerd. De rest ging cash naar de aandeelhouders. De dividenden zijn de afgelopen jaren gewoon drie keer groter geworden. 26 miljard euro krijgen ze. Er komen nieuwe miljonairs bij. Niet alleen in ons land, maar ook in Duitsland en elders in Europa.

We bevinden ons midden de grootste hold-up van de laatste tijden. Een overval waar zelfs de sheriff van Nottingham verlegen van zou worden. Stelen bij de gewone man en vrouw, geven aan de allerrijksten. Nog nooit waren er in Europa zoveel miljonairs, en nog nooit waren er zoveel gaarkeukens.

De hold-up is groot, en ze is brutaal. Ze wordt uitgevoerd door een nieuw ‘Economisch Bestuur’, door de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank. Landen die niet luisteren naar de opgelegde soberheidspolitiek zullen voortaan financieel gegeseld worden. Door de markt, dat wil zeggen de speculanten. Maar ook door nieuwe straffen van de Europese Unie. Uitrit crisis? Afrit afgrond!

Weldra bereikt de storm ook ons land, en dus wordt in allerijl een krakkemikkige nieuwe regering in de steigers gezet. Om wat te doen? De baas van de CD&V, Wouter Beke, zei het al: “Een linkse of een rechtse regering? Dat is een vals debat. Het zal vooral een Europese regering zijn. Het zal een regering zijn die uitvoert waar Europa ons toe zal dwingen.”

In zijn nota toonde formateur Elio Di Rupo (PS) dat hij zich naar die dwang zal plooien. De zorg, openbare diensten, werkloosheid, pensioenen, lonen: alles wordt op de korrel genomen. De nota-Di Rupo is geschreven met de blauwe inkt van de Europese Commissie. Nogal wiedes dat zijn nota zware kritiek van vakbondszijde kreeg.

Zo wil Di Rupo de werkloosheidsuitkeringen verminderen, net op een moment dat zoveel mensen die nodig hebben.

De groei van het budget voor ziekenzorg wordt in de onderhandelingsnota gehalveerd. Patiënten zullen meer zelf moeten betalen aan opleg en privéverzekeringen.

En, de nieuwe ploeg van Di Rupo wil dit najaar ‘het einde van de loopbaan’ hervormen. Dat wil zeggen: zien dat het einde van je loopbaan stelselmatig verder naar de toekomst wordt verschoven (drie jaar langer zegt Di Rupo), zodat een heel leger 55-plussers actief blijft op de arbeidsmarkt om de concurrentie te vergroten.

Waarom langer werken als zoveel jongeren geen deugdelijke baan vinden? Als het werk hier de meeste stress veroorzaakt van heel Europa? Als bijna alle gezondheidsstudies aantonen dat de meerderheid van de arbeiders opgewerkt is op zijn 55ste, en dat velen lijden aan een of meerdere chronische aandoeningen?

"In dit land heeft een volksvertegenwoordiger al op zijn of haar 52ste, na 20 jaar parlement, recht op een volledig pensioen. Journalisten zouden moeten weigeren politici nog langer ongestoord en in volle ernst uitspraken te laten doen over ‘langer werken’", schreef Knack-journalist Joël De Ceulaer onlangs.

Aan de Europese trojka die haar verarmingswetten aan alle landen van de EU wil opleggen, antwoordt de cultuur van de hoop met democratie. Wanneer de praatjesmakers bazelen over gelatenheid en fataliteit, laat zij verzet en dynamiek klinken. Aan al wie vergeten is waar de rijkdom vandaan komt, toont zij de twee bronnen van alle rijkdom: de arbeid en de natuur.

Ja, wij kunnen er wat aan doen. Wij zijn met velen, zij zijn met weinig. Wij doen de fabrieken draaien en zij steken de dividenden in hun achterzak. Wij zijn beleefd en zij stellen hun overval voor als het meest natuurlijke gegeven dat er is. Hoe lang nog?

Waarom zouden we moeten wachten tot het water ons aan de lippen staat? Wie zegt dat wij lijdzaam op deze hold-up moeten toekijken? Het is wel ons geld dat men steelt, het is onze gezondheidszorg, het zijn onze pensioenen, het zijn onze publieke diensten, het is de toekomst van onze kinderen.

Waarom zouden wij dat slikken? Denkt er werkelijk één rechtgeaard mens dat de rovers minder zullen nemen als wij allemaal stil zijn?

Met de woorden van Jacques Brel: “de grootste vorm van waanzin is deze wereld te accepteren zoals zij is, en niet te strijden voor een wereld zoals zij zou moeten zijn."

Cruciale maanden volgens Cortebeeck

In het weekblad van het ACW, Visie, geeft Luc Cortebeeck, voorzitter van het ACV, een terugblik op de gebeurtenissen van de zomer en een vooruitblik naar wat ons nog te wachten staat.
Enkele treffers:

"Er treedt bij veel mensen zelfs een soort gewenning op aan dat soort slecht nieuws. Maar het blijft ongelofelijk wat er allemaal gebeurt. Eerst moeten de overheden ingrijpen om het financiële systeem te redden en nu zegt diezelfde financiële sector aan de landen dat ze niet meer kredietwaardig zijn. De almacht van ratingbureaus lijkt toe te nemen naarmate hun ongeloofwaardigheid stijgt.
Neem nu die misser van 2.000 miljard dollar bij de rating van het Amerikaanse overheidspapier door Standard & Poor’s. Een ‘rekenfoutje’ met wel heel verstrekkende gevolgen."

“Vanuit de financiële markten en ‘onafhankelijke’ denktanks en aan de politieke rechterzijde is er veel druk om snel en hard te gaan besparen, begrijp: in alles wat sociaal is. Dat is zo kortzichtig. Er zal op een wijze manier ook moeten bespaard worden. Maar daarmee alleen dreigt de economie helemaal stil te vallen. We hebben duurzame economische groei nodig. Want een economie die opnieuw aantrekt, die zorgt voor meer jobs. En meer jobs, dat betekent niet alleen meer inkomsten voor de werknemers en de bedrijven, maar ook voor de overheid. En als er meer mensen aan de slag zijn, moet de overheid ook minder uitgeven. Dat is dubbele winst. Die kortzichtigheid duikt ook op in andere discussies. Neem nu het hele debat over de index. Wat zou er gebeuren als we de index afschaffen? Of een indexering overslaan? Dan verdwijnt alle consumentenvertrouwen en zakt de binnenlandse koopkracht als een pudding ineen. Daar zijn de werknemers, maar ook onze bedrijven en economie de eerste slachtoffers van. En ik vind dat niet uit, hé. Dat is wat er de laatste maanden gebeurd is in Duitsland. Trouwens, niet de index is de oorzaak van inflatie. De echte oorzaak is het gebrek aan controle op de prijzen. Het is toch niet normaal dat we in België twee keer zoveel betalen voor onze elektriciteit als in onze buurlanden? Het wordt tijd dat daar iets aan gedaan wordt.”

“De onderhandelaars staan voor een zeer moeilijke klus, een onontwarbaar kluwen. De staatshervorming, de sanering van de openbare financiën en een vernieuwd sociaaleconomisch beleid… Het is niet makkelijk. En ook allemaal met elkaar verweven.
Maar het wordt wel hoog tijd voor een nieuwe regering die de nodige en de goede beslissingen kan nemen. Neem nu de dienstencheques waar vorige week zo veel over te doen was. Dat systeem staat budgettair op instorten. Wat bijzonder erg zou zijn voor de werknemers en voor de gezinnen die de cheques gebruiken voor huishoudelijke hulp. Het systeem moet dus doordacht bijgestuurd worden. Het ACV koos voor een rechtvaardige aanpak met zijn voorstel om de fiscale aftrek voor rijkere gezinnen die veel cheques gebruiken af te bouwen.
Maar het is uiteindelijk alleen een regering die deze beslissingen kan nemen. Om haar rekeningen op orde te krijgen zal de nieuwe regering een pak maatregelen moeten nemen. En de tijd dringt. Je merkt dat Europa zenuwachtig begint te worden over België. Midden oktober moeten we trouwens onze begroting aan Europa kunnen voorleggen."

“Toen Di Rupo begin juli zijn nota voorstelde, hebben we scherp gereageerd. Dat moest ook. Het laten zakken van werkloosheidsuitkeringen naar een minimumbedrag bijvoorbeeld, en ze beperken in de tijd, dat kunnen we toch niet pikken? De minimumuitkeringen die mensen nu krijgen, liggen al zwaar onder de Europese armoedenorm.
Ondanks alle inspanningen om ze te laten stijgen. Daar nog op beknibbelen zou simpelweg betekenen dat we armoede gaan organiseren. Besparen in de gezondheidszorg is een ander gevoelig punt. Misschien is daar wel budgettaire ruimte in de voorziene groei, maar we willen zeker zijn dat dit niet terechtkomt op de kop van patiënten en werknemers.
Maar Di Rupo gaf ook enkele hoopgevende signalen. Eindelijk is er een opening om inkomsten uit vermogen te belasten. Daarmee komen we tot de kern van de zaak: als de regering nieuwe inkomsten wil aanboren, en ze heeft weinig andere keuzes, dan moet ze die zoeken bij de sterkste schouders. Bij de Belgen met een inkomen uit arbeid is geen ruimte voor extra belastingen. Die marge is er wel bij de grote vermogens, in de vennootschapsbelasting en in de strijd tegen fiscale fraude en ontduiking, zoals onze buurlanden doen. De berichten over de megafraude in de diamantsector illustreren dat pijnlijk.”

“Voorstellen van Europa zijn altijd zeer voorspelbaar. Als het van de Europese Commissie afhangt, vallen de klappen altijd in dezelfde hoek: die van de werknemers en van de uitkeringtrekkers.
Dat is niet anders met de Europese pensioenvoorstellen.
Ik denk dat we allemaal wat langer zullen moeten werken. Maar daarvoor moet de wettelijke pensioenleeftijd niet verhogen. Er zit nog wel wat rek op de effectieve uittredingsleeftijd. Je merkt dat mensen dat ook beseffen. Voor de evaluatie van het Generatiepact, nog zo'n dossier dat eraan komt, heeft het ACV zitten rekenen. En wat blijkt? Sinds 2005 is het aantal werkenden van 50 tot 64 jaar, gestegen met meer dan 200.000. We halen dus ruimschoots de doelstellingen. En die cijfers zullen nog stijgen. Wat zou het verhogen van de pensioenleeftijd trouwens oplossen? Oudere werknemers gaan dan waarschijnlijk massaal naar de werkloosheid of ziekteverzekering, waar volgens allerlei goeroes ook stevig bespaard zou moeten worden. Is dat dan de oplossing? Voor de werkgevers waarschijnlijk wel. Maar dat ze maar beginnen met jobs aan te bieden waarin de werknemers langer kunnen blijven werken. Want als het Generatiepact zijn doelstellingen niet gehaald heeft, is het vooral op dat punt.”

Rechtvaardige verdeling

Ferre Wyckmans, voorzitter van de Landelijke BediendenCentrale, heeft het op de LBC-weblog over de grenzen van de economische groei, over de crisis, de regeringsvorming en de ervaringen uit het verleden. Zoals steeds komt hij bijzonder raak en scherp uit de hoek.
Enkele zeer treffende passages:

Anno 2011 wordt er, ook in niet-progressieve kringen, gesproken over het einde van de welvaartsgroei. In 2008 was er de financiële crisis die de banken rake klappen toediende. De banken konden alleen maar overeind krabbelen dankzij de inbreng van gigantisch veel overheidsmiddelen. De financiële crisis werd al snel gevolgd door een wereldwijde economische crisis, waarbij ondernemingen en burgers een flinke economische dip meemaakten.

Nu is er sprake van een schuldencrisis waarbij zogenaamde ratingbureaus de kredietwaardigheid van overheden en landen beoordelen. Een plusje of minnetje meer op een beoordelingsschaal keldert een hele natie. Het daarop volgende herstel zal ‘forse inspanningen’ van de burgers vergen, zo luidt ongeveer de algemene opvatting.

Toch maar even kijken welke lessen te trekken vallen uit vroegere ervaringen.

Economische groei staat niet gelijk met meer welvaart voor iedereen. Als de economie groeit, kan de welvaart pas toenemen als ook het vraagstuk
van de verdeling wordt aangepakt. Een economie op zich heeft weinig uitstaans met rechtvaardigheid. Net zomin als economische groei per definitie rechtvaardig is. Haast integendeel, ‘de rijken’ – om ze zo maar even te noemen – staan vooraan als het erom gaat de vruchten te plukken van de groei. Daarom zijn er altijd maatregelen nodig om de herverdeling bij te sturen.
Hetzelfde zie je als het wat minder gaat. De baten blijven vaak bovenaan hangen en sijpelen maar mondjesmaat naar beneden. Terwijl de lasten snel hun weg vinden naar de onderste lagen van de samenleving.
De huidige schuldencrisis vergt ‘inspanningen van iedereen’, klinkt het. Het wordt dus opletten om ervoor te zorgen dat die inspanningen niet alleen of in de eerste plaats moeten worden geleverd door wie economisch zwakker staat.

Besparen op onderwijs, sociale voorzieningen en publieke dienstverlening komt bij economisch zwakkeren harder aan dan bij anderen.

De sociale zekerheid inkrimpen en zo de sociale bescherming verkleinen treft vooral de minst beschermde werknemers en de sociale uitkeringstrekkers.

De lonen minder laten groeien komt er vaak op neer dat de aandeelhouders er beter van worden.

Werklozen streng bestraffen om te besparen op werkloosheidsuitkeringen treft de slachtoffers en niet diegenen die de crisis veroorzaakten.

Juist in tijden van besparingen is het belangrijk om de fameuze ‘inspanningen van iedereen’ correct en rechtvaardig te organiseren.


Zoals altijd moet je keuzes maken als je de overheidsfinanciën wil saneren. Keuzes zijn nooit neutraal. Geven we de voorkeur aan ‘The winner takes it all’ of kiezen we voor het liedje ‘Eerlijk zullen we alles delen’?

Forclosure of a Dream

Kameraden en vrienden, vandaag wederom een stukje muziek uit de gouden jaren '90. Niet zomaar muziek, maar een echte klassieker van Megadeth.



Een bijzonder actueel stukje muziek. De problematiek van de forclosures is nog steeds zeer actueel.

Hieronder een kaartje over de inbeslagnames:



een werkstuk van Paul Rosenberg.

Meer over de forclosures en de rol die ze spelen in de economische crisis.

Rerum Novarum!

kameraden en vrienden, het is vandaag Rerum Novarum, feestdag van de christelijke arbeidersbeweging.
Luc Cortebeeck, voorzitter van het ACV, had in zijn speech over de uitdagingen uit de crisis en uiteraard over de aankomende verkiezingen. Enkele opvallende passages:

Wij zitten dik in de miserie. Het regent collectieve ontslagen en bedrijfssluitingen. En wie het geluk heeft zijn job te houden, kampt met angst en onzekerheid, moet arbeid en loon inleveren om ontslagen af te houden.
Men spreekt van de moeder van alle crisissen omdat het niet alleen gaat om een crisis op de financiële markten, maar ook een economische, een ecologische en een sociale crisis en weldra komt ook de budgettaire crisis.

Een crisis als deze moet een antwoord krijgen. Meer nog dàt moet de allereerste beleidsprioriteit worden. Op alle niveaus. In Vlaanderen en België na de verkiezingen, internationaal en Europees. Ja, ook Europees. Er zijn politici die vandaag beweren dat Vlaanderen de uitweg is uit de crisis. Vlaanderen kan veel, maar dit zeggen is belachelijk.
Met 50000 waren we vorige vrijdag in Brussel, met 300000 tezamen met Madrid, Praag en Berlijn. We betoogden voor dat andere Europa, het Europa van de solidariteit. Een Europa van en voor de werknemers. Een Europa dat zorg draagt voor de wereld.
Alleen is de vraag: wie gaat de rekening betalen?
Ik gaf onlangs reeds een begin van antwoord: niet eerst en meest de werknemers en de niet-actieven. Met vanuit de pers en een deel van de rechtse opiniemakers direct een deel banbliksems tot gevolg.

Ik pas voor de remedies van diegenen die al van meet af aan het hele begrotingsdebat willen reduceren tot een debat over de uitgaven, om elk debat over nieuwe inkomstenbronnen uit de weg te kunnen gaan.
Dat zijn dan vaak ook diezelfden die ons jaar en dag hebben opgezadeld met het neoliberale receptenboek, van vrijheid en blijheid voor de financieel machtigen, die ons naar deze crisis hebben geloodst. Diegenen die nu weer alle wijsheid in pacht lijken te hebben, maar niet de wijsheid hadden deze crisis te zien aankomen, laat staan te voorkomen.
Diegenen die al jaren ons ongenoegen over de excessieve vergoedingen voor het topmanagement hebben weggewimpeld, maar nu beschaamd en schoorvoetend moeten erkennen dat deze uitwassen de crisis hebben aangewakkerd.

Dat men eerst en meest de inspanningen zoekt bij hen die ons in deze crisis hebben gestort. Bij hen die de afgelopen jaren nauwelijks inspanningen hebben gedaan. Bij hen die eerst en meest de vruchten gaan plukken van het crisisbeleid, als de beurzen opnieuw opveren.

Dat zijn de echte prioriteiten, zovele behoeften, zovele kansen om aan vele mensen zinvolle arbeid te geven. Want het antwoord op armoede is in de eerste plaats werk: waardig werk. En zekerheid, sociale zekerheid. En een goede uitbouw van de zorg: welzijnszorg. En fiscaliteit: een rechtvaardige fiscaliteit. Het zijn niet alleen de hoekstenen van een sociaal rechtvaardige samenleving waar wij aan bouwen, het zijn bovendien de perfecte bouwstenen voor een duurzame economie. De echte weg om uit de crisis te geraken.

Lees hier zijn volledige speech
Lees hier de Vlaamse verkiezingsprioriteiten van het ACV
Lees ook de speech van Jan Renders