ACV: "Het lot van de gewone mensen staat onderaan de prioriteitenlijst van de regering"

Voor Vakbeweging Magazine, het militantentijdschrift van het ACV, schreef Maarten Gerard een zeer lezenswaardig stuk over wat er op de agenda staat van de federale regering. Het is niet opbeurend maar het is goed over een overzicht te hebben van wat onze regering voor ons in petto heeft. Het stuk eindigt met "Syndicaal is er alvast werk genoeg." We zijn er klaar voor. Dat zal wel zijn. 

 

Voor wie dacht dat 2026 zich rustig zou aandienen, zorgt de internationale actualiteit voor een ruw ontwaken. Ook het komende jaar zal er één zijn van onverwachte gebeurtenissen en wendingen die hun impact laten voelen op wat er in Europa en België zal gebeuren. Niets lijkt zeker en dat zal zijn schaduw werpen op alle politieke en economische beslissingen van het komende jaar. Wat wel zeker lijkt is dat wat er ook gebeurt, het lot van gewone mensen onderaan de prioriteitenlijst zal staan. Het feit dat we noch van de meeste voor- of tegenstanders van de recente gebeurtenissen in Venezuela iets horen over hoe de Venezolaanse bevolking zelf perspectief kan krijgen, spreekt boekdelen.

 

Tegelijk belooft de dubbelzinnigheid in de antwoorden van sommige van onze politici over het respecteren van de internationale rechtsorde weinig goeds over het politieke denken in termen van rechtszekerheid en het respecteren van regels, ook hier bij ons. De nogal gratuite manier waarop adviezen van de Raad van State worden genegeerd of de Grondwet zelf wordt geproblematiseerd via artikel 23 zou wat meer introspectie mogen krijgen. Nochtans is die rechtsorde essentieel, voor iedereen. Internationale, Europese en grondwettelijke bepalingen komen niet voort uit de waan van de dag, maar zijn de basis voor het garanderen van de rechten en vrijheden voor iedereen. Werknemers én werkgevers zijn niet gebaat bij  kramakkelig ad hoc beleid, waarbij feiten en regels moeten wijken voor ideologische en ongefundeerde keuzes. Op dat vlak staan we voor een reeks van belangrijke juridische uitspraken dit jaar, zoals die over de beperking van de werkloosheid in de tijd, waarover kort na het verschijnen van dit artikel al een uitspraak zou moeten zijn van het Grondwettelijk Hof over een mogelijke schorsing. En op internationaal vlak zal dit voorjaar het stakingsrecht uitgeklaard worden door het Internationaal Hof. Daarmee is het niet aan rechters om beleid te maken, maar het is wel aan hen om beleidsmakers er op te wijzen dat beleid correct moet gevoerd worden. 

 

Begrotingscijfers bol van optimisme. 

 

En we gaan wel degelijk beleid hard nodig hebben. Ondanks alle grote verklaringen heeft de regering haar huiswerk niet op orde. De begrotingscijfers staan nog steeds bol van optimisme, of, in het geval van de ingrepen op de bescherming van nieuwkomers, budgettaire fictie gebaseerd op ideologische aversie. Zo wil men het leefloon koppelen aan integratie-inspanningen en op die manier 268 miljoen euro besparen. Dan rekent men dus wel op ontzettend veel mensen die geen re-integratie-inspanningen doen en zo hun leefloon deels verliezen. Absurd, goed integreren wordt nu dus een last voor de begroting.
Maar het is meer dan dat. Wat met het beleid rond langdurig zieken, de effecten van de werkloosheidshervorming en de pensioenhervorming? De baten worden hoog ingeschat, de onmiddellijke kosten genegeerd of onderschat. Zolang deze regering echter de ogen sluit voor een rechtvaardig fiscaal beleid en blind blijft voor de enorme fiscale uitgaven voor bedrijven en de sterkste schouders, mogen we nog elke begrotingsronde een saga verwachten om de cijfers – schijnbaar – te doen kloppen.

 

Economische en sociale vooruitzichten wankel

 

Tegelijk zijn de economische en sociale vooruitzichten wankel. In de laatste cijfers van november, vóór de drastische beperking van de werkloosheidsuitkeringen vanaf 1 januari, schuifelt het aantal werkzoekenden terug naar omhoog. Hun uitkering afnemen zal daar niets aan wijzigen zegt intussen ook de Nationale Bank die spreekt van mogelijk 10 tot maximum 20% die het werk zou hervatten. Met de nadruk op de voorwaardelijke ‘zou’. Er wordt het komende jaar een lichte jobgroei verwacht, maar dit verbergt een stagnering van de gewone jobs. Wat groeit zijn de flexi-jobs en het aantal jobstudenten. Met de nog komende wijzigingen voor de verbreding van de flexi-jobs in 2026 en de uitbreiding van het aantal overuren vanaf april hoeft het echter niemand te verbazen dat werkgevers aangeven dat ze de komende periode minder overwegen nieuwe aanwervingen te doen.
Nog komend moet wel gezegd, want veel van wat er al verkondigd is, heeft de eindmeet nog niet bereikt. Verschillende wetten liggen nog bij de Raad van State die zich in januari moet bezighouden met onder meer, maar alles behalve uitsluitend, de pensioenhervorming, maatregelen rond overuren en bovengenoemde maatregelen voor de integratie van nieuwkomers. De Raad van State heeft de regering ondertussen wel al teruggefloten voor de wet-Quintin die de regering moest toelaten willekeurig organisaties te verbieden. Over meerdere ontwerpen is het laatste woord dus nog niet gezegd.

 

Dubbele indexsprong ook voor uitkeringen onder armoedegrens

 

Ook het ontwerp van programmawet moet nu geadviseerd worden. Die bevat onder meer de dubbele indexsprong. Volgens de ontwerpen zal deze enkel ingaan vanaf april 2026 voor de eerste keer en vermoedelijk, maar niet zeker, vanaf 1 januari 2028 voor de tweede keer. Voor de lonen kijkt men naar het basismaandloon, zonder premies of toeslagen, vanaf 4000 euro en a rato van de tewerkstelling. Voor de tweede indexsprong wordt het grensbedrag geïndexeerd. Bedrijven moeten telkens de helft van wat ze uitsparen aan lonen en sociale bijdragen doorstorten naar de sociale zekerheid. Gezien de verschillende indexatiemomenten en grenzen kan dat nog een soep worden, want de indexsprong loopt door tot men een volledige 2% cut heeft bereikt. Voor de uitkeringen ligt het grensbedrag op de helft, namelijk 2.000 euro. Een goede reden daarvoor is er niet, nog minder uit te leggen is dat men zo de gezinsuitkeringen
zwaarder treft dan de individuele uitkeringen. Zo worden de minima van het gezinspensioen (2.260 euro) of de uitkering bij gezinslast in arbeidsongeschiktheid (2.067 euro) getroffen, terwijl ze ruim onder de armoedegrens liggen (3.197 euro). Tot dusver lijkt de regering dat te willen negeren.

 

Fiscale hervorming telt niet alleen winnaars

 

Ook nog komende is de fiscale hervorming. Bij de begrotingsoefening is er al gemakshalve bespaard op het hoeraverhaal door 1 miljard op rekening van de volgende regering te schuiven. Maar hoe meer er gerekend wordt hoe relatiever alles wordt. Zo wordt de verhoging van de belastingvrije som voor kinderen ten laste niet geïndexeerd, en los daarvan enkel verhoogd voor het eerste kind en licht aangepast voor het tweede. Enkel al op dat aspect zijn gezinnen met twee kinderen al een verliezer en naargelang het aantal kinderen kan de negatieve impact zelfs de volledige verhoging van de belastingvrije som neutraliseren. Als het dan ook nog eens gaat om een vervangingsinkomen is men volledig gezien. Het valt dus
nog te bekijken hoe de verschillende maatregelen gaan ingrijpen op gezinnen en hun koopkracht.

 

Het is nog te bekijken wanneer de nieuwe ontwerpen uit de begrotingsbesprekingen zoals de programmawet, de vierde golf rond re-integratie en zo verder in het sociaal overleg terechtkomen, net zoals de maatregelen voor de invulling van de specifieke welvaartsenveloppe, het schaamlapje voor het schrappen van de welvaartsenveloppe. 
Syndicaal is er alvast werk genoeg.  

 

nieuwjaarsreceptie TweePoorten

  

 

Rage against ICE

In Amerika is er groeiend protest tegen de compleet geschifte corrupte oranje fascist.  

Vandaag beelden van een grote protestmeeting vorig week in de stad Minneapolis, waar ICE op losgelaten was en waar demonstranten te maken kregen met bruut geweld, waarbij er zelfs verschillende vermoord werden. Niet minder dan Bruce Springsteen en dé iconische progressieve 90s-band Rage Against The Machine zorgden voor muzikaal protest.

 

 

hervorming levensbeschouwelijke vakken

 

De Vlaamse Regering heeft zopas haar beslissing bekendgemaakt over de hervorming van de levensbeschouwelijke vakken in het officieel onderwijs.   

Het belangrijkste daarbij is dat de twee uur levensbeschouwelijk onderwijs behouden zullen blijven. 

Uit de juridische adviezen aan de minister bleek dat de passage1 over de levensbeschouwelijke vakken uit het regeerakkoord van 2024 ongrondwettelijk is en niet kan worden uitgevoerd. 

De regering voorziet twee organisatorische wijzigingen die zullen ingaan op 1 september 2026: 

1. Organisatorische optimalisatie + herziening financiering Mogelijkheid voor scholen om uren RKG te bundelen. Mogelijkheid om parallelle organisatie los te laten en andere flexibele organisatiemogelijkheden. Daarnaast wordt er gezorgd voor een rationele financiering, grotere klasgroepen, graadklassen en andere splitsingsnormen. 

2. Personeelsstatuut Dienstanciënniteit van leraren levensbeschouwelijke vakken zal kunnen worden meegenomen naar een ander vak of ambt. Het principe van de ‘voordracht’ wordt vervangen door een eenmalig ‘visum’, toegekend door de bevoegde instantie. 

 

De Erkende Instantie is blij dat aan haar verzuchtingen voor het behoud van de twee uur levensbeschouwelijk onderwijs tegemoet is gekomen. Steeds is het pleidooi gehouden, schouder aan schouder met de andere vertegenwoordigers van de levensbeschouwelijke vakken, dat levensbeschouwelijk onderwijs ertoe doet in de vorming van kinderen en jongeren. Zeker in deze tijd!  

 

Als Erkende Instantie nemen we de tijd om de teksten die deze beslissing schragen grondig te analyseren, in overleg met de andere Erkende Instanties en Vereniging. Daarbij willen we ook de mogelijke gevolgen zorgvuldig in kaart brengen. We zullen constructief alle nodige maatregelen ondersteunen om de organisatie van het levensbeschouwelijk onderwijs te optimaliseren. 

 

We begrijpen dat deze nieuwe situatie vragen kan oproepen. Op dit moment kunnen wij hierop echter nog geen verdere antwoorden bieden. We vragen daarom uw begrip dat individuele casussen of vragen voorlopig niet kunnen worden behandeld. We organiseren binnenkort per bisdom een online of fysieke informatiebijeenkomst. Daar lichten we de stand van zaken toe, luisteren wij naar uw bekommernissen en kijken wij samen vooruit. U ontvangt hiervoor tijdig een uitnodiging. Vanuit Thomas is er samen met de inspectie-begeleiding alvast een eerste Q&A opgemaakt ter verduidelijking en achtergrond.  

 

Wij zijn ons ervan bewust dat de voorbije periode voor velen onder u onzeker en spannend is geweest in afwachting van deze beslissing. Wij danken u oprecht voor uw blijvende inzet, professionaliteit en enthousiasme, en voor uw dagelijkse engagement om het levensbeschouwelijk onderwijs met overtuiging en zorg vorm te geven.  

 

Met vriendelijke groeten, namens de Erkende Instantie RKG Lieve Van Daele, bisschoppelijk gedelegeerde  Carolien Milis Bernadette Wittoek

Dag van de Godsdienst

 Dag van de Godsdienst. De jaarlijkse studie- en ontmoetingsdag van het Bisdom Gent. Inhoudelijk sterke lezingen, interessante workshops en veel boeiende ontmoetingen en uitwisselingen. 

 

 

 

Dag van de Godsdienst 2026

Vandaag kan je mij vinden op de Dag van de Godsdienst, de jaarlijkse studie- en ontmoetingsdag voor godsdienstleerkrachten van het Bisdom Gent.  

 Er is weer een interessant programma met een keynote van Nicolaas Sintobin, workshops over activerende of verrassende werkvormen en inhoudelijke sessies. 

 

 

 

 

aanwinsten 01

 De aanwinsten voor januari.

Wright, Ronald, Kleine geschiedenis van de vooruitgang, Amsterdam, 2006.

Grün, Anselm, Als je moe bent. De weg naar nieuwe levenslust, Baarn, 2015.

Kenis, Anneleen & Lievens, Matthias, De mythe van de groene economie, Berchem, 2016. 

Dowling, Colette, Het assepoester complex. De verborgen angst voor onafhankelijkheid, Amsterdam, 1986.

R.B. Cunninghame Graham, A Vanished Arcadia. Being Some Account of the Jesuits in Paraguay 1607-1767, London, 1988 (1901).

Van Gerwen,  Jef, Onderweg: over de navolging van Christus in de 21ste eeuw, Tielt, 2003.

 

 

MOOC

  Vandaag reclame voor een interessant initiatief voor de meerwaardezoeker met geloofsvragen.

 

 

 

klas-in-actie

 Klas-in-actie, een middag op zwier met de klas. Eerst op bezoek in de Sint-Pieterskerk, voor wat kunst en geschiedenis. Daarna een gezellige babbel, met een knabbel en een drankje in de tuin van de Sint-Pietersabdij. Ik weet niet of dit gezien zou worden als "nuttige lestijd", maar het was zeker en vast nuttig. Na de kerstvakantie is er wat 'verloop', van leerlingen die veranderen van richting. Een goede sfeer in de klas, een optimaal leerklimaat ontstaat niet zonder moeite. Dat is geen 'pretpedagogie', dat is ervoor zorgen dat alle leerlingen zou goed mogelijk kunnen leren. Een half dagje opofferen om tijd te maken voor kunst en geschiedenis van onze eigen stad én om elkaar en ons beter te leren kennen en wij hen, in een ontspannen sfeer, dat noem ik heel erg nuttig.

 

 

scholierenstaking

Scholieren komen vandaag op straat voor hun en ons onderwijs. Voor een doordacht en inspraakgericht onderwijs, waarbij "de stakeholders" niet moeten zitten wachten wat de minister nu weer aankondigt. Tegen het toeterbeleid waarbij de minister autoritair gaat opleggen wat zij zinvol acht. Tegen het lerarentekort en maatregelen die de uitval alleen maar verergeren. Mijn steun hebben ze.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de Gentenaars: 10u Vrijdagsmarkt 

Kantelpunt over de National Security Strategy van Trump

 

In één week kidnapt Donald Trump de president van Venezuela, bedreigt hij Colombia/Mexico/Cuba én kondigt hij aan Groenland te willen overnemen. Als je Trump bezigt hoort, denk je: die man is knettergek. Maar er is meer. Er zit een logica in die chaos. Het past allemaal in een groter plan, en dat plan staat openlijk op papier, op 33 A4-tjes. In deze aflevering van KANTELPUNT legt Peter Mertens de nieuwe roadmap van Trump bloot: de nieuwe Nationale Veiligheidsstrategie van de Verenigde Staten. Daarin staan 3 prioriteiten: Exclusieve controle over het westelijk halfrond Voorbereiding van een directe confrontatie met China Europa naar plek 3 — de Europese Unie klein en verdeeld houden Waarom begint het verhaal in Venezuela? Waarom komt Groenland meteen op tafel? En waarom wil Washington “verzet” binnen de Europese Unie “aanwakkeren”?

 

 

 

 

 

evaluatiedagen in het onderwijs

"Lestijd moet optimaal benut worden", zo toetert Vlaams onderwijsminister Demir. Pedagogische studiedagen, facultatieve vakantiedagen, allemaal verspilling. Zo schrapt ze ook in het aantal evaluatiedagen, dat zijn dagen waarin de school geen les organiseert, maar examens, inclusief de halve dag ervoor, de dag voor inhaalexamens en de dagen waarin de klassenraad samenkomt. Demir toetert dat de school de leerlingen bij zich moeten houden. De onderwijsbonden bieden gelukkig weerwerk. 

Koen Van Kerkhoven van COC publiceerde in Het Belang van Limburg dit opiniestuk. 

 

 

Waarom schrappen in evaluatiedagen een risico vormt voor de kwaliteit van ons onderwijs

Pedagogische studiedagen zijn geen luxe of verkapte vakantie: ze zijn het moment waarop schoolteams hun beleid uitstippelen. Dat doe je niet even tussendoor, laat staan na de uren of in vakanties.

Eind vorig jaar besliste de Vlaamse regering om te sleutelen aan de organisatie van het schooljaar. Minder pedagogische studiedagen, minder evaluatiedagen, het schrappen van facultatieve vakantiedagen en de verplichting om de eerste en laatste schooldag als effectieve lesdagen te organiseren: het oogt daadkrachtig in persberichten en tabellen. Maar op de schoolvloer dreigt vooral negatieve impact: meer druk, minder ademruimte en dus een reëel risico op minder kwaliteit.

 

Wie vandaag in het onderwijs staat, weet dat het systeem al op zijn tandvlees zit. Personeelstekorten, planlast, zorgnoden en een structureel hoge werkdruk zijn geen subjectieve indrukken, maar dagelijkse realiteit. In die context komen de voorstellen bij veel collega’s over als een motie van wantrouwen: alsof professionals tijdens evaluatiedagen hun tijd zitten te verprutsen of overleg over de toekomst van leerlingen tijdverlies is. Vanuit mijn jarenlange ervaring in het veld weet ik net hoe essentieel die momenten zijn.

 

Dat de onrust niet alleen leeft bij personeel en directies, blijkt uit de reacties van de leerlingen. Petities, online filmpjes, zelfs het woord ‘staking’ valt. Draagvlak creëer je niet met kalenderknipwerk, wel met dialoog.

 

Onderwijskwaliteit ontstaat niet door simpelweg meer dagen te tellen. Ze groeit door sterke teams, voldoende omkadering, gekwalificeerd personeel en professionalisering die ingebed is in het werk. Pedagogische studiedagen zijn geen luxe of verkapte vakantie: ze zijn het moment waarop schoolteams afstemmen over minimumdoelen, taalbeleid, inclusie, evaluatiepraktijken, oudercommunicatie en klasaanpak. Dat doe je niet even tussendoor, laat staan na de uren of in vakanties.

 

Als men lesuitval echt wil terugdringen, dan moet de focus liggen op de kerntaken. Leerkrachten moeten kunnen lesgeven, begeleiden en evalueren, niet structureel ingezet worden in andere taken. Vandaag gaat er te veel tijd naar toezicht tijdens speeltijden, opvang, registraties, verantwoording en het inspringen in klassen bij afwezigheid van collega’s. Dat dit intussen als normaal wordt beschouwd, is moeilijk te begrijpen. Wie meer lestijd wil, moet ook zorgen voor meer ondersteuning, betere omkadering en snellere vervangingsprocedures met andere profielen. Daarbij hoort een drastische afbouw van planlast: minder afvinklijstjes, minder rapporterings- en verantwoordingsdwang die weinig bijdraagt aan leren maar wel uren opslorpt. Effectieve leertijd win je ook door ballast weg te nemen.

 

Tot slot is een breed pedagogisch pact nodig: duidelijke afspraken over gedeelde verantwoordelijkheid, waarin iedereen zijn rol opneemt. Niet alleen de scholen en hun personeel, maar ook de ouders en andere beleidsdomeinen. Respect voor de leraar betekent vertrouwen en tools om grenzen te stellen, afspraken te handhaven en orde en rust in de klas te verzekeren. Investeer in sterk opgeleide leraren en gekwalificeerd ondersteunend personeel om alle taken op te nemen waarvoor scholen verantwoordelijk zijn zodat leraren weer kunnen doen waar ze echt voor hebben gekozen en wat de samenleving van hen verwacht: goed lesgeven.

 

 

Wijze Lessen

Donderdagnamiddag was het verzamelen geblazen voor een vormingssessie binnen het traject Wijze Lessen. Het team van het Expertisecentrum Onderwijs en Leren van de Thomas More-hogeschool begeleidt ons leerkrachtteam een jaar lang rond effectieve didactiek, met vormingssessies, met leerteams, lectuur en oefenmomenten.

Dat de Vlaamse regering het einde heeft bevolen van de pedagogische studiedag, zal niet maken dat we nu minder opgeleid of bijgeschoold zullen zijn. Dit gaat maken dat we dit nog veel meer na de uren moeten doen. Ik moet zeggen na een dag lesgeven is tot 18u in een bijscholing zitten zwaar vermoeiend. En dan moet je thuis nog verbeteren.

 

 

 

Romeo & Juliet - Sergei Prokofiev

 Op deze druilerige maandag een korte documentaire. 

 

Vandaag Romeo & Juliet van de Russische romantische componist Prokofiev. 

 

Een documentaire van Podium Klassiek, een geweldig programma van de Nederlandse publieke omroep. 

 

Veel kijk- en vooral luisterplezier.

 

Voor wie de smaak stevig te pakken heeft:

Astrid Roemer - bloed zweet tranen

Deze week overleed Astrid Roemer, geëngageerde progressieve Surinaams-Nederlandse dichter, winnares van de PC Hooftprijs, anti-raciste, feministe. 

 

Voor de gelegenheid het prachtige gedicht bloed zweet tranen uit de bundel sasa, dat ze uitbracht in 1970 onder het pseudoniem zamani.

 

 

 

Otheo Radio: Reginald Moreels over ethiek, personalisme, oorlog en vooral engagement

 Op een druilerige en ronduit koude zaterdag luister je maar beter naar een goeie podcast. Vandaag een aflevering van Otheo Radio met dr Reginald Moreels.

 

Otheo Radio · Otheo Radio sprak met Réginald Moreels

 

Veel luisterplezier.  

Filip Helderweirt (1962 - 2026)

Begin jaren '90 kwam priester Filip Helderweirt in het Begijnhof wonen, een rustige plek om uit te rusten en om te herstellen. Zijn gezondheid kende betere tijden maar echt herstel is er nooit echt gekomen. Deze week kwam het bericht van zijn overlijden.

 

In 1992 bracht Kerk & Leven een aangrijpend interview over lijden en de eenzaamheid van ziekte.

Als je zo van de ene dag op de andere overschakelt van gezond-zijn naar ziek-zijn, kun je dat moeilijk geloven. Zo plots overvalt het je. Je bent er niet goed van. Dat valt vooral tegen, omdat je nog zoveel wil verwezenlijken. Soms word ik opstandig en heel verdrietig.

 

Of de geneeskunde me nog ooit zal kunnen redden, weet ik niet; hoewel ik het hoop. In feite hoop ik spontaan te genezen. Zo op een mooie dag als genezen te mogen opstaan. Ben ik ook niet zo plots ziek geworden? Het is een droom. Nog regelmatig krijg ik inspuitingen die de aanmaak van witte bloedcellen bevorderen. Laat ons hopen dat het toch ooit mag lukken dat ik weer gezond zal zijn. Het is erg om niets meer te kunnen doen. Ik droomde zoveel te kunnen doen in dit leven. Voorlopig kan ik het niet meer. Zal dat voor altijd zijn? Komt daar nooit verandering in? Ik weet het niet. Ik weet ondertussen wel dat nog veel andere jongeren hun droom zien instorten als gevolg van een ziekte. Als je ziek bent, verlies je ook een groot deel van het sociale leven. Je kunt er nauwelijks nog aan deelnemen. Vroeger had ik veel vrienden. Och nee, ze vergeten me niet, want ze sturen me nog af en toe een kaartje. Toch zou het natuurlijk veel beter kunnen. Het is niet meer hetzelfde als vroeger. Toen telefoneerden mijn vrienden me heel vaak, nu bijna nooit meer. Zo gaat dat nu eenmaal, als je al lang ziek bent. In het begin van mijn ziekte stond de telefoon nooit stil. Nu staat hij veel te lang stil om goed te zijn.

 

Het doet pijn als mensen je zeggen: je ziet er goed uit. Het is een dooddoener. Het wordt zo gemakkelijk gezegd. Het duidt op de onmacht van mensen om over de ziekte te praten. Velen hebben over mijn ziekte reeds hun conclusie gemaakt. Weten ze niet allemaal wat kanker betekent? En loopt dat vaak niet verkeerd af? Als ik in het ziekenhuis kom, ontmoet ik allerhande zieke mensen. Daar denk ik vaak diep na. De gedachte aan de dood speelt soms door mijn hoofd. Geen dokter zet er een termijn op. Als ze nu maar konden zeggen: over een paar jaar zal je genezen zijn! Dan zou ik tenminste weten waar me aan te houden. Nu leef ik in de grootste onzekerheid. Regelmatig wordt mijn bloed onderzocht. Als de uitslag slecht is, ben ik te neer geslagen. Af en toe is het beter en dan krikt me dat op.

 

De dagen kunnen inderdaad heel lang duren. Ik sta op, rust dan veel op het bed in de living. De hele dag luister ik naar de radio. Die is mijn gezel tijdens mijn ziekte. Zo gaat de tijd vlugger voorbij. De televisie is er ook nog, maar alleen in de avond. Ik heb het reeds gezegd, ik ben vaak heel verdrietig en voel me eenzaam. Gelukkig zijn er nog een aantal mensen, die heel dicht bij me staan en me bemoedigen. Vooral mijn moeder is daar sterk in. Aan zo’n mensen kan ik me optrekken.

 

Als je zo ziek bent, stel je veel vragen over God. Voor mij is God géén straffende God. Mijn ziekte is geen straf vanwege God. In zo een God kan ik trouwens niet geloven. Of God met me meevoelt? (Weer volgt wat stilte.) Voor mij gaat het om een God die met mij meegaat in mijn ziekte. Het is echter in zo’n omstandigheden vaak moeilijk om met God bezig te zijn, zozeer neemt de ziekte je in beslag. Je stelt soms veel vragen. Bidden is voor mij ver van gemakkelijk. Toch bid ik regelmatig, maar zelden of nooit voor mijzelf. Ik vraag God niet dat Hij me zou genezen. Dat kan niet, want het kadert niet in mijn godsbeeld. Bidden om kracht om het vol te houden, ja dat wel. 

 

de piraat van de Caraïben

Vandaag kregen we het nieuws dat de corrupte, extreem-rechtse orange mafkees weer schepen heeft gekaapt. Deze mét ondersteuning van de Britse marine. De reacties vanuit Europa blijven helaas vooral bedroevend.

 

Le Monde Diplomatique brengt een zeer interessante analyse van de nieuwe aanvallen van Trump. Het tijdschrift Lava heeft dit artikel vertaald en op haar site gezet. Trump, piraat van de Caraïben, een artikel van Christophe Ventura. 

 

 

Enkele uittreksels:  

 

Al deze inmengingen hebben niet tot enige kritiek geleid vanuit de westerse regeringen. Die zijn over het algemeen nochtans snel met het veroordelen van militaire agressie of verkiezingsmanipulatie… zolang ze aan Moskou kunnen worden verweten.

 

Washington beschikt over tal van instrumenten om druk uit te oefenen op, of vergeldingsmaatregelen te nemen tegen Latijns-Amerikaanse landen. Via die druk kan het zijn invloed in deze landen vergroten. De gebruikte methodes zijn daarbij vaak minder opvallend dan directe politieke inmenging of berichten op Truth Social of extraterritoriale sancties (tegen Cuba, Nicaragua, Venezuela). Al bij al zijn het vooral de repressieve handelsmaatregelen van de VS-regering die de staten in de regio verlammen. De meeste Latijns-Amerikaanse landen proberen dan ook de toorn van Trump te vermijden en te ‘onderhandelen’ in de hoop dat bepaalde douanerechten worden versoepeld of opgeheven.

 

Welk plan schuilt er achter Trumps offensief? Een deel van het antwoord is te vinden in het nationale document over het VS-veiligheidsbeleid dat het Witte Huis op 5 december 2025 publiceerde ⁷. De terugkeer van Washington naar zijn oude ‘achtertuin’ moet ervoor zorgen “dat Amerika de komende decennia het sterkste, rijkste, machtigste en meest welvarende land blijft.” Die zin illustreert een openlijk imperialistisch doel: Latijns-Amerika moet bijdragen aan de wederopbouw, de versterking en de ontwikkeling van de productieve, technologische, strategische en militaire capaciteiten van de Verenigde Staten. Washington heeft Latijns-Amerika nodig om een ‘machtsevenwicht’ te kunnen behouden met andere erkende grootmachten, in de eerste plaats met China en Rusland.

 

Kortom, de VS-visie op internationale betrekkingen is gebaseerd op het primaat van de interstatelijke machtsverhoudingen (wat samenwerking niet uitsluit) en op de erkenning van de invloedssferen van elke supermacht. Washington beweert dat het zijn concurrenten niet wil aanvallen. Het zal hun expansie in het ‘westelijk halfrond’ (dat wil zeggen, in zijn strategische terminologie, het hele Amerikaanse continent) echter niet tolereren. Het zal evenmin enige concurrentie vergemakkelijken door zich zwak op te stellen.

 

 Lees het volledige artikel

Venezuela: "the spectacle of empire"

Het uitstekende Democracy Now! brengt twee historici over de Amerikaanse aanval op Venezuela. Ze bieden zeer waardevolle historische achtergrondinformatie - een mooi tegengewicht voor de berichtgeving bij ons, die bestaat uit krankzinnige ramblings van die oranje mafkees, waar onze "experten" dan over zitten te speculeren.

 

Aan het woord komen Alejandro Velasco, New York University, en Miguel Tinker Salas, emeritus professor aan Pomona College. 

 

 

 

Groetjes uit Shambhala over Het Ene in het vele

Op deze besneeuwde dinsdag een podcast. Het is de opname van de boekvoorstelling van Jonas Slaats, Het Ene in het vele: God over religies heen.

In deze aflevering van "Groetjes uit Shambhala" horen we Taede Smedes in gesprek met Jonas Slaats en Paul van der Velde. 

 

 

 

 

 

 

Meer over het boek. 

 

Meer over de podcast. 

Hands Off Venezuela

 De openlijke corrupte extreem-rechtse oranje mafkees heeft de wereld in een nieuwe oorlog gesmeten. Het Amerikaanse leger heeft Venezuela aangevallen en haar president, mét zijn vrouw nota bene, ontvoerd en meegenomen naar de VS. 

 

De reacties van de EU maar ook van onze eigen regering zijn ronduit walgelijk.

De wereld moet op alle mogelijke manieren verzet bieden aan de steeds escalerende oorlogspolitiek van de VS en haar bondgenoten. Free Palestina, Iran, Syrië, Jemen, Venezuela. 

 

T.S. Eliot - Journey of the Magi - "Wij keerden terug maar voelden ons niet meer thuis in de oude orde"

Driekoningen. Speciaal voor vandaag het prachtige gedicht van T.S. Eliot. 

Journey of the Magi

"A cold coming we had of it, Just the worst time of the year
For a journey, and such a long journey:
The way was deep and the weather sharp, the very dead of winter."
And the camels galled, sore-footed, refractory, lying down in the melting snow.
There were times we regretted the summer palaces on slopes, the terraces,
And the silken girls bringing sherbet.
Then the camel men cursing and grumbling and running away,
and wanting their liquor and women,
And the night-fires gong out, and the lack of shelters,
And the cities hostile and the towns unfriendly
And the villages dirty, and charging high prices.:
A hard time we had of it.
At the end we preferred to travel all night, sleeping in snatches,
With the voices singing in our ears, saying that this was all folly.


Then at dawn we came down to a temperate valley,
Wet, below the snow line, smelling of vegetation;
With a running stream and a water-mill beating the darkness,
And three trees on the low sky,
And an old white horse galloped away in the meadow.
Then we came to a tavern with vine-leaves over the lintel,
Six hands at an open door dicing for pieces of silver,
And feet kicking the empty wine-skins.


But there was no information, and so we continued
And arrived at evening, not a moment too soon finding the place;
it was (you may say) satisfactory.
All this was a long time ago, I remember, and I would do it again,
but set down, this set down. This: were we lead all that way for
Birth or Death? There was a Birth, certainly,
We had evidence and no doubt. I had seen birth and death,
But had thought they were different; this Birth was
Hard and bitter agony for us, like Death, our death.
We returned to our places, these Kingdoms,
But no longer at ease here, in the old dispensation,
With an alien people clutching their gods.
I should be glad of another death.



De reis van de drie koningen


Het was een koude tocht, en de slechtste tijd van het jaar voor een reis,
voor zulk een verre reis.
De wegen modderig, het weer guur, de winter op zijn strengst.
de kamelen, die hun knieën ontvelden, hun hoeven bezeerden,
werden onhandelbaar en legden zich neer in de smeltende sneeuw.
Menigmaal dachten wij met spijt terug aan onze zomerpaleizen op bloeiende
berghellingen, aan meisjes, in zijde gehuld, die gekoelde wijn ronddienden.


Onze kameeldrijvers vloekten, kankerden, weigerden dienst,
riepen om brandewijn en vrouwen. Onze kampvuren wilden niet branden,
onderdak was moeilijk te vinden, de steden waren vijandig, de dorpen stug,
de gehuchten smerig en verschrikkelijk duur : het was een ellendige tocht.


Tenslotte reisden wij de gehele nacht door, sliepen zo nu en dan
langs de wegkant en hoorden gedurig in onze oren zingende stemmen,
zeggend: jullie onderneming is waanzin.


Eindelijk, toen het licht werd, daalden we neer in een luw dal, vochtig,
onder de sneeuwlijn, geurend naar groeizaamheid; een beek snelde voort,
een watermolen karnde het duister, er waren drie bomen
onder een bewolkte lucht, en een oud wit paard galoppeerde door een weiland.


Wij kwamen bij een herberg met wijngaardranken boven de stoep.
Zes handwerkslieden dobbelden bij de open deur om zilverlingen
en zes voetknechten schopten lege wijnzakken over de vloer.


Maar niemand kon ons inlichtingen verschaffen, en zo gingen we verder,
en bereikten des avonds, geen uur te vroeg, de plaats van bestemming;
het was (dat mag ik wel zeggen) de moeite waard.


Dit alles is lang geleden, ik heb het onthouden en zou het over willen doen,
maar ik stel, dit vooropgesteld, één vraag : was het doel dat ons dreef
geboorte of dood? Wij waren getuigen van een geboorte, zeker,
daar is geen twijfel aan. Maar als ik vroeger geboorte of dood zag,
dacht ik dat ze tegenstellingen waren. Deze geboorte echter
was een onverbiddelijk einde voor ons, een dood, onze dood.


Wij keerden terug naar ons land, onze koninkrijken, maar voelden ons
niet meer thuis in de oude orde tussen vreemde mensen
die hun goden omklemmen.
Ik zal blij zijn als ik andermaal sterf.


T.S. Eliot
vertaling van Martinus Nijhoff

 

 

 

Internetpastor Nikolaas Sintobin postte dit vandaag en ik neem het met veel plezier over. 

afscheid van een buur

Vandaag vond de uitvaart plaats van Freddy, jarenlange buur. Helaas kon ik er niet bijzijn, maar een buurtbewoner postte deze foto op de buurtgroep.

 

Freddy was altijd in voor een praatje en hield alles en iedereen altijd goed in de gaten. Vele jaren vanuit zijn hoekappartement in de Ommeganckstraat, waar hij ontelbare studenten aansprak op het correct sorteren van afval en de juiste manier om de fietsenstalling te gebruiken. Daarna kreeg hij een warme stek boven de bakker. 

We zullen hem nog lang zien zitten in zijn plooizetel, met zijn blikske, warm ingeduffeld of in de blakende zon zo bruin als maar kon zijn. 

"Zonder het verlangen naar vrede heeft het geen zin"

Op de nieuwjaarsdag een hoopvolle boodschap van paus Leo XIV

Terwijl het ritme van de verstrijkende maanden zich herhaalt, nodigt de Heer ons uit om onze tijden te vernieuwen door eindelijk een tijdperk van vrede en vriendschap tussen alle volkeren in te luiden. Zonder dit verlangen naar het goede zou het geen zin hebben om de bladzijden van de kalender om te slaan en onze agenda's te vullen.

Het jubileum, dat nu ten einde loopt, heeft ons geleerd hoe we hoop op een nieuwe wereld kunnen koesteren. We doen dit door ons hart tot God te bekeren, zodat we onrecht kunnen omzetten in vergeving, pijn in troost en voornemens tot deugdzaamheid in goede werken.

Laten we op deze Werelddag van Vrede samen bidden voor vrede: in de eerste plaats tussen naties die geteisterd worden door conflicten en lijden, maar ook binnen onze huizen, in gezinnen die gekwetst zijn door geweld of pijn.